ทะลุมิติเป็นเด็กถูกทิ้ง แม่บุญธรรมพาหนูรวยล้นแผ่นดิน

บทที่ 1

เจียงเมี่ยวเมี่ยวข้ามมิติ

ลมหนาวพัดโหมกระหน่ำ ค่ำคืนมืดมิด

ในห้องมีถ่านไฟลุกโชน

นอกห้องหิมะตกหนัก

ทำให้ผู้คนสั่นสะท้านด้วยความหนาว

หมอตำแยร้องเสียงดัง "คลอดแล้ว คลอดแล้ว..."

หญิงสาวบนเตียงที่มีใบหน้าซีดขาวลืมตาขึ้นมองครั้งหนึ่ง แล้วก็หมดสติไป

เจียงเมี่ยวเมี่ยวรู้สึกว่าถูกยกขึ้น แล้วถูกตีที่ก้นสองที...

เธอร้องไห้โดยสัญชาตญาณ "อูแว่ อูแว่..."

จากนั้นก็ตกลงในอ้อมกอดที่อบอุ่น

พยายามลืมตา มองเห็นใบหน้ากลมป้อมๆ อย่างรางๆ

หญิงหน้ากลมพูดเบาๆ กับคนข้างๆ "คุณหญิงใหญ่ คนคนนั้นมองเด็กแวบเดียวก็หมดสติไปแล้ว"

หญิงชราที่เข้ามาใกล้มองทารกด้วยสายตารังเกียจ "ไม่ต้องสนใจนาง รีบเอาลูกนอกสมรสนี่ไปทิ้งให้ไกลๆ อย่าให้ใครเห็น"

เจียงเมี่ยวเมี่ยว: "..."

ลูกนอกสมรส? จะทิ้ง??

หัวใจทารกน้อยสะท้าน หยุดร้องไห้

ม่านถูกเลิกขึ้น ลมเย็นพัดเข้ามา

พร้อมกับเสียงร้องไห้ของทารกอีกคนที่ดังก้อง

เดินสวนกันไป...

เจียงเมี่ยวเมี่ยวถึงได้รู้ตัวว่าเธอได้ข้ามมิติมา

ข้ามมาเป็นทารกที่เพิ่งเกิด

ไม่น่าเชื่อว่าแม่ยังหมดสติอยู่ แต่กลับมีคนจะเอาเธอไปทิ้ง...

หรือว่าเกิดมายังไม่ถึงสองชั่วยาม ก็จะต้องตายแล้ว?

แม่ตื่นเถอะ... แม่...

เจียงเมี่ยวเมี่ยวพยายามถีบขาสั้นๆ ของเธอ อยากปลุกแม่

แม่... มีคนไม่ดี... มีคนจะเอาลูกไปสลับตัว! รีบตื่นเถอะ!!

ทุกอย่างที่อยากพูดออกมากลายเป็นเสียงร้องไห้เบาๆ

"อูแว่ อูแว่..."

เธอร้องไห้จนสุดเสียง แต่แม่ก็ยังไม่มีการตอบสนอง

คงต้องปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตาแล้วสินะ?

ทันใดนั้น มือใหญ่อวบก็ปิดปากจมูกเธอ

อึก... หายใจไม่ออก!

นี่คือ...

นี่คือจะรัดเธอให้ตาย!

เจียงเมี่ยวเมี่ยวจำต้องหยุดร้องไห้ น้ำตาคลอมองหญิงหน้ากลม

"โอ้! เจ้าตัวน้อยฉลาดนี่ ถ้าร้องอีก... ร้องอีกข้าจะบีบคอเจ้าให้ตาย!" หญิงหน้ากลมจ้องเธอด้วยสายตาดุดัน ค่อยๆ ปล่อยมือที่ปิดปากออก

โยนเธอลงตะกร้า แล้วรีบเปิดประตูเดินออกจากห้องไป

เจียงเมี่ยวเมี่ยวสะดุ้งด้วยความหนาว

มีผ้าผืนหนึ่งคลุมลงมา ทำให้ตาเธอมืดสนิททันที

เธอไม่กล้าส่งเสียงอีก

กลัวถูกบีบคอตาย

แม้แต่อุจจาระปัสสาวะก็กลั้นเอาไว้...

ได้ยินเสียงภายนอกเงียบลงเรื่อยๆ เหลือเพียงเสียงฝีเท้าของหญิงคนนั้น ความรู้สึกหมดหนทางก็ถาโถมเข้ามา

ตะกร้าโยกไปมา ทำให้เธอมึนงง และค่อยๆ หลับไป

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ ถูกความหิวปลุกให้ตื่น!

ตะกร้าโยกน้อยลง เสียงฝีเท้าก็หายไป ตาเธอยังคงมืดสนิท

มีเสียงดังวู่วู่อยู่ข้างหู

คล้ายเสียงลม...

ทันใดนั้นแสงสว่างก็ส่องเข้ามา

ผ้าที่คลุมตะกร้าถูกลมพัดเปิด เผยให้เห็นทารกน้อยที่น่ารักน่าชัง

"ฮัดเช่ย~!"

เจียงเมี่ยวเมี่ยวรู้สึกว่าลมหนาวพัดเข้ามาทั้งหมด ขนทั่วร่างลุกชันในทันที

พอลืมตาอีกครั้ง เห็นสีเขียวของต้นไม้ และหิมะขาวที่เกาะอยู่

อ๊าก!

หญิงอ้วนคนนั้น... แขวนเธอไว้บนต้นไม้!

เธอกลัวความสูงนะ!

โดยสัญชาตญาณ เธอร้องไห้เสียงดังลั่น ปัสสาวะที่กลั้นไว้นานก็หลุดออกมาด้วยความกลัว

ร้องไห้จนเสียงแหบ...

หิมะตก

เกล็ดหิมะร่วงลงบนผ้าอ้อม ลงบนผิวเนื้อนุ่มนิ่มของทารกน้อย ลงบนริมฝีปากเล็กๆ สีแดงเชอร์รี่

ทารกน้อยเผลอแลบลิ้นเลีย

ถุย! เย็นจัง... ลิ้นแข็งเลย!

ค่อยๆ ใบหน้าชา มือก็ชา

จิตใจก็เริ่มพร่าเลือน...

เธอคิดถึงวิธีตายหลายแบบ ตายเพราะความหนาว ตายเพราะตกลงมา หรือตายเพราะถูกหิมะทับ...

...

"แม่ ดูสิ บนนั้นมีอะไร?" เด็กหนุ่มในชุดหรูเลิกม่านขึ้น ชี้ไปที่ป่าข้างทาง

ลู่ชิงเหยามองไปข้างหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า น้ำตายังคงเปื้อนแก้ม ทารกในอ้อมกอดไร้ไออุ่นแล้ว

ได้ยินเสียงลูกชายเรียก นางก็ได้สติ

มองผ่านหน้าต่างรถม้า ตามทิศทางที่ลูกชายชี้

ท่ามกลางพายุหิมะ

มีตะกร้าใบหนึ่งแขวนอยู่บนต้นไม้ ส่ายไปมาราวกับจะตกลงมา

นางยิ้มขื่น

มีคนคิดเหมือนนาง อยากจะฝังศพลูกที่ตายคลอดไว้บนต้นไม้

งั้นก็ฝังที่นี่แหละ ถือว่าหาเพื่อนให้ลูกสาวด้วย

"ลุงหลิว หยุดรถ!"

ลู่ชิงเหยาลงจากรถม้า อุ้มทารกเดินไปที่ป่า ลูกชายสองคนช่วยกันหิ้วหีบไม้เล็กๆ ตามมา

"แม่ ทำไมต้องทิ้งน้องสาวไว้ที่นี่?" เจียงจื่อเฟิงมองแม่ด้วยน้ำตาคลอ

"น้องสาวเจ้า... จากไปแล้ว!" แม้ลู่ชิงเหยาไม่อยากยอมรับ แต่ลูกสาวก็ไม่มีลมหายใจแล้ว

นางร้องไห้มาสองวัน จนน้ำตาแห้งผาก

คนตายจากไปแล้ว คนเป็นต้องอยู่ต่อ นางยังมีลูกชายสองคน ยังมีพ่อแม่พี่สะใภ้ที่ถูกเนรเทศไปดินแดนอนารยชน

นางต้องมีชีวิตอยู่ให้ดี

วางลูกสาวลงในหีบไม้เล็ก ใส่กลองเขย่า ตุ๊กตาผ้าที่ลูกชอบไปด้วย ผูกเชือกยึดไว้บนคาคบไม้

"แม่ อาจารย์บอกว่า คนตายต้องฝังใต้ดิน จึงจะเป็นสุข..." เจียงจื่อเยี่ยนสงสัย

ลู่ชิงเหยากัดริมฝีปาก "ใต้ดินมืดมิด มีแมลง น้องจะกลัว"

ลูกชายเรียนลัทธิขงจื๊อ แต่นางไม่อยากยึดติดกับธรรมเนียมโบราณ ขอเพียงทำตามที่เชื่อ

"เรื่องในโลก ไม่อาจตัดสินเหมือนกันหมด การฝังใต้ดินเป็นประเพณีของชาวฮั่น ไม่ใช่ทุกที่จะเป็นเช่นนั้น โลกนี้มีการฝังบนต้นไม้ ฝังบนภูเขา ฝังในเจดีย์ ล้วนแฝงความปรารถนาดีที่จริงใจที่สุดของญาติมิตร..."

นางเติบโตตามชายแดนกับพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก

เคยได้ยินคนแก่ที่นั่นเล่าว่า ทารกที่ตายเยาว์นั้นบริสุทธิ์สะอาด การฝังบนต้นไม้จะช่วยให้พวกเขาเวียนว่ายตายเกิดได้เร็วขึ้น ในชาติหน้าจะได้เติบโตแข็งแรงเหมือนต้นไม้

และยังช่วยคุ้มครองเด็กๆ ในครอบครัวด้วย

หากเป็นเช่นนั้นจริง

นางยิ่งอยากให้ลูกสาวไม่ต้องห่วงหาโลกมนุษย์ รีบไปเกิดใหม่...

เผากระดาษเงินกระดาษทองเสร็จ แม่ลูกสามคนยืนเงียบท่ามกลางลมหนาว มองหีบไม้บนต้นไม้...

"แม่ หนูเหมือนได้ยิน... เสียงน้องร้องไห้"

ไม่ใช่น้องสาว แต่เป็นเสียงทารก...

เจียงจื่อเยี่ยนจับมือแม่แน่น

"เหมือนว่า... เสียงมาจากตรงนั้น..." เจียงจื่อเยี่ยนชี้ไปที่ตะกร้าที่แขวนอยู่บนต้นไม้ไม่ไกล

เห็นนกกระจอกสีแดงเพลิงเกาะอยู่บนตะกร้า

ท่ามกลางหิมะขาว... สะดุดตามาก

ลู่ชิงเหยารู้สึกขนลุกซู่

อากาศหนาวขนาดนี้ ทำไมถึงมีนกกระจอก?

แถมยังสีแดงเพลิง...

แม้นางจะไม่เชื่อเรื่องไสยศาสตร์ แต่เสียงนี้ทำให้หลังสั่นจริงๆ

ยังมีเสียงร้องไห้แผ่วเบาของทารกคล้ายลูกแมว

"แม่ หนูกลัว!" เจียงจื่อเยี่ยนหลบอยู่หลังแม่

"แม่ ผมก็ได้ยินด้วย"

ก่อนที่ลู่ชิงเหยาจะยื่นมือห้าม เจียงจื่อเฟิงก็วิ่งไปแล้ว

เดินวนใต้ตะกร้า

"มาเร็ว! มีเด็กร้องไห้" เจียงจื่อเฟิงโบกมือเรียกแม่และน้องชาย

...

อึก... เจ็บ!

เจียงเมี่ยวเมี่ยวรู้สึกเจ็บที่มือ เหมือนมีอะไรมาจิก

และเหมือนได้ยินเสียงคนพูด...

คน?

มีคนมาแล้ว เธอรอดแล้ว!

เธอใช้แรงทั้งหมดที่มี พยายามร้องไห้ให้ดังขึ้นอีก

แต่ว่า ตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่ได้กินนมเลยสักหยด

ตอนนี้หิวมาก! ไม่มีแรงแล้ว!

ไม่นาน เธอรู้สึกว่ามีคนเอาเธอลงมาจากที่สูง

ผ่านม่านน้ำตา เห็นใบหน้ารูปไข่ผอมบางมองมาที่เธอ

สบตากัน

ลู่ชิงเหยามองทารกน้อยในตะกร้าที่น้ำตาคลอ โบกมือแกว่งขา ร้องไห้จนริมฝีปากเขียวคล้ำ

ผ้าอ้อมที่เปิดครึ่ง เปียกชื้น

ทารกน้อยที่แรกเกิดน่ารัก ทั้งหน้า ทั้งมือ ทั้งตัวแดงก่ำด้วยความหนาว

ที่ยังมีชีวิตอยู่ได้นับเป็นปาฏิหาริย์จริงๆ!

ในชั่วขณะนั้น หัวใจของลู่ชิงเหยาละลาย

เจียงเมี่ยวเมี่ยวตกลงในอ้อมกอดอบอุ่น ถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อคลุมขนสัตว์

อบอุ่นจัง อุ่นสบาย...

เธอรอดแล้ว!