ตอน 3
บทที่ 3
ครั้งแรกในชีวิต
โชคในการเกิดใหม่ของเจียงเมี่ยวเมี่ยวช่างไม่ธรรมดาเลย
แต่ดีที่แม่และพี่ชายล้วนดี มาแล้วก็ต้องยอมรับสภาพ!
ลู่ชิงเหยาเงยหน้ามองรูบนหลังคา พูดอย่างไม่ใส่ใจ "ถ้าฝนไม่ตกก็จะได้ดูดาว"
เจียงเมี่ยวเมี่ยว: "......"
แม่ของเธอใจกล้าจริงๆ!
ตามองรู ปากเป่าฟอง
น่ารักมาก!
ลู่ชิงเหยาอดไม่ได้ที่จะจูบแก้มนุ่มนิ่มของลูกสาว จ้องมองใบหน้าเล็กๆ พลางถอนใจ
"เมี่ยวเมี่ยวหน้าตาน่ารักจัง! ไม่รู้ว่าใครใจดำทิ้งเจ้าไว้ที่นั่น?"
นางเคยเห็นผ้าอ้อมของเมี่ยวเมี่ยว เป็นผ้าไหมอย่างดี คงเกิดในตระกูลมั่งมี
เด็กน้อยน่ารักขนาดนี้ พ่อแม่ต้องหน้าตาดีมากแน่ๆ
แม้ว่าทารกจะไม่แดงหน้า
แต่เจียงเมี่ยวเมี่ยวถูกแม่จ้องมองแบบนี้ ก็รู้สึกเขินอยู่เหมือนกัน
ดังนั้น เธอจึงรู้ว่าตัวเองเป็นทารกที่น่ารัก
และเป็นประเภทที่สวยมากด้วย
ส่วนแม่นั้น ก็สวย แต่ไม่ได้สวยแบบตะลึง มีความห้าวอยู่บ้าง ยิ้มแล้วยิ่งสวย
ผอมนิดหน่อย
เวลาไม่ยิ้มก็ดูดุหน่อยๆ
สองพี่ชาย
พี่ใหญ่เจียงจื่อเฟิง อายุราวสิบขวบ เป็นเด็กอ้วน หน้าตาซื่อๆ น่ารัก หน้าคล้ายแม่
พี่รองเจียงจื่อเยี่ยนกลับหน้าตาดีมาก แต่บอบบางเหมือนเด็กผู้หญิง คงเหมือนพ่อที่ไม่เคยเจอ
เจียงเมี่ยวเมี่ยวยิ้มให้แม่ เผยเหงือกสีชมพู
"เอ๊ะ! เมี่ยวเมี่ยวยิ้มแล้ว"
พี่ชายสองคนก็เข้ามาใกล้ จับโน่นจับนี่ คนหนึ่งจับมือเล็ก อีกคนลูบหน้าเล็ก
อ้า! เด็กซน
ล้างมือหรือยัง?
ไม่ใช่ว่าทารกบอบบาง ติดเชื้อง่าย จะป่วยได้หรอกหรือ
ในสมัยโบราณที่การแพทย์ไม่ก้าวหน้า แค่หวัดเล็กๆ ก็อาจเอาชีวิตคนไปได้
"เยี่ยน เฟิง น้องยังเล็ก ผิวบอบบาง พวกเจ้าต้องล้างมือก่อนมาจับนาง รู้ไหม?"
"รู้แล้ว! แม่" พี่น้องสองคนตอบพร้อมกัน
พวกเขาแต่เดิมก็รักความสะอาด แต่ก่อนมีคนรับใช้คอยดูแล ตอนนี้ลืมไปหมด
"แม่... หนังสือของข้าเอามาด้วยหรือไม่?"
เจียงจื่อเยี่ยนเริ่มค้นกระเป๋า เจอแค่ไม่กี่เล่ม
นั่งหน้าเศร้าบนตอไม้
เจียงจื่อเฟิงเท้าคาง "แม่ พวกเราจะไม่ได้เจอปู่ย่าอีกแล้วหรือ? ข้าคิดถึงท่าน"
ลู่ชิงเหยากัดริมฝีปาก
ลูกชายสองคนแม้จะยังเล็ก แต่ฉลาดมาก ไม่เคยพูดถึงพ่อของพวกเขาเลย
"เยี่ยน หนังสือพวกนั้น... แม่เอามาแค่ไม่กี่เล่ม วันหลังพาเจ้าไปร้านหนังสือซื้อ ได้ไหม?"
"ได้" เจียงจื่อเยี่ยนพยักหน้า
ลู่ชิงเหยามองลูกชายคนโต น้ำตาคลอ "ต้องได้เจอ สักวันต้องได้กลับไปพบปู่ย่าแน่"
เจียงเมี่ยวเมี่ยวรู้สึกว่าหน้าเปียกๆ อยากยกมือไปเช็ด
น่าเสียดายที่มือทารกไม่ฟังคำสั่ง
ตลอดทางที่มา ไม่เคยได้ยินแม่พูดถึงสามี ก็ไม่เคยได้ยินพี่ชายสองคนพูดถึงพ่อ
ไม่รู้ว่าพ่อที่ไม่เคยเจอนี้ ตายหรือยัง? ดีหรือร้าย?
ลู่ชิงเหยาระงับอารมณ์ วางเจียงเมี่ยวเมี่ยวบนเตียง สั่งสองคน "พวกเจ้าอยู่ในห้องดูแลน้อง แม่จะขึ้นไปซ่อมหลังคา ถ้าฝนตกพวกเราก็ไม่มีที่อยู่"
"แม่ ข้าช่วย" เจียงจื่อเฟิงรีบตามออกไป
เหลือแค่เจียงจื่อเยี่ยนกับเจียงเมี่ยวเมี่ยว เด็กชายคนหนึ่ง ทารกคนหนึ่ง
เด็กชายปีนขึ้นเตียงทันที จ้องมองทารกเหม่อลอย
สบตากัน ตาโตจ้องตาเล็ก
เห็นไม่มีใคร เจียงจื่อเยี่ยนยื่นมือเล็กสกปรกออกมา ลูบหน้าทารก จับมือเล็ก จิ้มโน่นจิ้มนี่ ทำให้คนจั๊กจี้
เจียงเมี่ยวเมี่ยวหัวเราะคิกคัก
ไม่ใช่ว่าเธออยากหัวเราะ แต่เป็นสัญชาตญาณ...
พี่รองคนนี้ซนแบบแอบๆ
เจียงเมี่ยวเมี่ยวหัวเราะจนเหนื่อย มองแม่ซ่อมหลังคาผ่านรู
เขาว่าทารกสายตาไม่ดี มองไกลไม่เห็น แต่เธอเห็นแม้แต่นกบนฟ้า
ไม่รู้ตัวก็เข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง
ตื่นขึ้นมาอีกที เพราะเสียงกรีดร้องปลุก
"ไฟไหม้แล้ว ไฟไหม้แล้ว..."
เสียงพี่ชายดังมาจากนอกบ้าน ตามด้วยเสียงหม้อชามตกพื้นดังเพล้ง
เจียงเมี่ยวเมี่ยวรู้สึกก้นอุ่นๆ...
เธอตกใจฉี่ราด!
กำลังจะเรียกแม่ แต่กลับได้ยินเสียงแปลกๆ ข้างหู
【ไฟไหม้แล้ว... ไฟไหม้แล้ว...】
เจียงเมี่ยวเมี่ยวเบิกตาโพลง เจอกับตาดำเล็กๆ คู่หนึ่ง
เจ้าของตาเล็ก คือนกสีแดงที่กำลังบินวนเหนือหัวเธอ
คนกับนก สบตากัน
【ไฟไหม้แล้ว แม่เจ้าเผาครัวไหม้...】
เสียงนี้ ดูเหมือนจะออกมาจากปากนก
เจียงเมี่ยวเมี่ยวกลอกตาไปมา
ในห้องไม่มีใคร...
เธอขนลุกซู่ทันที
นกพูดได้...
นกตัวนี้กลายเป็นปีศาจ?
ความหนาวเย็นแล่นขึ้นมาที่หัวใจ... กลัว!
ร้องไห้เสียงดังลั่น
ได้ยินลูกสาวร้อง ลู่ชิงเหยาไม่ทันล้างมือ วิ่งเข้ามาอุ้มเธอขึ้นมา ปลอบเสียงนุ่ม: "เมี่ยวเมี่ยวไม่ร้อง... แม่จะไม่ทิ้งเจ้าไว้คนเดียวอีกแล้ว"
เปิดเสื้อรีบให้นม เด็กน้อยหยุดร้องทันที
เจียงเมี่ยวเมี่ยวที่เตรียมจะดูดนมเต็มที่กลั้นหายใจ
อาหารวันนี้มีกลิ่นแปลกๆ จมูกและปากเต็มไปด้วยกลิ่นควันไฟ
เธอเงยหน้ามองแม่...
"ไอๆๆ..." เจียงเมี่ยวเมี่ยวสำลักนม
แม่เจ้า...
ตกใจหมด!
หน้ารูปไข่สวยดำปี๋ ทาอะไรมา?
แม่ไปคลานในเตาหรือ?
แม่รีบตบหลังเธอเบาๆ
สบายขึ้น!
【แม่เจ้าทำอาหารจนครัวไหม้ คืนนี้คงไม่มีข้าวกิน น่าสงสาร!】
เจียงเมี่ยวเมี่ยวตัวสั่นเล็กน้อย เบิกตาโต มองนกสีแดงที่เกาะอยู่บนหน้าต่าง
ไม่ใช่ภาพหลอน นกตัวนั้นพูดได้จริงๆ
แม่กลับไม่มีปฏิกิริยา
มีแต่เธอได้ยินหรือ?
เจียงเมี่ยวเมี่ยวถูกแม่อุ้มออกไป เห็นครัวรกระเนระนาด หม้อยังมีควันดำลอย
พี่ชายสองคนเหมือนกลิ้งในเตาออกมา หน้าตาเลอะเทอะ
แม่จุดไฟเผาครัวจริงๆ
ดูท่าแม่ทำอาหารไม่เป็น แล้วครอบครัวจะอยู่กันยังไงต่อไป?
เจียงเมี่ยวเมี่ยวกังวล
แม้เธอยังกินข้าวไม่ได้ กินได้แต่นม
แต่ถ้าแม่ไม่มีข้าวกิน เธอก็ไม่มีนมกิน...
"เฟิง เยี่ยน ครัวพัง คืนนี้พวกเรากินขนมปังประทังท้องก่อน ได้ไหม?" ลู่ชิงเหยามองลูกชายสองคนอย่างละอายใจ
แต่ก่อนนางกินอยู่สุขสบาย ไม่เคยทำอาหาร ไม่เข้าใจว่าทำไมไฟถึงลุกจากหม้อได้?
ดูท่าต้องหาคนไปเรียนแล้ว
"แม่ทำอะไร พวกเราก็กินอย่างนั้น" เจียงจื่อเฟิงและเจียงจื่อเยี่ยนพยักหน้าเชื่อฟัง
จากนั้นเจียงเมี่ยวเมี่ยวก็เห็นพี่ชายโง่สองคน ยื่นมือดำปี๋ เจ้าป้ายหน้าข้า ข้าป้ายหน้าเจ้า
ป้ายเสร็จยังหัวเราะฮ่าๆ ใส่กัน
และเธอยังได้ยินแม่ถอนหายใจลึกๆ
นี่คงเป็นครั้งแรกในชีวิตของเธอสินะ...
"ตึกๆๆ..."
เสียงเคาะประตูขัดความคิดเธอ
คุณอาจชอบ
