สนมเอกอย่างข้า สง่างามเหนือผู้ใด

รัชศกอู่กวงที่สี่ ปลายฤดูใบไม้ผลิ

            ณ อุทยานหลวงใต้ผืนฟ้าเหนือแผ่นดิน สถานที่อันแปดเปื้อนเต็มไปด้วยการหลั่งเลือด ไม่ด้อยไปกว่าสนามรบแห่งนี้ คือ ‘วังหลัง’ ที่ผู้คนต่างกล่าวถึงอย่างเป็นทางการว่า พระราชวังต้องห้าม

            เมื่อสนมเอกอันดับหนึ่งอย่าง ‘เมี่ยวกุ้ยเฟย’ เยี่ยมชมความงดงามหมื่นบุปผา เหล่าคณะข้าราชบริพารก็ก้าวถอยหลัง เคลื่อนตัวออกจนหมด

            เป็นที่รู้กันดีว่า เมี่ยวกุ้ยเฟยจบสิ้นแล้ว ฮ่องเต้หมดความโปรดปรานในตัวหญิงงามผู้นี้แล้ว

            ภาพฉากนางสนมขึ้นสุดลงสุด มีให้เห็นกันนักต่อนัก แม้กระทั่งโฉมงามอันดับหนึ่งแห่งแผ่นดิน ยังรั้งพระหทัยไว้ได้ไม่ครบหนึ่งปีด้วยซ้ำ

            เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อรุ่งสางมาเยือน วังหลังเกิดเรื่องใหญ่โตสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแปดทิศ เมื่อโอรสแห่งสวรรค์จักรพรรดิเซี่ยเฉิงสวี ใคร่ครวญถึงข้อครหาที่พระองค์ตัดสินโทษประหารอดีตฮองเฮา การตายของสนมเอกฉีกุ้ยเฟยและจางผิน ความวิปลาสของสนมรองชุนกุ้ยเหริน ไปจนถึงโทษสถานหนักของสนมเอกหนิงเฟย 

            ทุกสิ่งล้วนเกิดขึ้น หลังจากสตรีสกุลฮวาเข้าวัง

            เพียงหกเดือน นางใช้เวลาเพียงหกเดือนเท่านั้น เพื่อก้าวข้ามสตรีทั้งวังหลัง ทะยานขึ้นสู่ตำแหน่งกุ้ยเฟย

            กระนั้นในความทรงจำขององค์จักรพรรดิ กลับไม่เหลือร่องรอยของสนมเอกเมี่ยวกุ้ยเฟย ผู้ที่ทรงลุ่มหลงโปรดปรานคนนี้ ข้าราชบริพารในวังล้วนตัดสินไปในทางเดียวกันว่า สนมเอกสกุลฮวาใช้วิชาปีศาจชักจูงฮ่องเต้ ก่อความโกลาหลสะเทือนไปถึงรากฐานของต้าโจว

            โทษนี้ทัดเทียมโทษกบฏชิงแผ่นดิน จะกล่าวว่าไม่ใหญ่ย่อมเป็นไปไม่ได้ 

            ผู้คนทั่วทั้งวังจึงรอคอยผลลัพธ์อย่างใจจดใจจ่อ

            ไม่ว่าโทษทัณฑ์จะหนักเบาเพียงใด หญิงงามอันดับหนึ่งผู้นี้ คงไม่อาจชูคอเหนือสตรีทั้งวังอีกต่อไป!

            ฮวาซิงอีกัดริมฝีปาก หรี่นัยน์ตาจับจ้องดอกโบตั๋นสีแดงสดพุ่มใหญ่ตรงหน้า หญิงงามคู่ราชินีบุปผา เหมาะสมคู่ควรเป็นยิ่งยวด

            มุมมองคนนอกในขณะนี้ นางประหนึ่งนางเซียน ผู้หลุดออกมาจากบทกวีชื่นชมบุปผา 

            ทว่าภายในใจของสนมเอกผู้นี้ กลับมีเพียงคำว่า เฮงซวย!

            ใช่แล้ว มีเพียงคำนี้เท่านั้น

            เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน นางยังเป็นเพียง ‘หยางซิงอี’ หญิงสาวธรรมดาสามัญ ไม่มีบ้าน ไม่มีรถ ไม่มีคนรัก ครั้นอายุใกล้ครบสามสิบ ญาติผู้หวังดีได้นัดดูตัวบุคคลชั้นยอดมาให้ ใครจะคิดว่าคนผู้นั้นจะป่วยเป็นโรคร้าย นัดบอดหาคู่เพื่อหาคนร่วมเดินทางไปปรโลกด้วย

            หลังถูกวางยาในมื้อเย็น วิญญาณของนางไม่ได้ไปปรโลกอย่างที่คิด กลับหลุดเข้ามาในนิยายเรื่องโปรดอย่าง ‘ข้าคือแสงจันทร์ขาวของจักรพรรดิทรราช’ 

            มันคงเป็นเรื่องดี หากตัวตนของนางคือ ‘นางเอกผู้โชคดี’ ไม่ใช่ ‘นางร้ายตัวประกอบ’ ที่ตายตั้งแต่บทแรกเช่นนี้

            ฮวาซิงอีมีตัวตนเพื่อตีแผ่ความอันตรายของวังหลัง ทำให้เรื่องราวเข้มข้นชวนตะลึง!

            ยิ่งบทบรรยายกล่าวถึงนางร้ายผู้นี้ โหดเหี้ยมสะเทือนแผ่นดินมากเพียงใด ยิ่งขับเน้นจิตใจอ่อนโยนของนางเอกมากเท่านั้น 

            ทว่านักเขียนหน้าใหม่ผู้โด่งดังกะทันหัน ยังขาดประสบการณ์อยู่มาก จึงไม่ได้แต่งเรื่องราวสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ เพื่อขับเน้นบทบาทของสนมปีศาจ การกระทำหลายสิ่ง ไม่ได้เกิดจากหูตามากมาย ชาญฉลาดเต็มไปด้วยเล่ห์กล แต่เป็นเพราะฮวาซิงอีไม่ใช่มนุษย์ทั่วไป!

            แม้ไม่ใช่ปีศาจจิ้งจอกอย่างที่ถูกก่นด่า แต่นางเป็นปีศาจดอกท้อผู้มีพลังปลาหลี่ดำ พลังในการสาปแช่งศัตรู ทำให้ผู้อื่นล่มจม

            บุคคลเช่นนี้ กลับกลายเป็นบันไดหินของนางเอก ยิ่งขับเน้นความ ‘โชคดี’ ของนางเอกไม่ใช่หรือ

            “ใจเย็นไว้ๆ” ฮวาซิงอีสูดลมหายใจแผ่วเบา ท่องคำว่าห้ามอารมณ์เสียไปแปดเก้ารอบ ดวงตาหงส์เพ่งมองกลางอากาศ เห็นภาพระยะไกลทั้งหมดภายในสามลี้

            หากไม่มีสูตรโกงสักอย่าง คนธรรมดาผู้ไม่เคยมีเรื่องปวดหัวในชีวิตเช่นนาง คงไม่มีความกล้าท้าทายชะตากรรมเป็นแน่

            หลังสำรวจร่างเดิมเต็มที่ นางค้นพบความสามารถสามประการ หนึ่งคือเสน่ห์ลุ่มหลง ซึ่งมาจากเผ่าพันธุ์ดอกท้อ สองคือพลังสาปแช่งที่ได้รับโดยไร้สาเหตุ สุดท้ายคือพลังสำรวจสถานการณ์สามลี้

            ยิ่งคิดยิ่งประหลาดใจ นิยายวังหลังเช่นใดมีปีศาจแฝงตัว!

            นักเขียนคิดบทเฉลยไม่ออกใช่หรือไม่ ถึงได้เขียนเรื่องราวออกทะเลเช่นนี้ ในฐานะแฟนคลับ นางยอมรับว่าไม่พอใจอย่างมาก จึงเขียนจดหมายด่าคนแต่งไปมากกว่าร้อยฉบับ หรือนี่จะเป็นสาเหตุการข้ามมิติกัน?

            "ฮ่องเต้เสด็จ!” ซ่งกงกงประกาศเสียงดัง หวังให้เมี่ยวกุ้ยเฟยเตรียมความพร้อม เผชิญหน้ากับความยากลำบากในครั้งนี้

            ฮวาซิงอีใช้โอกาสขณะได้สติ คว้าหมวกไม้ไผ่สวมอย่างรวดเร็ว หมวกใบนี้เย็บผ้าโปร่งสีขาวคลุมทั่วใบหน้าไปถึงลำตัว บดบังสิ่งที่นางได้เปรียบคนทั้งวังหลังจนหมดสิ้น ไม่หลงเหลือสิ่งใดให้โอ้อวดได้อีกต่อไป

            นับต่อจากนี้ เขาจะได้พบ ‘นาง’ เป็นครั้งแรก