โซ่เสน่หาบัญชาหัวใจ

เดอะบลูมรีสอร์ต, เขาใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา ประเทศไทย

สายลมเย็นกลางป่าไม้อุดมสมบูรณ์บนเขาใหญ่ นำพากลิ่นไม้ดอกนานาพรรณมาให้ได้รับรู้ถึงความหอมละมุน ทอดสายตามองออกไปนั้นมีกุหลาบพันปีสีสวยดอกโตส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ เจืออยู่ในอากาศ อุโมงค์ดอกวิสทีเรียสีขาวบานสะพรั่งตระการตา รวมทั้งช่วงนี้ดอกไม้เมืองหนาวที่ประดับประดาอยู่เต็มทุ่งดอกไม้กำลังเบ่งบาน อวดโฉมความงดงามของมัน มวลผีเสื้อต่างโบยบินฉวัดเฉวียน จากดอกนี้ไปดอกนั้น บ้างก็เกาะดูดน้ำหวานที่ดอกไม้ดอกโต พลางขยับปีกด้วยจังหวะเชื่องช้า

ถัดไปนั้นเป็นตัวอาคารทรงสูง โดยรอบทำด้วยกระจก ออกแบบให้เป็นโดมขนาดใหญ่ ภายในสามารถมองทิวทัศน์ด้านนอกได้แบบสามร้อยหกสิบองศา เพื่อจัดงานเลี้ยงต้อนรับผู้หลักผู้ใหญ่ กรุ๊ปสัมมนา หรือแม้แต่งานแต่งงานก็มาจัดที่นี่บ่อยๆ เพราะนอกจากจะได้บรรยากาศท่ามกลางทิวเขาที่โอบล้อมรอบโดยมีรีสอร์ตคล้ายแอ่งกระทะน้อยๆ และปลูกประดับด้วยเหล่ามวลหมู่ไม้ดอกไม้ประดับที่สวยงามตระการตาแล้ว ยังเป็นที่เลื่องลือว่าที่นี่มีการบริการที่ยอดเยี่ยม อาหารอร่อยหลากหลายเมนูชนิดที่ไม่แพ้ที่ใดในประเทศไทย หากที่สำคัญกว่านั้นคือพนักงานสาวฝ่ายจัดเลี้ยงของที่นี่ขึ้นชื่อลือชาเรื่องการบริการด้วยใจและมีความสวยน่ารักการันตี เพราะนอกจากทิวทัศน์จะทำให้แขกผู้มาเยี่ยมเยือนรู้สึกเจริญตาเจริญใจแล้ว พนักงานสาวๆ สวยๆ ก็เป็นอีกปัจจัยหนึ่งซึ่งดึงดูดนักท่องเที่ยวมาจากทั่วสารทิศ

พนักงานสาวเจ้าของรูปร่างแบบบางแลดูสมส่วนในกางเกงยีนส์รัดรูปสีดำ เข้ากันดีกับเชิ้ตแขนยาวสีขาวพับแขนครึ่งท่อน ผมยาวสีดำที่เคยยาวสลวยวันนี้ถูกรวบตึงทรงหางม้า รองเท้าบูตหนังกระชับเท้า ส่งให้ทุกก้าวย่างของหญิงสาวเต็มไปด้วยความมั่นใจ รูปลักษณ์เรียบแต่หรู น้อยแต่สวยลงตัว ดูทะมัดทะแมง เธอก้าวเท้าอย่างฉับไว มาดกระตือรือร้นเพื่อดูแลสั่งงานเจ้าหน้าที่แต่ละแผนกอย่างขะมักเขม้น เพราะในวันนี้จะมีกรุ๊ปสัมมนากรุ๊ปใหญ่เดินทางมาจากกรุงเทพฯ มหานคร

หญิงสาวสั่งงานอย่างเป็นงานเป็นการ ก่อนยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลา นาฬิกาข้อมือเรือนเล็กบอกเวลาว่าเธอจะช้าไม่ได้

”ใกล้เวลาที่ลูกค้าจะมาถึงแล้ว พวกเราทุกคนพร้อมนะคะ” เจ้าของร่างแบบบางเงยหน้าสบตาพนักงานทุกคนพร้อมคำถามที่ฟังดูปลุกเร้า เหมือนเรียกกำลังใจจากทีมนักกีฬาก่อนลงสนามแข่งขัน

”พร้อมค่ะ/ พร้อมครับ”

“ดีมากค่ะ งั้นพวกเราประจำหน้าที่กันได้เลยนะคะ ตอนนี้ลูกค้าคงใกล้เข้ามาภายในรีสอร์ตแล้ว ส่วนรินจะดูงานอยู่รอบๆ เพื่อรอต้อนรับลูกค้า หลังจากลูกค้าเข้าพักแล้ว หากใครมีปัญหาอะไรให้วิทยุเรียกรินทันที ต้องรีบแจ้งนะคะ อย่าดองปัญหาโอเคไหมคะ” รินรุ้งเป็นพนักงานบริหารระดับกลาง ในตำแหน่ง Sale Coordinator Manager กำลังมอบหมายงานให้กับเหล่าพนักงานที่คล้ายการประชุมน้อยๆ ก่อนที่ลูกค้ากรุ๊ปใหญ่จะมาถึง

การดูแลต้อนรับงานรีสอร์ต เป็นเรื่องที่ไม่ยากหากก็ไม่ง่าย อาจจะมีปัญหาหยุมหยิมจุกจิกชวนเวียนหัวมากกว่า เพราะต้องไม่ลืมว่าในการลงกรุ๊ปทัวร์ สัมมนาแต่ละครั้งนั้นก็เหมือนจับปูใส่กระด้ง แขกที่ต่างคนต่างมาร้อยพ่อพันแม่แต่ต้องมาอยู่รวมกันในเวลาเดียวกัน คนหนึ่งจะเอาแบบหนึ่ง อีกคนจะเอาอีกแบบหนึ่ง ปัญหามันต้องมีอยู่แล้วเป็นธรรมดา หากมีการจัดการที่ดี ปัญหาต่างๆ ก็จะคลี่คลายไปได้ และทุกครั้งปัญหาที่เกิด รินรุ้งก็จะแก้ไขได้ด้วยดีมาโดยตลอด เธอจึงเป็นพนักงานที่ได้รับความไว้วางใจจากผู้เป็นนายอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่โบราณว่าคนรักเท่าผืนหนังคนชังเท่าผืนเสื่อฉันใดก็ฉันนั้น ในเมื่อเธอเป็นพนักงานดาวรุ่ง ก็ย่อมมีคนเกลียดเป็นธรรมดา เพราะมีความดีความชอบเกินหน้านี่ล่ะ ที่ทำเอาพนักงานรุ่นพี่บางคนถึงกับหมั่นไส้ๆ หากรินรุ้งหาได้สนใจไม่ กลับตั้งหน้าตั้งตาทำงานของตัวเองอย่างตั้งใจต่อไป

”ครับ/ ค่ะ” เหล่าพนักงานชั้นผู้น้อยรับคำด้วยน้ำเสียงแข็งขัน สีหน้าแต่ละคนตื่นเต้นและเบิกบานรอการมาของลูกค้ากรุ๊ปใหญ่ที่แว่วว่าในนี้มีบางส่วนมาจากต่างประเทศ

”งั้นแยกย้ายทำงานได้แล้วค่ะ สู้ๆ นะคะพวกเรา!” รินรุ้งส่งเสียงปลุกใจเพื่อนร่วมงานด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสหลังจากสั่งงานแล้ว ร่างเล็กก็เดินไปที่ฟรอนต์เพื่อดูเรื่องเอกสารและคุยกับพนักงานส่วนหน้า

ตื๊ดๆๆๆๆ จู่ๆ โทรศัพท์มือถือของหญิงสาวก็ดังขึ้น

“ค่ะแม่” เสียงหวานเอ่ยเมื่อเธอกดรับสาย

“แกจะกลับบ้านเมื่อไหร่” เสียงเจ้าอารมณ์กรอกมาตามสาย

“อีกสามวันค่ะแม่ วันนี้มีกรุ๊ปลง รินขายฟังก์ชั่นได้ค่าคอมเยอะเลยนะแม่ เดือนนี้น่ะ” รินรุ้งอวดอย่างภูมิใจ และขณะนี้เธอเองก็กำลังยุ่งเสียด้วย ปกติแล้วรินรุ้งมักจะไม่รับสายใครในเวลางาน

“แกจะบ้างานอะไรนักหา แล้วไอ้งานที่แกทำเนี่ยเขาเห็นค่าแกบ้างไหม ทำงานจนไม่มีเวลาพัก เงินเดือนนิดเดียว”

“แต่มันก็พอใช้จ่ายนี่คะแม่ อีกอย่างรินก็สนุกกับงานนี้ด้วย”

“สนุกกับงาน แล้วมันกินได้เรอะ ไอ้ความสนุกน่ะ เงินทองพอใช้ไหมล่ะหา”

“...” รินรุ้งถึงกับสะอึกไม่รู้จะตอบกลับไปอย่างไรดี

“ฉันบอกแกกี่ครั้งแล้วให้หางานในกรุงเทพฯ ทำซะ แล้วไอ้พวกรีสอร์ตหรือไม่ก็โรงแรมที่อยู่ในกรุงเทพฯ ทำไมไม่หา ดอดไปทำงานทำไมถึงเขาใหญ่ อยากมีผัวเป็นช้างรึไง” เสียงอีกฝ่ายตวาดเสียงแว้ดชวนแสบแก้วหูจนหญิงสาวต้องผินหน้าออกมาจากลำโพงโทรศัพท์มือถือ

“แม่ก็... สมัยนี้งานเลือกได้ที่ไหนกันล่ะ” รินรุ้งเถียงบ้าง ปกติก็ไม่อยากมีปากมีเสียงนักหรอก เพราะอย่างน้อยท่านก็เป็นผู้หญิงที่พ่อรัก

“แล้วที่ฉันฝากงานให้ทำไมแกไม่ทำ”

“ถ้าที่นั่นเป็นโรงแรมปกติเหมือนที่อื่นๆ ก็โอเคหรอกค่ะ แต่ข้างในเป็นกาสิโนของคนมีอิทธิพล หนูไม่อยากทำหรอกแม่”

“อย่ามาทำเป็นใสซื่อบริสุทธิ์นักเลย มันก็ได้เงินเหมือนกันนั่นล่ะ”

“แม่อยากให้รินทำงานในนั้น เพื่อที่แม่จะได้เข้าออกได้สบายๆ ใช่ไหมล่ะ” รินรุ้งพูดแทงใจดำเข้า ปลายสายถึงกับเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่เสียงตวาดแว้ดๆ จะกรอกมาตามสายอีกครั้ง คราวนี้คนเป็นลูกตั้งรับแทบไม่ทัน

“นี่แกอย่ามาดูถูกฉันนะ ไม่ต้องอาศัยแก เจ้าของเขาก็สนิทกับฉันอยู่แล้ว ไม่งั้นจะฝากฝังแกทำงานกับเขาได้ไง อีนังลูกไม่รักดี”

“โธ่แม่... ถ้ารินทำงานในนั้นก็เท่ากับแม่ส่งรินไปตายทั้งเป็น เท่ากับฝังรินทั้งเป็นเลยนะ เงินที่ได้มาจากที่อย่างนั้นมันก็ไม่ต่างจากการทำบาปหรอกนะแม่ รินไม่เอาด้วยหรอก”

“ฉันขอยื่นคำขาดเลย สิ้นเดือนนี้แกต้องลาออกแล้วไปทำงานในที่ที่ฉันหาให้”

“ทำไมล่ะแม่”

“ไม่ทำไมหรอกน่า ถึงแกไม่ทำที่โรงแรมนั่น ฉันก็มีงานอื่นให้แกไปทำ อย่าเซ้าซี้ ฉันสั่งให้ทำอะไรแกก็ต้องทำ!” อัมพาผู้เป็นแม่เลี้ยงยื่นคำขาด นางก้าวเข้ามาในครอบครัวหงสกรพงษาเมื่อสี่ปีที่แล้ว ในเวลาที่เธออายุครบยี่สิบปี ซึ่งการที่บิดาตัดสินใจแต่งงานใหม่นั่นก็เพราะเห็นว่ารินรุ้งเติบโตพอที่จะดูแลตนเองได้ บรรลุนิติภาวะในทางกฎหมายแล้ว

“แม่ก็รู้นี่ การลาออกจากงานต้องแจ้งล่วงหน้าสามสิบวัน ไม่งั้นบริษัทเขาจะไม่คืนเงินประกันนะ” รินรุ้งอ้าง

“ทิ้งมันไปเลย เงินไม่กี่พันนั่นน่ะ งานใหม่ที่ฉันหาให้แก รายได้หลายร้อยเท่าเงินประกันกระจอกๆ นั่นเสียอีก” นางมิวายส่งเสียงตะคอกกลับมา จนคนฟังเริ่มใจเสีย

ความจริงแล้วรินรุ้งมีนิสัยไม่ยอมคนสักเท่าไหร่ หากเธอยอมละเว้นให้แม่เลี้ยงก็เพราะเห็นแก่พ่อ แม้ว่าท่านจะจากไปแล้ว หญิงสาวก็ยังให้เกียรติคนเป็นแม่เลี้ยงว่าอย่างน้อยนางก็คือผู้หญิงที่พ่อของตนรักและใช้ชีวิตร่วมกันในเวลาบั้นปลายช่วงสุดท้าย

ในวันที่อภิชาติผู้เป็นพ่อล่วงลับไป มรดกที่ข้าราชการผู้ซื่อสัตย์อย่างท่านจะพึงมีได้ ท่านก็ได้จัดสรรเอาไว้ให้แม่เลี้ยงอย่างยุติธรรม แต่มันก็ไม่ได้ทำให้อัมพาพอใจ เพราะนับวันเธอเอาแต่จะเข้ามายุ่มย่าม วุ่นวาย ทำตัวเจ้ากี้เจ้าการกับรินรุ้งจนหญิงสาวอ่อนใจ

“งานอะไรเหรอแม่”

“แกไม่ต้องถามมาก ถ้าแกไม่ทำตามที่ฉันสั่ง ชาตินี้ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าแม่” คนเป็นแม่เลี้ยงตวาดเสียงดังมาตามสาย

“แม่!” ไม่ทันแล้ว ปลายสายวางไปอย่างหงุดหงิดเสียแล้ว

หญิงสาวทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าส่ายหน้าอย่างเซ็งๆ เธอรู้ดีว่า หลังจากการจากไปของพ่อ ก็ดูเหมือนจะทำให้ชีวิตเธอยากลำบากมากขึ้นไปด้วย เพราะแม่เลี้ยงและพี่สาวต่างมารดานั้นจ้องแต่จะหาเรื่องไม่เว้นวัน แม้เธอจะพยายามบอกตัวเองให้ชินชา หากก็ไร้ผล

“พี่รินคะ เชิญทางนี้ได้ไหมคะ ลูกค้าวีไอพีมีปัญหาค่ะ” จุ๊บแจงหรือจีรนันท์กึ่งเดินกึ่งวิ่งหน้าตาตื่น ตรงรี่เขามาบอก ทำเอารินรุ้งหลุดออกมาจากห้วงคำนึง พอตั้งสติได้ก็รีบตอบกลับไป

“แย่จริง ปัญหาอะไรอีกล่ะ คนเดิมหรือเปล่า” รินรุ้งหมายถึงอบิเกล แขกสาวที่มาเดินทางมาเข้าพักเพื่อรอคนรักนักธุรกิจหนุ่มสเปนที่จะตามมาทีหลัง แต่ปัญหาคือเมื่อวานห้องพักของเธอแอร์เสีย ขอเปลี่ยนห้อง หญิงสาวจัดการเปลี่ยนห้องในราคาเท่ากันให้ ซึ่งอีกฝ่ายไม่ยอม ต้องการให้ทางรีสอร์ตชดเชยในระดับที่เธอพอใจ

เจ้าหล่อนต้องการห้องในโซนที่มีสระว่ายน้ำ ซึ่งไม่มีห้องว่าง และโวยวายจนกลายเป็นเรื่องเป็นราวจนเมื่อวานรินรุ้งโดนเจ้านายตำหนิ แต่โชคดีที่มีลูกค้ารายหนึ่งเช็กเอาต์เนื่องจากมีธุระด่วนต้องรีบกลับกรุงเทพฯ เธอจึงพอจะแก้ไขสถานการณ์ไปได้อย่างเฉียดฉิว หากนั่นก็ไม่ได้ทำให้แขกคนสวยแต่ขี้เหวี่ยงพึงพอใจนัก ที่แสบกว่านั้นคือเจ้าหล่อนยังส่งใบประเมินพนักงานและการบริการให้เจ้านาย แถมยังคอมเพลนรินรุ้งจนเสียหาย ซึ่งมันล้วนแต่เป็นการกล่าวหาทั้งนั้น รินรุ้งต้องใช้ความอดทนเป็นอย่างมากกับสถานการณ์ที่กำลังเผชิญ

“ใช่ค่ะ คนเมื่อวาน...” จีรนันท์ เพื่อนร่วมงานรุ่นน้องตอบหน้าก็พลันซีดเผือด

“เอาอีกแล้ว” รินรุ้งกลอกตาอย่างเหนื่อยหน่ายกับปัญหาที่ไม่จบไม่สิ้น

“พี่รีบไปที่โซนวิลล่าเถอะค่ะ ตอนนี้ไอ้มี่กำลังแย่แล้ว” พนักงานรุ่นน้องกำลังหมายถึง มี่ หรือรัศมี พนักงานเออีน้องใหม่ซึ่งนับว่าสนิทกับรินรุ้งในระดับหนึ่ง เธอมีหน้าที่ขายกรุ๊ปทัวร์สัมมนาและขายฟังก์ชั่น และในวันนี้พนักงานเออีทุกคนก็กำลังวิ่งวุ่นหัวปั่นกับการเตรียมต้อนรับกรุ๊ปทัวร์

“ได้จ้ะ พี่ไปเดี๋ยวนี้” หญิงสาวรีบเดินไปขึ้นรถกอล์ฟที่มีพนักงานขับรถพาเธอไปยังโซนท้ายรีสอร์ต สายตาคู่หนึ่งมองตามหญิงสาวขึ้นนั่งบนรถกอล์ฟจวบจนกระทั่งลับตาไป...

***

ณ โดมชมวิว

เรือนร่างสูงมีเสน่ห์อย่างสมบูรณ์แบบ ยืนตระหง่านทอดสายตามองออกไปยังทิวเขาห่างไกลสุดลูกหูลูกตาเบื้องหน้า ด้วยความรู้สึกผ่อนคลายยากหาสิ่งใดเปรียบได้ ชายหนุ่มเพิ่งเดินทางมาถึงที่พัก เขาไม่ได้เหยียบย่างลงบนผืนแผ่นดินนี้นานกว่าแปดปีแล้ว เพราะถ้าไม่เพราะมาเพื่อเจรจาธุรกิจ เขาเองก็พยายามเลี่ยงที่จะมาที่นี่โดยไม่จำเป็น

เซคิโอ ด็อพบาร์ กอนซาเลซ นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงวัยสามสิบสี่ เชื้อสายไทย-สโลวัก-สแปนิช เขามีแม่เป็นคนไทย ส่วนผู้เป็นพ่อนั้น เป็นนักธุรกิจชาวสเปน เชื้อสายสโลวัก ผู้คร่ำหวอดอยู่ในโลกธุรกิจการบินพาณิชย์อันดับต้นๆ ของโลก เป็นที่แน่นอนว่าธุรกิจสายการบินที่ดีที่สุดแห่งยุโรปต้องอยู่ภายใต้กับบริหารของเขาในฐานะทายาทเพียงคนเดียวอย่างไม่ต้องสงสัย

โลกรู้จักเขาในฐานะผู้บริหารหนุ่มที่ประสบความสำเร็จอย่างยอดเยี่ยมแม้อายุยังน้อย โดยก้าวเข้ามาช่วยผู้เป็นบิดาบริหารสายการบินตั้งแต่วัยเพียงยี่หกปีเท่านั้น

“เซคิโอ... คิดอะไรอยู่” จู่ๆ อบิเกล หญิงสาวมาดเปรี้ยว เจ้าของดวงหน้าสวยเฉี่ยวก็ส่งเสียงทักทายขึ้น พร้อมสวมกอดร่างสูงจากด้านหลัง ก่อนซบหน้าแนบกับแผ่นหลังกว้างอย่างเสน่หา ฉุดเขาออกมาจากห้วงคำนึงที่ในนั้นมีแต่ภาพความทรงจำเก่าๆ ระหว่างเขากับคู่หมั้นสาวผู้จากไปอย่างไม่มีวันกลับเมื่อแปดปีที่ผ่านมา

ชายหนุ่มนักธุรกิจมาดเพลย์บอยอย่างเขาหากแท้จริงคือ เขาไม่ใช่ผู้ชายเจ้าชู้เลยแม้แต่น้อย เซคิโอไม่เคยเป็นฝ่ายเข้าหาผู้หญิงก่อนเลยสักครั้งตั้งแต่แตกเนื้อหนุ่ม สะพานที่ทอดให้สาวๆ แม้เพียงครั้งยังไม่เคย ขณะเดียวกันเขาก็ไม่ใช่พวกที่ถูกล่าง่ายๆ จากสาวสวยล่าสวาท ทายาทไฮโซตระกูลดังแม้สักนิด ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับสาวๆ นอกจากเกิดขึ้นเพราะไม่อยากปฏิเสธ ทำให้พวกหล่อนเสียน้ำใจแล้ว ต่างฝ่ายยังสนุกกันภายใต้พื้นฐานของความพึงพอใจมากกว่าการผูกมัดและครั้งนี้ก็เช่นกัน

“คุณก็รู้ไม่ใช่เหรอ สำหรับผมจะคิดถึงอะไรได้อีกนอกจากงาน” ชายหนุ่มตอบน้ำเสียงนิ่งเฉยพอๆ กับสายตาเขาที่ทอดมองไกลออกไปยังทิวเขาสีเทาสุดลูกหูลูกตา

“คุณบ้างานมากเกินไปแล้ว” นางแบบสาวคู่ควงเริ่มทำเสียงงอน นับเป็นความไม่พอใจเรื่องที่สอง เนื่องจากเขาปล่อยให้เธอรอนาน โดยอ้างว่าติดต่อการเจรจาทางธุรกิจที่ภูเก็ต ทั้งที่ฝ่ายผู้ใหญ่ต้องการให้การมาเมืองไทยครั้งนี้เป็นการมาเพื่อพัฒนาความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง ในฐานะทายาทธุรกิจยักษ์ใหญ่ที่ในอนาคตจะต้องแต่งงานกัน แต่...

“เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้จริงๆ” เขาเสริม หากอบิเกลส่ายหน้ามองมาด้วยดวงตาพราว กอดคอเขา เหนี่ยวดวงหน้าหล่อเข้ามาจุมพิต

“รู้ค่ะ... แอบบี้อยากถ่ายรูป” หญิงสาวเอ่ยน้ำเสียงออดอ้อน “...กับคุณ” แววตาเต็มไปด้วยประกายเชิญชวน เธอมีเสน่ห์ชวนมองก็จริง หากสำหรับเซคิโอแล้วนั่นไม่ใช่ความปลุกเร้าที่ชวนตื่นเต้นสักนิด

“คุณก็รู้... ผมไม่ถ่ายรูปร่วมกับใคร อบิเกล” ซีอีโอหนุ่มเอ่ยตอบเสียงเย็นชา ไม่เพียงแต่ไม่ชอบออกสื่อเพราะหวงความเป็นส่วนตัวเท่านั้น เซคิโอยังไม่นิยมร่วมถ่ายภาพกับบรรดาคู่ขาคู่ควงเสียด้วย เพราะถ้าเมื่อไหร่ที่ภาพพวกนั้นหลุดไปอยู่ในมือสื่อ ขบวนการใช้สื่อเป็นเครื่องมือในการผูกมัดเขาก็จะคุกคามความอิสระของเขาโดยทันที

เพื่อหลีกเลี่ยงหายนะแห่งความโสด เขาจึงปฏิเสธมันเสียตั้งแต่ต้นด้วยประการทั้งปวง

“งั้น... ฉันเป็นนางแบบ คุณเป็นช่างภาพให้ได้ไหมคะ” คู่ควงสาวสวยยังไม่หยุดอ้อน ปากสีแดงเลือดนกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มสุดยั่วยวน หากแปลกตรงที่มันไม่ได้สร้างความปั่นป่วนในเรือนกายเขาเอาเสียเลย เขาอาจจะชินกับการทอดสะพานสารพัดของสาวๆ สวยๆ ที่เต็มไปด้วยจริตจะก้าน ต่างๆ นานา แต่ที่มาก็เพื่อจุดประสงค์เดียวกัน คือจ้องจับเขา ความจริงข้อนี้เซคิโอรู้เป็นอย่างดีและรับมือได้อย่างไม่ยี่หระ

“นั่นไม่มีปัญหาอยู่แล้ว” ชายหนุ่มส่งยิ้มตอบกลับมาอย่างตามใจ

‘หวงตัวนัก ระวังไว้เถอะ!’ เธอคิดในใจอย่างอยากเอาชนะ ชวนถ่ายรูปท่ามกลางบรรยากาศสวนสวยดีๆ ไม่ชอบ ระวังจะได้นอนถ่ายรูปบนเตียงกับฉันในสภาพเปลือยเปล่า... นั่นคือสิ่งที่อบิเกลหมายมาดเอาไว้และไม่เคยคิดที่จะลดละ

นางแบบสาวควงแขนชายหนุ่มเดินไปยังจุดที่เป็นแลนด์มาร์กของรีสอร์ตแล้วให้เขาถ่ายภาพให้ด้วยสมาร์ตโฟนของเขา โดยอ้างว่ามือถือตัวเองแบ็ตหมดเพราะลืมชาร์จทั้งคืน แต่เจตนาที่แท้จริงแล้ว อยากให้ภาพตนปรากฏอยู่ในเครื่องของเขา หลังจากนี้เธอจะได้มีเรื่องตอแยเขา อย่างน้อยก็ทวงรูปก็แล้วกัน

หากช่างภาพสมัครเล่นอย่างเซคิโอกลับสับสนตัวเองตลอดทั้งเช้า ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมากลับวนเวียนอยู่ในสมองไม่จางหาย แม้แต่ภาพนางแบบหุ่นสวยตรงหน้าก็มิอาจลบความทรงจำที่ผ่านมาเพียงชั่วคืนนั้นได้

เขาถ่ายภาพให้นางแบบคู่ควงไปเรื่อยๆ กระทั่งภาพล่าสุดที่มีฉากหลังเป็นทิวเขาสุดลูกหูลูกตา มีไอหมอกลอยอยู่จางๆ เพราะเป็นยามเช้า มันจะสวยกว่านี้มากหากไม่ติดตรงที่มีรถกอล์ฟสีขาววิ่งเข้ามาในเฟลมแบบนี้!

***

นางแบบสาวสายเลือดละตินรับสมาร์ตโฟนของชายหนุ่มมาเลื่อนดูภาพถ่ายอย่างเพลิดเพลิน พยายามออดอ้อนขอถ่ายเซลฟี่กับชายหนุ่มก็ได้รับการปฏิเสธเช่นเคย

‘เย็นชากับฉันไปเถอะ เซคิโอ สักวันคุณต้องคุกเข่าขอฉันแต่งงาน!’ นางแบบสาวคิดอย่างหมายมาด

ทั้งที่ชายหนุ่มเพิ่งเดินทางมาถึง เขากลับต้องอยู่เป็นเพื่อนอบิเกลตามบัญชาของมารดาที่ต่อสายตรงมาจากมาดริด เขานั้นไม่อยากขัดใจผู้เป็นแม่ อีกไม่กี่ชั่วโมงเขาและเธอก็จะบินกลับมาตุภูมิแล้ว อันที่จริงอบิเกลก็ไม่ได้น่ารังเกียจอะไรนักหรอก แต่จะให้รักก็คงจะไม่ใช่ คนเคมีไม่ตรงกัน มันยากที่จะพัฒนาความสัมพันธ์

ทุกครั้งเซคิโอจึงพยายามเว้นระยะห่างกับหญิงสาวมากพอสมควร จนนางแบบสาวที่อารมณ์ค้างจากการหงุดหงิดพนักงานที่นี่หลายครั้งหลายคราอดทำหน้างอใส่ไม่ได้ เธอต้องการการดูแลเอาใจมากกว่านี้ มันถึงจะคู่ควรกับการแต่งงานที่ทางผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายตั้งใจเอาไว้

จะว่าไปก็มีแต่ฝ่ายทางแม่ของคนทั้งสองเท่านั้นที่เห็นว่าเขากับอบิเกลเหมาะสมกัน นอกจากนั้นก็เป็นที่รู้ๆ กันอยู่ว่าธุรกิจของสองตระกูลนั้นเป็นคู่แข่งกันยิ่งกว่าไม้เบื่อไม้เมาเสียอีก

หลังจากพนักงานนำสัมภาระของชายหนุ่มไปเก็บที่วิลล่าที่พัก ทั้งสองหนุ่มสาวก็นั่งรับประทานอาหารเช้าของทางรีสอร์ตกระทั่งอิ่ม การสนทนาระหว่างมื้อดูจะราบเรียบ ติดจะน่าเบื่อสำหรับเขาเสียด้วยซ้ำ บางครั้งเขาก็แสดงออกชัดเจนจนเกินไปว่าถูกบังคับให้มาอยู่ที่นี่ ตรงนี้ กับผู้หญิงที่ให้ตายเขาก็ไม่มีวันรักเธอได้

ช่วงสายๆ ทั้งอบิเกลและเซคิโอก็ออกไปเที่ยวไร่ใกล้เคียง กินอาหารเมนูไทยในมื้อกลางวันที่ไร่ชื่อดัง ที่นี่ปลูกองุ่นพันธุ์ดี แล้วยังเปิดไร่เพื่อนักท่องเที่ยวเข้ามาศึกษาการผลิตไวน์ทุกขึ้นตอน มีวิทยากรคอยให้คำอธิบายอีกด้วย ชายหนุ่มคิดว่าไวน์องุ่นที่ผลิตที่นี่มีรสชาติไม่เลวเลย มีความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่น่าสนใจ เห็นทีเขาจะต้องสั่งซื้อกลับสเปนสักจำนวนหนึ่ง แม้เทียบไม่ได้แม้แต่กับไวน์เกรดนิวเวิร์ล[ New World Wines (ไวน์โลกใหม่) – คือไวน์ที่ไม่ได้ผลิตในประเทศที่มีการผลิตไวน์เป็นวัฒนธรรมดั้งเดิม ส่วนใหญ่เป็นประเทศนอกทวีปยุโรปที่เพิ่งมีการผลิตไวน์ไม่เกิน 500 ปี เช่น ชิลี อาร์เจนตินา ออสเตรเลีย อเมริกาเป็นต้น แม้ในกระบวนการผลิตมีลักษณะ Innovation ไม่ยึดติดกับเกณฑ์ดั้งเดิมเช่นพันธุ์องุ่น ดิน และสภาพอากาศ หากแต่ผลิตเพื่อสนองความต้องการของตลาดที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่ไม่ว่าจะเป็นไวน์โลกเก่า หรือไวน์โลกใหม่ ต่างก็มีเอกลักษณ์พิเศษในแบบเฉพาะตัว ที่กลุ่มนักดื่มไวน์พึงพอใจ ] แต่เขาก็อยากจะนำติดไม้ติดมือกลับไปเป็นของฝากบ้าง ทั้งสองหนุ่มสาวใช้เวลาด้วยกันทั้งวัน กว่าจะกลับที่พักในตอนเย็น

“แอบบี้ ผมอยากสำรวจแถวนี้หน่อยน่ะ คุณไปพักผ่อนก่อนนะ” เขาว่า

“ฉันไปด้วยสิคะ” เธออ้อนขอติดตาม

“อย่าดีกว่า ผมจะไปดูงานสักหน่อย... ผมกับเฟอร์นันโดกำลังมองหาลู่ทางขยายธุรกิจอยู่ ในอนาคตย่านนี้จะมีรถไฟความเร็วสูง อาจจะกระทบสายการบินโลว์คอสที่ผมมีหุ้นส่วน...” เขาตัดบท ก่อนหันไปพยักหน้าชวนคนของเขาแล้วก็แยกตัวเดินออกไปเฉยๆ อบิเกลทำได้เพียงยืนหน้างอด้วยความไม่พอใจ

***

กว่าเซคิโอจะกลับมาถึงวิลล่าที่พักก็มืดมาก เขาสังเกตว่าพนักงานหลายคนกำลังวุ่นวายหน้าตาตื่น เหมือนเกิดเรื่องราวใหญ่โตอะไรสักอย่าง แต่เขาก็ต้องสลัดความสงสัยนั้นทิ้งไปทันทีเมื่อรถกอล์ฟมารับเขาไปส่งยังด้านหน้าที่พัก เนื่องจากระยะทางจากหน้าฟรอนต์ไปถึงวิลล่าไกลเกินกว่าจะเดินด้วยเท้าเปล่า

เมื่อถึงด้านหน้าวิลล่า สายตาคมกล้ามองเข้าไปยังที่พักซึ่งเงียบผิดปกติ เขาเดาว่าอบิเกลอาจจะกำลังใช้เวลาส่วนตัวในการประทินความงามในยามค่ำ เท้ายาวจึงก้าวพาตนเองไปยืนตรงหน้าประตู ก่อนหยิบคีย์การ์ดเตรียมจะเปิดเข้าไป หากแต่...

“ช่วยด้วย... ช่วยด้วยค่ะ” แว่วเสียงราวกระซิบดังมาตามสายลม

“...” ชายหนุ่มหยุดเพื่อเงี่ยฟังเสียงที่เบาแผ่วอยู่ไกลๆ และไม่ใช่ภาษาสเปนและก็ไม่ใช่ภาษาที่เขาคุ้นชิน หากแต่รับรู้ได้ว่าน่าจะเป็นเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ซีอีโอหนุ่มหยุดรอฟังเพื่อให้แน่ใจอีกครั้งจึงไม่ทันได้ไขกุญแจประตูที่พัก

“ช่วยด้วย... มีใครอยู่ตรงนั้นไหม”

ร่างสูงหันหลังมองออกไปยังลานกว้างด้านหน้าวิลล่าที่พัก เสียงแว่วๆ ที่เขาได้ยินเหมือนเป็นการร้องขอความช่วยเหลือ สายตาที่มองออกไปนั้นมืดสนิท เพราะวิลล่าวีไอพีที่เขาเข้าพักนั้นอยู่ไกลออกมาจากโซนอื่นมาก เพื่อความเป็นส่วนตัวนั่นเอง

ซีอีโอหนุ่ม ไม่รอให้ได้ยินเสียงเป็นครั้งที่สาม เซคิโอตัดสินใจเดินลงจากวิลล่าเพื่อไปตามเสียงดังกล่าวท่ามกลางความมืด มีเพียงแสงแปลบปลาบของสายฟ้าแลบในระยะไกล นั่นทำให้เขาพอจะเดาได้ว่าอีกไม่นานจากนี้ที่นี่คงมีฝนเทลงมาแน่นอน... เขาจึงควรเร่งช่วยเจ้าของเสียงเรียกนั้นให้ปลอดภัยโดยเร็วที่สุด

“ช่วยด้วย... ช่วยด้วยค่ะ ใครอยู่ตรงนั้น ช่วยฉันด้วยนะคะได้โปรด...”

สิ่งที่แน่ใจได้ในตอนนี้คือเสียงมนุษย์ ชายหนุ่มเร่งฝีเท้า เขาจำต้องรวบรวมสมาธิฟังเสียงและคาดเดาว่ามันมาจากทางไหนกันแน่ ท่ามกลางความมืดของรีสอร์ตใจกลางขุนเขาแบบนี้ มีแสงไฟเพียงริบหรี่จากเสาไฟหลอดเล็กๆ เพียงไม่กี่ต้น เพราะบริเวณนี้ห่างไกลจากส่วนสำนักงานและวิลล่าที่พักของนักท่องเที่ยว

เท้ายาวในรองเท้าสำหรับเดินเที่ยวก้าวมาหยุดอยู่หน้าสิ่งปลูกสร้างที่น่าจะเป็นเรือนเก็บของ