ตอน 3
ไลรา POV:
การเต้นรำจบลง และลูเซียน ที่มีเอลาร่าเกาะแขนอยู่ เดินตรงมาหาฉัน ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากแห่งความเย่อหยิ่งเย็นชา
"ไลรา" เขาพูด น้ำเสียงดูแคลน "เธอควรจะมาทักทายเอลาร่าหน่อยนะ ยังไงซะหล่อนก็เป็นเจ้าหญิงในอนาคตของฝูงนี้"
เสียงหัวเราะที่เย็นชาและคมกริบหลุดออกมาจากริมฝีปากฉัน เสียงนั้นตัดผ่านเสียงพูดคุยใกล้ๆ และหลายคนหันมามองทางเรา
"เจ้าหญิงเหรอ?" ฉันทวนคำ เสียงหยดไปด้วยความประชดประชัน "เท่าที่ฉันจำได้ หล่อนก็แค่ลูกนอกคอกที่พ่อยังไม่ได้รับรองอย่างเป็นทางการ ผู้อาวุโสในฝูงก็ยังไม่ยอมรับเหมือนกัน"
บรรยากาศรอบตัวเรานิ่งงัน ใบหน้าของเอลาร่าซีดเผือด และกรามของลูเซียนก็ขบแน่น
"ระวังปากของเธอด้วย ไลรา" เขาขู่ฟ่อ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "เธอก็แค่อิจฉา"
"อิจฉาเหรอ?" ฉันก้าวเข้าไปใกล้ขึ้น เสียงดังขึ้น "คุณบอกฉันว่าคุณเกลียดงานเลี้ยงพวกนี้ คุณบอกฉันว่าคุณไม่ดีพอที่จะถูกมองเห็นพร้อมกับฉัน ว่าคุณไม่อยากให้พวกผู้อาวุโสนินทา คุณปฏิเสธที่จะยืนเคียงข้างฉันมาตลอดห้าปี"
ฉันผายมือไปที่ฟลอร์เต้นรำ "แต่ตอนนี้ล่ะ? ตอนนี้คุณกำลังเต้นรำเปิดงานกับ 'หล่อน' งั้นเหรอ? คุณผิดสัญญาที่ให้ไว้กับฉัน ลูเซียน"
"อย่าสร้างเรื่องน่า" เขาเตือน เสียงต่ำและคุกคาม "ฉันต้องการ...ความช่วยเหลือจากเอลาร่า เพื่อทำให้ตำแหน่งของฉันมั่นคงขึ้น"
ข้ออ้างนั้นน่าสมเพชและดูถูกเหยียดหยามจนบางอย่างในตัวฉันขาดสะบั้น
"ความช่วยเหลือจากหล่อนเหรอ?" ฉันถ่มน้ำลาย คำพูดนั้นมีรสชาติเหมือนยาพิษ "หล่อนจะให้อะไรได้? หล่อนเป็นลูกสาวของเว็กเซีย ไอ้พวกไร้ฝูงชั้นต่ำที่สายเลือดสกปรกเหมือนโคลนที่หล่อนคลานออกมา!"
ความโกรธเกรี้ยวระเบิดขึ้นบนใบหน้าของลูเซียน ก่อนที่ฉันจะทันได้ตั้งตัว มือของเขาก็ฟาดผ่านอากาศ
"เพียะ"
เสียงนั้นดังก้องไปในความเงียบงันของห้องโถง แรงตบส่งผลให้ฉันเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แก้มของฉันแสบร้อนด้วยความเจ็บปวด แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความทรมานที่ฉีกกระชากจิตวิญญาณของฉัน การที่คู่แท้ทำร้ายกันคือการทรยศขั้นสูงสุด เป็นการละเมิดสายใยศักดิ์สิทธิ์ที่เทพีมอบให้ ความเชื่อมโยงระหว่างเราแตกสลาย ส่งคลื่นแห่งความคลื่นไส้และความใจสลายไปทั่วทั้งร่าง
ฉันจ้องมองเขา ภาพตรงหน้าพร่ามัวด้วยน้ำตาที่ยังไม่ไหลริน คู่แท้ของฉัน ผู้ชายที่ฉันรัก เขาตบฉัน เพื่อหล่อน
หัวใจของฉันไม่ได้แค่แตกสลาย มันกลายเป็นผุยผง
ฉันมองเข้าไปในดวงตาที่เดือดดาลของเขา และด้วยเสียงที่สั่นเครือแต่ไม่แตกสลาย ฉันเอ่ยถ้อยคำที่ทรงพลังและสาปแช่งที่สุดที่มนุษย์หมาป่าสามารถพูดได้ ถ้อยคำที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง
"ข้า ไลรา คอสต้า ขอปฏิเสธเจ้า ลูเซียน สมิธ ในฐานะคู่แท้ของข้า"
คุณอาจชอบ
