ตอน 2
ไลรา POV:
สามวันผ่านไป ลูเซียนไม่เคยกลับมา เขาไม่เคยส่งข้อความใดๆ ผ่านกระแสจิต ราวกับว่าห้าปีที่เราเคยมีร่วมกันเป็นเพียงความฝันที่เขาตื่นขึ้นมา
ฉันยืนอยู่หน้ากระท่อมไม้เล็กๆ ที่เราเคยเรียกว่าบ้าน ทุกตารางนิ้วของมันคืออนุสรณ์แห่งความรักที่ตอนนี้กลายเป็นเรื่องโกหก นักรบผู้ภักดีของฉันยืนอยู่ข้างหลัง สีหน้าเรียบเฉย
"เผามัน" ฉันพูด เสียงเรียบ
หัวหน้าหน่วยลังเล "อนาคตลูน่า แน่ใจหรือครับ?"
"ฉันต้องการให้ความทรงจำทุกอย่างในนั้นกลายเป็นเถ้าถ่าน" ฉันสั่ง เสียงของฉันไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง "เมื่อฉันจัดการเสร็จ มันจะเหมือนกับว่าสถานที่แห่งนี้ และผู้ชายที่เคยอยู่ในนั้น ไม่เคยมีตัวตน"
พวกเขาโค้งคำนับและเริ่มทำงาน ฉันไม่ได้อยู่ดูเปลวไฟ
ฉันกลับไปที่คฤหาสน์หลักของอัลฟ่า คฤหาสน์หินหลังใหญ่ที่ให้ความรู้สึกเหมือนป้อมปราการมากกว่า พ่อของฉัน อัลฟ่าโรเบิร์ต ยังคงไม่อยู่ ท่านกำลังสรุปเงื่อนไขของสนธิสัญญากับฝูงข้างเคียง ใบหน้าของท่านปรากฏขึ้นบนหน้าจอขนาดใหญ่ในห้องทำงาน เป็นวิดีโอคอลที่เชื่อมเราข้ามระยะทางหลายร้อยกิโลเมตร
"ลูกดูเปลี่ยนไปนะ ไลรา" ท่านพูด ดวงตาสีทองของอัลฟ่าจ้องมองฉันด้วยความกังวล "ดูเย็นชาขึ้น"
"ลูกโตขึ้นแล้วค่ะ ท่านพ่อ" ฉันตอบ "เกี่ยวกับเงื่อนไขของลูกสำหรับการเป็นพันธมิตรแต่งงาน..."
"ว่ามาสิ"
"ลูกต้องการมูนสโตน"
คิ้วของพ่อฉันเลิกสูง มูนสโตนไม่ใช่แค่เครื่องประดับ มันคือแหวนที่สืบทอดกันมารุ่นสู่รุ่นของลูน่าในฝูงเรา เป็นสัญลักษณ์สูงสุดของอำนาจและการสืบทอด การที่ลูกสาวของอัลฟ่าจะขอมันก่อนพิธีผูกพันธะถือเป็นการประกาศความทะเยอทะยานที่กล้าหาญและอาจหาญอย่างยิ่ง
รอยยิ้มช้าๆ แผ่กว้างบนใบหน้าของท่าน "ดี" ท่านคำราม เป็นเสียงแห่งความภาคภูมิใจอย่างแท้จริง "นั่นแหละลูกสาวพ่อ มันเป็นของลูก ฝูงจันทราเงินจะถูกนำโดยลูก และอัลฟ่าที่ลูกเลือก"
"ขอบคุณค่ะ ท่านพ่อ"
"เขาจะไปที่นั่นคืนนี้" พ่อของฉันพูดต่อ "มีงานเลี้ยงประจำปีที่วิหารจันทรา ซึ่งเป็นเขตเป็นกลางสำหรับทุกฝูง คู่หมั้นของลูก อัลฟ่าไซลาส วิตโตรีน แห่งฝูงจันทร์ดับ จะเข้าร่วมด้วย สร้างความประทับใจที่ดีล่ะ"
การสนทนาจบลง ฉันใช้เวลาหลายชั่วโมงในการเตรียมตัว เลือกชุดราตรีสีแดงเข้มที่แนบไปกับส่วนโค้งเว้าของร่างกาย ตัดกับชุดสีขาวบริสุทธิ์ที่ฉันเคยชอบใส่
เมื่อฉันมาถึงวิหารจันทรา ห้องโถงใหญ่ก็เต็มไปด้วยกลิ่นที่ผสมปนเปกันของมนุษย์หมาป่าจากหลายสิบฝูง แต่มีบางอย่างผิดปกติ จุดสนใจไม่ได้อยู่ที่อัลฟ่าที่มาเยือนหรือผู้อาวุโสของฝูง แต่เป็นเอลาร่า น้องสาวต่างแม่ของฉัน
หล่อนสวมชุดสีฟ้าอ่อน ดูเหมือนหญิงสาวผู้บริสุทธิ์ทุกกระเบียดนิ้ว จากนั้น ดนตรีก็ดังขึ้นสำหรับการเต้นรำเปิดงาน และลูเซียนก็ปรากฏตัวขึ้น เขาเดินตรงไปหาเอลาร่า สายตาของเขามีไว้เพื่อหล่อนเท่านั้น และจับมือหล่อน
ขณะที่พวกเขาย้ายไปที่กลางฟลอร์ เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นทั่วห้อง พวกเขาเต้นรำ ร่างกายเคลื่อนไหวอย่างพร้อมเพรียงกัน กลิ่นของพวกเขา—กลิ่นสนของเขากับกลิ่นวานิลลาที่หวานเลี่ยนของหล่อน—บิดเกลียวเข้าด้วยกันเป็นการประกาศที่ชัดเจน มันเป็นกลิ่นของหมาป่าสองตัวที่ใกล้ชิดกันอย่างลึกซึ้ง เป็นการประกาศต่อสาธารณะ
เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นรอบตัวฉัน
"นั่นลูกสาวอีกคนของอัลฟ่าไม่ใช่เหรอ?"
"ได้ยินมาว่าท่านโปรดปรานหล่อนมาก หล่อนต้องเป็นลูน่าคนต่อไปของฝูงจันทราเงินแน่ๆ"
"ดูพวกเขาสิ กลิ่นเหมือนผูกพันธะกันแล้วเลย"
ความอัปยศอดสูที่ร้อนระอุและขมขื่นแผ่ซ่านไปทั่วตัวฉัน ฉันจำได้ทุกครั้งที่ฉันขอร้องให้ลูเซียนมาร่วมงานเหล่านี้กับฉัน เขาปฏิเสธเสมอ อ้างว่าเขาอึดอัดในที่ที่มีคนเยอะๆ ว่าเขาไม่ต้องการยั่วยุผู้อาวุโสที่ไม่เห็นด้วยกับชาติกำเนิดที่ต่ำต้อยของเขา เขาบอกว่าเขาไม่คู่ควรที่จะยืนเคียงข้างฉันในที่สาธารณะ
แต่ตอนนี้เขากลับอยู่ที่นี่ เต้นรำวอลทซ์เปิดงานกับหล่อน อ้างสิทธิ์ในแสงสปอตไลท์ที่เขาเคยบอกว่าเกลียดนักหนา เขาไม่ได้ไม่คู่ควร เขาแค่ไม่อยากอยู่ที่นั่นกับฉัน
ตอน 3
ไลรา POV:
การเต้นรำจบลง และลูเซียน ที่มีเอลาร่าเกาะแขนอยู่ เดินตรงมาหาฉัน ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากแห่งความเย่อหยิ่งเย็นชา
"ไลรา" เขาพูด น้ำเสียงดูแคลน "เธอควรจะมาทักทายเอลาร่าหน่อยนะ ยังไงซะหล่อนก็เป็นเจ้าหญิงในอนาคตของฝูงนี้"
เสียงหัวเราะที่เย็นชาและคมกริบหลุดออกมาจากริมฝีปากฉัน เสียงนั้นตัดผ่านเสียงพูดคุยใกล้ๆ และหลายคนหันมามองทางเรา
"เจ้าหญิงเหรอ?" ฉันทวนคำ เสียงหยดไปด้วยความประชดประชัน "เท่าที่ฉันจำได้ หล่อนก็แค่ลูกนอกคอกที่พ่อยังไม่ได้รับรองอย่างเป็นทางการ ผู้อาวุโสในฝูงก็ยังไม่ยอมรับเหมือนกัน"
บรรยากาศรอบตัวเรานิ่งงัน ใบหน้าของเอลาร่าซีดเผือด และกรามของลูเซียนก็ขบแน่น
"ระวังปากของเธอด้วย ไลรา" เขาขู่ฟ่อ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "เธอก็แค่อิจฉา"
"อิจฉาเหรอ?" ฉันก้าวเข้าไปใกล้ขึ้น เสียงดังขึ้น "คุณบอกฉันว่าคุณเกลียดงานเลี้ยงพวกนี้ คุณบอกฉันว่าคุณไม่ดีพอที่จะถูกมองเห็นพร้อมกับฉัน ว่าคุณไม่อยากให้พวกผู้อาวุโสนินทา คุณปฏิเสธที่จะยืนเคียงข้างฉันมาตลอดห้าปี"
ฉันผายมือไปที่ฟลอร์เต้นรำ "แต่ตอนนี้ล่ะ? ตอนนี้คุณกำลังเต้นรำเปิดงานกับ 'หล่อน' งั้นเหรอ? คุณผิดสัญญาที่ให้ไว้กับฉัน ลูเซียน"
"อย่าสร้างเรื่องน่า" เขาเตือน เสียงต่ำและคุกคาม "ฉันต้องการ...ความช่วยเหลือจากเอลาร่า เพื่อทำให้ตำแหน่งของฉันมั่นคงขึ้น"
ข้ออ้างนั้นน่าสมเพชและดูถูกเหยียดหยามจนบางอย่างในตัวฉันขาดสะบั้น
"ความช่วยเหลือจากหล่อนเหรอ?" ฉันถ่มน้ำลาย คำพูดนั้นมีรสชาติเหมือนยาพิษ "หล่อนจะให้อะไรได้? หล่อนเป็นลูกสาวของเว็กเซีย ไอ้พวกไร้ฝูงชั้นต่ำที่สายเลือดสกปรกเหมือนโคลนที่หล่อนคลานออกมา!"
ความโกรธเกรี้ยวระเบิดขึ้นบนใบหน้าของลูเซียน ก่อนที่ฉันจะทันได้ตั้งตัว มือของเขาก็ฟาดผ่านอากาศ
"เพียะ"
เสียงนั้นดังก้องไปในความเงียบงันของห้องโถง แรงตบส่งผลให้ฉันเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แก้มของฉันแสบร้อนด้วยความเจ็บปวด แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความทรมานที่ฉีกกระชากจิตวิญญาณของฉัน การที่คู่แท้ทำร้ายกันคือการทรยศขั้นสูงสุด เป็นการละเมิดสายใยศักดิ์สิทธิ์ที่เทพีมอบให้ ความเชื่อมโยงระหว่างเราแตกสลาย ส่งคลื่นแห่งความคลื่นไส้และความใจสลายไปทั่วทั้งร่าง
ฉันจ้องมองเขา ภาพตรงหน้าพร่ามัวด้วยน้ำตาที่ยังไม่ไหลริน คู่แท้ของฉัน ผู้ชายที่ฉันรัก เขาตบฉัน เพื่อหล่อน
หัวใจของฉันไม่ได้แค่แตกสลาย มันกลายเป็นผุยผง
ฉันมองเข้าไปในดวงตาที่เดือดดาลของเขา และด้วยเสียงที่สั่นเครือแต่ไม่แตกสลาย ฉันเอ่ยถ้อยคำที่ทรงพลังและสาปแช่งที่สุดที่มนุษย์หมาป่าสามารถพูดได้ ถ้อยคำที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง
"ข้า ไลรา คอสต้า ขอปฏิเสธเจ้า ลูเซียน สมิธ ในฐานะคู่แท้ของข้า"
คุณอาจชอบ
