หลังจากเลิกกัน พี่ชายที่รวยที่สุดของไอ้สารเลวก็ตกหลุมรักฉัน

ชีหยั่นโจวมาพร้อมกับพี่น้องเจียงชี่เหนียน

หลัวหว่านวันนี้แต่งตัวสวยมาก สวมชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าไหมแท้สีขาว ผมยาวถูกรวบขึ้น เผยให้เห็นผิวขาวเนียนด้านหลังที่สะท้อนแสง

เจียงชี่เหนียนที่งานเลี้ยงสังสรรค์สังเกตเห็นเธอในทันที เขาใช้ข้อศอกสะกิดชีหยั่นโจว

“แฟนเก่าของน้องนาย หลัวหว่าน! หน้าตากับหุ่นเธอนี่สุดยอดมากเลยนะ”

ชีหยั่นโจวมองตามสายตาเจียงชี่เหนียน ก็เห็นหลัวหว่าน สายตาเขามองผ่านข้อเท้าเรียวของหลัวหว่านอย่างแผ่วเบา

“ขาเรียวยาวของเธอคงสนุกใช่มั้ย ฉันเห็นนายกับเธอเดินออกไปด้วยกันเมื่อคืน!”

เจียงชี่เหนียนสนใจหลัวหว่านตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย แต่ไม่คิดว่าชีอี้หมิงและชีหยั่นโจวจะชิงตัดหน้าไปก่อน

ชีหยั่นโจวนึกถึงความรักที่ถูกบังคับให้จบลง เสียงเขาแหบพร่า “ก็แค่ธรรมดา”

“ไม่จริงหรอก แค่ขาคู่นั้นก็เล่นได้ปีหนึ่งแล้ว หรือว่าเบื่อเพราะน้องชายของนาย?”

เจียงชี่เหนียนบ่นพึมพำ ขณะที่หลัวหว่านถือแก้วไวน์เดินมาหาพวกเขา

“คุณชี เราคุยกันหน่อย”

หลัวหว่านทักทายชีหยั่นโจวเสร็จ ก็พยักหน้าให้เจียงชี่เหนียนเป็นการทักทาย

เจียงชี่เหนียนรู้ตัวดี รีบหลบหนีไป

ชีหยั่นโจวสูงหนึ่งเมตรแปดสิบแปด เมื่อหลัวหว่านยืนข้างเขา ดูตัวเล็กน่ารัก

เมื่อได้กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นบุหรี่จากตัวเขา หลัวหว่านก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงจูบที่เสียการควบคุมก่อนหน้านี้

“คุณหลัว คุณอยากคุยอะไรกับผม?”

เขามองหน้าหลัวหว่านที่สวยงามจากมุมสูง

หลัวหว่านรู้สึกว่าเวลาชีหยั่นโจวเรียกเธอว่า "คุณหลัว" เสียงแหบพร่านั้นมีเสน่ห์ชวนให้หลงใหล เหมือนกำลังจีบเธอ

หลัวหว่านที่ไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องนี้มาก่อน หูของเธอเริ่มแดง แต่เธอพยายามทำตัวให้สงบและพูดว่า :

“เยี่ยนหางเซ็นสัญญาความร่วมมือกับลั่วหยวนไปแล้ว ตอนนี้เลยกำหนดการปล่อยเงินกู้ แต่เยี่ยนหางยังไม่ปล่อยเงิน ทำให้…”

แต่คำพูดของเธอถูกชีหยั่นโจวขัดจังหวะ

“นั่นคือสัญญาที่คุณเซ็นกับคนอื่น มันเกี่ยวอะไรกับผม?”

หลัวหว่านรีบพูด “ฉันรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ควรมารบกวนคุณชี แต่คุณช่วยเร่งให้หน่อยได้ไหม สำหรับคุณ มันแค่สองคำสั่ง”

แต่ชีหยั่นโจวเลิกคิ้วมองเธอ “ไม่ใช่ว่าผู้ชายในโลกนี้ตายหมดแล้วหรือ ถึงจะมาหาผมช่วย?”

หลัวหว่านหน้าแดงจัด ต้องกัดริมฝีปากแดงของเธอเพื่อพูดต่อ

“ตอนนั้นฉันเมา ความคิดไม่แจ่มใส ขอให้คุณช่วยลืมเรื่องที่ฉันผิดพลาดไปเถอะ…”

แต่ชีหยั่นโจวยังคงไม่สนใจ น้ำเสียงเหมือนเดิม “คืนนั้นผมไม่ได้ทำอะไรเลย”

หลัวหว่านเดาความหมายของเขา หากไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ ย่อมไม่สามารถช่วยเธอได้

หลัวหว่านรู้สึกว่าหน้าร้อนผ่าว แต่เธอไม่สามารถปล่อยโอกาสนี้ไปได้

มิฉะนั้นลั่วหยวนที่พ่อเธอสร้างขึ้นด้วยมือเขากำลังจะเปลี่ยนเจ้าของ

เธอใจแข็ง ใช้ขาเล็กๆ ถูชีหยั่นโจว ตาจ้องมองเขาด้วยความรัก

ชีหยั่นโจวหรี่ตาลง มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการประเมินที่คลุมเครือ

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ผลักเธอออก หลัวหว่านจึงกล้าหาญขึ้น โอบเอวเขาไว้แล้วเอียงตัวลง

หลัวหว่านมองชีหยั่นโจวด้วยท่าทางเย้ายวนใจ รู้ว่าเขามีปฏิกิริยา

เธอจึงถามด้วยความกล้า “ไปบ้านฉันไหม?”

“ยังเก่งอยู่” ชีหยั่นโจวหรี่ตา มองเธอขึ้นลง สายตาร้อนแรงเหมือนสัตว์ป่า

หลัวหว่านรู้สึกว่าหูร้อนจนเหมือนจะมีควันขึ้น เธอไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน

แต่ตอนนี้เพื่อที่จะไม่ทำสิ่งที่ผิดศีลธรรมเพื่อให้ได้เงินจากเยี่ยนหางมาปกป้องลั่วหยวน เธอไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

ชีหยั่นโจวยื่นมือโอบเอวบางของหลัวหว่าน หลัวหว่านก็อ่อนโยนปล่อยให้เขาพาเธอออกจากงานเลี้ยง…