ตอน 1
洛绾的แฟนหนุ่มหมั้นหมายแล้ว แต่เจ้าสาวกลับไม่ใช่เธอ
เมื่อ洛绾ไปถึงงานหมั้น แฟนหนุ่มของเธอ ชื่อ จีอี้หมิง กำลังยกแก้วชนกับคู่หมั้นของเขา พูดคุยหัวเราะอย่างมีความสุข
เขามองเห็น洛绾แต่ไม่แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย ยังยกแก้วชนอากาศไปทางเธอด้วยซ้ำ
ด้วยความโกรธ โลวานจึงดื่มจนเมาแอ๋แล้วกอดเอวพี่ชายของเขาอย่างสนิทสนม จีเยี่ยนโจว
“เธอแน่ใจว่าจะจูบฉันไหม? ดูให้แน่ใจว่าเธอรู้ว่าฉันเป็นใคร?”
แม้จะเมาแต่โลวานก็ยังเห็นใบหน้าของผู้ชายที่หล่อเหลานั้นได้อย่างชัดเจน และเสียงของเขาก็มีเสน่ห์ดึงดูดอย่างแรง
“ฉันเห็นชัดเจน เธอคือพี่ชายของ จีอี้หมิง, จีเยี่ยนโจว!”
นอกจากนี้เขายังเป็นประธานของบริษัทใหญ่ที่เป็นเสาหลักสำคัญของเศรษฐกิจภาคใต้ ชื่อว่า ยานซิงอินเตอร์เนชั่นแนล
“แล้วเธอแน่ใจว่าจะจูบฉันไหม?” จีเยี่ยนโจวหรี่ตาด้วยเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่า
โลวานเลียนแบบท่าทางยั่วยวนจากวิดีโอ ลูบลำคอของเขา
“แน่ใจแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ เธอคงไม่กล้าหรอก?”
จีอี้หมิงสามารถหมั้นกับคนอื่นได้อย่างเงียบเชียบ แล้วทำไมเธอจะไม่ทำให้เขาหึงล่ะ?
ผู้ชายในเรื่องแบบนี้ มักจะไม่ยอมให้มีการท้าทาย
โดยเฉพาะเมื่อโลวานมีหน้าตาหวานและรูปร่างที่เย้ายวน
ภายใต้ความดึงดูดของภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจจนลืมหายใจ จีเยี่ยนโจวถึงแม้จะไม่ใช่คนเจ้าชู้ก็ยังถูกจุดไฟได้ง่าย
“งั้นฉันจะแสดงให้เธอดูว่าฉันทำได้ไหม!” จีเยี่ยนโจวก้มลงจูบเธอ
ในความหลงใหลทั้งสองไปที่รถ
พวกเขาทำอย่างนั้นบนรถ
เกือบจะไปถึงขั้นสุดท้าย
แต่โลวานภายใต้ฤทธิ์แอลกอฮอล์เผยความทะเยอทะยานของเธอโดยไม่ตั้งใจ
“ถ้าเป็นเมียของเธอไม่ได้ ก็ขอเป็นพี่สะใภ้ของเธอ!”
การกระทำของผู้ชายบนตัวเธอหยุดชะงักทันที
หลังจากนั้นไม่นาน เขานั่งพิงเบาะคนขับ สูบบุหรี่ มองโลวานด้วยคิ้วที่ยกขึ้น “ที่แท้ก็เพื่อแก้แค้น ?”
ความอึดอัดในช่วงเวลาสั้นๆ ทำให้โลวานสร่างเมาไปมาก
แต่เธอคิดว่าการโกหกไม่มีประโยชน์ จึงถามเล่นๆ ว่า “งั้นเธอจะช่วยฉันไหม?”
“ไม่ใช่ญาติพี่น้องกัน เธอคิดสวยไปแล้ว!” ผู้ชายบีบแก้มเธอเบาๆ “ลงจากรถเถอะ”
โลวานก็เดาคำตอบนี้ได้ เพราะผู้หญิงที่อยากแต่งงานกับจีเยี่ยนโจวนั้นเยอะมากจนสามารถจับมือกันเดินรอบเมืองได้สองรอบ และผู้หญิงที่อยากแค่ยอมสยบใต้เท้าของเขาก็มีมากมาย
แต่โลวานแบบนี้ยังไม่ติดอันดับหรอก
โลวานลงจากรถด้วยความอับอาย มาซาราตีสีเงินขับออกไปอย่างรวดเร็ว พ่นฝุ่นใส่หน้าเธอ
โลวานรู้สึกตัวขึ้นมาทันทีและตระหนักว่าการกระทำของเธอนั้นผิดอย่างรุนแรง
ระหว่างเธอกับจีเยี่ยนโจวมีจีอี้หมิงขวางอยู่ แต่กลับเกือบจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น มันช่างไร้สาระสิ้นดี
สิ่งเดียวที่โลวานรู้สึกโชคดีคือเธอและจีเยี่ยนโจวคงไม่มีโอกาสได้เจอกันอีก
แต่ผลคือวันถัดมา เธอก็เจอจีเยี่ยนโจวอีกครั้ง
ตอนนั้นโลวานกำลังดื่มเพื่อเจรจาโครงการใหม่ของโลหยวน เมาเต็มที่แล้วก็ถูกหยุนเต๋อ เจ้าของบริษัทเต๋อซิง ลากเข้าลิฟต์
“คุณหยุน ฉันไม่สามารถดื่มได้อีกแล้ว ”
เสียงของโลวานที่เมาเต็มที่หวานและอ่อนโยน
“ไม่เป็นไร ขึ้นไปดูพวกเราดื่มก็พอ คุณโลน้อย ให้เกียรติหน่อยนะ”
หยุนเต๋อมองใบหน้าที่อ่อนหวานของเธออย่างโลภ และรูปร่างที่ถูกเดรสสีมุกเน้นให้เห็นความโค้งเว้าที่ทำให้คนจินตนาการไปไกล
สายตานั้นทำให้โลวานรู้สึกไม่สบายใจ เธออยากจะหนีไปจากที่นี่เร็วๆ
แต่พอดีจีเยี่ยนโจวและผู้บริหารหลายคนเข้าลิฟต์มา
สายตาของเขามองผ่านไปอย่างไม่ใส่ใจ โลวานก็ไม่แน่ใจว่าเขาเห็นเธอหรือไม่
แต่โลวานก้มหน้าลงโดยสัญชาตญาณ ไม่อยากให้จีเยี่ยนโจวเห็น
จีเยี่ยนโจวเหมือนไม่สนใจเธอเช่นกัน ผู้บริหารคุยกันอย่างสนุกสนาน เขาพูดแค่บางคำด้วยท่าทีเย็นชา
“คุณหลินคนนั้นหน้าตาดีจริงๆ ได้ยินว่ามีการศึกษาสูงด้วย ”
“พวกเราคิดว่าดีไปก็เท่านั้น ต้องดูว่าคุณจีคิดยังไง คุณหลินตั้งใจมาหาคุณจีแน่ๆ”
โลวานฟังอย่างตั้งใจ อดไม่ได้ที่จะแอบมองจีเยี่ยนโจว
แต่พลาดไปสบตากับเขา
“คนแบบไหนก็เข้ามา อาจจะติดโรค”
จีเยี่ยนโจวจ้องโลวานด้วยสายตาเย็นชา แล้วสายตาก็เลื่อนออกไปอย่างรวดเร็ว
“ใช่ คุณจีจะมีผู้หญิงแบบไหนก็ได้ ทำไมต้องเอาแบบที่ไม่รู้ที่มา
” “ครั้งต่อไปอย่าให้ผู้หญิงพวกนี้มาร่วมโต๊ะ จะทำให้คุณจีรำคาญ”
ผู้บริหารหลายคนพูดสนับสนุนจีเยี่ยนโจว มีแต่โลวานที่อยู่ในสภาพที่ไม่ดี
เพราะสัญชาตญาณบอกเธอว่าคำพูดของจีเยี่ยนโจวที่ผ่านมานั้นหมายถึงเธอ...
ในตอนนั้นลิฟต์เปิดออก
หยุนเต๋อวางมือบนไหล่โลวานทันที “ขอโทษนะครับ ขอทางให้หน่อยนะ”
แต่โลวานที่ถูกมือหมูนั้นแตะต้อง เหมือนนกที่ตื่นกลัวรีบสะบัดมือหมูออก
“อย่าทำแบบนี้ กรุณาให้เกียรติด้วย”
โลวานกลัวว่าจะโดนลวนลาม และยิ่งกลัวว่าจีเยี่ยนโจวจะเห็นแล้วคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงแบบนั้น
แต่หยุนเต๋อไม่สนใจ ยื่นมือโอบไหล่โลวานอีกครั้ง
“เมื่อกี้พูดกันดีๆ ทำไมเปลี่ยนใจแล้วล่ะ...”
แถมครั้งนี้หยุนเต๋อใช้แรงมากขึ้นจนโลวานไม่สามารถหลุดพ้นได้
เมื่อเห็นว่าจะถูกลากเข้าไนท์คลับ โลวานรู้สึกหมดหวังอย่างเต็มที่ ทันใดนั้นเธอรู้สึกว่ามีแรงบางอย่างดึงเธอเข้าไปในอ้อมกอดที่แข็งแกร่ง
ไม่นาน เสียงผู้ชายที่เย็นชาก็ดังมาจากด้านบนหัวของเธอ
“เธอขอให้คุณให้เกียรติหน่อย คุณไม่ได้ยินหรือไง?”
ตอน 2
หลัวว่านหันไปตามเสียง เห็นเพียงแค่เส้นสันกรามของชีหยั่นโจวที่ตึงเครียด ลูกกระเดือมที่เห็นชัดทำให้เขาดูมีเสน่ห์
“อ้าว คุณหลัวรู้จักกับคุณชีมาก่อนเหรอ น่าจะบอกกันก่อนนะ”
หยุนเต๋อเห็นชีหยั่นโจวเริ่มโกรธ ก็รีบหลบหนีไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อหยุนเต๋อวิ่งไปแล้ว หลัวว่านก็รีบออกจากอ้อมกอดของชีหยั่นโจว
ชีหยั่นโจวมองหลัวว่านด้วยสายตาเย็นชา แล้วพูดว่า “ฉันจะส่งคุณออกไป ”
หลัวว่านไม่อยากทำให้ชีหยั่นโจวผิดหวังต่อหน้าผู้บริหารหลายคน จึงได้แต่เดินตามชีหยั่นโจวไปขึ้นลิฟต์อีกตัวหนึ่ง
ลิฟต์เริ่มเลื่อนลง ในพื้นที่แคบๆ มีเพียงสองคนเท่านั้น
หลัวว่านอดไม่ได้ที่จะมองชีหยั่นโจวอีกสองสามครั้ง
ชุดสูทสามชิ้นที่เขาใส่แสดงความเป็นมืออาชีพได้อย่างเต็มที่ ไม่เหมือนกับเมื่อคืนที่อยู่ในรถที่จับข้อเท้าเธอแล้วพูดจาไม่หยุด
หลัวว่านลังเลสักพักก่อนจะพูดขึ้นว่า “เมื่อกี้ ...ขอบคุณนะ”
ชีหยั่นโจวแค่เหลือบมองหลัวว่านด้วยสายตาเย็นชา “ตั้งแต่ที่คุณรับตำแหน่งของหลัวหยวน ธุรกิจก็เป็นแบบนี้เหรอ?”
หลัวว่านอึ้งไปสักพัก ก่อนจะเข้าใจว่าชีหยั่นโจวเข้าใจผิดว่าเธอยอมทำทุกอย่างเพื่อธุรกิจ แม้แต่การเสียสละร่างกาย
เมื่อคิดถึงคำพูดของชีหยั่นโจวก่อนหน้านี้ในลิฟต์เกี่ยวกับ “การป่วย” หลัวว่านยิ่งโกรธมากขึ้น
ในขณะที่แอลกอฮอล์ยังไม่หมดฤทธิ์ เธอจึงระบายความโกรธใส่ชีหยั่นโจวโดยไม่เลือกหน้า
“ฉันทำธุรกิจด้วยความบริสุทธิ์ใจ ไม่จำเป็นต้องให้คุณมาชี้นิ้วสั่ง!”
“และขอให้คุณสบายใจได้เลย ต่อให้ไม่มีผู้ชายเหลืออยู่ในโลก ฉันก็จะไม่ขอความช่วยเหลือจากคุณ!”
พูดจบ ประตูลิฟต์ก็เปิดพอดี หลัวว่านก็รีบวิ่งออกไปโดยไม่หันกลับมา
ชีหยั่นโจวมองตามหลังของเธอที่หายไปแล้วหัวเราะเบาๆ “ดื้อจริงๆ”
เมื่อหลัวว่านกลับถึงบ้าน แอลกอฮอล์ก็เริ่มจางหายไปบ้างแล้ว
เธอเริ่มรู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถควบคุมตัวเองและพูดจาโต้ตอบชีหยั่นโจว
อย่างที่สุภาษิตว่าไว้ ทำอะไรต้องคิดถึงอนาคต
แต่หลัวว่านก็คิดว่าเธอและชีหยั่นโจวไม่มีความเกี่ยวข้องกัน จะทะเลาะกันก็ช่างเถอะ ยังไงก็จะไม่ไปหาเขาอีกแน่นอน
ความง่วงเข้ามาเยือน หลัวว่านจึงทิ้งเรื่องพวกนั้นไว้เบื้องหลัง
*
เช้าวันถัดมา มีข่าวร้ายจากบริษัทหลัวหยวน
บริษัทหลัวหยวนก่อตั้งโดยพ่อของหลัวว่าน
สี่เดือนก่อน มีปัญหาหลายอย่างถูกเปิดเผยออกมา พ่อของเธอไม่สามารถรับได้ จึงกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย
หลัวว่านได้รับมอบหมายให้เข้ามาดูแลบริษัทในสถานการณ์ที่ยากลำบาก
แต่เธอไม่คาดคิดว่าชีอี้หมิงจะทรยศเธอ แล้วยังเล่นงานเธอลับหลัง ขัดขวางการปล่อยเงินกู้จากหยั่นหิงให้กับหลัวหยวน
ทำให้หลัวหยวนตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก หลัวว่านไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องโทรหาชีอี้หมิง
ในโทรศัพท์ เสียงของชีอี้หมิงยังคงนุ่มนวลเหมือนเคย
“ที่รัก คุณก็รู้ว่าสถานการณ์ของบริษัทหลัวหยวนตอนนี้เป็นอย่างไร หยั่นหิงให้กู้ตอนนี้ก็เสี่ยงที่จะสูญเสียทุกอย่าง”
เสียงของหลัวว่านแหบพร่า “ชีอี้หมิง เห็นแก่ที่เราเคยคบกันมา 3 ปี ช่วยให้หลัวหยวนมีทางรอดได้ไหม?”
ชีอี้หมิงหัวเราะเบาๆ “ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ผมซื้อบ้านที่หมู่บ้านหรูแล้ว คุณย้ายมาอยู่กับผม แล้วผมจะสั่งให้ปล่อยเงินกู้ทันที ”
“ชีอี้หมิง คุณฝันไปเถอะ!” หลัวว่านตะโกนด้วยเสียงที่เจ็บปวด
เสียงของชีอี้หมิงเย็นลง “ตอนนี้นอกจากหยั่นหิง ไม่มีใครกล้ารับบริษัทหลัวหยวนแล้ว คุณรู้ไหมว่าผลของการปฏิเสธผมคืออะไร?”
“แต่ชีอี้หมิง หยั่นหิงไม่ได้มีแค่คุณคนเดียวที่ตัดสินใจ!” หลัวว่านเย้ย
“คุณหมายถึงชีหยั่นโจว?” ชีอี้หมิงขมวดคิ้วก่อนจะพูดอย่างมั่นใจ “ชีหยั่นโจวไม่ใจดีขนาดนั้นหรอก!”
หลัวว่านรู้สึกเย็นวาบในใจ
จริงๆ แล้ว ชีหยั่นโจวคือพี่ชายของชีอี้หมิง เขาจะช่วยคนอื่นได้อย่างไร?
แต่หลัวว่านก็รู้ว่าการพูดคุยกับชีอี้หมิงต่อไปไม่มีประโยชน์ เธอไม่สามารถทำสิ่งที่ขัดต่อจริยธรรมได้ จึงวางสายทันที
หยั่นหิงอินเตอร์เนชั่นแนลไม่ได้ปล่อยเงินกู้ ผู้ถือหุ้นต่างไม่พอใจและมีการโต้เถียงกัน
หลัวว่านจึงต้องสัญญากับพวกเขาว่า “ในหนึ่งสัปดาห์ ฉันจะทำให้หยั่นหิงปล่อยเงินกู้ ไม่อย่างนั้นฉันจะลงจากตำแหน่งประธาน แล้วคุณจะตัดสินใจว่าจะขายหรือแบ่งบริษัทหลัวหยวนอย่างไร”
เมื่อคนถูกกดดันสุดขีด แม้แต่การทำร้ายตัวเองก็ยังทำได้
หลัวว่านได้ยินว่าชีหยั่นโจวจะไปงานเลี้ยง จึงแต่งตัวอย่างดีและไปปรากฏตัวต่อหน้าเขา
ตอน 3
ชีหยั่นโจวมาพร้อมกับพี่น้องเจียงชี่เหนียน
หลัวหว่านวันนี้แต่งตัวสวยมาก สวมชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าไหมแท้สีขาว ผมยาวถูกรวบขึ้น เผยให้เห็นผิวขาวเนียนด้านหลังที่สะท้อนแสง
เจียงชี่เหนียนที่งานเลี้ยงสังสรรค์สังเกตเห็นเธอในทันที เขาใช้ข้อศอกสะกิดชีหยั่นโจว
“แฟนเก่าของน้องนาย หลัวหว่าน! หน้าตากับหุ่นเธอนี่สุดยอดมากเลยนะ”
ชีหยั่นโจวมองตามสายตาเจียงชี่เหนียน ก็เห็นหลัวหว่าน สายตาเขามองผ่านข้อเท้าเรียวของหลัวหว่านอย่างแผ่วเบา
“ขาเรียวยาวของเธอคงสนุกใช่มั้ย ฉันเห็นนายกับเธอเดินออกไปด้วยกันเมื่อคืน!”
เจียงชี่เหนียนสนใจหลัวหว่านตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย แต่ไม่คิดว่าชีอี้หมิงและชีหยั่นโจวจะชิงตัดหน้าไปก่อน
ชีหยั่นโจวนึกถึงความรักที่ถูกบังคับให้จบลง เสียงเขาแหบพร่า “ก็แค่ธรรมดา”
“ไม่จริงหรอก แค่ขาคู่นั้นก็เล่นได้ปีหนึ่งแล้ว หรือว่าเบื่อเพราะน้องชายของนาย?”
เจียงชี่เหนียนบ่นพึมพำ ขณะที่หลัวหว่านถือแก้วไวน์เดินมาหาพวกเขา
“คุณชี เราคุยกันหน่อย”
หลัวหว่านทักทายชีหยั่นโจวเสร็จ ก็พยักหน้าให้เจียงชี่เหนียนเป็นการทักทาย
เจียงชี่เหนียนรู้ตัวดี รีบหลบหนีไป
ชีหยั่นโจวสูงหนึ่งเมตรแปดสิบแปด เมื่อหลัวหว่านยืนข้างเขา ดูตัวเล็กน่ารัก
เมื่อได้กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นบุหรี่จากตัวเขา หลัวหว่านก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงจูบที่เสียการควบคุมก่อนหน้านี้
“คุณหลัว คุณอยากคุยอะไรกับผม?”
เขามองหน้าหลัวหว่านที่สวยงามจากมุมสูง
หลัวหว่านรู้สึกว่าเวลาชีหยั่นโจวเรียกเธอว่า "คุณหลัว" เสียงแหบพร่านั้นมีเสน่ห์ชวนให้หลงใหล เหมือนกำลังจีบเธอ
หลัวหว่านที่ไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องนี้มาก่อน หูของเธอเริ่มแดง แต่เธอพยายามทำตัวให้สงบและพูดว่า :
“เยี่ยนหางเซ็นสัญญาความร่วมมือกับลั่วหยวนไปแล้ว ตอนนี้เลยกำหนดการปล่อยเงินกู้ แต่เยี่ยนหางยังไม่ปล่อยเงิน ทำให้…”
แต่คำพูดของเธอถูกชีหยั่นโจวขัดจังหวะ
“นั่นคือสัญญาที่คุณเซ็นกับคนอื่น มันเกี่ยวอะไรกับผม?”
หลัวหว่านรีบพูด “ฉันรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ควรมารบกวนคุณชี แต่คุณช่วยเร่งให้หน่อยได้ไหม สำหรับคุณ มันแค่สองคำสั่ง”
แต่ชีหยั่นโจวเลิกคิ้วมองเธอ “ไม่ใช่ว่าผู้ชายในโลกนี้ตายหมดแล้วหรือ ถึงจะมาหาผมช่วย?”
หลัวหว่านหน้าแดงจัด ต้องกัดริมฝีปากแดงของเธอเพื่อพูดต่อ
“ตอนนั้นฉันเมา ความคิดไม่แจ่มใส ขอให้คุณช่วยลืมเรื่องที่ฉันผิดพลาดไปเถอะ…”
แต่ชีหยั่นโจวยังคงไม่สนใจ น้ำเสียงเหมือนเดิม “คืนนั้นผมไม่ได้ทำอะไรเลย”
หลัวหว่านเดาความหมายของเขา หากไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ ย่อมไม่สามารถช่วยเธอได้
หลัวหว่านรู้สึกว่าหน้าร้อนผ่าว แต่เธอไม่สามารถปล่อยโอกาสนี้ไปได้
มิฉะนั้นลั่วหยวนที่พ่อเธอสร้างขึ้นด้วยมือเขากำลังจะเปลี่ยนเจ้าของ
เธอใจแข็ง ใช้ขาเล็กๆ ถูชีหยั่นโจว ตาจ้องมองเขาด้วยความรัก
ชีหยั่นโจวหรี่ตาลง มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการประเมินที่คลุมเครือ
เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ผลักเธอออก หลัวหว่านจึงกล้าหาญขึ้น โอบเอวเขาไว้แล้วเอียงตัวลง
หลัวหว่านมองชีหยั่นโจวด้วยท่าทางเย้ายวนใจ รู้ว่าเขามีปฏิกิริยา
เธอจึงถามด้วยความกล้า “ไปบ้านฉันไหม?”
“ยังเก่งอยู่” ชีหยั่นโจวหรี่ตา มองเธอขึ้นลง สายตาร้อนแรงเหมือนสัตว์ป่า
หลัวหว่านรู้สึกว่าหูร้อนจนเหมือนจะมีควันขึ้น เธอไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน
แต่ตอนนี้เพื่อที่จะไม่ทำสิ่งที่ผิดศีลธรรมเพื่อให้ได้เงินจากเยี่ยนหางมาปกป้องลั่วหยวน เธอไม่สนใจอะไรอีกแล้ว
ชีหยั่นโจวยื่นมือโอบเอวบางของหลัวหว่าน หลัวหว่านก็อ่อนโยนปล่อยให้เขาพาเธอออกจากงานเลี้ยง…
คุณอาจชอบ
