ตอน 3
[ Talk...khanink ]
เมื่อวานหลังจากที่ฉันโดนผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ปู้ยี้ปู้ยำ ก็ใช้จังหวะที่เขาไปเข้าห้องน้ำรีบหนีออกมาทันที เพราะไม่อยากเจอหน้าคนเลวพรรค์นั้นอีก ฉันเลือกที่จะไม่เอาเงินจากเขา ไม่แม้แต่จะกล้าเล่าเรื่องเลวร้ายนี้ให้ใครฟัง
ไม่คิดเลยว่าแค่จะขึ้นไปเอาผ้าลงมาซักตามที่ผู้จัดการสั่ง มันจะทำให้ฉันต้องมาเจอเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต หมดกันความบริสุทธิ์ที่ฉันอุตส่าห์เก็บเอาไว้มอบให้คนที่รัก
แต่เอาจริงๆ แวบแรกที่ผู้ชายคนนั้นเปิดประตูออกมา ยอมรับเลยว่าฉันแอบสตั้นไปชั่วขณะ เขาหน้าตาดีและมีเสน่ห์ที่น่าดึงดูดเอามากๆ รูปร่างและบุคลิกทุกอย่างดูสมส่วนไปหมด ไม่เคยเห็นใครเพอร์เฟกต์ทุกระเบียดนิ้วเท่าเขามาก่อน แต่นั่นมันก็แค่รูปลักษณ์ภายนอก เพราะจริงๆ แล้วผู้ชายคนนี้เป็นคนพูดจาหยาบคายแถมยังห้าวห้วน อารมณ์ร้อนและเห็นแก่ตัว ฉันก็บอกอยู่ว่าฉันไม่ได้ขายตัวแต่เขาก็ไม่ยอมฟัง
แต่แค้นไปก็เท่านั้นฉันจะทำอะไรได้ ในเมื่อเสียความบริสุทธิ์ให้เขาไปแล้ว ขอแค่หลังจากนี้ฉันกับไอ้หน้าหล่อแต่นิสัยหมานั่นอย่าได้เจอะเจอกันอีกเลย
ฉันตัดสินใจลาออกจากงานที่เพิ่งมาทำช่วงปิดเทอม ยังทำได้ไม่ถึงเดือนเลยด้วยซ้ำ
สวัสดีค่ะ ฉันชื่อคะนิ้ง อายุยี่สิบปี มีพี่สาวชื่อ คัพเค้ก พี่สาวอายุยี่สิบสามปี
พี่ฉันได้ทุนไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ เรียนไปด้วยทำงานไปด้วย คอยส่งเงินมาให้ฉันกับยายใช้ ฉันกับพี่เค้กเรารักกันมาก เพราะทั้งชีวิตก็มีกันแค่สองคนพี่น้อง
พ่อกับแม่เสียชีวิตไปตั้งแต่เราสองคนยังเด็ก จากนั้นยายก็เป็นคนเลี้ยงฉันกับพี่เค้กมา ยายดูแลพวกฉันดีมากๆ ถึงแม้บ้านเราจะไม่ได้ร่ำรวยเหมือนคนอื่นๆ แต่ฉันก็มีความสุข
พอมหาวิทยาลัยปิดเทอมฉันก็คิดว่าจะหางานทำ จะได้ช่วยแบ่งเบาภาระพี่เค้ก แต่ก็อย่างที่บอก ทำงานได้ยังไม่ทันจะถึงเดือนก็โดน...นั่นแหละ ฉันเลยต้องมานั่งหางานใหม่ เฮ้อชีวิต รู้แบบนี้รอเอาเงินจากไอ้หน้าหล่อนั่นมาดีกว่า
ตอนนั้นฉันไม่คิดอะไร คิดแต่จะหนีอย่างเดียว จะกลับไปเอาตอนนี้ก็คงจะไม่ได้
“อีคะนิ้ง !!” เสียงที่คุ้นเคยตวาดเรียกดังลั่น ตัวถ่วงชีวิตจริงๆ เสียงนี้เป็นเสียงของป้านาพี่สาวแม่ฉันเอง
“มีอะไร ?” ฉันตอบกลับเสียงห้วนๆ ด้วยสีหน้าเบื่อโลก
“เอาเงินมา กูไม่มีเงินใช้แล้ว!!”
“ไม่มี เวลาหนูเอาเงินไปให้ ป้าก็เอาไปเล่นการพนันจนหมด หนูไม่มีเงินให้ป้าหรอกค่ะ”
“อีนี่ มึงจะเอามาให้กูดีๆ หรือจะให้กูตบก่อนฮะ !!”
“เอาสิ อย่าคิดว่าหนูจะยอมนะ หนูไม่ใช่พี่เค้กนะ”
นาทีนี้ฉันไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ถ้าป้านาจะตบฉันจริงๆ ฉันก็พร้อมที่จะบวก คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีเพราะตกงานยังจะมาขอเงินกันอยู่ได้
ป้านาเห็นว่าฉันจะสู้เลยไม่กล้าทำอะไร หลังจากทะเลาะกันเสร็จฉันก็เดินเข้าบ้านไปอย่างหัวเสีย
“นามาขอเงินอีกแล้วหรอคะนิ้ง” ยายถามฉันอย่างเป็นห่วง
“จ๊ะ ยาย”
“เฮ้อ ไอ้ลูกคนนี้นี่มันจริงๆ เลย ยายขอโทษแทนนามันด้วยนะคะนิ้ง”
“ยายไม่ได้ผิดสักหน่อยไม่ต้องขอโทษแทนใครหรอกยาย”
“ป่านนี้เค้กมันจะเป็นไงบ้างยายละคิดถึงมันจริงๆ”
“งั้นเดี๋ยวหนูโทรวิดีโอคลอหาพี่เค้กให้เอาไหม ยายจะได้เห็นหน้าพี่เค้าด้วย จะได้หายคิดถึง”
ฉันรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดวิดีโอคอลโทรไปหาพี่เค้ก
“เออๆ ดีๆ แหมสมัยนี้มันดีจริงๆ มีเห็นหน้าผ่านไอ้จอเล็กๆ นี้ได้ด้วยเว้ย” ยายหัวเราะชอบใจใหญ่เมื่อเห็นหน้าตัวเองที่แสดงอยู่ในจอโทรศัพท์ ทำเอาฉันอดอมยิ้มตามไม่ได้
คุณอาจชอบ
