ตอน 2
[ Talk...Chris ]
ผมปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นนอนอยู่บนเตียงหลังจากที่จัดการกับเธอเสร็จ ส่วนผมก็ลุกขึ้นเดินมาเข้าห้องน้ำ อาบน้ำสักหน่อย เหนื่อยชะมัด
ในขณะอาบน้ำอยู่สมองก็เอาแต่คิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ผมมีอะไรกับผู้หญิงคนนั้น เธอไม่ได้ทำอะไรนอกจากนอนนิ่งๆ ทว่าผมกลับเอาแต่คิดถึงร่างกายขาวเนียนและหน้าอกอวบอิ่มคู่นั้นของเธอ มันดึงดูดสายตามากจริงๆ ตั้งแต่มีเซ็กซ์กับผู้หญิงมา ยังไม่เคยเจอใครน่าหลงใหลขนาดนี้มาก่อน
ร่างกายและความบริสุทธิ์ของเธอ อ่า!! ผมชักจะเหมือนโรคจิตขึ้นไปทุกที
พออาบน้ำเสร็จผมก็เดินออกมาจากห้องน้ำ พบว่าผู้หญิงคนนั้นไม่อยู่ในห้องแล้ว
“ไปไหนวะ...!!” เดินดูจนทั่วห้องแต่ก็ยังหาเธอไม่เจอ กลับไปแล้วงั้นสินะ
ผู้หญิงอะไรจะไปก็ไม่บอก แถมผมก็ยังไม่ได้จ่ายเงินสิบล้านให้เธอเลยด้วยซ้ำ
สายตาของผมมองไปยังบนเตียงนอนที่มีคราบเลือดสีแดงของเธอติดอยู่ ผมคงจะรุนแรงมากเกินไปจนลืมว่านี่คือครั้งแรกของเธอ ช่างเถอะ เพราะตัวเธอเองก็ดูจะไม่ได้สนใจอะไรขนาดนั้น
ผมกำลังจะเดินไปใส่เสื้อผ้า แต่สายตาก็ดันไปสะดุดกับอะไรบางอย่าง ก้มหยิบขึ้นมาดูก็พบว่ามันคือบัตรนักศึกษาของผู้หญิงคนนั้น
ผมแสยะยิ้มมุมปากทันที “ฮึ!! แล้วเราจะได้เจอกันอีกแน่สาวน้อย”
สวัสดีครับผม คริส อายุยี่สิบเจ็ดปี มีน้องชายฝาแฝดชื่อไอ้คลาส นอกจากหน้าตาที่เหมือนกันแล้วผมกับมันก็ไม่มีอะไรเหมือนกันเลยสักนิด
ไม่สิ ยังมีอยู่อีกอย่างนึงที่ผมและมันเหมือนกันเป๊ะๆ เลยคือเรา…ชอบมีอะไรกับผู้หญิงคนเดียวกัน
ถ้าเปรียบผมกับไอ้คลาสเป็นสี ผมคงเป็น"สีดำ" ส่วนไอ้คลาสคงเป็น "สีขาว"
ผมเป็นคนนิ่งๆ ขรึม ๆ ไม่ชอบพูดมาก ออกจะเป็นคนเงียบๆ ด้วยซ้ำ ใครที่ทำให้ผมยิ้มได้ คนนั้นถือว่าเก่ง เพราะสิ่งที่ผมเกลียดที่สุดก็คือรอยยิ้มของตัวเอง
ส่วนไอ้คลาสมันเป็นคนอารมณ์ดี เข้าได้กับทุกคน ยิ้มได้ทั้งวัน...ที่ผมไม่ชอบยิ้ม คงเป็นเพราะไอ้คลาสมันยิ้มแทนผมไปแล้วมั้ง
พูดถึงชีวิตของผมที่ผ่านมา...ตั้งแต่เด็กจนโต ผมถูกส่งให้ไปอยู่ที่ฮ่องกงกับพวกลูกของพี่น้องป๊า เวลาพวกผมอยู่ที่นั่นนอกจากเรียนแล้ว กลับบ้านมาก็ยังต้องฝึกต่อสู้ ฝึกยิงปืน เพราะครอบครัวของพวกเราเป็นมาเฟียทั้งหมด
ชีวิตผมเหมือนถูกแขวนเอาไว้อยู่บนเส้นด้าย สามารถตายได้ตลอดเวลา หรืออาจจะต้องมือเปื้อนเลือดฆ่าคนตายตอนไหนก็ได้ เพราะถ้าผมไม่ฆ่ามันมันก็ฆ่าผมอยู่ดี
ผมเพิ่งกลับมาไทยได้สองเดือน เพราะต้องมาช่วยครอบครัวดูแลธุรกิจ พวกบ่อนคาสิโน คลับ และธุรกิจด้านมืดด้วย ผมคุมธุรกิจพวกนี้กับไอ้มังกร มันเป็นลูกพี่ลูกน้องที่อายุเยอะกว่าผมสองปี
ถ้าให้พูดถึงเรื่องความรัก มันคงจะเป็นสิ่งที่ผมกลัว ผมถึงได้เลือกที่จะเลวแบบนี้ ผมกลัวที่จะมีความรัก กลัวการที่ตัวเองจะเผลอใจไปรักใครสักคน
แต่ก็ไม่ได้แปลว่าผมไม่เคยรักใคร...
ตอนอยู่ฮ่องกงผมเคยแอบชอบผู้หญิงคนนึง เธอสวย สวยมาก แววตาเธอมีเสน่ห์ รอยยิ้มหวานๆ ของเธอมันทำให้ผมหลงใหล
ผมชอบแอบตามเธออยู่บ่อยๆ เธอเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาคนนึง ไม่ได้เกิดในตระกูลใหญ่ แถมยังทำงานหาเลี้ยงครอบครัวตัวคนเดียว
ยิ่งรู้แบบนี้ผมยิ่งชอบเธอมากขึ้นไปอีก คงไม่เชื่อละสิว่าเจ้าชู้ตัวพ่อแบบผมจะตกหลุมรักผู้หญิงเป็นด้วย สำหรับผมแล้วเธอคือผู้หญิงคนเดียวที่ทำผู้ชายที่ไม่ชอบยิ้มแบบผมยิ้มได้
วันนึงผมตัดสินใจไปสารภาพรักกับเธอ แต่เชื่อไหมว่าผมถูกปฏิเสธด้วยเหตุผลที่ว่า เธอมีคนที่ชอบอยู่แล้ว นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้สัมผัสกับคำว่าเจ็บปวด และเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมเกลียดความรัก
วันต่อมา...ไอ้คลาสมาหาผมที่คอนโด
“ปีนี้มึงจะลงแข่งรถไหมวะไอ้คริส” ถ้าให้พูดถึงสิ่งที่ผมชอบที่สุดในชีวิตก็คงจะเป็นการแข่งรถ ผมเป็นคนชอบความเร็ว จึงชอบแข่งรถเป็นชีวิตจิตใจ ส่วนไอ้คลาสก็ลงแข่งบ้างไม่แข่งบ้างแล้วแต่อารมณ์มัน
“ไม่พลาด” ผมตอบ
“เออมึงมันเก่ง เก่งทุกเรื่องสัส !!” มันเบ้ปากใส่ผมก่อนจะพูดต่อ “เออ...ม๊าให้กูมาตามมึงกลับบ้าน”
“อืม”
“เป็นไงวะผู้หญิงเมื่อวาน เด็ดไหม?” ไอ้คลาสเลิกคิ้วขึ้นถาม ทำให้ผมนึกถึงผู้หญิงคนเมื่อวานขึ้นมา
“ก็ ใช้ได้” ผมตัดสินใจที่จะไม่บอกมันว่าผู้หญิงที่ผมได้ไม่ใช่ผู้หญิงที่มันหาให้
“เออ เมื่อกี้ตอนเดินเข้าคอนโดกูมึงเห็นผู้หญิงโคตรน่ารัก สเปกกูเลยว่ะ แต่เหมือนเธอจะกลัวๆ กูยังไงไม่รู้ พอเห็นหน้ากูแล้วก็รีบวิ่งหนี”
ผมหันขวับไปมองไอ้คลาสทันที เพราะผู้หญิงคนที่มันพูดถึงอาจจะเป็นผู้หญิงที่ผมเพิ่งเปิดความบริสุทธิ์ของเธอไปเมื่อวานก็ได้
“มึงมองหน้ากูทำไม สัส!! ขนลุก”
“ไร้สาระ” พูดจบผมก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พยายามเก็บอาการไม่ให้มันรู้
“นั่นมึงจะไปไหน..?”
“กลับบ้าน” พูดจบผมก็เดินออกมาโดยไม่ได้สนใจมันเลย
“ไอ้นี่ จะไปไม่บอกกูสักคำ รอกูด้วย กูไม่ได้เอารถมา !” ไอ้คลาสตะโกนตามหลังก่อนจะวิ่งตามผมมาติดๆ
ผมเกลียดการที่ไอ้คลาสมันพูดมากฉิบ...มันไม่เบื่อบ้างรึไงก็ไม่รู้ พูดๆ อยู่ได้ทั้งวัน
ตอน 3
[ Talk...khanink ]
เมื่อวานหลังจากที่ฉันโดนผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ปู้ยี้ปู้ยำ ก็ใช้จังหวะที่เขาไปเข้าห้องน้ำรีบหนีออกมาทันที เพราะไม่อยากเจอหน้าคนเลวพรรค์นั้นอีก ฉันเลือกที่จะไม่เอาเงินจากเขา ไม่แม้แต่จะกล้าเล่าเรื่องเลวร้ายนี้ให้ใครฟัง
ไม่คิดเลยว่าแค่จะขึ้นไปเอาผ้าลงมาซักตามที่ผู้จัดการสั่ง มันจะทำให้ฉันต้องมาเจอเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต หมดกันความบริสุทธิ์ที่ฉันอุตส่าห์เก็บเอาไว้มอบให้คนที่รัก
แต่เอาจริงๆ แวบแรกที่ผู้ชายคนนั้นเปิดประตูออกมา ยอมรับเลยว่าฉันแอบสตั้นไปชั่วขณะ เขาหน้าตาดีและมีเสน่ห์ที่น่าดึงดูดเอามากๆ รูปร่างและบุคลิกทุกอย่างดูสมส่วนไปหมด ไม่เคยเห็นใครเพอร์เฟกต์ทุกระเบียดนิ้วเท่าเขามาก่อน แต่นั่นมันก็แค่รูปลักษณ์ภายนอก เพราะจริงๆ แล้วผู้ชายคนนี้เป็นคนพูดจาหยาบคายแถมยังห้าวห้วน อารมณ์ร้อนและเห็นแก่ตัว ฉันก็บอกอยู่ว่าฉันไม่ได้ขายตัวแต่เขาก็ไม่ยอมฟัง
แต่แค้นไปก็เท่านั้นฉันจะทำอะไรได้ ในเมื่อเสียความบริสุทธิ์ให้เขาไปแล้ว ขอแค่หลังจากนี้ฉันกับไอ้หน้าหล่อแต่นิสัยหมานั่นอย่าได้เจอะเจอกันอีกเลย
ฉันตัดสินใจลาออกจากงานที่เพิ่งมาทำช่วงปิดเทอม ยังทำได้ไม่ถึงเดือนเลยด้วยซ้ำ
สวัสดีค่ะ ฉันชื่อคะนิ้ง อายุยี่สิบปี มีพี่สาวชื่อ คัพเค้ก พี่สาวอายุยี่สิบสามปี
พี่ฉันได้ทุนไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ เรียนไปด้วยทำงานไปด้วย คอยส่งเงินมาให้ฉันกับยายใช้ ฉันกับพี่เค้กเรารักกันมาก เพราะทั้งชีวิตก็มีกันแค่สองคนพี่น้อง
พ่อกับแม่เสียชีวิตไปตั้งแต่เราสองคนยังเด็ก จากนั้นยายก็เป็นคนเลี้ยงฉันกับพี่เค้กมา ยายดูแลพวกฉันดีมากๆ ถึงแม้บ้านเราจะไม่ได้ร่ำรวยเหมือนคนอื่นๆ แต่ฉันก็มีความสุข
พอมหาวิทยาลัยปิดเทอมฉันก็คิดว่าจะหางานทำ จะได้ช่วยแบ่งเบาภาระพี่เค้ก แต่ก็อย่างที่บอก ทำงานได้ยังไม่ทันจะถึงเดือนก็โดน...นั่นแหละ ฉันเลยต้องมานั่งหางานใหม่ เฮ้อชีวิต รู้แบบนี้รอเอาเงินจากไอ้หน้าหล่อนั่นมาดีกว่า
ตอนนั้นฉันไม่คิดอะไร คิดแต่จะหนีอย่างเดียว จะกลับไปเอาตอนนี้ก็คงจะไม่ได้
“อีคะนิ้ง !!” เสียงที่คุ้นเคยตวาดเรียกดังลั่น ตัวถ่วงชีวิตจริงๆ เสียงนี้เป็นเสียงของป้านาพี่สาวแม่ฉันเอง
“มีอะไร ?” ฉันตอบกลับเสียงห้วนๆ ด้วยสีหน้าเบื่อโลก
“เอาเงินมา กูไม่มีเงินใช้แล้ว!!”
“ไม่มี เวลาหนูเอาเงินไปให้ ป้าก็เอาไปเล่นการพนันจนหมด หนูไม่มีเงินให้ป้าหรอกค่ะ”
“อีนี่ มึงจะเอามาให้กูดีๆ หรือจะให้กูตบก่อนฮะ !!”
“เอาสิ อย่าคิดว่าหนูจะยอมนะ หนูไม่ใช่พี่เค้กนะ”
นาทีนี้ฉันไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ถ้าป้านาจะตบฉันจริงๆ ฉันก็พร้อมที่จะบวก คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีเพราะตกงานยังจะมาขอเงินกันอยู่ได้
ป้านาเห็นว่าฉันจะสู้เลยไม่กล้าทำอะไร หลังจากทะเลาะกันเสร็จฉันก็เดินเข้าบ้านไปอย่างหัวเสีย
“นามาขอเงินอีกแล้วหรอคะนิ้ง” ยายถามฉันอย่างเป็นห่วง
“จ๊ะ ยาย”
“เฮ้อ ไอ้ลูกคนนี้นี่มันจริงๆ เลย ยายขอโทษแทนนามันด้วยนะคะนิ้ง”
“ยายไม่ได้ผิดสักหน่อยไม่ต้องขอโทษแทนใครหรอกยาย”
“ป่านนี้เค้กมันจะเป็นไงบ้างยายละคิดถึงมันจริงๆ”
“งั้นเดี๋ยวหนูโทรวิดีโอคลอหาพี่เค้กให้เอาไหม ยายจะได้เห็นหน้าพี่เค้าด้วย จะได้หายคิดถึง”
ฉันรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดวิดีโอคอลโทรไปหาพี่เค้ก
“เออๆ ดีๆ แหมสมัยนี้มันดีจริงๆ มีเห็นหน้าผ่านไอ้จอเล็กๆ นี้ได้ด้วยเว้ย” ยายหัวเราะชอบใจใหญ่เมื่อเห็นหน้าตัวเองที่แสดงอยู่ในจอโทรศัพท์ ทำเอาฉันอดอมยิ้มตามไม่ได้
คุณอาจชอบ
