ตอน 3
ฉันฝืนยิ้ม "ยินดีด้วยนะคะ ขอให้มีความสุขมากๆ ค่ะ"
เสียงของฉันฟังดูมั่นคงอย่างน่าประหลาดใจ
พี่เจตดูโล่งใจ รอยยิ้มของโคลอี้เกร็งขึ้นเล็กน้อย
จากนั้นมาร์คกับลี เพื่อนร่วมวงของพี่เจต ก็เดินโซเซเข้ามาพร้อมเบียร์ในมือ
"เฮ้ แพร! ยังจำคุกกี้ที่เคยอบมาให้พวกเราได้มั้ย?" มาร์คเยาะเย้ย
"แล้วโปสเตอร์ล่ะ? 'ไนท์ฮาวเลอร์จะยึดครองเชียงใหม่!'" ลีเสริม ทำเสียงดราม่า
พวกเขาหัวเราะ เสียงดังและน่ารำคาญ
"ชีเป็นแฟนคลับเบอร์หนึ่งของเราเลยนะ ว่ามั้ยแพร?"
"เป็นรักข้างเดียวที่น่าเอ็นดูชะมัด" มาร์คพูด พลางขยิบตาให้โคลอี้ "ดีนะที่เจตของเราโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว"
พวกคนในวงการที่อยู่ใกล้ๆ หัวเราะคิกคัก
ฉันรู้สึกหน้าร้อนผ่าว อับอายขายหน้าอย่างที่สุด
พี่เจตแค่ยืนอยู่ตรงนั้น มีรอยยิ้มฝืดๆ ที่ดูอึดอัดบนใบหน้า เขาไม่พูดอะไรสักคำเพื่อห้ามพวกเขา
เขาไม่สนใจ
ตอนนั้นเองที่ฉันเข้าใจ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา การที่เขาทนให้ฉันอยู่ใกล้ๆ การที่ฉันวนเวียนอยู่รอบตัวเขาและวงตลอดเวลา มันเป็นเพราะพี่บีม
พี่บีมเป็นเพื่อนสนิทของเขา เป็นเพื่อนร่วมวง เขาเลยต้องทนกับน้องสาว
ตอนนี้เขามีโคลอี้แล้ว เขาไม่จำเป็นต้องทนกับฉันอีกต่อไป
เขาอยากให้ฉันไป ละครฉากนี้ทั้งหมดก็เพื่อให้แน่ใจว่าฉันจะไป
ฉันพึมพำขอตัวแล้วหันหลังหนี ต้องการหลบหนี
ความเศร้าเป็นเหมือนตุ้มน้ำหนักในอก ทำให้หายใจลำบาก
ฉันหาที่เงียบๆ ตรงมุมหนึ่งใกล้หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมือง
"คืนที่หนักหนาสินะ?"
โคลอี้ เดเวนพอร์ต มาอยู่ข้างๆ ฉัน ถือแก้วแชมเปญสองใบ เธอยื่นให้ฉันใบหนึ่ง
ฉันส่ายหน้า "ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ"
"ฟังนะ" เธอพูด เสียงเบาลง ตอนนี้เกือบจะเหมือนเสียงกระซิบ "เจตบางทีก็งี่เง่าไปหน่อย พวกนั้นก็เป็นพวกงี่เง่า อย่าไปใส่ใจเลย"
ฉันแค่มองเธอ
"ฉันพูดจริงนะคะคุณโคลอี้ ฉันดีใจกับคุณทั้งคู่จริงๆ ฉันกำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ของฉัน"
เธอจิบแชมเปญ สายตาประเมินฉัน
"จริงเหรอ? รู้มั้ย บางทีเจตก็ละเมอตอนนอนนะ เขาเคยละเมอชื่อเธอด้วย บ่อยเลยล่ะ"
ฉันหายใจสะดุด เธอเล่นอะไรอยู่?
"ฉันว่าเขารู้สึกผิดน่ะ ที่ให้ความหวังเธอด้วยเรื่องไร้สาระ 'รอให้เธออายุยี่สิบสองก่อน' นั่น"
เธอ shrugged. "หรือบางทีเขาอาจจะชอบจริงๆ ก็ได้นะ ที่ได้รับความสนใจจากเด็กสาวศิลปะแสนหวานคนนั้น"
รอยยิ้มของเธอกลับมาอีกครั้ง คมกริบและรู้ทัน
ก่อนที่ฉันจะทันได้ตอบ ก็มีเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดมาจากด้านบน
เราทั้งคู่เงยหน้าขึ้นมอง
งานศิลปะจัดวางขนาดใหญ่ ประติมากรรมโลหะหนัก ถูกแขวนไว้บนเพดาน
มันกำลังแกว่งไปมา
อย่างน่าอันตราย
ผู้คนเริ่มกรีดร้อง
โดยสัญชาตญาณ พี่เจตที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ คว้าตัวโคลอี้ ดึงเธอออกจากเส้นทางของประติมากรรมอย่างแรง
เขาไม่แม้แต่จะชายตามองมาทางฉัน
ประติมากรรมพังครืนลงมาพร้อมกับเสียงโลหะบิดเบี้ยวและปูนปลาสเตอร์ที่แตกกระจาย
ฉันไม่ได้อยู่ข้างใต้มันโดยตรง แต่ชิ้นส่วนขนาดใหญ่ที่แหลมคมชิ้นหนึ่งแตกออกมา หมุนคว้างในอากาศ
ความเจ็บปวดระเบิดขึ้นที่ขาของฉัน เป็นความเจ็บปวดที่แผดเผาและทำให้ตาพร่า
อีกแรงกระแทกใกล้กระดูกไหปลาร้า
แล้วทุกอย่างก็มืดลง
ฉันตื่นขึ้นมาในห้องพักผู้ป่วย
กลิ่นยาฆ่าเชื้อและความกลัว
พี่บีมอยู่ที่นั่น หน้าซีดเผือด ตาแดงก่ำ
"แพร? โอ้พระเจ้า แพร พี่ขอโทษ" เขาดูเหมือนกำลังจะร้องไห้
"เกิดอะไรขึ้นคะ?" เสียงฉันแหบเป็นกบ
"ประติมากรรม... มันตกลงมา แพรโดนชน ขาหัก ค่อนข้างหนักเลย แล้วก็มีแผลลึกตรงนี้" เขาแตะที่กระดูกไหปลาร้าของตัวเองเบาๆ
เขาดูโกรธจัด "เจต... เขายืนอยู่ตรงนั้นกับโคลอี้ ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองหลังจากที่ดึงชีออกมาแล้ว"
ฉันประมวลผลเรื่องนั้น พี่เจตช่วยโคลอี้ แน่นอน เขาต้องทำอย่างนั้นอยู่แล้ว เธอคือคู่หมั้นของเขา คืออนาคตของเขา
ฉันเป็นแค่... แพร
มันไม่เจ็บอีกต่อไปแล้ว ความจริงข้อนั้น มันเป็นแค่ข้อเท็จจริง
"ไม่เป็นไรหรอกพี่บีม" ฉันกระซิบ "เขาเลือกแล้ว ไม่เป็นไร"
มันตอกย้ำทุกอย่าง การตัดสินใจของฉันที่จะจากไป
พี่บีมมองฉัน สายตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่สะท้อนความเจ็บปวดของฉัน แต่ก็มีความโกรธที่คุกรุ่นอยู่ด้วย
"มันไม่โอเคเลยแพร ไม่มีอะไรโอเคเลยสักอย่าง"
แต่ฉันรู้ ด้วยความแน่ใจที่เยือกเย็น ว่ามันจบแล้ว ไม่ว่าฉันจะเคยคิดว่าฉันมีอะไรกับพี่เจต ไม่ว่าอนาคตที่ฉันเคยฝันถึงจะเป็นอย่างไร มันได้หายไปแล้ว
และฉันก็สงบอย่างน่าประหลาด
ฉันจะไปฟลอเรนซ์ ฉันจะรักษาตัว ฉันจะสร้างชีวิตใหม่
ฉันเริ่มวางแผนจริงๆ อย่างลับๆ แผนที่เกี่ยวข้องกับตั๋วเครื่องบินและการเดินทางเที่ยวเดียว
คุณอาจชอบ
