ตอน 1
ตอนที่ 1
...แม้อยู่ไกลคนละขอฟ้า แต่โชคชะตาก็นำพาเธอและเขามาพบกัน .
ก่อเกิดสายใยรักท่ามกลางทะเลสวยน้ำใส ปะการังงาม
บรรยากาศอันแสนโรแมนติกของทะเลไข่มุกแห่งอันดามัน...
...หมู่เกาะสิมิลัน...
สิมิลันเดินเข้าบ้านสีหน้าแจ่มใสแช่มชื่นตาเป็นประกายสมหวัง ดวงตากลมโตกวาดมองหาร่างลูกสาววัยสองขวบครึ่ง ซึ่งกำลังซนได้ที่จนคุณพรทิพย์มารดาเลี้ยงเริ่มบ่นถึงความซนและดื้อของเจ้าตัวเล็กแล้ว ไม่ใช่บ่นเพราะอะไรหรอก แค่อยากได้ค่าเลี้ยงดูโซดาเพิ่มนั่นแหละ จะว่าไปแล้วคุณพรทิพย์เองก็ใช่ว่าจะเลี้ยงโซดาทั้งวันเสียเมื่อไหร่
ระยะเวลาหนึ่งอาทิตย์คุณพรทิพย์จะต้องโทรศัพท์หาเธอ เพื่อเล่าวีรกรรมแห่งความซนของโซดาหรือว่าง่ายๆ ก็คือฟ้องเรื่องของเด็กหญิงนั่นแหละ ส่วนที่ตามมาก็จะเป็นเรื่องค่าแรงในการเลี้ยงดูโซดาว่าตอนนี้เธอได้รับค่าแรงน้อยไปไม่สมความซนของเด็กหญิง แล้วก็ยังหาเรื่องหาทางให้เธอรีบกลับมาดูเด็กหญิงตัวน้อย ด้วยการยกเหตุผลต่างๆ นานามากมายจนสิมิลันจำแทบไม่หมด
“น้องโซดาขา โซดาอยู่ไหนลูก แม่ลันมาแล้วจ้า” หญิงสาวตะโกนเรียกหาเด็กหญิงโซดา เนตรวรากุลลูกสาวสุดที่รักเสียงใสแจ๋ว
“น้องโซดาขา โซดาคนเก่งหนูอยู่ไหนคะลูก แม่ลันกลับมาแล้วค่ะ” สิมิลันร้องเรียกหาลูกสาวตัวน้อยจอมซนแต่น่ารักที่สุดในสายตาเธออีกครั้งจนเสียงดังลั่นบ้าน ก็เธออุตสาห์รีบเคลียร์งานที่คั่งค้างอยู่จนเสร็จเรียบร้อย รีบกลับบ้านมาเพื่อเจอหน้าลูกสาวและจะได้บอกข่าวดี เดือนหน้าเธอได้วันหยุดยาวสองอาทิตย์และจะพาน้องโซดาไปเที่ยวชายทะเลให้ชื่นฉ่ำใจซะที หลังจากที่ต้องผัดผ่อนลูกสาวตัวน้อยมาหลายครั้งแล้ว
“กรี๊ด...กรี๊ด...คุณยายขาเอาอีก เอาอีก” เสียงกรีดร้องอย่างสนุกสนานของเด็กหญิงผสมกับเสียงคำด่าของคุณพรทิพย์ดังมาจากห้องครัวบอกให้รู้ว่าผู้ร้องกำลังสนุกสนานเป็นอย่างมาก ก่อนที่สิมิลันจะสาวเท้าเข้าไปตามเสียงร้อง คุณพรทิพย์ก็พาร่างอวบอ้วนเดินออกมาพอดี
“กลับมาแล้วรึแม่ลัน ดีนะที่วันนี้กลับเร็ว ไม่นั้นป้าคงได้เรียกเธอมาดูแม่ลูกสาวตัวแสบในไม่ช้านี่แหละ” คุณพรทิพย์เอ่ยถาม มือใหญ่ลากแขนอวบอ้วนของน้องโซดาออกมาจากห้องครัว
สภาพของเด็กหญิงตัวน้อยทำเอาสิมิลันถึงกับตาโต อ้าปากค้าง เอ่ยถามลูกสาวอย่างสงสัย “โซดาไปทำอะไรมาคะลูก ทำไมเนื้อตัวถึงได้สกปรกแบบนี้คะ”
ชุดเสื้อกับกระโปรงสีขาวที่เธอเพิ่งจะซื้อมาให้เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ตอนนี้มันกลับกลายเป็นเหมือนผ้าขี้ริ้วกลายๆ สีดำเป็นจุดๆ เกือบทั้งตัว ผมที่เคยมัดไว้เป็นหางเปียทั้งสองข้างยุ่งเหยิงพันกันแทบจะมองไม่ออกว่าผมหรือยากไย่ที่อยู่บนนั้น ใบหน้าเปื้อนยิ้มสีขาวบ้างดำบ้างน่าจะเป็นจากถ่านไม้ ซึ่งเธอซื้อมาเพื่อให้คุณพรทิพย์ต้มยาสมุนไพรให้ขวัญชนกได้ทานบำรุงร่างกาย
ร่างกลมป้อมวิ่งถลาเข้ามาหาผู้เป็นแม่อย่างรวดเร็วก่อนจะให้คนเป็นแม่ดูรอยช้ำที่แขน ปากสีแดงแบะออก น้ำตาคล้อเบ้า เสียงสั่นน้อยๆ ฟ้องผู้เป็นแม่ราวกับว่าเจ็บหนักหนา “เจ็บ แม่จ๋าโซดาเจ็บ”
นิ้วเล็กป้อมชี้ไปทางคุณพรทิพย์ “คุณยายตีโซดา” ไม่ทันสิ้นเสียงเด็กหญิงตัวน้อย
“นังโซดา!!” คุณพรทิพย์ตวาดเสียงดังลั่น จนเด็กหญิงตัวน้อยรีบวิ่งถลาซุกอกผู้เป็นแม่แทบไม่ทัน แขนป้อมเอื้อมไปดึงร่างป้อมเข้าหาตัว ถ้าไม่เห็นแววตาเอาเรื่องของสิมิลันเสียก่อน
“ย่ะ เอาใจกันเข้าไป ตามใจกันเข้าไป ไม่นานเด็กมันก็เสียคน” คุณพรทิพย์บ่นพึมพำ ส่งค้อนให้สิมิลันกับโซดาวงใหญ่ ก่อนจะเดินกลับไปยังห้องครัว ปล่อยให้สิมิลันฟังเด็กหญิงฟ้องเรื่องที่โดนเธอตีอย่างทำอะไรไม่ได้
“ว่าไงคะโซดาหนูไปทำอะไรถึงได้โดนคุณยายตีเอาละคะ” ผู้เป็นแม่ถามลูกสาวตัวน้อยน้ำเสียงรักใคร่เอ็นดูปนสงสาร มือเรียวกยกขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้าป้อมขาวอย่างสงสาร
โซดาขาดพ่อ เธอจึงต้องทำหน้าที่ทั้งพ่อและแม่ให้เด็กหญิงตัวน้อยตั้งแต่แรกเกิดจนถึงตอนนี้ สิมิลันใช้มือหนึ่งหยิบจับเศษหยากไย่บนศีรษะให้ อีกมือก็เอื้อมไปหยิบกระดาษทิชชูที่วางอยู่บนโต๊ะรับแขกตัวใหญ่มาเช็ดตามใบหน้า แขน และส่วนต่างๆ ของร่างกาย หูก็ฟังเสียงพูดเล่าเรื่องจากปากสีแดงอมชมพูอย่างตั้งใจ
“โซดาอยากช่วยคุณยาย....ทำ...” คิ้วหนาเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันเหมือนกับผู้ใหญ่ยามกำลังครุ่นคิดสิ่งใด แต่เมื่อยู่บนหน้ากลมป้อมกลับดูน่าขันเสียมากกว่า
“หนูช่วยทำอะไรล่ะคะลูก” สิมิลันมองหน้าลูกสาวที่กำลังคิดคำตอบมาตอบคำถามเธอ ตาคมไล่มองไปตามใบหน้าคนช่างคิดช่างจดช่างจำ ช่างซักช่างถามจนบางครั้งเธอก็สงสัยอยู่นะ โซดาไปหาข้อมูลเหล่านั้นมาจากไหน คำถามที่บางครั้งนอกจากจะสร้างความปวดเศียนเวียนเกล้าให้แล้ว คนเป็นแม่ยังจนมุมไม่สามารถหาคำตอบมาให้ได้อีกด้วย
มือเล็กป้อมยกขึ้นเกาศีรษะ เมื่อไม่สามารถจะหาคำตอบมาตอบผู้เป็นมารดาได้
สิมิลันมองหน้าโซดาตาบ้องแบ้ว น่ารักตาโตขนตายาวงอนแก้มป่องพวงแก้มสีแดงอมชมพูระเรื่อ ปากแดงระเรื่อจนเธออดใจไม่ไหวต้องก้มหาความหอมจากแก้มนุ่มทั้งสองข้างอย่างรักใคร่และเอ็นดู แล้วก็อดสงสัยไม่ได้ ทำไมคนเป็นยายอย่างพรทิพย์และขวัญชนกถึงไม่รักใคร่และสงสารโซดาเอาเสียเลย ทั้งที่เด็กหญิงเองก็น่ารักจะตาย อาจดื้อและซนไปหน่อยตามประสาเด็กที่กำลังช่างจดช่างจำและขยันเรียนรู้เท่านั้นเอง
“หนูต้องการช่วยคุณยายก่อไฟใช่ไหมจ้ะคนเก่ง” หญิงสาวเอ่ยปากถาม สองมือลูบไล้พวงแก้มขาวนวลจนคราบสกปรกหมดไป
“ค่ะ” เด็กหญิงตัวน้อยพยักหน้ารับใบหน้ายิ้มแป้น
“โซดาช่วยคุณยายก่อไฟ สนุ๊กสนุกค่ะคุณแม่” เด็กหญิงรีบบอกเสียงแจ๋ว ดวงตาใสราวกับลูกแก้ว “แต่ว่าคุณยายไม่ชอบ คุณยายชอบดุด่าโซดา” ปากแดงๆ พูดจ้อไม่ยอมหยุด ส่งสายตาไม่เข้าใจและเป็นคำถามมารดา
“โซดาขา คุณยายท่านรักหนูนะคะ เพียงแต่ท่านพูดเพราะๆ ไม่เป็นไงคะ” สิมิลันมองหน้าโซดาที่ทำท่าเหมือนจะเข้าใจในสิ่งที่เธอพูด แต่แล้วเด็กหญิงก็ส่ายศีรษะและยังทำแก้มอีกข้างป่องขึ้น ดวงตาเปล่งประกาย ลำตัวอวบอ้วนโผเข้าห่างบอบบางแล้วหอมแก้มซ้ายแก้มขวาจนน้ำลายติดแก้มนุ่มแทน พร้อมเสียงหัวเราะเอิ้กอ๊ากอย่างชอบอกชอบใจ
“อื้อ...โซดาไม่เอาค่ะไม่เล่นนะคะคนดี” หญิงสาวห้ามปราบ แต่ดวงตากลับเป็นประกายแข่งกับเด็กหญิง “โซดาคนเก่ง ตอนนี้ตัวหนูสกปรกมากเลยนะคะ คุณแม่ว่าเราไปอาบน้ำกันดีกว่าไหม” สิมิลันยื่นมือให้โซดาจับ
มือเรียวกอบกุมมือเล็กดวงตาต่างวัยสองดวงประสานกัน ใบหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่คนอายุน้อยกว่าจะชวนมารดาอีกครั้ง
“ไปอาบน้ำกัน โซดากับคุณแม่ลันไปอาบน้ำด้วยกัน” มือเล็กแกว่งแขนมารดาเบาๆ
“จะรีบไปไหนล่ะพี่ลัน ขอเงินหน่อยซิ” ขวัญชนกที่เดินออกจากห้องมาทันก่อนที่สิมิลันจะเข้าห้องไปเอ่ยขึ้น ใบหน้าขาวหวาน ดวงตากลมโต แก้มป่องปากได้รูป ใบหน้าที่เคยซูบซีดมีสีสันงดงาม เพราะแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงจนดูเป็นสาวเกินวัย มือขาวเนียนค่อนข้างไปทางซีดยื่นหาพี่สาว
ตอน 2
ตอนที่ 2
“จะไปไหนอีกล่ะขวัญนี่มันเย็นแล้วนะ” แทนที่สิมิลันจะให้เงินตามคำขอกลับ หญิงสาวกลับเอ่ยถามเสียงเรียบปะปนด้วยความเป็นห่วงเป็นใยในสุขภาพและสวัสดิภาพของผู้เป็นน้อง ที่ไม่ได้แข็งแรงเหมือนคนอื่นเขา ดวงตากลมโตกวาดดูน้องสาวการแต่งตัวน้องสาวอยู่สองสามรอบ ก่อนจะส่ายศีรษะอย่างไม่ชอบใจ
เสื้อเกาะอกลายเสือดาวยาวพ้นฐานอกเพียงแค่เล็กน้อย อวดผิวเนียนนุ่มตั้งแต่ลำคอ แขนเรียวยาว และหน้าท้องเนียนเรียบ ล่างลงไปเป็นกางเกงขาสั้นสีเดียวกับเสื้อ แต่ว่าสั้นจนเกือบจะเห็นแก้มก้นเผยให้เห็นขาเรียวยาว ซึ่งแม้จะซูบซีดไปบ้าง แต่มันก็เนียนนุ่มและขาวผ่องเป็นยองใยยั่วใจยั่วตาคนที่เห็นให้เกิดอาการหื่นได้ไม่ยากเลย
“หนูนัดกับเพื่อนไว้จะไปดูหนังรอบดึกนะพี่ลัน ขอเงินหน่อยซิ” มือขาวยังคงยื่นมาเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ พร้อมหันหน้าหนีอีกทั้งยังเบ้ปากให้ น่ารำคาญจริง บ่นอยู่ได้ บ่นยิ่งกว่าคนแก่อีก ไม่รู้เมื่อไหร่จะตายๆ ไปได้สักที
“จะเอาเท่าไหร่” สิมิลันถาม ใบหน้าสวยก้มยิ้มกับโซดาที่ส่งยิ้มไปให้กับน้องสาวต่างแม่ที่ยืนยิ้มกริ่ม ดวงตาเป็นประกายอยู่ไม่ไกล มือเรียวยังคงยื่นมาพร้อมกระดิกไม่ยอมหยุด คิ้วคมเข้มได้รูปข้างหนึ่งเลิกขึ้นสูง ริมฝีปากขยับไปมาอย่างคนอยู่ไม่สุข ดวงตากลมโตมองเด็กหญิงตัวน้อยอย่างจงเกลียดจงชัง
“หนูเข้าไปรอคุณแม่ในห้องก่อนนะคะโซดา คุณแม่ขอคุยธุระกับแม่ขวัญก่อน” เพียงแค่พูดจบทั้งสิมิลันและโซดาต่างก็สะดุ้งกับน้ำเสียงอันเกรี้ยวกราวและดังราวกับฟ้าผ่าของขวัญชนก
“เอ๊ะ!! พี่ลันนี่ยังไงน่ะ บอกกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าไม่ให้เรียกคุณแม่ คุณแม่ให้เรียกพี่ขวัญ เรียกพี่ขวัญ เข้าใจไหมพี่ลัน” หญิงสาวตวาดแว๊ดๆ เสียงดังลั่นบ้านจนโซดาตกใจผวากอดขาสิมิลันแน่น ปากอวบอิ่มเบะออกพร้อมกับเสียงสะอื้นเบาๆ น้ำตาคล้อเบ้า ยิ่งดวงตาหวานสวยของขวัญชนกจ้องมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อนั่นด้วย ทำเอาเด็กหญิงถึงกับกลัวจนตัวสั่น
สิมิลันรีบดึงตัวโซดาขึ้นจากพื้นกอดไว้แนบอก มือลูบหลับเล็กเบาๆ พูดปลอบข้างหูเสียงนุ่มนวลและอ่อนโยน “ไม่เป็นนะจ๊ะคนเก่ง แม่ลันอยู่นี่แล้ว ไม่ต้องตกใจนะคะ ไม่มีใครทำอันตรายลูกของแม่ได้นะจ๊ะคนดี โอ๋ๆ เงียบนะคะคนเก่งของแม่ลัน”
แขนเล็กป้อมโอบรอบคอสิมิลันไว้แน่น ใบหน้าซบกับซอกคอเนียน แม้จะอยู่ในอ้อมกอดของคนเป็นแม่ แต่อาการสั่นเทาและหวาดกลัวยังมีให้เห็น
“แม่กลัว พี่ขวัญน่ากลัว” เด็กน้อยบอกเสียงสั่นปนสะอื้นชี้มือที่สั่นเทาไปยังขวัญชนก
คุณพรทิพย์รีบวิ่งมาตามเสียงมาด้วยความเร็วเท่าร่างอวบอ้วนของเธอจะพามาได้ “เกิดอะไรขึ้นยายขวัญ หนูเป็นอะไร ใครทำอะไรหนูหรือเปล่าลูก” คุณพรทิพย์หายใจเข้าและออกอย่างเร็ว สองมือลูบคลำแขนและลำตัวผู้เป็นลูก ใบหน้าตื่นตระหนก
“เปล่าค่ะแม่ หนูเพียงแค่ไม่พอใจพี่ลันนิดหน่อยเท่านั้นเอง แค่ขอเงินพันสองพันไปดูหนังกับเพื่อนแค่นี่ ทำเป็นเรื่องมากไปได้” ขวัญชนกฟ้องมารดาแบะปากสีแดงสดตาแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจนมองแทบไม่เห็นดวงตาที่แท้จริง ยังคงจ้องจิกกัดโซดาด้วยความเจ็บแค้น
“นี่แม่ลัน น้องมันขอก็ให้ๆ ไปเถอะ แกจะขี้เหนียวอะไรนักหนากับเงินแค่พันสองพัน ฉันเห็นเธอซื้อของเล่นไร้ค่าให้นังโซดานะหมดไปทีสี่ซ้าห้าพันไม่เคยบ่น พอน้องมันขอแค่นี้ทำเป็นเรื่องมาก” คุณพรทิพย์บ่น ปรายตามองสิมิลันซึ่งกำลังรีบควานหากระเป๋าเงินจากกระเป๋าสะพายใบใหญ่ตัดความรำคาญ ด้วยลืมคิดไปว่านั่นเป็นเงินเป็นที่หญิงสาวหามาด้วยน้ำพักน้ำแรง จะให้ใครหรือทำอะไรก็ได้ตามแต่ใจ
“หนูเปล่าขี้เหนียวหรอกค่ะป้า หนูเพียงแค่...” สิมิลันอ้าปากจะแก้ตัว แต่พอเห็นหน้าคุณพรทิพย์กับขวัญชนกบูดเบี้ยวบึ้งตึงเลยเปลี่ยนใจยื่นเงินแบงค์พันหนึ่งใบให้น้องสาวแทน
“จะแค่อะไรก็ช่างเถอะพี่ลัน หนูขอห้าพันนะ” ขวัญชนกบอกรีบฉกเงินจากมือสิมิลันอย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว “ขอบใจนะพี่ลัน” ขวัญชนกกรีดนิ้วนับเงินในมือ ดวงตาเป็นประกายสุขสม ยกเงินในมือประทับกับปากสวยอย่างพอใจ ก่อนจะรีบเดินออกจากบ้านใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
“มันก็แค่นี้เองง่ายจะตาย ทำเป็นเรื่องมากไปได้” ขวัญชนกพูดยิ้มๆ
“เดี๋ยวซิขวัญ แล้วจะกลับตอนไหน” สิมิลันไม่วายร้องถามไปอย่างเป็นห่วง เป็นผู้หญิงกลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ มันดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก อีกอย่างสุขภาพขวัญชนกเองก็ไม่ค่อยจะดีอยู่ ถ้าเกิดไปเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาแล้วใครจะช่วยละ
“ถามทำไมพี่ลัน แม่ยังไม่เคยถามเลยนะ แล้วพี่ลันเป็นแค่พี่ อย่ามาสะเออะ” ขวัญชนกว่าพี่สาว สองมือยกขึ้นเท้าสะเอว มองพี่สาวใบหน้าหงิกงอและเกรี้ยวกราด
ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้เด็กเปรตที่ผู้เป็นพี่สาวกอดแนบอกอยู่นั่น เธอคงไม่ต้องอยู่ในสภาพแบบนี้ เรียนก็ไม่จบ ร่างกายที่เคยขาวผ่องเป็นยองใย ใบหน้าหวานสวย ตาโต แก้มป่องก็ต้องกลายมาเป็นคนสามวันดีสี่วันไข้ ต้องกินยาสมุนไพรบำรุงเลือดทุกวันถ้าไม่ใช่เพราะตั้งท้องและคลอดโซดาในวัยเพียง 17 ปีกว่าๆ
“ขวัญ!” สิมิลันร้องเรียกเสียงเรียบและเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ส่งสายตาที่ทั้งดุและเกรี้ยวกราดไปมองขวัญชนกอย่างห้ามปรามอยู่ในที
ขวัญชนกหยุดชะงักทันควันเมื่อได้ยินน้ำเสียงเข้มดุของพี่สาว แต่ใช่ว่าเธอจะกลัวหรอกน่ะ ก็เพียงแค่ไม่อยากสูญเสียบ่อเงินบ่อทองและตัดความรำคาญเท่านั้นเอง จะให้อยู่แต่ในบ้านนะหรือไม่เอาหรอก น่าเบื่อจะตายมันต้องออกไปหาอะไรสนุกสนุกทำข้างนอกซิถึงจะดี ได้เต้นโยกซ้ายย้ายขวา ปรายตาให้กับหนุ่มคนนั้นทีคนโน้นที ดีกว่าเสียอีก
“พี่ให้เวลาแค่สี่ทุ่ม เธอต้องกลับถึงบ้าน” สิมิลันพูดหวานก็จริงแต่น้ำเสียงเด็ดขาด แต่นั่นก็ไม่ทำให้น้องสาวกลัวเกรงเลยแม้แต่นิดและยังส่งยิ้มกลับมาให้เสียอีก เรียวปากนุ่มเบะออกเล็กน้อย โธ่เอ้ย!! ยัยป้า เที่ยวดึกหน่อยก็ไม่ได้ จะเป็นแม่ครูแก่ๆ เฝ้าห้องเหมือนอย่างแกนะหรือ เชอะ...เรื่องอะไรจะทำให้โง่ ข้างนอกนั่นมีอะไรให้เรียนรู้อีกตั้งเยอะ
“อืม...ขอเป็นห้าทุ่มนะพี่ลัน” ปากบอกว่าขอกลับห้าทุ่มแต่สมองกลับหมุนวนคิดว่าจะหาคำตอบอะไรให้พี่สาว เมื่อต้องการกลับบ้านเลยเที่ยงคืนไปแล้ว ไม่มีคนมาส่งรถเสียหรืออะไรก็ได้ยังไงเสียพี่สาวก็ไม่สามารถทำอะไรได้อยู่แล้ว คนโง่อย่างสิมิลันก็ตามไม่ทันอยู่แล้ว ขนาดเธอแอบขโมยเงินในห้องไปตั้งครั้ง พี่สาวหน้าดง่ยังไม่รู้เรื่องเลยด้วย ชินังโง่!
“ได้...ห้าทุ่มก็ได้ แต่ถ้าเลยเวลาที่เธอขอไว้เมื่อไหร่ ถ้าพี่ยังไม่เห็นเธอกลับบ้าน เมื่อนั้นเธอก็อดไปเที่ยวทะเลกับพี่ โซดา และคุณป้าตกลงไหม” สิมิลันบอกเสียงเรียบจนผู้เป็นน้องสาวตาโต ยิ้มอย่างดีใจ
ทำไมจะไม่ได้ล่ะพี่ลัน ในเมื่อไปเที่ยวกลางคืนหนูจะไปเมื่อไหร่ก็ได้ แต่การได้ไปเที่ยวชายทะเลกับพี่โดยไม่ต้องออกเงินสักบาทนะ นานปีถึงจะมีสักครั้งเท่านั้นเอง
ตอน 3
ตอนที่ 3
“ได้เลยค่ะพี่ลัน หนูจะรีบกลับมาตามที่พี่กำหนด สัญญาเลยค่ะ” ขวัญชนกรับปากละลักละล่ำบอกยกมือชูสองนิ้วให้อย่างตื่นเต้น ใบหน้าขาวสวยกระจ่างสดใส แต่งแต้มด้วยรอยยิ้มเริงรื่น
“งั้นหนูไปก่อนนะคะแม่ พี่ลัน แล้วหนูจะรีบกลับ สัญญาค่ะว่าไม่เกินห้าทุ่มแน่นอน” ขวัญชนกบอก มือเรียวคว้าร้องเท้าส้นสูงขนาดเจ็ดนิ้วสีดำสวมใส่และวิ่งออกจากบ้านไปทันทีอย่างไม่เหลียวหลังกลับมามองผู้เป็นแม่และพี่สาวที่มองหน้ากันอย่างสงสัย
“หนูลันจะพาป้าและยายขวัญไปเที่ยวจริงๆ หรือ” คุณพรทิพย์ถามด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน ใบหน้าที่เคยบึ้งตึงเปลี่ยนเป็นยิ้มจนเห็นฟันสีเหลืองอ่อน
“ไม่มีอะไรแล้วหนูขอตัวพาโซดาไปอาบน้ำก่อนนะคะป้า” สิมิลันไม่ตอบ แต่พาโซดาเข้าห้องแทน สองแขนเรียวโอบกอดรอบตัวลูกสาวไว้แน่นพร้อมกับลูบหลังเบาๆ อย่างปลอบประโลม
“ไม่เป็นไรแล้วจ้ะลูก พี่ขวัญเขาไปแล้ว ทีนี้โซดาก็ไม่เป็นอะไรแล้ว เพราะมีคุณแม่ลันคนสวยอยู่ด้วยใช่ไหมคะคนเก่ง” ใบหน้าสวยยิ้มให้ลูกสาวทั้งปากและดวงตา สองมือเช็ดน้ำตาบนใบหน้าอวบอ้วนให้อย่างเบามือปากก็พูดเรื่องการ์ตูนเรื่องนีโมที่ลูกสาวชอบดูเป็นการคลายเครียด
“คุณพี่ขวัญไปแล้วจริงนะแม่ลัน”
“จ้าคุณพี่ขวัญไปแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแต่หนูกับแม่ลันสองคน แล้วเราสองคนจะทำอะไรกันดีคะคนเก่ง” สิมิลันชี้ไปที่ตัวเองและโซดา “จะทำอะไรกันดีคะ” หญิงสาวถามน้ำเสียงนุ่มนวลและอ่อนโยน
“อาบน้ำค่ะ”
“งั้นก็ลงมือกันเลยจ้าคนเก่ง” ว่าแล้วสิมิลันก็ช่วยถอดเสื้อออกจากตัวโซดาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงหัวเราะเมื่อเด็กหญิงทำหน้าหลอกผีใส่
สิมิลันมองดูโซดานอนหลับด้วยสายตาเป็นสุข มือเรียวลูบใบหน้านุ่มแผ่วเบา จมูกโด่งกดลงบนแก้มหอมเนียนและยื่นไปคว้าผ้าห่มนวมผืนโตมาห่มให้ก่อนจะเดินไปเปิดโน๊ตบุ๊คเครื่องโปรด ค้นหาข้อมูลว่าจะพาโซดาและครอบครัวไปเที่ยวที่ไหนดี
เธอคิดไว้หลายแห่ง ก่อนจะตัดสินใจเลือกไว้สามแห่ง รอทุกคนอยู่พร้อมหน้ากันแล้วค่อยตัดสินใจเลือกอีกครั้ง พร้อมทั้งหาข้อมูลเกี่ยวกับที่พักและราคาเอาไว้พร้อมสรรพ ดวงตากลมโตอดมองกลับไปบนเตียงไม่ได้ ยิ่งได้เห็นร่างป้อมที่กำลังหลับสนิทแต่สีหน้ากลับมีสีหน้ายิ้มน้อยๆ มือควานหาตุ๊กตาเป็ดมากอดแล้วอดยิ้มจนใบหน้าและดวงตาเหมือนกับมีดวงดาวนับสิบมาส่องแสงสว่างอยู่ภายในไม่ได้
เสียงรถมอเตอร์ไซด์จอดหน้าบ้าน หญิงสาวรีบแง้มหน้าต่างห้องนอนออกดูเห็นน้องสาวกำลังหอมแก้มซ้ายขวาผู้ที่มาส่ง เธอทำอย่างนี้ได้ไงกันนะขวัญ สงสัยก่อนไปเที่ยวคราวนี้พี่จะต้องคุยกับเธอเรื่องนี้เสียให้รู้เรื่องก่อนแล้ว
สายตาคู่สวยมองกลับไปยังนาฬิกาติดผนังห้องบอกเวลาห้าทุ่มพอดี แล้วอดยิ้มไม่ได้ ถึงจะเหลวไหลอย่างไรขวัญชนกก็ยังรักษาคำพูด
สิมิลันยืนรอจนขวัญชนกเดินเข้าบ้านปิดประตู ล็อกกุญแจประตูหน้าบ้านเรียบร้อยแล้ว จึงเปิดหน้าต่างกว้างมองดูดวงดาวบนท้องฟ้า สองแขนเรียวยาวโอบรอบอกสายตาเพ่งมองไปบนท้องฟ้าดาวบางดวงส่องประกายระยิบระยับ สายลมยามดึกพัดโชยมาแตะต้องตามตัวบางเบา ใบหน้าสวยยิ้มอย่างมีความสุขนึกถึงวันที่จะได้ไปเที่ยวชายทะเลกับโซดา แล้วก็อยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆ
แต่แล้วเธอก็ต้องสะดุ้ง ความคิดสะดุด เพราะเสียงเคาะประตูห้องนอนดังปึงปังอยู่สองสามครั้ง ก่อนประตูจะเปิดออกโดยไม่รับอนุญาตจากเจ้าของห้อง หญิงสาวปรายตาคนขัดจังหวะอารมณ์สุนทรีของเธอ แววตาเปล่งประกายโชนแสงขึ้นมาแว่บหนึ่งก่อนที่จะจางหายไป
“พี่ลันยังไม่นอนหรือไง” ประตูห้องเปิดพร้อมคำถามจากปากสีแดงสดที่กำลังยืนพิงประตูห้องเท้าสองข้างไขว่กัน มือหนึ่งสะพายกระเป๋าใบโตแอบไว้ด้านหลังเล็กน้อย ขวัญชนกเพ่งมองพี่สาวกำลังจ้องมาทางตนอย่างไม่ชอบใจ ริมฝีปากอิ่มสดเบะออก
“มีไรพี่ลันหนูแค่เห็นแสงไฟในห้องพี่ยังเปิดอยู่เลยแวะเข้ามาดูและรายงานตัวไปด้วยไง ว่าหนูกลับตรงตามเวลาที่พี่ตั้งไว้แค่นั้นเองน่า พี่อย่าซีเรียสนักซีเดี๋ยวแก่เร็ว แล้วจะหาว่าหนูไม่เตือนไม่ได้นะ” ขวัญชนกจิกกัดพี่สาวทั้งที่ใบหน้ายังยิ้มอยู่ แต่ในใจเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา สิมิลันแก่กว่าเธอหลายปี แต่ทว่าใบหน้ากลับยังขาวสวยไร้สิวฝ้าและยังเนียนนุ่มน่าสัมผัสอีกด้วย
“เคาะประตูแล้วทำไมไม่รอให้พี่อนุญาตก่อนถึงจะเข้ามา เธอนี่ชักจะเอาใหญ่แล้วนะขวัญ” สิมิลันบ่นตาก็มองกระเป๋าใบใหญ่ที่คล้องไหล่น้องสาวอย่างคุ้นตา ว่ามันคือกระเป๋าที่เธอเพิ่งจะซื้อมาไม่กี่วันนี้เอง
“ แล้วนั่นมันกระเป๋าพี่ไม่ใช่หรือ ใครอนุญาตให้เธอเอาของพี่ไปใช้ แล้วนี่มาค้นข้าวของพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่หยิบเอาไปใช้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไมไม่มีมารยาทแบบนี้ฮะขวัญ” สิมิลันถาม มือชี้ไปที่กระเป๋าใบใหญ่อย่างเสียดาย เพราะเมื่อไหร่ก็ตาม ที่ของใช้ส่วนตัวของเธออยู่ในมือขวัญชนก เมื่อนั้นอย่าหวังว่าจะได้คืน
หัวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันดุตัวเองในใจ ทำไมเมื่อตอนเย็นเธอถึงไม่ได้สังเกต นี่ถ้าขวัญชนกไม่แวะมารายงานตัวล่ะก็เธอคงจะยังไม่รู้ พอถึงเวลาที่ใช้งานคงหากันจ้าละหวั่นทีเดียว
“เอาน่าพี่ลัน อย่าบ่นเป็นแม่แก่ไปหน่อยเลย แค่กระเป๋าใบเดียวก็ทำหวงไปได้ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วกระเป๋าใบนี้หนูขอเลยล่ะกันนะ มันทั้งสวยและใหญ่ดีใส่ของได้เยอะดีด้วยหนูชอบ” ขวัญชนกขอซึ่งๆ หน้า และไม่ยอมให้ผู้เป็นพี่สาวได้ปฏิเสธ ร่างบางถลาออกนอกห้องพร้อมปิดประตูห้องทันที เพราะไม่อยากได้ยินเสียงบ่นของพี่สาวอีก
สิมิลันยืนอึ้งความรู้สึกเสียดายกระเป๋าพุ่งเข้าสู่หัวใจ หน้าเนียนแดงระเรื่อมองกระเป๋าใบใหญ่ที่เธอซื้อมาได้ไม่กี่วัน หวังจะใช้เวลาไปไหนกับโซดา เพราะมันบรรจุของได้เยอะ ไม่ว่าจะเป็นของกินของใช้สำหรับลูกสาวตัวน้อย รวมไปถึงของใช้จุกจิกของเธอเอง แล้วเธอเก็บกระเป๋าใบนั้นไว้ในตู้ผ้าใบใหญ่ไว้อย่างดีแล้วนี่น่า ทำไมขวัญชนกถึงเอามันไปได้ ความรู้สึกบางอย่างแว่บขึ้นมาในสมอง หรือว่าที่เงินหายบ่อยๆ ก็เป็นฝีมือของ...ขวัญชนก
ไม่ต้องคาดเดาให้มากความ ใช่แน่นอน เพราะขวัญชนกไม่มีงานทำ แต่มีเงินไปเที่ยวอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ยังโชคดีที่ไม่ค่อยเก็บเงินไว้ในห้องเกินพันบาท ทว่าต่อไปนี้คงต้องเก็บเงินหรือของมีค่าให้มิดชิดกว่าเดิม ถึงแม้เงินที่หายไปจะเป็นจำนวนน้อยๆ ทีละร้อยสองร้อย แต่เงินเหล่านั้นมันก็แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและมันสมองในการทำงานทั้งนั้น
“แม่ลันจ๋า....” เสียงพึมพำแผ่วเบาดังมาจากเตียงนอน
“จ๋า...แม่อยู่นี่จ้าคนเก่ง” สิมิลันขาตอบเสียงหวาน พร้อมสลัดความคิดเกี่ยวกับขวัญชนกและของที่หายทิ้งไป ก้าวขึ้นเตียงมือโอบแขนรอบร่างกลมป้อม
“หลับนะจ้ะคนเก่ง แม่อยู่นี่แล้ว” ใบหน้าขาวสวยก้มหอมแก้มเนียนนุ่ม และดึงตัวโซดามากอดแนบอก ปล่อยวางทุกสิ่งทุกอย่าง สองตาปิดสนิทปล่อยใจเข้าสู่ภวังค์ เอาแรงเพื่อสู้กับปัญหาที่อาจมีในวันต่อไป
คุณอาจชอบ
