ถอดหน้ากาก คู่หมั้นมาเฟีย

โทรศัพท์ของฉันสั่นบนโต๊ะกาแฟแทบทันที

ข้อความตอบกลับ... จากเขา

คิณ: "เป็นข้อเสนอที่น่าสนใจและคาดไม่ถึง ผมกำลังฟังอยู่"

นิ้วโป้งของฉันรัวบนหน้าจออย่างบ้าคลั่ง คำพูดหลั่งไหลออกมาจากตัวฉันราวกับคำสารภาพบาป

ฉันเล่าทุกอย่างให้เขาฟัง

แผนของเอธัส แบบแปลนที่ถูกขโมยไป ชีวิตที่ฉันกำลังจะทิ้งไว้ข้างหลัง

ความปรารถนาของฉันที่จะร่วมมือกับเขา ชายเพียงคนเดียวในวงการนี้ที่เคยมองฉันแล้วเห็นสมองของฉันเป็นอันดับแรก

ฉันกดส่ง หัวใจเต้นระรัวอยู่ในอก

คิณ: "ผมจำคุณได้ ศริน จากงานกาลา บทวิเคราะห์ของคุณไร้ที่ติ ผมประทับใจมากจนสั่งให้คนแอบถ่ายรูปคุณในคืนนั้นเก็บไว้ ตอนนี้มันยังวางอยู่บนชั้นหนังสือในห้องทำงานของผม มากรุงเทพฯ สิ พรุ่งนี้เลย เรามาคุยกัน"

รูปถ่าย... เขามีรูปถ่ายของฉัน

ความรู้สึกของการ đượcยอมรับถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรงจนแทบทำให้ฉันเข่าอ่อน

เขาไม่เคยลืม

ความตั้งใจของฉันแน่วแน่ดุจเหล็กกล้า ไม่กี่นาทีต่อมา ฉันก็จองตั๋วเครื่องบินเที่ยวเดียวไปกรุงเทพฯ สำหรับเย็นวันรุ่งขึ้น

คืนนั้นเอธัสไม่กลับบ้าน

พอฉันโทรหาเลขาของเขา เสียงของเธอก็กระด้าง "คุณเอธัสกำลังประชุมกลยุทธ์ดึกกับคุณโอลีเวียค่ะคุณศริน เป็นเรื่องโปรเจกต์ใหม่"

คำโกหกมันโจ่งแจ้งจนแทบจะตลก

ในที่สุดเขาก็เดินเข้าประตูมาในเช้าวันรุ่งขึ้น กลิ่นน้ำหอมฉุนกึ้กของโอลีเวียกับกลิ่นความพึงพอใจในตัวเองของเขาติดตัวมาฟุ้ง

เขาจูบหน้าผากฉัน สัมผัสที่ตอนนี้ทำให้ฉันขนลุกซู่

"คืนนี้ผมมีเซอร์ไพรส์ใหญ่ให้คุณนะที่รัก" เขาพูด ดวงตาของเขาเป็นประกาย "บางอย่างที่จะเปลี่ยนทุกอย่างสำหรับเรา"

ฉันแค่ยิ้ม เป็นรอยยิ้มเรียบเฉยว่างเปล่าที่ฉันฝึกฝนมานานหลายปี

"ฉันรอไม่ไหวแล้วค่ะ"

เย็นวันนั้น เขาพาฉันไปงานกาลาสุดหรูเพื่อเฉลิมฉลองอำนาจของตระกูลเขา

อากาศอบอวลไปด้วยควันซิการ์ โคโลญจน์ราคาแพง และเสียงพึมพำของเหล่าผู้มีอิทธิพลที่กำลังเจรจาธุรกิจ

เอธัสอยู่ใน стихияของเขา กำลังวางท่าอย่างภาคภูมิใจ

แล้วเขาก็จับมือฉันแล้วดึงฉันไปทางเวที

"คุณจะทำอะไร?" ฉันกระซิบ พยายามดึงมือกลับ

"เซอร์ไพรส์ไง" เขากระซิบกลับ รอยยิ้มแห่งชัยชนะปรากฏขึ้นบนใบหน้า

เขาพาฉันไปที่กลางเวที ใต้แสงสปอตไลท์ที่สาดส่องเต็มที่

ทั้งห้องเงียบกริบ

เขาหันมาหาฉัน ใบหน้าของเขาสวมหน้ากากแห่งความรักใคร่เพื่อตบตาฝูงชน แล้วคุกเข่าลง

เขาชูกล่องกำมะหยี่ขึ้นมา เพชรเม็ดโตจนน่าขันส่องประกายวิบวับอยู่ข้างใน

ท้องของฉันบิดเกร็ง

นี่สินะ กับดักในที่สาธารณะ

ขณะที่เขาอ้าปากจะพูด ก็เกิดความโกลาहलขึ้นในหมู่คนดู

ผู้หญิงคนหนึ่งกรีดร้อง

เป็นโอลีเวีย มอนโร

เธอกุมหน้าอก ใบหน้าซีดเผือด ก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้นอย่างน่าทึ่ง

ความโกลาहलวุ่นวาย

เอธัสไม่ลังเลเลย เขาทิ้งกล่องแหวนลงพื้น มันกระทบพื้นเสียงดังแล้วกลิ้งไปตามเวที

เขาทิ้งฉันที่ยังยืนอยู่กลางแสงสปอตไลท์ แล้วกระโจนลงไปในฝูงชน

เขาไปถึงตัวโอลีเวียในไม่กี่วินาที ช้อนร่างที่อ่อนปวกเปียกของเธอขึ้นมาในอ้อมแขน สวมบทบาทพระเอกต่อหน้ากล้องและเหล่าผู้มีอิทธิพลที่มารวมตัวกัน

ขณะที่เขาอุ้มเธอไปยังทางออก เธอเงยหน้าขึ้นจากไหล่ของเขา

สายตาของเธอสบกับสายตาของฉันข้ามห้องโถง

แล้วเธอก็กระตุกยิ้มเยาะ

ความอัปยศอดสูนั้นเหมือนโดนตบหน้าอย่างจัง แต่ภายใต้นั้น ความสงบเยือกเย็นที่แปลกประหลาดกลับเข้ามาแทนที่

เขาตัดสินใจแทนฉันแล้ว

เขาทำให้มันง่ายสำหรับฉัน

ฉันหันหลังแล้วเดินลงจากเวที หายลับไปในเงามืด

ฉันจะไปกรุงเทพฯ

มุมมองของศริน:

กลับมาที่อพาร์ตเมนต์ที่ไม่รู้สึกเหมือนเป็นของฉันอีกต่อไป ฉันเริ่มเก็บของ

ฉันทำอย่างเด็ดขาด

รูปถ่ายทุกใบ ของขวัญทุกชิ้น ความทรงจำทุกอย่างเกี่ยวกับผู้ชายที่ฉันเคยคิดว่ารักถูกโยนลงถุงขยะสีดำ

ฉันไม่ได้แค่จัดกระเป๋าเดินทาง แต่ฉันกำลังลบชีวิตของเราทิ้ง

วันรุ่งขึ้น ฉันไปทำงานพาร์ทไทม์ เป็นบริษัทโปรดักชั่นเล็กๆ งานของคนธรรมดาที่ทำให้ฉันมีสติและเชื่อมต่อกับโลกภายนอกตระกูล

หัวหน้าของฉัน มายา รับฟังด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยและเข้าใจอย่างเหนื่อยหน่ายขณะที่ฉันยื่นใบลาออก

เพื่อนร่วมงานของฉัน เดวิดกับโคลอี้ กอดฉัน บอกว่าพวกเขาคิดมาตลอดว่าเอธัสเป็นไอ้สารเลวที่ชอบบงการคนอื่น

กำลังใจที่เรียบง่ายและจริงใจของพวกเขาเป็นเหมือนยาที่ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดในใจฉัน

โทรศัพท์ของฉันสั่นไม่หยุด

เอธัส

ฉันไม่สนใจจนกระทั่งสายที่สิบ

"ไง ที่รัก" เขาพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เรื่องเมื่อคืนน่ะ ขอโทษด้วยนะ โอลีเวียน่ะดราม่าควีนจะตาย ว่าแต่... ผมคุยกับเวดดิ้งแพลนเนอร์แล้วนะ ผมคิดว่าจัดงานแต่งฤดูใบไม้ผลิที่คฤหาสน์..."

ความหยิ่งยโสโอหังที่น่าทึ่งของเขา

เขาคิดจริงๆ ว่าฉันยังเป็นของเขาอยู่

ฉันได้ยินเสียงหล่อนดังแทรกเข้ามาในสาย เสียงแหลมและเอาแต่ใจ "เอธัส วางสายได้แล้ว เราต้องคุยเรื่องข่าวของฉันนะ"

"ต้องไปแล้ว" เขาพูดห้วนๆ แล้วสายก็ตัดไป

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา โทรศัพท์ของฉันสั่นอีกครั้ง

ไม่ใช่สายเรียกเข้า แต่เป็นการแจ้งเตือนข่าวจากเว็บซุบซิบ

พาดหัวข่าวเขียนว่า: "คู่รัก quyền lựcคู่ใหม่: เอธัส โคล และ โอลีवेีย มอนโร ฉลองโปรเจกต์ใหม่"

รูปภาพคือพวกเขาสองคนกำลังชนแก้วแชมเปญ แขนของเขาโอบรอบเอวเธออย่างแสดงความเป็นเจ้าของ

ความโกรธที่เย็นเยียบและบริสุทธิ์ถาโถมเข้ามาในตัวฉัน ตกผลึกเป็นความแน่วแน่ที่แข็งแกร้าวดุจเพชร

นี่ไม่ใช่การเลิกรา มันคือสงคราม

แล้วเบอร์ที่ไม่รู้จักก็โทรเข้ามา

ฉันเกือบจะกดตัดสายทิ้ง แต่สัญชาตญาณบางอย่างทำให้ฉันรับ

"ศรินเหรอ?" เสียงนั้นเต็มไปด้วยความกังวลที่คุ้นเคย

เป็นนพ

"เอธัส... เขาเหมือนสติแตกน่ะ มีเรื่องอะไรสักอย่างกับโอลีเวีย ตอนนี้เขาอยู่ที่โรงพยาบาลเซนต์วินเซนต์ เขาร้องเรียกชื่อเธอ"

"โอลีเวียอยู่กับเขาไหม?" ฉันถาม เสียงของฉันนิ่งจนน่ากลัว

เงียบไปครู่หนึ่ง "เธอทิ้งเขาไว้ที่ห้องฉุกเฉinแล้วก็ไป"

แน่นอนอยู่แล้ว

และส่วนหนึ่งในใจฉัน—ส่วนที่เป็นผู้ดูแลที่โง่เขลาคนเก่า—ก็รู้สึกถึงบางอย่างที่ไม่พึงประสงค์วูบไหวขึ้นมา

ไม่ใช่ความสงสาร

มันคือเงาของหน้าที่ที่ฉันแบกรับมานาน

ฉันเป็นหลักให้เขามานานจนสัญชาตญาณที่จะคอยพยุงเขามันฝังลึกอยู่ในกระดูก

"ได้โปรดเถอะ ศริน" เสียงของนพดูอ่อนล้า "เขากำลังแย่มาก"

ฉันหลับตาลง

ครั้งสุดท้าย

นี่ไม่ใช่การแสดงความห่วงใย มันคือการตัดขาดครั้งสุดท้าย

ฉันต้องเห็นเขาพังทลายเพื่อที่จะหลุดพ้นจากเขาได้อย่างแท้จริง

"ฉันจะไป" ฉันพูด

ขณะที่ฉันสตาร์ทรถและขับออกไปบนถนน มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาล ฉันได้ให้คำสัตย์ปฏิญาณเงียบๆ

นี่จะเป็นการเสียสละครั้งสุดท้าย การกระทำสุดท้ายของชีวิตที่ฉันกำลังจะทิ้งไว้ในกองเถ้าถ่าน และเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะทำเพื่อเอธัส โคล