ตอน 3
ผมยืนรอกาแฟอยู่ที่เคาน์เตอร์สตาร์บัคเมื่อมีมือเล็กๆ มาสะกิด พอหันไปด้านหลังแล้วก็ต้องอุทานออกมา
"เอริกา"
ร่างบางสมส่วน ผมยาวหยิกนิดๆ กางแขนออกกว้าง ผวาเข้าหาผมแบบไม่สนใจใครในร้าน
"มาทำอะไรที่นี่! " ผมถามอย่างงงๆ เพราะเอริกาเป็นเพื่อนมหาวิทยาลัยเดียวกับผม เธอเป็นเชียร์ลีดเดอร์ให้ทีมบาสของมหาวิทยาลัย ผมละชอบมองขาเรียวๆ ของเธอตอนที่เธอกำลังเต้นเรียกเสียงเชียร์จากผู้ชมนัก
"เราสิน่าจะถามนาย มาทำอะไรที่นี่ บ้านฉันอยู่แถวนี้ หมายถึงเมืองนี้น่ะ"
ผมไม่รู้เลยว่าเอริกาเป็นคนที่นี่ ... จริงๆ แล้วผมก็รู้จักเธอในเรื่องส่วนตัวไม่มากนัก เพื่อนๆ ในมหาวิทยาลัยมักคิดว่าผมจีบเอริกา และเราอาจเป็นแฟนกัน แต่จริงๆ แล้วมันเป็นฉากหน้าที่เราสร้างขึ้นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจมากกว่า
'นายช่วยเป็นแฟนฉันหน่อยได้ไหม' เธอเดินมาทักผมเมื่อหกเดือนที่แล้ว ระหว่างที่ผมเดินกัดแซนด์วิชและกำลังจะเข้าห้องเรียน ผมไม่รู้จักเธอเป็นการส่วนตัว แต่พอรู้ว่าเธอเป็นใคร ฮอตแค่ไหน ก็เลยแปลกใจนิดหน่อย
'ทำไมล่ะ' ผมถามตรง
'ฉันดันไปมีอะไรกับคนที่มีเมียแล้ว และเมียเขามาตามราวีฉันถึงที่มหาวิทยาลัย แถมฉันเริ่มรู้สึกเบื่อตาแก่นั่นมากแล้ว ก็เลยอยากจะเลิก' เธอบอกผมตรงไปตรงมาราวกับว่าเรารู้จักกันมาหลายปี ทั้งๆ ที่ไม่เคยคุยกัน 'ฉันเอริกา นายคือนิโคลัสใช่ไหม'
'ทำไมรู้จักชื่อเรา'
'นายป๊อปในหมู่นักศึกษานะ สาวๆ อยากได้นายเป็นแฟน หรือแค่นอนกับนายกันทั้งนั้น เพราะนายหล่อ หน้าใส และไม่สนใจใคร จนฉันแอบคิดไม่ได้ว่านายสนใจผู้หญิงหรือเปล่า หรือถ้านายสนใจผู้ชาย ฉันก็ไม่เห็นว่านายควงใคร'
ผมหัวเราะ ชอบใจกับประโยคตรงไปตรงมาของเอริกา ไม่รู้ทำไมผมถูกชะตากับเธอเอาจริงจัง ไม่ได้ถูกชะตาแบบคนที่อยากจะเห็นเธอตอนเปลือยเปล่า เห็นตอนเธออ้าปากร้องขอการสอดใส่ แต่...ถูกชะตาแบบเพื่อน
'ผมไม่ได้ชอบผู้ชาย' ผมตอบตรงไปตรงมา และจากนั้น ก็นั่งคุยกับเธออยู่อีกพักใหญ่ จนในที่สุด ก็ตกลงใจเป็นแฟนกำมะลอของเธอจนจบการศึกษาและแยกย้ายจากกันมา
"เราทำงานอยู่ตึกโน้นแน่ะ" ผมชี้ไปที่ตึกที่เป็นออฟฟิศของปีเตอร์
"นายได้งานทำแล้ว? ทำอะไรล่ะ"
"ทำงานบริษัทของพ่อเลี้ยงน่ะ ท่านไม่สบายกะทันหันเลยมาช่วย น่าจะพักเดียว" ผมตอบ "ริก้าสั่งกาแฟหรือยัง มาผมเลี้ยง"
เราสั่งกาแฟ แล้วก็นั่งคุยกันอีกพักใหญ่ กว่าจะแยกย้ายกันโดยเอริกาให้เบอร์โทรใหม่ของเธอกับผม เดินจากกันแล้วผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมถามไปเลยว่าเธอทำอะไรอยู่ ได้งานหรือยัง มัวแต่ตอบคำถามแม่สาวช่างพูดจนเพลินไปเลย
จบจากพูดคุยกับเพื่อนเก่า ผมถือกาแฟที่ออกจะชืดแล้วเล็กน้อยเดินขึ้นตึก สำนักงานของปีเตอร์กินพื้นที่ชั้นสามทั้งชั้น การเดินขึ้นบันไดทำให้ได้ออกกำลังกายดีเหมือนกัน
"สวัสดีค่ะ" เสียงหวานของเลขาสาวใหญ่ทักขึ้น วันนี้เธอแต่งตัวสวยด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัวที่จงใจปลดกระดุมหน้าลงมาสองเม็ดเผยให้เห็นขอบลูกไม้บราข้างในรำไร กระโปรงทรงสอบรัดรูปส่งให้เห็นเอวคอดและสะโพกผาย ผู้หญิงคนนี้เป็นคนหุ่นดีจริงๆ "อ้อเอกสารที่คุณขอเมื่อวานฉันทำเสร็จแล้วนะคะ ให้คุณพักแป๊บนึงเดี๋ยวเอาเข้าไปให้ดูค่ะ"
ผมพยักหน้าเดินเข้าห้อง ถอดสูท พับแขนเสื้อแล้วเปิดคอมพิวเตอร์
มีอีเมลเข้ามาใหม่ใน inbox ของปีเตอร์ วันละหลายสิบฉบับ ในนั้นล้วนแต่เป็นเรื่องที่ผมไม่ค่อยเข้าใจทั้งสิ้น ลินดาเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร
"เมลเยอะมากเลย ผมไม่รู้จะจัดการอันไหนก่อน คุณมีคำแนะนำไหม" ผมยิ้มให้
เธอชะโงกหน้าข้ามโต๊ะมาที่จอ หน้าอกแทบจะปะทะเข้ากับจมูกของผม เธออาจไม่ได้ตั้งใจ แต่ผมใจสั่นนิดๆ อยากจะลองเอานิ้วเขี่ยกระดุมอีกเม็ดที่ปริ่มๆ จะหลุดจากรังดุมเสื้อของเธอ
...วันนี้เปลี่ยนน้ำหอมใหม่ กลิ่นเซ็กซี่กว่าเดิมอีกแน่ะ...
"ดูเร็วๆ ไม่มีอันไหนสำคัญค่ะ ฉันเข้าไปจัดการให้ได้"
"คุณเข้าอีเมลของพีทได้"
"ค่ะคุณปีเตอร์ให้ฉันเช็กเมลให้บ่อยๆ อันไหนที่ซีเรียจถึงจะตอบเอง อันทั่วๆ ไป ฉันตอบให้ได้ค่ะ"
"ขอบคุณครับ"
"ยินดีค่ะ อ้อคุณนิคคะ วันนี้มีประชุมกับทีมตลาด เป็นประชุมประจำเดือน อีกครึ่งชั่วโมงค่ะ"
เมื่อวานลินดาบอกผมเรื่องนี้แล้ว และผมศึกษาเอกสารมาบ้างแล้ว "ไม่รู้จะรู้เรื่องไหม" ผมบ่น
"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันช่วยได้" เธอตอบยิ้มๆ “สรุปไว้ให้คุณแล้วในแฟ้มบนสุด”
ลินดาสรุปงานเกี่ยวกับการตลาดให้ผมฟังแบบเร็วๆ ผมพบว่า นอกจากหุ่นดีมากๆแล้ว เลขาของพ่อเลี้ยงยังเป็นคนที่สมองดีมากๆ อีกด้วย เธอสรุปงานได้กระชับ ได้ใจความ แถมมีข้อคิดเห็นอื่นๆ ให้สำหรับเตรียมประชุมอีกด้วย
"จริงๆแล้ว คุณก็ทำหน้าที่แทนพีทได้นะ" ผมเอ่ย "คุณเป็นเลขาฯ ที่เพอร์เฟ็กมากครับ"
หญิงสาวสูงวัยกว่าขยับแว่นกรอบหนา ยิ้มรับคำชมนั้นแบบเขินๆ แต่ก็ซ่อนความภูมิใจไว้ไม่มิด เธอทำงานกับปีเตอร์มาหลายปี จึงได้ประสบการณ์ดีๆ จากเจ้านายมาเยอะ แต่ปีเตอร์เป็นคนเก่ง ฉับไวในหลายๆ เรื่อง ถ้าเทียบกันแล้ว เธอคงยังห่างชั้นจากนักธุรกิจเก๋าเกมคนนั้นมากนัก
แต่การได้รับคำชมเล็กๆ น้อยๆ ก็ทำให้หัวใจของคนที่แห้งแล้ง ต้องการความสุขความภูมิใจเล็กๆ พองฟูขึ้นมา
นอกจากเจ้านายใหม่ของเธอจะหน้าตาดีแล้ว เขายังจิตใจดี เปิดรับความเห็นของเธอซึ่งเป็นเพียงเลขาอีกต่างหาก อย่างนี้ จะไม่ให้หลงรักเขาจะได้ยังไง
หลงรัก! ลินดาย้ำกับตัวเอง เพิ่งเจอกันแค่สองวัน เธอกล้าคิดถึงคำนี้แล้วเหรอนี่
คุณอาจชอบ
