ตอน 3
บทที่ 3
บทที่3 เปลี่ยนเป็นคนอื่น จะตุ้งติ้งกว่าคุณได้ไง
พลอยรัตน์ลืมตา สิ่งที่เห็นเป็นสีขาวที่แสบตา
มีชั่วขณะหนึ่ง พลอยรัตน์ได้คิดว่าเธอมาถึงสวรรค์แล้ว
ผ่านไปครู่งหนึ่ง เธอถึงจะตระหนักว่า สวรรค์นั้นเป็นที่เพ้อฝัน
แสงอาทิตย์แสบตามาก พลอยรัตน์พยุงตัวขึ้นอย่างลำบาก เพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อยก็มีของเหลวไหลออกมาจากหว่างขาของเธอ หยดลงบนพรม
จู่ๆเรื่องเซ็กซ์ที่ลามกอนาจารตลอดทั้งคืนก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองของเธอ แม้แต่รายละเอียดก็ชัดเจนมาก
สิ่งที่ทั้งใหญ่และยาวของศุภวิชญ์นั้นเข้าไปในร่างกายของเธอได้อย่างไรเขาผลักเธอลงไปในทะเลแห่งความปรารถนาและให้เธอจมน้ำได้อย่างไร และเธอขอร้องให้เขาเย็ดใต้ตัวเขาอย่างไร้ยางอายและยั่วยิ้มได้อย่างไร
"ลึกขึ้น ลึกขึ้นอีก..."
“ก็คือตรงนั้นเลย ลึกมาก...วู...สบายจัง...”
“ฉันอยากได้ ให้ฉัน หลั่งให้ฉัน”
วินาทีก่อนที่เธอจะเป็นลมด้วยเย็ด พลอยรัตน์คิดว่าเธอจะตายบนเตียงของศุภวิชญ์จริงๆ
หลังจากดิ้นรนในวงการบันเทิงมาสองปีเธอก็ยังเป็นดาราเล็กๆที่ไม่มีใครรู้จัก ถ้าเธอตายจริงๆ แถมยังเป็นเย็ดจนตาย เธอคงดังแน่ๆเลย
มุมปากเธอเจ็บอยู่ เธอยิ้มไม่ออกเลย
แม้แต่ในปากของพลอยรัตน์ก็เต็มไปด้วยกลิ่นของศุภวิชญ์ แม้ว่าถูจนบาดเจ็บมันก็ไม่สามารถล้างให้สะอาดได้
คนรับใช้ส่งเสื้อผ้าชุดหนึ่งเข้ามา เป็นชุดสาวใช้
พลอยรัตน์ไม่ยอมสวมมัน คนรับใช้ก็โทรแจ้งศุภวิชญ์ เขาบอกว่าถ้าเธอไม่ใส่ก็เปลือยกายเลย
ในวิลล่าสไตล์ปราสาทหลังนี้ มียืนยามเกือบร้อยคน เป็นชายครึ่งหญิงครึ่ง ถ้าเธอไม่อยากเปลือยกายหลบบนเตียงก็ได้แต่ใส่ชุดสาวใช้เท่านั้น
ตอนเย็น ศุภวิชญ์กลับมาแล้ว
คนรับใช้เสิรฟ์อาหารเย็นมาที่โต๊ะอาหาร ศุภวิชญ์แก้เน็คไทและเช็ดมือให้สะอาด
เขาเริ่มเพลิดเพลินกับพลอยรัตน์
ศุภวิชญ์ปอกร่างกายที่อ่อนนุ่มของพลอยรัตน์ออกจากชุดสาวใช้ เหมือนกับการปอกลิ้นจี่ และผิวที่ขาวเนียนของเธอก็เต็มไปด้วยร่องรอยที่เขาทิ้งไว้
ช่องคลอดเธอยังบวมอยู่ เมื่อเขาสัมผัสมันเบาๆ มันก็สั่นอย่างน่าสมเพช
“ขี่เหร่จัง” ศุภวิชญ์ได้ยินเสียงหายใจของผู้หญิงหยุดไปชั่วพริบตา เขาก้มหน้าลงไปอมหัวนมสีแดงของเธอ “ที่ไม่ใส่มันจะสวยกว่า”
เขาเป็นคนที่ให้เสื้อผ้าเธอ และตอนนี้เขาก็เป็นคนที่รังเกียจมัน
"ใช่สิ มันขี่เหร่จัง คุณเปลี่ยนให้คนอื่นมาสวมให้คุณดู...อ้า!"
น้ำเสียงที่เกียจคร้านและแหบแห้งของพลอยรัตน์เปลี่ยนไป ช่องคลอดของเธอก็เริ่มหดตัวอย่างรุนแรงเนื่องจากการบุกรุกของสิ่งแปลกปลอม เธอพยายามบีบสิ่งนั้นให้ออกไป แต่กลับได้ผลตรงข้ามเลย
มือของศุภวิชญ์เคยเล่นปืนมานาน โดยมีหนังด้านบางๆบนปลายนิ้วของเขา เขาได้สอดนิ้วเข้าไปในร่างกายของพลอยรัตน์อย่างแข็งกร้าว แล้วเขางอมันและขูดผนังเนื้ออันเปราะบางของเธอ
พลอยรัตน์ได้นึกถึงการถึงจุดสุดยอดและการพ่นออกมาอย่างไร้การควบคุมอย่างต่อเนื่องในเมื่อคืน เธอเลยเริ่มรู้สึกหวาดกลัว
“ที่เปลี่ยนเป็นคนอื่น เธอจะตุ้งติ้งกว่าคุณได้อย่างไร” ศุภวิชญ์หัวเราะเบาๆ แขนที่แข็งแรงของเขาเกี่ยวเอวของผู้หญิงและดึงเธอเข้ามาใกล้ แล้วดูดคอหงส์ที่สวยงามของเธอด้วยริมฝีปากและลิ้นของเขา “เพียงแค่แตะก็หลั่งน้ำได้"
ในขณะนี้เขาราวกับเป็นปีศาจที่อ่อนโยน
ด้วยเสียง 'ควั่กกก ' ผ้าที่แขวนอยู่บนแขนของพลอยรัตน์ก็ถูกฉีกขาด
เธอนั่งเปลือยกายอยู่บนโต๊ะอาหาร นิ้วของศุภวิชญ์ขุดในช่องคลอดของเธอ น้ำที่หลั่งออกมาก็ไหลลงไปตามขอบโต๊ะ
เซ็กซ์เป็นสิ่งที่เมื่อได้ลิ้มรสแล้วก็จะเลิกไม่ได้
เห็นได้ชัดว่าร่างกายเธอจะเหนื่อยล้า แต่ก็ยังรู้สึกอ้างว้าง
“ไม่เอา” พลอยรัตน์กัดริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงครวญคราง “เจ็บ...”
การต่อต้านของเธอถูกเพิกเฉยโดยศุภวิชญ์ เขาถอดกิ๊บบนหัวของเธอออก ผมสีดำยาวของเธอก็ปล่อยลง
“คุณพลอย คุณต้องมีความสำนึกสักหน่อยสิ” ศุภวิชญ์รูดซิปกางเกงสูทของเขา หยิบควยของเขาออกมา และกดมันที่ช่องคลอดที่หดตัวอย่างเรื่อยและเปียกโชกของพลอยรัตน์
แสงมันอ่อนโยน ได้สะท้อนความหยาบโลน
“คำว่าไม่เอาสองคำนี้ ผมไม่ชอบมาก ดังนั้น ถ้าผมจะได้ยินอีกครั้ง ผมจะเย็ดคุณเพิ่มอีกครั้ง”
ช่องคลอดที่คับแน่นถูกเขาแบะออก เนื้อหีที่อุ่นๆก็มาพันรอบมันอย่างกระตือรือร้น
พลอยรัตน์กัดหัวไหล่ของศุภวิชญ์
เท้าที่เธอเตะไปถูกเขาจับไว้ และขายาวของเธอก็ถูกแยกออกไป แล้วพันรอบเอวของเขา
การต่อต้านเล็กน้อยของพลอยรัตน์กลับได้ทำให้ศุภวิชญ์พอใจ เขาก้มตัวลงเข้าใกล้ไปที่หูของเธอและหัวเราะเบาๆ ควยของเขาสอดเข้าไปให้ลึกที่สุด
"บอส"
มียืนยามคนหนึ่งเข้ามา เขาส่งเสียงไอสองครั้งอย่างเบาๆ ผ่านลับแล และเขาหันหลังให้ร้านอาหาร
“กรภัคมาเอาคนกลับไปแล้วครับ”
คุณอาจชอบ
