อย่าคุกเข่าอ้อนวอน ในวันที่ฉันหมดใจแล้ว

Elena POV:

<b>เปลวเพลิงในเตาผิงกำลังลุกโชนและโหมกระหน่ำ ราวกับมันกำลังเต้นระบำด้วยความบ้าคลั่ง... ไม่ต่างอะไรกับพายุอารมณ์ที่เคยก่อตัวอยู่ในใจของฉัน</b>

<b>ฉันทอดสายตามองดูแหวนเพชรวงงาม</b> ที่ครั้งหนึ่งดันเต้เคยบรรจงสวมมันลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของฉันในวันแต่งงาน <b>บัดนี้ มันกำลังนอนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางกองไฟ ความร้อนแรงสูงกำลังหลอมละลายตัวเรือนโลหะให้บิดเบี้ยวผิดรูป เพชรน้ำงามที่เคยส่องประกายเจิดจรัส บัดนี้กลับดูหมองหม่นและกำลังจะสูญสลายไปพร้อมกับความทรงจำ</b>

<b>"ลาก่อน... บทบาทตัวประกอบที่ไม่มีใครต้องการ"</b> ฉันกระซิบกับตัวเองเสียงแผ่วเบา

<b>ฉันเพิ่งกดส่งอีเมลตอบรับข้อเสนอจากแกลเลอรีชื่อดังในนิวยอร์ก ตำแหน่งที่ปรึกษาอาวุโสกำลังรอฉันอยู่ และมันคือตั๋วเที่ยวเดียวที่จะพาฉันหนีออกไปจากขุมนรกแห่งนี้... ตลอดกาล</b>

ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา <b>ฉันใช้ชีวิตราวกับเป็นเพียงวิญญาณที่ล่องลอยอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่</b> เก็บข้าวของเงียบๆ และทยอยส่งของสำคัญไปที่เซฟเฮาส์โดยไม่ให้ใครระแคะระคาย

<b>ฉันจัดการเคลียร์ความรู้สึกที่มีต่อดันเต้จนหมดสิ้น ไม่เหลือความรัก ไม่เหลือแม้แต่ความเกลียดชัง สิ่งที่หลงเหลืออยู่มีเพียงความว่างเปล่าที่ด้านชา</b>

"เอเลน่า มาที่ห้องทำงานฉันเดี๋ยวนี้"

เสียงของดันเต้ดังลอดผ่านอินเตอร์คอม <b>มันคือคำสั่งที่เฉียบขาด ไม่ใช่คำเชิญชวนของสามีที่เรียกภรรยา</b>

ฉันเดินตรงเข้าไปในห้องทำงาน <b>กลิ่นฉุนของซิการ์ราคาแพงและกลิ่นอายของอำนาจที่เขามักจะแผ่ออกมาอบอวลไปทั่วห้อง</b>

ดันเต้นั่งตระหง่านอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักตัวใหญ่ เขามองมาที่ฉันด้วยสายตาเรียบนิ่ง<b>ที่ฉันไม่สามารถคาดเดาความหมายได้... หรือบางที ฉันอาจจะแค่ไม่สนใจที่จะอ่านมันอีกต่อไปแล้ว</b>

"นั่งลงสิ"

ฉันทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังราคาแพง <b>เอนหลังพิงพนักอย่างเกียจคร้าน แสร้งทำเป็นหลับตาลงเพื่อหลีกหนีจากภาพตรงหน้า</b>

"คุณเรียกฉันมาเพื่อจะสั่งอะไรอีกคะ?"

"อย่าทำเสียงแบบนั้น เอเลน่า ผมแค่..."

<b>ทันใดนั้น ความคลื่นไส้ระลอกใหญ่ก็ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย ฉันต้องรีบยกมือขึ้นปิดปาก ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด</b>

ดันเต้ขมวดคิ้วมุ่น "คุณไม่สบาย?"

<b>ยังไม่ทันที่เขาจะแสดงความห่วงใยจอมปลอมจบ</b> เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ

เขากดรับสาย สีหน้าเคร่งขรึมค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความตกตะลึง <b>ดวงตาเบิกกว้างขึ้น ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็น... ความปิติยินดีอย่างปิดไม่มิด?</b>

"ท้อง? จริงเหรอ... <b>คุณแน่ใจนะ? หมอยืนยันแล้วใช่ไหม?"</b>

<b>วินาทีนั้น โลกของฉันเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ</b>

โซเฟียท้อง

<b>ช่างเป็นความบังเอิญที่โหดร้ายและน่าสมเพชที่สุด เราทั้งคู่ต่างก็กำลังเผชิญชะตากรรมเดียวกัน แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว</b>

ดันเต้ดูตื่นเต้นดีใจอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน <b>ความห่วงใยอันน้อยนิดที่เขามีให้ฉันเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เขาลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายกำลังนั่งหน้าซีดเผือดอยู่ตรงนี้</b>

"ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ ดูแลเธอให้ดีที่สุด"

เขาวางสาย แล้วลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความรีบร้อน

"เอเลน่า ผมต้องไปหาโซเฟีย<b>เดี๋ยวนี้</b> เธอ... เธอไม่สบาย"

<b>เขาโกหก... โกหกได้อย่างหน้าไม่อาย</b>

แต่แปลกที่ฉันกลับไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย <b>ตรงกันข้าม ฉันกลับรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด ราวกับโซ่ตรวนเส้นสุดท้ายได้ถูกปลดออก</b>

ในจังหวะที่เขากำลังกุลีกุจอเก็บของ ฉันแกล้งปัดมือไปโดนแก้วน้ำจนหกเลอะเทอะเต็มโต๊ะ <b>ความวุ่นวายเล็กน้อยนี้ทำให้เขายิ่งลนลานจนเสียอาการ</b>

"บ้าเอ้ย!" ดันเต้สบถออกมาอย่างหัวเสีย

เขาหันขวับมามองฉันแวบหนึ่ง <b>สายตาของเขาฉายแววลังเลอยู่เพียงเสี้ยววินาที... การชั่งใจระหว่างภรรยาที่กำลังป่วย กับชู้รักที่กำลังตั้งท้องลูกของเขา</b>

เสียงโทรศัพท์ดังเร่งเร้าขึ้นอีกครั้ง

<b>และเขาก็เลือกแล้ว... เหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา</b>

"คุณพักผ่อนซะ ผมอาจจะไม่กลับดึก"

ดันเต้เดินจ้ำอ้าวออกจากห้องไป ทิ้งฉันไว้กับความเงียบงัน<b>ที่แสนจะเยือกเย็น</b>

ฉันมองตามแผ่นหลังกว้างที่ค่อยๆ หายลับไปจากสายตา

<b>นี่คือจุดจบที่สมบูรณ์แบบที่สุด</b>

ฉันล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าถือ หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมา

<b>'หนังสือสัญญาหย่า'</b>

ฉันวางมันลงบนโต๊ะทำงานของเขา <b>ทับลงบนกองเอกสารธุรกิจมูลค่าพันล้านอย่างจงใจ</b>

<b>ลายเซ็นของฉันประทับอยู่บนนั้นเรียบร้อยแล้ว</b>

ฉันเดินออกจากห้องทำงาน เดินออกจากวิลล่าหรูหราที่ไร้หัวใจ และเดินออกจากชีวิตของ <b>ดันเต้ วิทิเอลโล อย่างถาวร</b>

ข้างนอก ฝนเริ่มตกลงมาอย่างหนัก <b>สายฝนที่เย็นเฉียบไหลรินลงมากระทบผิวหน้า ชะล้างคราบน้ำตาที่ฉันไม่รู้ตัวเลยว่ามันไหลออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่</b>

ฉันยืนอยู่หน้าประตูรั้ว ทอดสายตามองไปที่ถนนสายยาวที่ทอดตัวไปสู่ความมืดมิดเบื้องหน้า

<b>ฉันไม่รู้ว่าปลายทางข้างหน้าจะมีอะไรรออยู่</b>

<b>แต่สิ่งเดียวที่ฉันรู้แน่ชัด คือฉันจะไม่มีวันหันหลังกลับมามองที่นี่อีก... ตลอดไป</b>