สามสิบแปดการหย่าร้าง หนึ่งการหักหลัง

ฉันใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์ในโรงพยาบาล

แผลไฟไหม้ที่หน้าอกและลำคอเริ่มหายดี ทิ้งไว้เพียงรอยแผลเป็นสีแดงน่าเกลียด

ธามมาเยี่ยมบ้างเป็นครั้งคราว

เขาจะสัญญาว่าจะมาอยู่ด้วยตอนหมอตรวจ จะช่วยพยาบาลเปลี่ยนผ้าพันแผล

แต่แล้วโทรศัพท์ของเขาก็จะดังขึ้น

ไอลดาจะร้องไห้ หรือกรีดร้อง หรือขู่จะกระโดดตึก

และธามก็จะจากไป

ทุกครั้ง

หลังจากที่เขาไป โทรศัพท์ของฉันก็จะสว่างขึ้น

ข้อความจากไอลดา

[ธามเพิ่งทำซุปไก่สูตรพิเศษให้ไอกิน เขาบอกว่ามีไว้สำหรับไอคนเดียว]

ตามมาด้วยรูปซุปไก่ร้อนๆ หนึ่งถ้วย

อีกข้อความหนึ่ง

[เขาอยู่กับไอทั้งคืนเลย เขาจับมือไอจนกระทั่งไอหลับไป]

ตามมาด้วยวิดีโอของธามที่หลับอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงของเธอ มือของเขากำมือของเธอไว้แน่น

[คืนนี้เขาจะพาไอไปเดทเพื่อเป็นการไถ่โทษเรื่องที่แกทำ]

[เขาอุ้มไอกลับบ้านเพราะไอเจ็บเท้า]

และแล้ว ข้อความที่ทำลายความชาชินของฉันจนหมดสิ้นก็มาถึง

รูปภาพ

ไอลดาเงยหน้าขึ้น จรดริมฝีปากกับริมฝีปากของธาม

ดวงตาของเขาปิดสนิท

ตามมาด้วยวิดีโอ

มือของเธอลูบไล้เข้าไปใต้เสื้อของเขา

หัวใจของฉันที่คิดว่ากลายเป็นหินไปแล้ว รู้สึกถึงแรงกดดันที่รุนแรงและบดขยี้

ฉันหายใจไม่ออก

ฉันไม่ได้ตอบกลับ

ฉันแค่ลบข้อความเหล่านั้นทิ้งไปทีละข้อความ

ในวันที่ฉันออกจากโรงพยาบาล ฉันจัดการเรื่องเอกสารด้วยตัวเอง

ฉันนั่งแท็กซี่กลับไปที่บ้านที่เราเคยเรียกว่าบ้าน

เมื่อฉันไปถึง ไอลดายืนอยู่หน้าประตู

ธามยืนอยู่ข้างๆ เธอ ดูเคร่งเครียด

เธอมีกระเป๋าเดินทางใบหนึ่ง

“เธอไม่มีที่ไป” ธามพูดก่อนที่ฉันจะได้เอ่ยปาก “เจ้าของห้องเช่าไล่เธอออก”

ไอลดากำลังพยายามจะดันตัวเองเข้าไปในบ้าน

“นี่มันบ้านของธาม ก็หมายความว่ามันเป็นบ้านของไอ! แกห้ามไอไม่ได้!”

ธามรั้งเธอไว้ เสียงของเขาหนักแน่นเป็นครั้งแรก

“ไอลดา ไม่ได้ นี่คือบ้านของผมกับอรุณา คุณอยู่ที่นี่ไม่ได้”

เธอเริ่มกรีดร้อง เสียงแหลมเหมือนสัตว์จนตรอก

“ถ้าคุณไม่ให้ไอเข้าไป ไอจะวิ่งให้รถชนเดี๋ยวนี้เลย! ไอจะทำจริงๆ!”

เขาดูหมดหนทาง ติดกับ

แล้วเขาก็เห็นฉันยืนอยู่ที่ประตูรั้ว

ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

“รุ้ง! กลับมาแล้วเหรอ”

เขารีบวิ่งมาหาฉัน เสียงของเขาเป็นเสียงพึมพำขอโทษที่เบาหวิว

“เธอจะอยู่แค่สองสามวันนะ แค่จนกว่าผมจะหาที่อยู่ใหม่ให้เธอได้ ผมสัญญา”

ฉันมองข้ามเขาไปยังไอลดา ซึ่งตอนนี้กำลังจ้องมองฉันด้วยแววตาแห่งชัยชนะ

ฉันลดสายตาลง

เสียงของฉันสงบ ปราศจากอารมณ์ใดๆ

“ได้สิ”

ธามดูตกใจ “คุณ… คุณไม่ว่าอะไรเหรอ?”

ฉันส่ายหน้า รอยยิ้มขื่นๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก

“จะมีอะไรให้ว่าล่ะ?”

ฉันไม่ใช่เจ้าของบ้านหลังนี้อีกต่อไปแล้ว

ฉันเป็นแค่แขกชั่วคราวที่กำลังจะถูกขับไล่ในไม่ช้า

ไอลดาผลักธามแล้วเดินอาดๆ เข้าไปในบ้านเหมือนเป็นเจ้าของ

“โอ๊ย ที่นี่มันรสนิยมแย่ชะมัด” เธอประกาศพลางย่นจมูก “ต้องเปลี่ยนใหม่หมดเลย”

เธอเริ่มสั่งแม่บ้านไปทั่ว

“โซฟานี่น่าเกลียด เอาไปทิ้งซะ แล้วก็ผ้าม่านนี่ด้วย! โยนทิ้งไปเลย!”

แล้วสายตาของเธอก็ไปหยุดอยู่ที่รูปแต่งงานขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่ในห้องนั่งเล่น

มันเป็นรูปของธามกับฉันในวันที่มีความสุขที่สุดของเรา

“และนั่น” เธอพูดพลางชี้นิ้วแหลมๆ “น่าเกลียดที่สุด เอาลงมาแล้วเผาทิ้งซะ”

แม่บ้านมองไปที่ธามอย่างไม่แน่ใจ

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้าเบาๆ อย่างยอมแพ้

“ทำตามที่เธอบอก”

ฉันคาดไว้แล้ว

ฉันคาดว่าเขาจะยอมแพ้

ฉันรู้สึกเหมือนมีเสียงหัวเราะอยู่ในอก

ฉันหันหลังกลับโดยไม่พูดอะไรสักคำแล้วเดินไปที่ห้องนอนเพื่อเก็บของ

ถ้าพวกเขาอยากให้ฉันไป ฉันก็จะทำให้มันง่ายสำหรับพวกเขา

ฉันจะลบตัวเองออกจากบ้านหลังนี้

ฉันดึงกระเป๋าเดินทางออกมาแล้วเริ่มใส่ของลงไป

เสื้อผ้า หนังสือ อุปกรณ์ศิลปะเก่าๆ ของฉัน

ของที่ฉันรัก

เมื่อฉันออกมาจากห้องนอนพร้อมกับลากกระเป๋าเดินทาง ห้องนั่งเล่นก็กลายเป็นซากปรักหักพัง

รูปแต่งงานของเราแตกกระจายอยู่บนพื้น กระจกแหลกละเอียด ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของฉันถูกฉีกขาด

หนังสือของฉันถูกดึงออกจากชั้นวางและโยนกองรวมกัน

แจกันสวยๆ ที่ฉันซื้อตอนไปฮันนีมูนแตกเป็นชิ้นๆ

บ้านที่ฉันสร้างขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ดูแลด้วยความรัก ถูกทำลายลง

ฉันยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง แค่มองดูซากปรักหักพัง

ไอลดายืนอยู่ท่ามกลางซากเหล่านั้น รอยยิ้มเยาะเย้ยและมีชัยปรากฏบนใบหน้าของเธอ

“ทั้งหมดนี่” เธอพูดพลางผายมือไปรอบๆ ห้อง “และก็แก… พวกแกทั้งหมดกลายเป็นอดีตไปแล้ว”

ฉันไม่สนใจเธอ

ฉันเบื่อเกมของเธอแล้ว

แต่เธอมายืนขวางหน้าฉันไว้

“คิดจะไปไหน?”

สายตาของเธอจับจ้องไปที่กระเป๋าเดินทางที่เปิดอ้าอยู่

เธอเห็นชุดสีน้ำมันที่เต็มไปด้วยฝุ่นที่ฉันเก็บไว้

สีหน้าของเธอบิดเบี้ยว

“ยังจะแกล้งทำเป็นศิลปินอยู่เหรอ? จะอวดว่าตัวเองเก่งแค่ไหน? ว่าเขาเคยรักแกมากแค่ไหนงั้นเหรอ?”

ฉันแค่จ้องมองเธอ ความเงียบของฉันเป็นกำแพงที่เธอทำลายไม่ได้

“หลีกทางให้ฉัน ไอลดา”

ฉันพยายามจะเดินอ้อมเธอไป

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

“อีสารเลว!”

เธอคว้าแจกันกระเบื้องเคลือบหนักๆ จากโต๊ะข้างๆ แล้วเหวี่ยงใส่หัวฉัน

ฉันถอยหลังกรูด หลบการโจมตีนั้นได้

แจกันแตกกระจายกับผนังด้านหลังฉัน

ขณะที่ฉันโซซัดโซเซ เสียหลัก เธอก็พุ่งเข้ามา

เธอใช้มือทั้งสองข้างวางบนหน้าอกฉันแล้วผลัก

อย่างแรง

ฉันกำลังยืนอยู่ที่หัวบันไดใหญ่

“ไปลงนรกซะ อรุณา!” เธอกรีดร้อง เสียงของเธอเต็มไปด้วยพิษสง

ฉันรู้สึกถึงช่วงเวลาที่ไร้น้ำหนัก

จากนั้นก็เกิดแรงกระแทกที่รุนแรงและรวดเร็วเมื่อร่างกายของฉันกลิ้งตกลงไปตามบันได

ความเจ็บปวดระเบิดไปทั่วร่าง

ฉันลงไปกองอยู่ที่ด้านล่าง ศีรษะของฉันกระแทกกับพื้นหินอ่อนดัง ‘แคร็ก’ น่าสยดสยอง

เลือด

ฉันรู้สึกได้ถึงเลือดอุ่นๆ ที่เกาะเป็นก้อนบนเส้นผม ไหลนองอยู่ข้างใต้

ร่างกายของฉันกระตุก เป็นอาการสั่นอย่างรุนแรงหลายครั้ง

การมองเห็นของฉันพร่ามัว

สิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็นก่อนจะหมดสติไปคือธาม ที่วิ่งเข้ามาทางประตูหน้า ใบหน้าของเขาเป็นภาพที่สมบูรณ์แบบของความสยดสยอง