ตอน 2
เอลิน POV:
ที่อยู่ที่ระบุในโน้ตนำฉันมายังร้านอาหารหรูหราสุดพิเศษที่ไม่มีแม้แต่ป้ายชื่อ เป็นสถานที่ประเภทที่ใช้เจรจาข้อตกลงมูลค่าพันล้านบาทผ่านจานอาหารที่ราคาแพงกว่ารถคันแรกของฉัน
ฉันเดินเข้าไป พนักงานต้อนรับเพียงแค่พยักหน้า แล้วนำฉันผ่านห้องอาหารที่เงียบสงบไปยังห้องส่วนตัวด้านหลังที่กั้นด้วยม่านกำมะหยี่หนาหนัก
ที่นั่น คีรินกำลังนั่งอยู่ เขากำลังแกว่งแก้วเครื่องดื่มสีอำพันในมือ
ทายาทแห่งตระgูลจันทราโลหิต
ในวงซุบซิบของฝูง เขาเป็นตัวตลก เพลย์บอยวัย 24 ปี ผู้โด่งดังจากวิถีชีวิตที่สุขสำราญและไม่สนใจกิจการของฝูงโดยสิ้นเชิง พวกเขาเรียกเขาว่าทายาท “ไร้ประโยชน์” เป็นความอับอายของสายเลือดอันทรงพลังของเขา
แต่ชายที่อยู่ตรงหน้าฉันไม่ได้ดูไร้ประโยชน์เลย เขากลับดูเบื่อหน่าย อันตราย และฉลาดเกินไปมาก
ขณะที่ฉันเลื่อนตัวเข้าไปนั่งในบูธตรงข้ามเขา กลิ่นหนึ่งก็ปะทะเข้าจมูกฉันอย่างแรงจนฉันสะดุ้ง มันไม่เหมือนกลิ่นใดๆ ที่ฉันเคยได้กลิ่นมาก่อน มันคืออากาศที่สดชื่นและสะอาดหลังพายุหิมะ กลิ่นดินลึกๆ ของป่าสนที่ปกคลุมด้วยหิมะ และความแข็งแกร่งเย็นเยียบของหินโบราณ มันเป็นกลิ่นที่บ่งบอกถึงพลังและธรรมชาติป่าเถื่อน และมันทำให้หมาป่าในตัวฉัน ส่วนที่ฉันควบคุมไว้อย่างแน่นหนา ตื่นขึ้นและผงกหัวขึ้นมา
หัวใจฉันเริ่มเต้นรัวกระทบซี่โครง เลือดสูบฉีดรุนแรงจนเสียงดังกระหึ่มในหู
“คุณอยากจะคุย” ฉันพูด พยายามบังคับเสียงให้ราบเรียบ ไม่สนใจความโกลาหลที่ปะทุขึ้นในตัวฉัน
เขาจิบเครื่องดื่มช้าๆ ดวงตาสีสนธยาของเขากวาดมองใบหน้าฉัน “คู่ชีวิตของเธอกำลังนอกใจเธอ”
“มันเป็นแค่ครั้งเดียว” ฉันพูด คำโกหกนั้นฟังดูบอบบางแม้กระทั่งกับหูของฉันเอง “แค่การหยอกล้อที่ควบคุมไม่ได้ชั่ววูบ”
รอยยิ้มเย้ยหยันช้าๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากเขา มันเป็นรอยยิ้มที่สวยงาม และนั่นยิ่งทำให้มันน่าโมโหมากขึ้น “ความภักดี... เป็นคุณสมบัติที่น่าชื่นชมและถูกเอาเปรียบได้ง่ายที่สุดของตระกูลวชิรศิลา บอกฉันทีสิ นั่นคือความภักดี หรือเธอแค่โง่กันแน่?”
เขาไม่ได้ขึ้นเสียง แต่เสียงคำรามต่ำๆ แห่งพลังแผ่ออกมาจากตัวเขา เขาเหลือบมองบริกรที่อยู่ใกล้ๆ “ออกไปให้หมด”
มันไม่ใช่คำขอ มันคือคำสั่ง ดวงตาของบริกรเหม่อลอยไปชั่วขณะ เขาโค้งคำนับ แล้วเริ่มเก็บกวาดร้านอาหารให้ว่างจากลูกค้ารายอื่นอย่างเงียบๆ และมีประสิทธิภาพ
นั่นคือพลังบัญชาแห่งอัลฟ่า พลังโดยกำเนิดในเสียงของอัลฟ่าที่หมาป่าชั้นผู้น้อยไม่สามารถขัดขืนได้ คีรินยังไม่ได้เป็นอัลฟ่าด้วยซ้ำ เป็นแค่ทายาท แต่เขาก็ใช้พลังนั้นได้อย่างสบายๆ และหยิ่งยโส
ความนับถือที่ฉันมีต่อเขา และความกลัวของฉัน เพิ่มขึ้นอีกระดับ
“แค่การหยอกล้อชั่ววูบ?” เขาครุ่นคิด หันความสนใจกลับมาที่ฉัน เขาเลื่อนแท็บเล็ตบางเฉียบข้ามโต๊ะมา “นี่ดูเหมือนการหยอกล้อสำหรับเธอเหรอ?”
เขาากดเล่น
หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมกับวิดีโอ เป็นภาคิน และผู้หญิงคนนั้นจากบาร์ เซเรน่า พวกเขาอยู่ในห้องพักโรงแรม มีโลโก้บริษัทของตระกูลวชิรศิลาปรากฏอยู่บนผ้าขนหนูที่อยู่ด้านหลัง ภาพคมชัด เสียงชัดเจน
“เธอเป็นแค่ความจำเป็นทางการเมือง เซเรน่า” ภาคินกำลังพูด เสียงของเขานุ่มนวลและปลอบโยนขณะที่ลูบผมเธอ “ความสามารถทางธุรกิจของเอลินมีประโยชน์ แต่สายเลือดของเธออ่อนแอ เมื่อฉันได้เป็นอัลฟ่าและตำแหน่งของฉันมั่นคงแล้ว ฉันจะทำพิธีปฏิเสธ จากนั้นเธอก็จะเป็นลูน่าของฉัน”
โลกเอียง อากาศถูกดูดออกจากปอดของฉัน ทุกจังหวะการเต้นของหัวใจคือเสียงทุบที่เจ็บปวดกระทบซี่โครง ความภาคภูมิใจ เกราะที่ฉันสวมใส่มาตลอดยี่สิบแปดปี ไม่ใช่แค่ร้าว แต่มันแตกเป็นล้านชิ้น
ฉันคงหน้าซีดไปมาก เพราะรอยยิ้มของคีรินกว้างขึ้น
ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างแรงและฝืนตัวเองให้สบตาเขา ฉันจะไม่แตกสลาย ไม่ใช่ต่อหน้าเขา
“คุณต้องการอะไร คีริน?” ฉันถาม เสียงแหบพร่า
“พันธมิตร” เขาพูดง่ายๆ “ฉันจะช่วยเธอทิ้งเขา และเธอต้องทำอะไรบางอย่างให้ฉันเป็นการตอบแทน”
“อะไร?”
“แผนกเทคโนโลยีพลังงานของตระกูลวชิรศิลา เธอสร้างมันขึ้นมา ตอนที่เธอจากไป เธอต้องเอามันไปด้วย แล้วรวมเข้ากับภาคส่วนพลังงานลมของจันทราโลหิต เมื่อรวมกันแล้ว เราจะสามารถบดขยี้ฝูงอื่นในตลาดพลังงานสีเขียวได้”
มันเป็นการเคลื่อนไหวทางธุรกิจที่หลักแหลมและโหดเหี้ยม
“เขาไม่มีทางยอมให้ฉันเอามันไป” ฉันพูด
“เขาไม่มีทางเลือก” คีรin nói, nghiêng người về phía trước. Anh hạ giọng, mùi hương của cây thông và cơn bão mùa đông càng nồng nàn, khiến đầu óc tôi quay cuồng. “Bởi vì cô sẽ có tất cả những lợi thế mà cô cần.”
เขาเลื่อนแท็บเล็ตกลับมาแล้วปัดไปยังหน้าจอใหม่ มันคือชุดบันทึกทางการเงิน บัญชีนอกประเทศ โฉนดที่ดิน
“เขาแอบยักยอกทรัพย์สินของฝูงมาเป็นปีแล้ว” คีรินพูด เสียงของเขานุ่มนวลและอันตรายถึงชีวิต “และเขาซื้อคฤหาสน์แปดหลังในเขตเป็นกลางให้เซเรน่าไปแล้ว ด้วยเงินที่เธอช่วยเขาหามา”
---
ตอน 3
เอลิน POV:
เช้าวันรุ่งขึ้น ภาคินเดินเข้ามาในห้องทำงานของฉันที่สำนักงานใหญ่ของกลุ่มวชิรศิลา พร้อมกับถ้วยโจ๊กเจ้าโปรดของฉันจากร้านเล็กๆ ใกล้อพาร์ตเมนต์เก่าของฉัน
เขากำลังสวมบทบาทคู่ชีวิตที่ทุ่มเท ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากที่สมบูรณ์แบบของการสำนึกผิดและความรักใคร่
“ฉันมันโง่เอง เอลิน” เขาพูด พลางวางอาหารลงบนโต๊ะทำงานของฉัน “ฉันขอโทษ มันจะไม่เกิดขึ้นอีก”
ฉันมองเขา มองผู้ชายที่ฉันรักมาตั้งแต่เด็ก และไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากความเจ็บปวดที่ว่างเปล่าและเย็นชา วิดีโอที่คีรินให้ฉันดูเล่นวนซ้ำอยู่ในหัว “เธอเป็นแค่ความจำเป็นทางการเมือง”
“เพื่อเป็นการแสดงความปรารถนาดี” เขาพูดต่อ โดยไม่สนใจพายุที่โหมกระหน่ำในใจฉัน “ฉันคิดว่าเราน่าจะให้เซเรน่าเป็นพรีเซนเตอร์คนใหม่ของผลิตภัณฑ์พลังงานหมุนเวียนของเรา เธอมี... ลุคที่สดใหม่ มันน่าจะดีต่อแบรนด์”
ฉันจ้องเขา เลือดในกายเย็นเฉียบ เขาต้องการใช้เงินของฝูงเพื่อทำให้เมียน้อยของเขาโด่งดัง
“ไม่” ฉันพูด เสียงเรียบ
“เอลิน อย่าทำตัวงี่เง่าสิ มันก็แค่ธุรกิจ”
“คุณคิดว่าฉันกำลังงี่เง่าเหรอ?” คำพูดนั้นหลุดออกมาคมกว่าที่ฉันตั้งใจ
เขาถอนหายใจ ความหงุดหงิดฉายวาบผ่านใบหน้า “พูดตามตรงนะ? ใช่ เรามามองตามความเป็นจริงกันหน่อย ภาพลักษณ์ต่อสาธารณะของเธอกำลังถดถอย หน้าใหม่ๆ เป็นสินทรัพย์เชิงกลยุทธ์สำหรับภาพลักษณ์ของแบรนด์”
ภาพลักษณ์ของฉันกำลังถดถอย เขาพูดมันออกมาอย่างสบายๆ ราวกับกำลังพูดถึงราคาหุ้น
ฉันลุกขึ้นยืน “ฉันต้องไปคุยกับทีมเทคนิคเรื่องประมาณการรายไตรมาส คุณควรอยู่ที่นี่แล้วทบทวนข้อเสนอของธาราเงิน”
ฉันเดินออกไป และทันทีที่พ้นสายตาเขา ฉันก็ใช้คีย์การ์ดล็อกลิฟต์ผู้บริหาร ตัดการเข้าถึงชั้นของเขา เขาติดกับแล้ว
จากนั้นฉันก็ตรงไปที่แผนกไอที
“ฉันต้องการเข้าถึงเทอร์มินัลข้อมูลส่วนตัวของเบต้าภาคิน” ฉันบอกมาร์ค หัวหน้าฝ่ายเทคโนโลยีและหมาป่าที่ภักดีต่อฉัน ไม่ใช่ภาคิน “มีช่องโหว่ด้านความปลอดภัยที่ฉันต้องตรวจสอบด้วยตัวเอง”
ความโกรธที่เย็นเยียบและคมกริบแล่นผ่านตัวฉัน และชั่วขณะหนึ่ง อากาศในห้องดูเหมือนจะปริแตก มาร์คถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเบิกกว้าง เขาไม่ได้ซักถามฉัน ภายในไม่กี่นาที เราก็กำลังจ้องมองข้อมูลในไฟล์ที่ซ่อนอยู่ของภาคิน
มันอยู่ตรงนั้นทั้งหมด เหมือนที่คีรินบอกไว้ เครือข่ายบริษัทบังหน้า การโอนเงินลับ และการฟอกเงินของฝูงย้อนหลังไปกว่าหนึ่งปี เขาขโมยเงินไปหลายล้าน เงินของเรา
นิ้วฉันสั่นขณะที่คลิกไปที่ลิงก์บล็อกซุบซิบในต่างประเทศ พาดหัวข่าวเขียนว่า: “มหาเศรษฐีลึกลับมอบคฤหาสน์หรูให้ดาราหน้าใหม่”
และนั่นคือเธอ เซเรน่า กำลังโพสท่าอยู่บนระเบียงวิลล่าที่มองเห็นทะเลเมดิเตอร์เรเนียน พร้อมรอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้า บ้านที่ซื้อด้วยกำไรจากข้อตกลงที่ฉันใช้เวลาเจรจาถึงหกเดือน
สิบห้าปี มิตรภาพ ความรัก การต่อสู้ร่วมกัน—ทั้งหมดระเหยหายไปในชั่วพริบตานั้น ทิ้งไว้เพียงรสขมขื่นของการทรยศ เสียงคร่ำครวญต่ำๆ เกือบจะเล็ดลอดออกมาจากลำคอฉัน เป็นเสียงแห่งความโศกเศร้าของหมาป่าในตัวฉัน ฉันกัดหลังมือตัวเองอย่างแรง ความเจ็บปวดที่คมกริบเป็นสิ่งที่น่ายินดี ช่วยดึงสติฉันกลับมา รสเลือดของตัวเองทำให้ฉันตั้งหลักได้
“คัดลอกทุกอย่าง” ฉันสั่งมาร์ค เสียงกระซิบแหบแห้ง “แล้วลงคาถาติดตามไว้ ฉันอยากเห็นทุกการเคลื่อนไหวของเขา”
ทันทีที่มาร์คทำเสร็จ ประตูห้องทำงานของฉันก็ถูกกระแทกเปิดออก เป็นภาคิน หอบหายใจและชุดสูทของเขายับยู่ยี่
“ลิฟต์เสีย!” เขาหอบ แสร้งทำเป็นห่วง “ฉันเป็นห่วง เลยวิ่งขึ้นบันไดมา ทั้ง 22 ชั้น” เขาทำท่า fuss over me, straightening my collar in front of the other pack members in the office. “คุณ 괜찮아, ที่รัก?”
ความไร้สาระของทั้งหมดนี้มันท่วมท้นจนฉันเกือบจะหัวเราะออกมา เขากำลังแสดงละครให้ผู้ชมที่ไม่มีความหมายอีกต่อไป ละครที่ฉันได้เขียนตอนจบใหม่ไปแล้ว
---
คุณอาจชอบ
