แต่งงานกับชายที่อยู่ในอาการโคม่า

เสิ่นเซียวเหยาตื่นแล้ว

เรื่องที่ไม่คาดคิดนี้ทำให้เย่ชิงซีและเสิ่นเจ๋อตกใจเป็นอย่างมาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเสิ่นเจ๋อ หน้าตาเขาดูแย่มาก มือที่เขาจับแขนเย่ชิงซีเอาไว้อย่างแรงยิ่งออกแรงมากขึ้น "คุณโกหกผมเหรอ? ผมไม่ได้ตาฝาดแน่ ๆ เมื่อคืนนี้เสิ่นเซียวเหยาตื่นแล้วใช่ไหม！ ผมถึงรู้ว่าทำไมวันนี้คุณทำตัวแปลก ๆ ！"

เย่ชิงซีไม่ได้อธิบายอะไร เธอหัวเราะเยาะเย้ยและปัดมือของเสิ่นเจ๋อออก จากนั้นก็เดินตามคนรับใช้ไป

เสิ่นเจ๋อโกรธมากจนแทบจะเป็นบ้า แต่กลับไม่กล้าที่จะตามไปด้วย เขาทำได้เพียงแค่มองไปที่แผ่นหลังของเย่ชิงซีที่ค่อย ๆ ไกลห่างออกไปพลางกำมือแน่น จากนั้นก็หันกลับมาเตะกระถางดอกไม้ที่อยู่ข้าง ๆ

บ้านตระกูลเสิ่นใหญ่มาก อีกทั้งยังมีสีสันสดใส แค่เดินตรงระเบียงทางเดินที่ทอดยาวนี้ก็กินเวลาไปหลายนาทีมากแล้ว เสิ่นเซียวเหยาอาศัยอยู่ในวิลล่าเดี่ยวเล็ก ๆ หลังสวน สภาพแวดล้อมเงียบสงบ มีแสงสว่างเพียงพอ มีต้นไผ่สีเขียวมากมายปลูกอยู่รอบ ๆ เหมาะมากสำหรับการพักฟื้นร่างกาย

แต่เย่ชิงซีกลับไม่มีอารมณ์ที่จะมาชื่นชมวิวทิวทัศน์ที่สวยงามเหล่านี้หรอก หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ตอนนี้หัวสมองของเธอกำลังว้าวุ่นมาก

เธอไม่แน่ใจว่าเมื่อคืนเสิ่นเซียวเหยาตื่นขึ้นมาจริงรึเปล่า แล้วก็ไม่มั่นใจมาก ๆ ด้วยว่าเขาได้ยินบทสนทนาของเธอกับเสิ่นเจ๋อไหม

ถ้าหากได้ยินขึ้นมา......

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าเล็ก ๆ ของเย่ชิงซีก็ซีดเผือดลงทันที เธอยิ่งคิดวนไปวนมาครั้งแล้วครั้งเล่าเข้าไปใหญ่

สามีในนามของเธอคนนี้ไม่ใช่คนที่จะจัดการได้ง่าย ๆ นัก มีข่าวลือว่าวิธีการของเสิ่นเซียวเหยานั้นโหดเหี้ยมมาก ไม่ว่าจะคนสายขาวหรือสายดำต่างก็ต้องให้ความเคารพเขา คนที่ทำให้เขาขุ่นเคืองใจมักจะไม่มีจุดจบที่ดีเสมอ

"นายหญิงใหญ่ ถึงแล้วค่ะ" เสียงของคนรับใช้เรียกติของเย่ชิงซีกลับมา

มีประตูเหล็กแกะสลักสีขาวอยู่ตรงหน้าเธอ เธอหายใจเข้าลึก ๆ ค่อย ๆ ก้าวเข้าไปในวิลล่าหลังเล็กนั้น แล้วก็บังเอิญไปเจอกับเสิ่นชางป๋อที่กลับมาอย่างรีบร้อน

เย่ชิงซีก้มหน้าลงเรียกเขา เสิ่นชางป๋อแค่ตอบรับกลับมาอย่างเย็นชาคำหนึ่ง แล้วทั้งสองคนก็เข้าไปในห้องของเสิ่นเซียวเหยาด้วยกัน

ข้างเตียงขนาดใหญ่ กลุ่มแพทย์กำลังล้อมรอบเสิ่นเซียวเหยาอยู่

หลังจากเสร็จสิ้นการตรวจ แพทย์ก็ถอนหายใจ "แม้ว่าคุณชายใหญ่ฟื้นแล้ว แต่โรคยังไม่หายเด็ดขาด โดยเฉพาะที่ขาทั้งสองข้างที่ได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัส ในอนาคตเขาอาจจะไม่สามารถเดินได้เหมือนคนปกติอีก ต้องคงใช้เวลานานในการฟื้นตัวนานมาก ๆ เลยล่ะครับ"

"คุณหมายถึงเขาพิการงั้นเหรอ?" เสิ่นชางป๋อถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เย่ชิงซีขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่คิดเลยว่าใบหน้าของเสิ่นชางป๋อจะดูผ่อนคลายมากขึ้น

"ใช่ครับ" คุณหมอถอนหายใจออกมาด้วยความเสียใจ

"ผมเข้าใจแล้ว พวกคุณออกไปกันก่อนเถอะ" เสิ่นชางป๋อโบกมือให้หมอออกไปก่อน ตอนที่เขาหันหน้ามาหาเสิ่นเซียวเหยา เขาก็เผยรอยยิ้มที่สดใสหาดูได้ยากออกมา "ตอนนี้นายต้องพักผ่อนเยอะ ๆ นะ อย่าคิดอะไรมาก ฉันจะหาหมอที่ดีที่สุดมารักษาขาของนายเอง ส่วนเรื่องอื่น ๆ นายก็ไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว"

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็เรียกเย่ชิงซีไปที่ข้างเตียงอีกครั้ง "ต่อจากนี้ไปคงต้องรบกวนเธอดูแลเซียวเหยาด้วย"

เขาพูดมาแบบนี้ ทำเอาเย่ชิงซีเกือบจะคิดว่าเธอเป็นพยาบาลอยู่แล้วล่ะ

เสิ่นเซียวเหยาเอนตัวครึ่งบนพิงไปกับหัวเตียง หน้าตาของเขาดูเย็นชาและไม่เป็นมิตรเท่าไหร่ ดูไม่ออกเลยว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไรอยู่ ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาดูเยือกเย็นราวกับถูกปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็ง หากเธอมองนานกว่านี้อีกหน่อยอาจจะทำให้หัวใจสั่นสะท้านได้ ราวกับว่าเขาไม่แยแสอะไรทั้งนั้น

จนถึงตอนนี้ เขามองมาที่เธออย่างเย็นชา ดวงตาที่เฉียบคมของเขามองผ่านเย่ชิงซีไปอย่างเฉยเมย แล้วก็ตรงไปที่เสิ่นชางป๋อแทน "เธอเป็นใคร?"

คำถามสั้น ๆ ประโยคนี้ทำให้เย่ชิงซีรู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมาทันที เธอไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเสิ่นเซียวเหยาอย่างไร

แล้วก็ไม่รู้ว่าควรจะแนะนำตัวเองอย่างไรดี

เสิ่นเซียวเหยาสามารถยกเลิกการแต่งงานที่มาจากข้อตกลงนี้ได้ในทุกเมื่อ

แต่ถ้าเป็นเช่นนั้นแผนการแก้แค้นของเย่ชิงซีก็จะพังไม่เป็นท่า

"เธอเป็นภรรยาของนายน่ะ ชื่อเย่ชิงซี"

เสิ่นชางป๋อที่อยู่ข้าง ๆ ตอบสนองขึ้นมาก่อน จึงตอบคำถามเขากลับไป

สีหน้าของเสิ่นเซียวเหยาแย่กว่าเดิมมาก เขาพูดขึ้นมาอย่างเย้ยหยันว่า "ทำไมผมถึงจำไม่ได้เลยล่ะว่าผมมีภรรยาด้วย พ่อไปเอาคนหลอกลวงมาจากที่ไหนเหรอ"

"ฉันจัดการให้นายเอง คนนอกต่างก็รู้เรื่องนี้กันหมดแล้ว"

แต่เสิ่นเซียวเหยากลับไม่เชื่อฟัง "ถ้าอย่างนั้นก็หย่าซะ！ ไม่ใช่ทุกคนที่จะมาเป็นภรรยาของผมได้ ถ้าพ่ออยากให้มีคนมาคอยดูแลผม ทำไมไม่จ้างพยาบาลโดยตรงเลยล่ะ"

จู่ ๆ บรรยากาศก็อึมครึมขึ้นมา รวมไปถึงใบหน้าของเสิ่นชางป๋อด้วย ใบหน้าของเขากระตุก ราวกับว่าเขาพยายามข่มความโกรธเอาไว้อยู่อย่างนั้น "เรื่องหย่าเป็นไปไม่ได้หรอก"

เสิ่นเซียวเหยาหัวเราะแบบเย้ยหยันขึ้นมา แล้วก็พูดจาดูถูกเหยียดหยามขึ้นมาว่า "เสิ่นชางป๋อ คุณมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจแทนผมไม่ทราบ?"

ต่อให้เย่ชิงซีตาบอด เธอยังมองออกเลยว่าความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกคู่นี้ดูไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่

เธอยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยความอึดอัด รู้สึกว่าเธอเป็นส่วนเกินอย่างมาก

เสิ่นชางป๋อโกรธจนตัวสั่นไปหมด เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมขึ้นมาเบา ๆ ว่า "เรื่องนี้มันถูกกำหนดไว้แล้ว เย่ชิงซีเพิ่งทำการผ่าตัดทำกิ๊ฟท์เสร็จ เธออาจจะตั้งท้องลูกของนายอยู่"

เมื่อเสิ่นเซียวเหยาได้ยินเช่นนี้ เขาก็หันหน้ามามองไปที่เย่ชิงซีทันที ราวกับกำลังตรวจสอบสินค้าชิ้นหนึ่งอยู่อย่างไรอย่างนั้น

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็หัวเราะขึ้นมาเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน แล้วก็ถามเย่ชิงซีอย่างไม่สนใจใยดีว่า "การทำแท้งด้วยคนกับการทำแท้งด้วยยา ชอบอันไหนกันเหรอ?"