ตอน 3
บทที่ 3
ตอนที่3 พาเด็กออกไป
แต่ไม่ว่าญาอี๋จะทำอะไรกับประตู ประตูเหล็กนั่นก็ยังคงปิดและไม่ขยับเขยื้อนสักนิดเดียว
ผู้รักษาความปลอดภัยสองคนอยู่ที่ประตูเพื่อคอยจับตาดูญาอี๋เข้าไปข้างใน
ญาอี๋ไม่สามารถเข้าไปได้และรู้สึกเป็นห่วงซีซั่น เธอหมดหนทางเพราะมีประตูเหล็กกั้น เธอพยายามร้องตะโกนด้วยเสียงดังว่าให้ประยงตืนลูกกลับมาให้เธอ
เธอตะโกนจนเสียงแหบแห้งและเกือบจะมีไฟขึ้นมาที่ลำคอ ในที่สุดก็มีใครบางคนออกมาจากห้องนั่งเล่น
“พวกคุณคืนลูกชายมาให้ฉันนะ ไม่งั้นฉันโทรแจ้งตำรวจ !”
หน้าผากของญาอี๋เต็มไปด้วยเหงื่อและใบหน้าขาวซีดอยากจนมุม แต่นัยน์ตาทั้งคู่ของเธอกลับสว่างขึ้น
“ผมขอโทษครับคุณหญิงญาอี๋” ชายคนนั้นดูสุภาพแต่ลักษณะท่าทางของเขานั้นดูเย็นชาและแข็งแกร่งมาก “นายท่านประยงบอกว่าถ้าคุณโวยวายอีกสักคำ เขาจะตัดลิ้นลูกของคุณออกไป !”
หัวใจของอี๋กระโดดอย่างรุนแรงแล้วจับประตูเหล็กอย่างเหนียวแน่น
“ถ้าพวกแกกล้าทำร้ายลูกชายฉัน ฉันจะสู้กับพวกแก !”
ชายคนนั้นพูดออกมาอย่างเยือกเย็น “คุณญาอี๋ ได้โปรดออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ นายท่านประยงบอกว่าถ้าคุณไม่หายหัวไปภายในสามนาที ลูกของคุณจะหายไปตลอดกาล”
ยังไงก็ตาม ตราบใดที่ญาอี๋ทำให้ประยงไม่มีความสุข เขาจะแก้แค้นด้วยร่างกายของซีซั่นผู้ไร้เดียงสา
ไม่มีจริยธรรมหรือข้อจำกัดใดๆ ในการจัดการกับเด็ก
ญาอี๋ทั้งโกรธมากทั้งฝืนใจแต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไง
เธอจะให้เด็กเกิดความเสี่ยงไม่ได้ เพราะตาประยงนั่นกับยัยลันตามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมากขนาดนี้ก็พอรู้ว่าเขาไม่ใช่สิ่งของที่ดี
“ไอ้ฉิบหาย !” เธอสาปแช่งอยู่ในใจ เธอขอให้ประยงจนสำลักน้ำตาย ขอให้มันแต่งงานแล้วโดนสวมเขา อย่าให้มันมีลูกทั้งชีวิต !
เมื่อเป็นห่วงเรื่องเด็ก ญาอี๋จึงออกไปอย่างเงียบๆ นั่งหมอบอยู่ที่ด้านข้างของคฤหาสน์ รอให้ประยงออกไปจากนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปคิดบัญชีของเธอ
อีกด้านหนึ่งในคฤหาสน์
ซีซั่นกำลังนั่งกอดอกอยู่บนโซฟาอย่างเด็ดเดี่ยว อายุเพียงห้าขวบแต่รูปโฉมและนัยน์ตาอันแลดูสุขุมมีความเป็นผู้ใหญ่ที่ค่อนข้างสง่างามยังไงยังงั้น
ยิ่งมองยิ่งดูเหมือน......ประยง
ลันตามองดูตาแล้วมองอีก ในใจก็ยิ่งรู้สึกกระวนกระวายมากขึ้น รีบคว้าแขนของประยงและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่น่าหลงไหล “ประยงคะ ฉันไม่สบาย คุณไปส่งฉันที่โรงพยาบาลหน่อยได้ไหมคะ ?”
ประยงตอบตกลงเธออย่างลอยๆ,แต่ดวงตาดำสนิทจ้องมองไปที่เด็กบนโซฟาตลอด
ซีซั่นเงยหน้าขึ้นจ้องมองเขาโดยไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา
พวกเขาสองคนไม่ได้รู้สึกอะไร แต่คนอยู่ข้างๆ กลับมองว่าสองคนนี้มีสีหน้าท่าทางคล้ายกัน
ยิ่งลันตามองมากเท่าไร เธอก็ยิ่งตกใจมากเท่านั้น
เมื่อหกปีที่แล้วเธอไปที่บาร์เพื่อหาคนที่ไปหลอกล่อญาอี๋ให้มีมลทิน แต่คิดไม่ถึงว่าจะไปเจอประยงนอนอยู่ในห้องพอดี
เธอไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนั้นที่ถูกประยุงตรงเข้ามาจับไว้แล้วพูดว่า “ผมจะรับผิดชอบ”
หลังจากนั้นทั้งสองคนก็มีความสัมพันธ์ที่คลุมเครือเกิดขึ้น แม้ว่าประยงจะไม่เคยพูดออกมาเอง แต่ในใจของลันตาก็คิดว่าทั้งสองคนได้เป็นแฟนกันอย่างสมบูรณ์แล้ว
หลังจากจับขาใหญ่ของตระกูลปนันท์ได้แล้ว แม้แต่อาชีพของลันตาและธุรกิจของตระกูลพิชาทั้งหมดลุกเป็นไฟรุ่งโรจน์ขึ้นเรื่อยๆ
และทั้งหมดนั่นเป็นเพราะว่าการเข้าใจผิดเมื่อหกปีที่แล้ว
แต่ว่าตอนนี้เมื่อมองไปที่ซีซั่นแล้ว......ลันตาก็คิดถึงเรื่องผู้หญิงที่มีความสัมพันธ์กับประยงเมื่อหกปีที่แล้ว นี่มันคือญาอี๋จริงๆ หรอเนี่ย ?
มิหนำซ้ำเธอยังให้กำเนิดลูกอีกด้วย......
ถ้าเกิดว่าประยงรู้ความจริงล่ะ......ลันตาไม่อยากจะคิดภาพ
ไม่ จะให้ประยงรู้เรื่องนี้ไม่ได้แน่นอน
ต้องกำจัดเด็กคนนี้ให้เร็วที่สุด……
“ประยงคะ ?”
ลันตากระตุ้นเขาให้ไปโรงพยาบาล แล้วหันหัวของเธอไปด้านข้างพลางสั่งคนรับใช้อย่างอ่อนโยน “พาซีซั่นไปพักผ่อนเถอะนะ แล้วก็ดูแลให้ดีอย่าให้ขาดตกบกพร่องนะจ๊ะ”
ปากพูดออกไปแบบนั้นแต่ภายในใจของเธอคิดว่ารอให้ประยงออกไปก่อนเถอะ เธอจะส่งลูกนังเมียน้อยตัวเล็กๆ นี่ออกไปทันที !
ให้มันไม่ได้มีโอกาสปรากฏตัวต่อหน้าประยงอีกเลย
ประยงมองใบหน้าเล็กๆ สีขาวและละเอียดอ่อนของเด็กแล้ว หัวใจก็ขยับขึ้นฉับพลันโดยไม่มีเหตุผล: “เดี๋ยวก่อน ส่งเด็กนั่นไปที่อยู่ของฉัน”
คุณอาจชอบ
