ตอน 2
“คุณไม่รู้ตัวหรอกว่ากำลังทำอะไรอยู่” อังกูรขู่ เสียงของเขาต่ำและแฝงแววคุกคาม เขาโบกเอกสารหย่าไปมาตรงหน้าฉัน “คุณได้คิดถึงผลที่จะตามมาหรือยัง”
ฉันจ้องกลับไปที่เขา สีหน้าของฉันอ่านไม่ออก
“คุณแคใช้อารมณ์อยู่ตอนนี้” เขาพูดต่อ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นความอดทนอย่างผู้ที่เหนือกว่า “คุณไม่ได้คิดให้รอบคอบ”
“ฉันคิดได้ชัดเจนกว่าช่วงหลายปีที่ผ่านมาอีก” ฉันสวนกลับ เสียงของฉันแหลมคม “โดยเฉพาะตั้งแต่ยาที่คุณให้ฉันมันหมดฤทธิ์”
ความรำคาญฉายวาบผ่านใบหน้าของเขา เขาเกลียดการถูกตอกย้ำถึงการกระทำที่ไม่สมบูรณ์แบบของตัวเอง
“อย่าเอาเรื่องนั้นมาพูดอีก” เขาตวาด “ผมบอกคุณแล้วไงว่ามันเป็นสถานการณ์ที่ซับซ้อน”
เขาถอนหายใจ เอามือลูบผมที่จัดทรงมาอย่างดี สวมบทบาทสามีผู้ทุกข์ทรมานมานาน
“ศรัณยา... เขามีปัญหาหนักมากนะ อลิสา ปัญหาทางจิต เขาไม่ปกติ”
ฉันยังคงเงียบ รอฟังข้อแก้ตัวที่น่าสมเพชของเขาต่อไป
“เขาขู่ว่าจะฆ่าตัวตายถ้าผมไม่ยอมทำพิธี” เขาพูด เสียงของเขาลดลงเป็นเสียงกระซิบที่เป็นความลับ “เขาบอกว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่จะทำให้เขารู้สึกมั่นคง ผมกำลังช่วยชีวิตคนอยู่ คุณเข้าใจบ้างไม่ได้เหรอ”
ความไร้สาระของมันช่างน่าทึ่ง เขาจัดฉากการทรยศครั้งใหญ่ของเขาให้เป็นการกระทำที่กล้าหาญและเปี่ยมด้วยความเมตตา
ฉันแค่จ้องมองเขา ความเงียบของฉันประณามได้รุนแรงกว่าข้อกล่าวหาใดๆ
เขาดูเหมือนจะตีความความเงียบของฉันว่าเป็นสัญญาณของการอ่อนข้อ “ฟังนะ ผมรู้ว่าคุณเจ็บปวด” เขาพูด เสียงของเขาอ่อนลงเป็นเสียงปลอบประโลม “ผมยอมรับว่าคุณถูกกระทำ แต่ทั้งหมดก็เพื่อส่วนรวม”
เขาขยับเข้ามาใกล้ พยายามทวงคืนความใกล้ชิดแบบเก่าของเรา “เมื่อไหร่ที่ศรัณยามีอาการคงที่แล้ว เราจะจัดงานกันอีกครั้ง พิธีจริงๆ แค่สำหรับคุณคนเดียว ผมสัญญา”
เขาเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มฉัน นิ้วของเขาลากไล้ลงมาตามผิวของฉัน เขาเคยทำแบบนั้นเวลาที่เขาต้องการอะไรจากฉัน
เขากระซิบชื่อเล่นเก่าของฉัน คำที่ตอนนี้ฟังดูเหมือนคำสาปแช่ง “ทุกอย่างจะเรียบร้อยนะ สาจ๋า”
ฉันผงะถอยจากสัมผัสของเขาราวกับถูกไฟลวก “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน”
ความคิดที่ว่ามือของเขามาโดนตัวฉัน หลังจากที่มันได้ลูบไล้ไปทั่วตัวหล่อน ทำให้ฉันรู้สึกป่วยทางกาย
มือของเขาค้างอยู่กลางอากาศ หน้ากากแห่งความห่วงใยหลุดออก ถูกแทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยว
“คุณเป็นบ้าอะไรไปแล้ว” เขาคำราม ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความเกรี้ยวกราด
เขาบีบคางฉัน นิ้วของเขาจิกลึกลงไปในขากรรไกร บังคับให้ฉันมองหน้าเขา “การที่คุณหายตัวไปแบบนี้ มันทำให้เขาคลั่ง เขาเห็นว่าคุณยื่นฟ้องหย่าทางออนไลน์ เขาพยายามกรีดข้อมือตัวเอง”
ฉันสูดหายใจเข้าอย่างแรง ความตกใจแล่นผ่านความโกรธของฉัน
เขาเห็นและฉวยโอกาสกดดันต่อ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยการแสดงความหวาดกลัวที่สมจริง “ผมเจอเขาทันเวลาพอดี หมอบอกว่าเขาเกือบจะไม่รอด”
เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ เสียงของเขาเป็นเสียงกระซิบที่อาบยาพิษ “คุณเกือบจะฆ่าเขา อลิสา คุณเกือบจะมีคนตายติดตัวไปตลอดชีวิต คุณต้องการแบบนั้นเหรอ”
เขาต้องการโยนความผิดปกติทางจิตของเมียน้อยมาให้ฉัน เพื่อทำให้ฉันต้องรับผิดชอบต่อผลที่ตามมาจากการนอกใจของเขาเอง
“งั้นเราก็ควรจะลืมเรื่องนี้ไปงั้นเหรอ” ฉันถาม เสียงของฉันสั่นด้วยความโกรธที่ถูกกดไว้
“ใช่” เขาพูดโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “เราต้องก้าวต่อไป”
“ไม่มีทาง นอกจากคุณจะตกลงว่าจะไม่เจอเขาอีก” ฉันพูด วางเงื่อนไขข้อเดียวของฉันลงไป
เขาหัวเราะ เป็นเสียงที่หยาบกระด้างและน่ารังเกียจ “นั่นเป็นไปไม่ได้”
เขาปล่อยคางฉันและถอยหลังไปหนึ่งก้าว รอยยิ้มโหดร้ายปรากฏบนริมฝีปากของเขา “มีอีกอย่างที่คุณควรรู้”
หัวใจฉันเต้นรัวอยู่ในอก
“เขาท้อง” เขาพูด รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น “และเด็กคนนั้นเป็นลูกของผม”
โลกทั้งใบหมุนคว้าง อากาศถูกรีดออกจากปอดของฉัน ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่หนาวเย็นและกลวงโบ๋ในที่ที่เคยเป็นหัวใจของฉัน
เขาเห็นความพินาศบนใบหน้าของฉันและเข้าใจผิดว่ามันเป็นข้อได้เปรียบ
“เราเลี้ยงลูกด้วยกันได้นะ” เขาเสนอ ราวกับว่ามันเป็นทางออกที่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง “คุณอยากมีลูกมาตลอดไม่ใช่เหรอ”
ฉันมองไปที่เขา ที่ปีศาจตนนี้ที่ได้ทำลายชีวิตของฉันจนแหลกสลาย และฉันไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากความว่างเปล่าที่กว้างใหญ่และเยือกเย็น
“ไม่” ฉันพูด คำพูดนั้นแทบจะเป็นเพียงเสียงกระซิบ
ตอน 3
“คุณไม่อยากมีลูกเหรอ” เสียงของอังกูรเต็มไปด้วยความดูถูก “ก็ได้ หลังจากเราหย่ากันแล้ว คุณอยากจะมีลูกกี่คนกับใครก็ได้ที่เขายอมรับคุณ”
เขามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้ามีรอยยิ้มเยาะ “แต่พูดกันตามตรงนะ อลิสา การกระทำของคุณแบบนี้... มันยิ่งทำให้คุณดูไม่น่าสนใจ มันทำให้ผมเบื่อคุณ”
คำพูดของเขามีเจตนาที่จะทิ่มแทง เพื่อย้ำเตือนฉันถึงความไร้อำนาจที่เขากล่าวหา
“คุณอยากหย่าเหรอ ได้” เขาถ่มน้ำลาย ความอดทนของเขาสิ้นสุดลงในที่สุด “คุณจะได้มัน”
เขาคว้าปากกาจากเคาน์เตอร์ของฉันและตวัดลายเซ็นของเขาลงบนเอกสารหย่าด้วยความเกรี้ยวกราด จากนั้น เขาก็ขยำเอกสารแล้วปาใส่หน้าฉัน
“นั่นไง พอใจรึยัง”
เขามองฉัน ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความคาดหวังอย่างร้ายกาจ เขาคาดว่าฉันจะแตกสลาย ร้องไห้ อ้อนวอน
ฉันก้มลงเก็บเอกสารที่ขยำยู่ยี่อย่างใจเย็น คลี่มันออกบนเคาน์เตอร์ มือของฉันนิ่ง ใบหน้าของฉันเรียบเฉยเป็นหน้ากาก
ฉันเงยหน้ามองเขา ดวงตาของฉันเย็นชาและไร้ชีวิต “ออกไปจากอพาร์ตเมนต์ของฉัน”
ขากรรไกรของเขาขบกันแน่น การที่ฉันไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ ทำให้เขาเดือดดาล เขาได้สูญเสียการควบคุมเรื่องราว และเขาทนไม่ได้
“คุณจะต้องเสียใจ อลิสา” เขาขู่ เสียงของเขาต่ำราวกับเสียงคำราม “คุณจะคลานกลับมา และผมจะไม่อยู่ที่นี่เพื่อพยุงคุณขึ้นมา”
เขาหันหลังจะจากไป ขณะที่มือของเขาสัมผัสลูกบิดประตู ฉันก็พูดขึ้น
“อังกูร”
เขาหยุดชะงัก รอยยิ้มพึงพอใจแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า เขาคิดว่าฉันยอมแพ้แล้ว เขาหันกลับมา สีหน้าของเขาผสมผสานระหว่างชัยชนะและความสงสาร
“เราต้องกำหนดวันไปที่ศาลเพื่อทำให้มันเป็นทางการ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบอย่างสมบูรณ์แบบ
ความพึงพอใจนั้นหายไป ถูกแทนที่ด้วยความโกรธจัดที่ฉายวาบขึ้นมา เขากระแทกประตูปิดหลังเขาโดยไม่พูดอะไรอีก
ไม่ถึงสิบนาทีต่อมา โทรศัพท์ของฉันก็สั่น เป็นการแจ้งเตือนจากอินสตาแกรม ศรัณยาได้อัปเดตฟีดของเธอ
มันเป็นรูปของเธอกับอังกูร ถ่ายเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วในรถของเขา หัวของเธอซบอยู่บนไหล่ของเขา แขนของเขาโอบรอบตัวเธอ คำบรรยายใต้ภาพเขียนว่า: “บางคนก็ไม่รู้จักปล่อยวาง มีความสุขจังที่ได้อยู่กับคนที่รักฉันจริงๆ #ไม่แคร์ #รักแท้”
ฉันรู้สึกขยะแขยงขึ้นมาอย่างรุนแรง ผู้หญิงคนนี้ สิ่งมีชีวิตที่น่าสมเพชที่อังกูรใช้เป็นทั้งอาวุธและข้ออ้าง ฉันเริ่มเรียกเธอในใจว่า “นางปอบ” เธอไม่ใช่แค่ซึมเศร้า เธอคือความว่างเปล่าที่ต้องการเสพดราม่าของคนอื่นอยู่ตลอดเวลาเพื่อให้รู้สึกว่าตัวเองมีชีวิต
จากนั้น ข้อความส่วนตัวจากเธอก็เด้งขึ้นมา
มันเป็นรูปคอของเธอที่เต็มไปด้วยรอยจูบสดๆ ที่ดูแดงก่ำ
ข้อความที่สองตามมา “แค่อยากให้แน่ใจว่าคุณเห็นว่าอังกูรคิดถึงฉันมากแค่ไหน คืนนี้เขาเร่าร้อนมาก ฉันว่าพรุ่งนี้ฉันคงเดินไม่ไหวแน่ๆ ;)”
แล้วก็อีกข้อความ “คุณโอเคไหม อลิสา ฉันเป็นห่วงคุณมากเลยนะ อยู่คนเดียวในอพาร์ตเมนต์โทรมๆ แบบนั้น”
ความหน้าด้านของมันช่างน่าขันสิ้นดี
นิ้วของฉันรัวไปบนหน้าจอก่อนที่ฉันจะหยุดตัวเองได้
“ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ห่วงตัวเองเถอะ โรคคลั่งผอมเป็นภาวะที่ร้ายแรงนะ คุณควรไปหาหมอเรื่องที่ผอมเกินไปได้แล้ว ฉันแปลกใจที่อังกูรไม่ทำกระดูกเปราะๆ เหมือนนกของคุณหักด้วย ‘คืนที่เร่าร้อน’ ของเขาน่ะ”
ฉันกดส่ง
คุณอาจชอบ
