ตามเธอไม่เคยทัน

“หลายปีมานี้คุณลำบากแย่เลย หัวหน้า ยินดีด้วยนะครับที่ได้กลับบ้าน”

ในงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ ชายหนุ่มที่สวมสูทสั่งตัดพิเศษจ้องมองหลินหลั่งเยี่ยนอย่างอาลัยอาวรณ์

ใบหน้าอ่อนช้อยของหญิงสาวงดงามหมดจด ดวงตาคู่นั้นคมคายราวกับหงส์เย็นชาจนมองไม่เห็นความรู้สึกใด ๆ ในนั้นเลย แม้แต่น้ำเสียงก็เย็นยะเยือก “อืม ฉันไปก่อนนะ”

“หัวหน้า ผมไปส่งครับ” ซูเจิ้งเหวินรีบพูดขึ้นทันที

หลินหลั่งเยี่ยนไม่ได้ปฏิเสธ

พอขึ้นรถ ซูเจิ้งเหวินก็ถามทันที “หัวหน้าครับ คุณกลับไปคราวนี้ เตรียมจะกลับมาบริษัทเมื่อไหร่เหรอครับ？ บริษัทของเราไปได้สวยมากเลยนะ”

พวกเขาได้รู้จักกันในโครงการหนึ่ง ซูเจิ้งเหวินรู้ดีว่าหลินหลั่งเยี่ยนในวัยเพียงสิบเก้าปีนั้นมีฝีมือที่น่าทึ่งเพียงใด ดังนั้นจึงชักชวนหลินหลั่งเยี่ยนมาร่วมงานกัน บริษัทที่พวกเขาก่อตั้งขึ้นมาด้วยกันในตอนนี้ได้กลายเป็นอันดับหนึ่งในวงการไปแล้ว

หลินหลั่งเยี่ยนพูดอย่างราบเรียบ “ไว้คิดดีแล้วฉันจะบอกนายอีกที ตอนนี้ฉันแค่อยากกลับบ้านเท่านั้น”

“ได้ครับ ๆ ๆ ผมรู้ว่าคุณคิดถึงน้องสาวของคุณ คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ น้องสาวคุณน่าจะใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย หลายปีมานี้ ผมมีโครงการดี ๆ ผมก็ยกให้คุณอาของคุณหมดเลยครับ” ซูเจิ้งเหวินทำท่าทางราวกับรอคำชม

หลินหลั่งเยี่ยนและน้องสาวกำพร้าพ่อแม่เมื่ออายุได้หกขวบ หลังจากนั้น คุณอาก็ย้ายเข้ามาดูแลพวกเธอ

หลินหลั่งเยี่ยนพยักหน้า “ขอบคุณมาก”

นิ้วเรียวสวยของเธอสัมผัสจี้รูปดอกซากุระของตัวเอง เมื่อเปิดมันออก ข้างในก็เป็นรูปถ่ายคู่ของพวกเธอ

เธอและน้องสาว

เธอทำหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ แต่บนใบหน้าของน้องสาวเธอกลับมีรอยยิ้มที่สดใสประดับอยู่ เมื่อมองรอยยิ้มของน้องสาว หลินหลั่งเยี่ยนก็อดไม่ได้ที่ยกยิ้มขึ้นมา

หลังจากพ่อแม่จากไป เธอและน้องสาวก็พึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน และน้องสาวก็เป็นเหมือนพระอาทิตย์ดวงน้อย ๆ ที่คอยให้ความอบอุ่นแก่คนรอบข้าง

ตอนอายุสิบสอง เธอถูกประเทศคัดเลือกให้เข้าร่วมโครงการลับสุดยอด และต้องอยู่ทำงานที่นั่นถึงเจ็ดปี ตอนนี้โครงการเสร็จสมบูรณ์แล้ว ในที่สุดเธอก็จะได้กลับบ้านไปหาน้องสาวเสียที

เงินเดือนส่วนใหญ่ที่ได้จากประเทศเธอก็ส่งไปให้น้องสาวทั้งนั้น น้องสาวของเธอตอนนี้…ก็น่าจะมีชีวิตความเป็นอยู่อย่างสุขสบายดีสินะ

ซูเจิ้งเหวินเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของหลินหลั่งเยี่ยน ดวงตาแทบจะถลนออกมาจากเบ้า

สาวงามแสนเย็นชาคนนี้ก็ยิ้มเป็นกับเขาด้วยเหรอเนี่ย？

โอ้ พระเจ้า เขาชักจะอยากเห็นหน้าน้องสาวคนนี้แล้วสิ

รถมาถึงหน้าปากซอยหมู่บ้าน

หมู่บ้านนี้สภาพแวดล้อมไม่เลวเลย แต่ละบ้านล้วนมีสวนในตัวด้วย

นี่เป็นมรดกที่พ่อแม่ของหลินหลั่งเยี่ยนทิ้งไว้ให้ ตอนนี้มีคุณอากับน้องสาวอาศัยอยู่

รถที่ไม่ได้ลงทะเบียนไว้ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้า หลินหลั่งเยี่ยนจึงไม่ได้สร้างความลำบากใจให้กับรปภ. เธอก้าวลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในหมู่บ้าน

ที่หน้าบ้านของพวกเธอตอนนี้มีแสงไฟสว่างไสว ทั้งยังมีเสียงหัวเราะเป็นระยะ ๆ

ดูเหมือนว่าน้องสาวจะมีความสุขดี

หลินหลั่งเยี่ยนยังคงมีรอยยิ้มประดับมุมปากขณะที่เดินเข้าไปในลานบ้าน

ในลานบ้านมีบ้านสุนัขหลังหนึ่ง

เธอสังเกตเห็นคนอยู่ข้างบ้านสุนัขได้อย่างรวดเร็ว

ภายใต้แสงสลัวไม่อาจมองเห็นใบหน้าของคนคนนั้นได้ชัดเจน แต่ก็พอจะเห็นได้ว่าเธอกำลังกินอะไรบางอย่างในชามอยู่

ทำไมคนถึงไปอยู่ในบ้านสุนัขได้ล่ะ

หลินหลั่งเยี่ยนขมวดคิ้วฉับ พลางสาวเท้าเข้าไปใกล้

อีกฝ่ายดูเหมือนจะตกใจสุดขีด รีบเข้าไปในบ้านสุนัขทันที

หลินหลั่งเยี่ยนยิ่งรู้สึกแปลกใจมากขึ้นไปอีก และในวินาทีต่อมาก็ได้ยินเสียงแผ่วเบาจากคนที่อยู่ข้างใน “อย่าตีฉันอีกเลยนะ ฉะ…ฉันจะไม่ทำผิดอีกแล้ว ฉันจะระวังให้มากกว่านี้……”

เสียงนี้…… คือน้องสาวของเธอ！

ในชั่วขณะนั้น หลินหลั่งเยี่ยนเบิกตาโพลงด้วยความโกรธจนแทบแตกทะลัก เธอรีบดึงคนที่อยู่ข้างในออกมา ในระยะใกล้ แม้จะอยู่ใต้แสงสลัวเธอก็เห็นใบหน้าของหญิงสาวชัดเจน

น้องสาวของเธอ หลินรั่วเหมย！

“เธอ……” หลินรั่วเหมยเองก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายดูคุ้นเคยเช่นกัน ได้แต่จ้องมองเธออย่างตกตะลึง ราวกับว่าไม่กล้าที่จะยอมรับว่าเธอนั้นคือใคร

“เหมยเหมย เป็นเธอใช่ไหม？” คำพูดทุกคำของหลินหลั่งเยี่ยนเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของเธอ

ในวินาทีที่หลินรั่วเหมยพยักหน้า หลินหลั่งเยี่ยนก็แผ่ความเยือกเย็นออกมาอย่างรุนแรง ความบ้าคลั่งในแววตาของเธอแทบจะทำลายเมืองทั้งเมืองจนพังพินาศ！

“พี่คะ……” หลินรั่วเหมยเอ่ยออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา “พี่…พี่กลับมาแล้วเหรอคะ？”

เธอรู้สึกราวกับความฝันที่อยู่คนละโลก

เมื่อเห็นว่าน้องสาวอยู่ในสภาพที่ไม่ปกติ หลินหลั่งเยี่ยนก็เอามือแตะหน้าผากด้วยความกังวล อุณหภูมิที่ร้อนระอุทำให้เธอตกใจกลัว และในวินาทีต่อมา หลินรั่วเหมยก็หมดสติล้มลงในอ้อมแขนของหลินหลั่งเยี่ยนทันที

หน้าผากของเธอร้อนจัดจนน่ากลัว แต่ร่างกายกลับเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง

หัวใจของหลินหลั่งเยี่ยนพลันเย็นเยียบตามไปด้วย

ทันใดนั้นเอง ประตูวิลล่าก็เปิดออก

“หลินรั่วเหมย นังขี้เกียจ ผ่านไปตั้งกี่นาทีแล้ว แกยังกินไม่เสร็จอีกเหรอ？ รีบไสหัวเข้ามาล้างจานเดี๋ยวนี้” คนที่ออกมาคือคุณอา อีกฝ่ายตะโกนเสียงดังลั่น

หลินหลั่งเยี่ยนค่อย ๆ หันกลับไปมองที่คุณอา

หลายปีผ่านไป คุณอาที่เคยดูแก่ชราและทรุดโทรมนั้นกลับดูกลายเป็นคนละคน เธอสวมเสื้อโค้ทราคาแพง ใส่เครื่องประดับทำจากหยกทั้งตัว ดูสง่างามหรูหราไปหมด

เมื่อเผชิญกับความเย็นยะเยือกในดวงตาคู่นั้น คุณอาก็ถึงกับสะดุ้งเฮือก “เธอ…… หลั่งเยี่ยน เธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่？”

“พวกคุณ…ทำอะไรกับน้องสาวฉัน？” หลินหลั่งเยี่ยนก้าวเดินเข้าไปทีละก้าว ราวกับยมทูตที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้

คุณอารู้สึกหวาดหวั่นกับความน่ากลัวในสายตาของเธอจนต้องถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณ แต่พอได้สติ เธอก็นึกขึ้นได้ว่านี่เป็นแค่เด็กสาวคนหนึ่งเท่านั้นเอง！

คุณอาแค่นเสียงเยาะอย่างเย็นชา “ยัยนั่นทำชามในบ้านแตก ฉันถึงได้ลงโทษยัยนั่น เธอไม่อยู่บ้านมาตั้งหลายปี เธอรู้ไหมว่าที่บ้านลำบากแค่ไหน？ แต่ฉันก็ไม่เคยให้ยัยนั่นต้องอดอยาก ไม่เคยให้อดอาหาร ถ้าไม่เห็นแก่ที่เธอเป็นลูกสาวของพี่ชายฉัน ฉันไม่ดูแลพวกเธอหรอกนะ”

วินาทีต่อมา จู่ ๆ ลำคอของคุณอาก็ถูกบีบแน่น ใบหน้าที่เย็นชาไม่ต่างจากน้ำแข็งพลันปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ จนคุณอารู้สึกหายใจไม่ออก “เธอ…… ปล่อย……”

หลินหลั่งเยี่ยนมีสีหน้าเย็นชาสุดขีด แววตามองราวกับกำลังมองคนตาย “ที่นี่คือบ้านฉัน พวกคุณให้น้องสาวฉันล้างจาน ให้น้องสาวฉันนอนในบ้านสุนัข…… คุณกล้ามากนะ！”

อาศัยแสงไฟจากในบ้าน หลินหลั่งเยี่ยนก็เห็นสิ่งที่หลินรั่วเหมยกิน มันเป็นของเหลวข้น ๆ ที่ดูไม่จืดเอาเสียเลย นั่นมันอาหารหมูชัด ๆ ！

ผู้เป็นน้องสาวที่อยู่ในอ้อมแขนของเธอเบาหวิวราวกับกระดาษ ใบหน้าก็ซูบซีดดูอิดโรย ไม่มีสีเลือดฝาดเลยแม้แต่น้อย

หัวใจของหลินหลั่งเยี่ยนราวกับถูกมีดคมกริบกรีดจนเลือดไหลทะลัก

น้องสาวของเธอที่เธอทะนุถนอมราวกับแก้วตาดวงใจ คิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกปฏิบัติแบบนี้！

“หลินชุ่ยฮวา ตอนที่คุณย้ายเข้ามา คุณตกลงไว้แล้วนี่ว่าจะดูแลน้องสาวฉันให้ดี！” ในดวงตาของหลินหลั่งเยี่ยนมีจิตสังหารไหลเวียนอยู่อย่างชัดเจน

หลินชุ่ยฮวาโกรธที่เธอถึงกับกล้าเรียกชื่อเต็ม ๆ ของตัวเองออกมา

แต่พอเห็นจิตสังหารในแววตาของเธอ หลินชุ่ยฮวาก็อ่อนแรงลงอีกครั้ง

หลินหลั่งเยี่ยนมีความแปลกประหลาดมาตั้งแต่เด็ก นิสัยก็เย็นชาโหดเหี้ยม ดังนั้นในช่วงหลายปีที่เธออยู่ที่นี่ หลินชุ่ยฮวาจึงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม พยายามทำหน้าที่ของอาหญิงไปอย่างฝืนทน

แต่คิดไม่ถึงว่าหลินหลั่งเยี่ยนจะจากไปกะทันหัน

ภายในบ้านเหลือเพียงแค่หลินรั่วเหมยที่มีนิสัยอ่อนโยน หลินชุ่ยฮวาจึงค่อย ๆ ยึดที่นี่เป็นบ้านของตัวเอง และไล่หลินรั่วเหมยออกไป

ใครจะคิดว่า วันหนึ่งหลินหลั่งเยี่ยนจะกลับมากันล่ะ！

“ฉันก็ดูแลยัยนั่นดีมากแล้ว ยัยนั่นทำผิด ฉันจะลงโทษบ้างแล้วมันผิดตรงไหน？ อึก！” หลินชุ่ยฮวาพูดไม่ทันจบคำ ก็ถูกบีบคออีกครั้งจนหายใจไม่ออกแม้แต่น้อย ราวกับยมทูตกำลังกวักมือเรียกเธออยู่ก็ไม่ปาน

“หลินหลั่งเยี่ยน ” ความโกลาหลทำให้คนในบ้านเริ่มสังเกตเห็น ลูกพี่ลูกน้องและอาเขยต่างก็มองมาที่ประตู

หลินหลั่งเยี่ยนเห็นพวกเขากำลังใช้ชีวิตอยู่ในวิลล่าอันใหญ่โตที่ตกแต่งอย่างหรูหรา บนโต๊ะมีอาหารโอชะวางอยู่ ลูกพี่ลูกน้องและอาเขยต่างก็สวมเสื้อผ้าราคาแพง

ในขณะที่น้องสาวของเธอกลับต้องนอนในบ้านสุนัขและกินอาหารหมู ขอบตาของเธอก็แดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง

“หลินหลั่งเยี่ยน เธอทำอะไรน่ะ？ ปล่อยแม่ฉันเดี๋ยวนี้นะ！” ลูกพี่ลูกน้องพูดขึ้นมาอย่างไม่พอใจ “ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ฉันใจดีดูแลพวกเธอ พวกเธอก็คงตายไปนานแล้ว เธอยังกล้าหนีออกไปทำงานข้างนอกตั้งหลายปีโดยไม่กลับมาอีก เธอคงไม่ได้แอบไปมีลูกมีผัวข้างนอกมาหรอกนะ？ ต่ำทรามจริง ๆ ……”

ลูกพี่ลูกน้องกล่าวเยาะเย้ย

แต่ในใจกลับคิดว่าหลินหลั่งเยี่ยนกลับมาแล้ว ต่อไปจะมีคนสองคนช่วยดูแลพวกเขา มันก็ดีเหมือนกัน

วินาทีต่อมา หลินหลั่งเยี่ยนก็เดินเข้ามาอย่างกะทันหัน

“ปัง！”

โต๊ะอาหารถูกเตะกระเด็นลอยไปทันที

อาหารที่อยู่บนโต๊ะหกเรี่ยราดบนพื้น สภาพดูไม่จืดเลย

“ว้าย！”

หลินหลั่งเยี่ยนคว้าแจกันข้าง ๆ ปาเข้าใส่ลูกพี่ลูกน้องกับอาเขยอย่างไม่ใส่ใจ ทันใดนั้นเลือดไหลทะลักออกมา ทั้งสองคนกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวพลางสั่นเทิ้มไปทั้งตัว

“ฉันให้เวลาพวกคุณหนึ่งวัน ไสหัวออกจากบ้านของฉันไปซะ！” เสียงของหลินหลั่งเยี่ยนเย็นยะเยือกราวกับผุดมาจากขุมนรก พอพูดจบ เธอก็หันหลังอุ้มน้องสาวออกจากบ้านทันที และรีบโบกรถไปยังโรงพยาบาล

ในวิลล่าพลันวุ่นวายโกลาหล มีคนร้องไห้บ้าง กรีดร้องบ้าง

“แม่คะ นังสารเลวนี่มันถึงกับกล้าทำร้ายหนู หน้าหนูเป็นรอยแล้ว หนูจะไม่เสียโฉมใช่ไหมคะ！” ลูกพี่ลูกน้องมองตัวเองในกระจก ทั้งโกรธทั้งแค้น แล้วก็ร้องไห้ออกมา

หลินชุ่ยฮวาก็โกรธแทบสิ้นใจไม่ต่างกัน “นังสารเลวนี่ออกไปไม่กี่ปี ชักจะกำเริบเสิบสานใหญ่แล้ว！ ถ้าเธอกล้ากลับมาอีกล่ะก็ พวกเราจะสั่งสอนเธอให้หนักเลย พวกเราไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้วนะ ตอนนี้บริษัทของเรามีความร่วมมือกับเป่ยฟางกรุ๊ปแล้ว จะไปกลัวกะอีแค่นังเด็กกะโปโลอย่างเธอได้ยังไงกันล่ะ”

พูดจบ หลินชุ่ยฮวาก็มองลูกสาวด้วยความเจ็บปวด “ลูกรัก ไม่ต้องห่วงนะ แม่จะพาไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้แหละ！”

……

ณ โรงพยาบาล

“ขาหักมานานมากแล้ว มีบาดแผลเต็มตัวไปหมด ฟันก็หายไปหลายซี่ด้วย คุณเป็นพี่สาวประสาอะไรกันเนี่ย？” คุณหมอเคยเห็นผู้ป่วยมาหลายรูปแบบแล้ว แต่ก็ยังอดตกใจไม่ได้

หลินหลั่งเยี่ยนพูดเสียงแผ่ว “เป็นความผิดของฉันเองค่ะ”

ผมหน้าม้าของเธอปิดบังใบหน้าเอาไว้ ทำให้มองเห็นอารมณ์ความรู้สึกได้ไม่ชัดเจน

คุณหมอเห็นเธอเชื่อฟังและทำตัวรู้ความ ก็พูดอะไรที่รุนแรงไม่ออกแล้ว “ผมทำแผลให้หมดแล้วนะ ถ้ามีใครรังแกพวกคุณ คุณต้องรีบแจ้งตำรวจนะครับ”

คุณหมอเตือนด้วยความหวังดี

หลินหลั่งเยี่ยนพยักหน้ารับ แล้วเดินไปที่ข้างเตียงของหลินรั่วเหมย

หญิงสาววัยสิบเก้าปี แต่ร่างกายกลับผอมซูบเหลือทน ข้อมือของเธอบอบบางราวกับว่าเพียงแค่ออกแรงบิดเบา ๆ ก็สามารถหักได้ง่าย ๆ

ผมสั้นของเธอแห้งกร้านราวกับวัชพืช แถมยังถูกตัดสั้น ๆ อย่างไม่เป็นระเบียบ

หลินหลั่งเยี่ยนค่อย ๆ เลิกผ้าห่มขึ้น

ผิวหนังของเด็กสาวเต็มไปด้วยรอยเฆี่ยนตีและบาดแผล อีกทั้งยังมีรอยไหม้จากก้นบุหรี่อีกด้วย ความบ้าคลั่งในตัวหลินหลั่งเยี่ยนไม่อาจเก็บซ่อนไว้ได้อีกต่อไป น้ำตาเอ่อล้นออกมาจากดวงตาทันที

“พี่คะ……”

ทันใดนั้น เด็กสาวบนเตียงก็พึมพำเสียงแผ่วเบา

หลินหลั่งเยี่ยนรีบคว้ามือเธอมากอบกุมเอาไว้แน่น “พี่อยู่นี่แล้ว”

“พี่คะ ฉัน…… คิดถึงพี่เหลือเกิน” หลินรั่วเหมยพึมพำเสียงแหบพร่า

หลินหลั่งเยี่ยนจับมือเธอเอาไว้แน่น น้ำตาพลางไหลอาบแก้ม “ขอโทษนะ เหมยเหมย พี่คิดว่าการไปทำโครงการจะทำให้เธอมีชีวิตที่ดีขึ้นได้ พี่ผิดไปแล้ว จากนี้ไปพี่จะไม่ทิ้งเธอไปไหนอีกแล้ว”

ราวกับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของหลินหลั่งเยี่ยน คิ้วของเด็กสาวก็เริ่มคลายลงช้า ๆ

เมื่อหลินรั่วเหมยอาการคงที่ หลินหลั่งเยี่ยนก็ลุกขึ้นไปจ่ายค่ารักษาพยาบาล

“ค่ารักษาพยาบาลของพวกคุณ ชำระครบหมดแล้วค่ะ” ที่ช่องจ่ายเงิน พยาบาลแจ้งด้วยความสุภาพ

หลินหลั่งเยี่ยนขมวดคิ้วมุ่น เป็นฝีมือใครกัน

หรือว่าจะเป็นซูเจิ้งเหวิน ไม่สิ เขาไม่น่าจะรู้เรื่องนี้

“ช่วยตรวจสอบให้ฉันหน่อยได้ไหมคะว่าเป็นใคร？” หลินหลั่งเยี่ยนเอ่ยถาม

พยาบาล “ขออภัยค่ะ ทางเราไม่ได้รับอนุญาต อาจจะเป็นคนในครอบครัวของคุณก็ได้นะคะ คุณลองสอบถามดูได้ค่ะ”

คำว่าคนในครอบครัวนี้ทำให้สีหน้าของหลินหลั่งเยี่ยนเย็นชาลงทันที เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ และเตรียมหันหลังกลับไปสืบหาเอง

ที่โถงทางเดินของโรงพยาบาล

หลินชุ่ยฮวาเพิ่งจะพาลูกสาวอย่างเจ้าอวิ๋นอวิ๋นไปทำแผลเสร็จ

“หนูไม่มีทางปล่อยนังหลินหลั่งเยี่ยนไปแน่” เจ้าอวิ๋นอวิ๋นเกลียดชังอย่างรุนแรง

“ไม่ต้องห่วงหรอก หลินหลั่งเยี่ยนไม่ได้อยู่เป็นสุขแน่ ลูกเองก็ใจเย็น ๆ เถอะนะ ระวังเดี๋ยวแผลที่หน้าจะเปิดอีก” หลินชุ่ยฮวารู้สึกสงสารจับใจ “เมื่อไหร่ลูกจะรู้จักเรียนรู้จากพี่สาวของลูกบ้าง อย่าอารมณ์ร้อนนักสิ”

เมื่อนึกถึงพี่สาว สีหน้าของเจ้าอวิ๋นอวิ๋นก็ดูภาคภูมิใจขึ้นมา “โธ่คุณแม่คะ แค่พี่สาวของหนูเก่งก็พอแล้วไม่ใช่เหรอคะ？ ตอนนี้พี่สาวของหนูเป็นนักเต้นที่อายุน้อยที่สุดในคณะบัลเลต์ของเจียงเฉิงกรุ๊ปเลยนะ ยัยหลินรั่วเหมยนั่นยังคิดจะมาแก่งแย่งชิงดีกับพี่สาวหนูอีก ขาเธอหักไปก็สมควรแล้ว！ ถ้าพี่สาวหนูรู้ว่าหนูถูกรังแก ต้องสงสารหนูแทบแย่แน่ ๆ เลยค่ะ”

“ตอนนี้เธออยู่ในช่วงสำคัญ ลูกอย่าเพิ่งบอกเธอเลยนะ” หลินชุ่ยฮวาเอานิ้วลูบจมูกลูกสาวเบา ๆ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นแผ่นหลังของหลินหลั่งเยี่ยนเข้าพอดี

เจ้าอวิ๋นอวิ๋นเองก็เห็นเช่นกัน เมื่อนึกถึงบาดแผลบนใบหน้าของตัวเองก็โมโหจนอกกระเพื่อม เธอคว้ากระเป๋าในมือแล้วฟาดเข้าใส่หลินหลั่งเยี่ยนอย่างแรง

กระเป๋านั้นมีหมุดโลหะ เจ้าอวิ๋นอวิ๋นออกแรงสุดกำลัง การฟาดครั้งนี้ต้องทำให้ผิวหนังแตกจนเลือดไหลแน่นอน

หลินหลั่งเยี่ยนยังคงเดินต่อไป แต่ในชั่วขณะที่รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวจากด้านหลัง เธอก็เตรียมพร้อมที่จะตอบโต้

แต่เมื่อหันกลับไป เธอกลับเห็นร่างสูงใหญ่ของใครคนหนึ่ง ชายคนนั้นมีไหล่กว้างกำยำพร้อมกับแผ่นหลังดูแข็งแรง เขาดึงสายกระเป๋าเอาไว้ แล้วกระชากไปข้างหน้าทันที

“กรี๊ด！”

เจ้าอวิ๋นอวิ๋นล้มลงไปกองกับพื้นอย่างแรง พร้อมกับส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาทันที