เงินล้านของฉัน ครอบครัวกาฝากของเขา

ใบหน้าของกรแข็งกระด้าง "ดาหลาไม่เหมือนกัน เธอเข้าใจโลกของเรา เธอเป็นครอบครัวมากกว่าแม่ของเธอซะอีก"

ความรู้สึกในท้องของฉันไม่ใช่แค่ความโกรธอีกต่อไป มันเป็นอะไรที่พื้นฐานกว่านั้น สัญชาตญาณดิบ... ความอยากที่จะจู่โจม

ฉันพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เยือกเย็นอย่างน่ากลัว "งั้นให้ฉันเข้าใจให้ถูกนะ คุณกำลังจะส่งฉัน ภรรยาของคุณ ผู้หญิงที่หาเงินเลี้ยงทั้งครอบครัวนี้ ไปขึ้นเครื่องบินพาณิชย์ที่อันตรายเพียงลำพัง"

"ขบวนรถมันเต็มแล้ว" เขาพูดพร้อมกับโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "พี่ต้องยกเลิกที่นั่งของเธอเพื่อเอาที่ไปใส่กระเป๋าของดาหลา"

เขายังมีหน้ามายิ้มให้ฉัน เป็นรอยยิ้มประจบประแจงที่น่าสมเพช

"อีกอย่าง เธอน่ะแข็งแกร่งจะตายเจน เธอเป็นนักสู้ เธอรับมือได้อยู่แล้ว คิดซะว่าเป็นการผจญภัย"

ฉันจ้องมองเขา คำพูดเหล่านั้นดังก้องอยู่ในห้องที่เงียบงัน การผจญภัย... เขาเรียกการเดินทางที่อาจถึงตายว่าการผจญภัย

"เส้นทางที่คุณจองให้ฉัน" ฉันพูดเสียงกระซิบ "มันผ่านพื้นที่ที่อันตรายที่สุดในทวีปเลยนะ"

"แล้วไงล่ะ? ดาหลาเขาวิตกกังวลเวลาอยู่ในขบวนรถรักษาความปลอดภัย แต่เธอไม่เป็นนี่ ทำไมเธอต้องทนอึดอัดในขณะที่เธอเดินทางอย่างปลอดภัยและมีระดับด้วยล่ะ?" เขาถาม ราวกับว่ามันเป็นเรื่องที่มีเหตุผลที่สุดในโลก

สายตาของฉันเหลือบไปมองพ่อนายพลอุดมของเขา ชายผู้ที่ควรจะยึดมั่นในเกียรติยศ ฉันมองเขาด้วยสายตาอ้อนวอนให้เขาพูดอะไรบางอย่าง อะไรก็ได้

เขากลับเบือนหน้าหนี ทำเป็นยุ่งอยู่กับด้ายที่หลุดลุ่ยบนเสื้อแจ็คเก็ตของเขา... คนขี้ขลาด

คุณหญิงเบญจาก้าวเข้ามา วางมือบนแขนของฉัน สัมผัสของเธอเหมือนแมงมุม

"เจนจ๋า ลูกรัก" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เคลือบไปด้วยความเห็นใจจอมปลอม "กรเขาเป็นผู้นำครอบครัวนะ เขารู้ดีที่สุดว่าอะไรดีที่สุด ดาหลาเป็นแขกของเรา มันก็ถูกแล้วที่เราจะทำให้เธอรู้สึกสบายใจ"

แก้วพูดเสริมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโหดร้ายแบบเด็กๆ "ใช่พี่เจน พี่น่ะอึดจะตาย ดาหลาเขาบอบบาง จะให้เขามาลำบากได้ยังไง"

เสียงหัวเราะขมขื่นหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน ฉันมองไปรอบๆ ใบหน้าของพวกเขา สามีของฉัน พ่อแม่ของเขา น้องสาวของเขา

"ใครกันแน่คือครอบครัวที่นี่?" ฉันถาม เสียงสั่นด้วยความโกรธที่รุนแรงจนรู้สึกเหมือนมันจะทำให้รากฐานของบ้านหลังนี้พังทลาย "พวกคุณปฏิบัติต่อคนนอก เหมือนเธอเป็นครอบครัวที่แท้จริง แต่กลับปฏิบัติต่อฉัน ภรรยาของคุณ เหมือนฉันเป็นคนแปลกหน้า"

ฉันชี้นิ้วที่สั่นเทาไปที่กร "คุณทำเหมือนเธอเป็นภรรยาของคุณ"

แววตาของกรฉายแววโกรธ "อย่าไร้สาระน่าเจน"

"มันก็แค่เรื่องการเดินทาง" เขาตวาด "เลิกทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ได้แล้ว"

"ดาหลาคือครอบครัวของเรา" เขาย้ำ เสียงดังขึ้น "พี่จะปล่อยให้เธอเดินทางคนเดียวหรือรู้สึกไม่ปลอดภัยไม่ได้ มันเป็นหน้าที่ของลูกผู้ชาย ของคนตระกูลหิรัญวงศ์ ที่จะต้องปกป้องเธอ"

"งั้นคุณก็จะยอมสละภรรยาตัวเองเพื่อพิสูจน์ว่าเป็นคนดีกับแฟนเก่าของคุณเหรอ?"

ทันใดนั้น ประตูบานคู่ขนาดใหญ่ของโถงทางเข้าก็เปิดออก

ดาหลา เรืองฤทธิ์ ยืนอยู่ที่นั่น เป็นเงาดำตัดกับแสงยามเช้า

แก้วกรี๊ดออกมาด้วยความดีใจ "พี่ดาหลา! มาแล้วเหรอคะ!"

เธอรีบวิ่งเข้าไปกอดผู้หญิงอีกคน "แก้วคิดถึงพี่ดาหลามากเลย! มาค่ะ เดี๋ยวแก้วช่วยถือกระเป๋า"

"ฉันอยากให้พี่ดาหลาเป็นพี่สะใภ้จริงๆ ของฉันจัง" แก้วกระซิบกับดาหลา เสียงดังพอให้ทุกคนได้ยิน

คุณหญิงเบญจารีบเดินเข้ามา ใบหน้าของเธอเปล่งประกายด้วยความอบอุ่นอย่างแท้จริงที่ฉันไม่เคยเห็นเธอแสดงออกมาให้ฉันเลย "หนูดาหลาจ๊ะ ไม่เจอกันนานเลยนะ สวยขึ้นเยอะเลย"

พวกเขายืนอยู่ตรงนั้น ตระกูลหิรัญวงศ์ ประจบประแจงดาหลา ไม่สนใจฉันเลยแม้แต่น้อย พวกเขาไม่มียางอายกันเลย

หัวใจของฉันที่เคยเจ็บปวด แหลกสลาย และพยายามที่จะเยียวยาตัวเองมาตลอดหกปี ในที่สุดก็กลายเป็นน้ำแข็ง ความอบอุ่นทุกหยาดหยดที่ฉันเคยมีให้คนเหล่านี้ได้ระเหยหายไปจนหมดสิ้น

ฉันจำกลิ่นอายของความสิ้นหวังที่เกาะติดอยู่กับชื่อตระกูลหิรัญวงศ์เมื่อหกปีก่อนได้ดี เรื่องอื้อฉาวทางการเงินครั้งใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับท่านนายพลได้ปะทุขึ้น ที่ดินของพวกเขาถูกยึด บัญชีถูกอายัด พวกเขากำลังจะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง

ครอบครัวของดาหลาซึ่งเคยเป็นพันธมิตรที่ใกล้ชิด กลับเก็บข้าวของและหนีไปพร้อมกับทรัพย์สมบัติที่เหลืออยู่ ทิ้งให้ตระกูลหิรัญวงศ์เผชิญหน้ากับฝูงแร้งตามลำพัง ดาหลาบอกเลิกกับกรผ่านข้อความสั้นๆ ทอดทิ้งเขาในยามที่มืดมนที่สุด

เขาใจสลาย

แล้วก็มีฉัน ฉันเป็นดาวรุ่งในวงการแพทย์ที่ร่ำรวยมหาศาลอยู่แล้ว ตอนนั้นฉันกำลังคบกับกร ฉันเห็นความเจ็บปวดของครอบครัวเขา ฉันจึงยื่นมือเข้าไปช่วย

ฉันเขียนเช็คมูลค่าร้อยล้านบาท

ฉันจ่ายหนี้สินทั้งหมดและกอบกู้ชื่อเสียง "อันทรงเกียรติ" ของตระกูลพวกเขาไว้ด้วยตัวคนเดียว

ด้วยความรู้สึกสำนึกในบุญคุณ หรืออาจจะเป็นเพราะภาระหน้าที่ กรจึงขอฉันแต่งงาน ฉันตอบตกลง โดยหวังว่าความรักจะค่อยๆ เติบโตขึ้น

แต่มันไม่เคยเกิดขึ้นเลย

เขาเกลียดฉัน เขาเกลียดที่ต้องพึ่งพาฉัน ทหารคนอื่นๆ ในหน่วยของเขาเยาะเย้ยเขาที่เกาะเมียกิน

แต่ฉันก็ยังหวัง ฉันทุ่มเททุกอย่างที่ฉันมีให้กับครอบครัวนี้ โดยเชื่อว่าฉันจะสามารถสร้างบ้านที่ฉันไม่เคยมีได้

ฉันมองดูพวกเขาตอนนี้ กำลังห้อมล้อมดาหลาราวกับว่าเธอเป็นราชินีที่กลับมาทวงบัลลังก์

พวกเขาทุกคนเป็นหนี้บุญคุณฉัน ทั้งบ้านที่อยู่ ชื่อเสียง และแม้กระทั่งการดำรงอยู่ของพวกเขา

ฉันจ่ายบิลของแก้วมาหกปี ไม่ใช่แค่ค่าเล่าเรียนปีละหลายล้าน ฉันจ่ายค่าเสื้อผ้า ทริปปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ ค่ารถของเธอ ฉันซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมใบแรกให้เธอ เป็นกระเป๋าชาแนลที่แพงกว่าเงินเดือนของกรเสียอีก

ฉันเป็นแม่ให้เธอมากกว่าที่คุณหญิงเบญจาเคยเป็นเสียอีก

ฉันให้เงินเบี้ยเลี้ยงนายพลอุดมและคุณหญิงเบญจาเดือนละห้าแสนบาท ฉันซื้อรถใหม่ให้พวกเขาทุกสองปี ฉันจ่ายค่าหมอและค่ารักษาพยาบาลที่ดีที่สุดเมื่อพวกเขาสุขภาพไม่ดี