บังเอิญหรือพรหมลิขิต

รถถูกขับออกมาได้ไม่ไกลนัก ตอนนี้ในหัวของชูจิ่วกำลังคิดแผนการที่จะหนีไปให้พ้นจากสถานการณ์ตรงหน้านี้ ฤทธิ์ของยานอนหลับ ทำให้เธอรู้สึกไร้เรี่ยวแรง เหล่า บรรดาบอดี้การ์ดก็คอยระแวดระวังเธออยู่ตลอดเวลา เห็นได้ชัดว่าเธอไม่มีทางต่อสู้ได้แน่

ยังโชคดีอยู่ที่ยาปลุกเซ็กส์ที่อวิ๋นชูเสี่ยวใส่ให้เธอยังไม่ออกฤทธิ์ในตอนนี้

เธอต้องเอาตัวรอดก่อนที่ยานั่นจะออกฤทธิ์ ได้ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่รอดแน่！

รถขับออกไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ แต่สิ่งที่น่าแปลกก็คือ รถถูกขับออกมาในเส้นทางที่เปลี่ยวและห่างไกลผู้คน

นี่ไม่ใช่ทางไปตระกูลฮั่วหนิ！

ตระกูลฮั่วเป็นตระกูลที่ร่ำรวยเป็นอันดับหนึ่งของเมืองไห่ เป็นไปไม่ได้ว่าพวกเขาจะอาศัยอยู่ในที่เปลี่ยวร้างเช่นนี้

ชูจิ่วเริ่มรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา

หรือว่านี่จะเป็นขวัญ ที่อวิ๋นชูเสี่ยวเตรียมไว้ให้เธอ？

ก่อนที่เธอจะคิดอะไรไปมากกว่านี้ ชูจิ่วรู้สึกได้ถึงอุณภูมิภายในร่ายกายของเธอกำลังเพิ่มสูงขึ้น พร้อมกับเลือดที่สูบฉีดจนทำให้แก้มทั้งสองของเธอร้อนผ่าว

แย่ละ！ ยาออกฤทธิ์แล้ว！

สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้เธอรู้สึกตกใจ

เมื่อเห็นใบหน้าที่แดงก่ำของเธอ บอดี้การ์ดพวกนั้นก็เผยยิ้มหื่น ๆ ออกมา “ดูเหมือนว่า ยาจะเริ่มออกฤทธิ์แล้สินะ”

พวกเขารู้เหรอว่าอวิ๋นชูเสี่ยววางยาเธอ？ เหมือว่าบอดี้การ์ดพวกนี้จะร่วมมือกับอวิ๋นชูเสี่ยวสินะ！

ชูจิ่วดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง ฤทธิ์ยานั่นกำลังกลืนสติของเธอ

“ใจเย็น ๆ ไม่ต้องรีบร้อนนะครับคุณหนู เดี๋ยวพวกผมจะให้บริการคุณเดี๋ยวนี้”

บอดี้การ์ดคนนึงจับมือของเธอมัด ก่อนที่จะเอาหน้าซุกไซร้ไปตามชุดเจ้าสาวของเธอ

“บุญหัวละเว้ย！วันนี้ฉันจะได้ลิ้มรสคุณหนูผู้สูงส่งด้วยล่ะ！”

“เร็ว ๆ หน่อย ต่อไปตาฉัน！แล้วอย่าลืมบันทึกวีดีโอไว้เป็นหลักฐานตามที่คุณคุณหนูอวิ๋นสั่งด้วยล่ะ” คนขับรถที่เหลือบมอง ผิวขาวเนียนของชูจิ่วผ่านกระจกมองหลัง พูดเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงที่อดรนทนไม่ไหว

ร่างกายของชูจิ่วแข็งทื่อ ดวงตาทั้งสองของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชัด

ที่แท้ของขวัญที่อวิ๋นชูเสี่ยวกล่าวถึงก็คือการย่ำยี่เธออย่างนั้นเหรอ！

อวิ๋นชูจิ่วฝืนตัวเองให้ถอยหนี เธอต้องพยายามสงบนิ่งที่สุดถึงจะสามารถหาทางเอาตัวรอดได้

“ถ้าตระกูลฮั่วรู้ว่า เจ้าสาวของเขาถูกข่มขืนก่อนเข้าพิธีแต่งงานพวกนายคิดว่า ตระกูลฮั่ว จะปล่อยพวกนายไว้ไหม”

เธอรีบใช้ตระกูลฮั่วมาเป็นข้องอ้างเพื่อป้องกันตัว

ดูเหมือนว่าสิ่งที่เธอพูดจะไม่ได้ผล บอดี้การ์ดพวกนั้นเอามือถือขึ้นมาอัดคลิปอย่างไม่ลังเล “ถ้าคนของตระกูลฮั่ว ให้ความสำคัญกับไอ้ขยะ อย่างฮั่วจิ่งเฉินนั่นจริง ๆ เธอคงไม่ต้องไปแต่งงานกับเขาหรอก แทบจะไม่มีใครให้ความสำคัญกับคุณชายคนเล็กของตระกูลฮั่วเลย แล้วนับประสาอะไรกับเธอล่ะ？

ชูจิ่วกัดริมฝีปากแน่น ยากำลังออกฤทธิ์รุนแรงขึ้นทำให้ใบหน้าของเธอดูมีเสน่ห์ และเย้ายวนมากขึ้น

หรือจะพูดได้ว่า หากชายคนใดได้เห็นหน้าของเธอตอนนี้ ล้วนแล้วแต่ต้องยอมจำนนให้เธอทั้งนั้น

มือของบอดี้การ์ดลูบไล้ไปทั่วใบหน้าของเธอ และในชั่วเสี้ยววินาทีถัดมาเขาก็กระชากชุดแต่งงานสีขาวของเธอออก

โชว์ให้เห็นไหล่ที่เรียบเนียน บอดี้การ์ดนายนั้นถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะสบถคำพูดที่หยาบคายออกมาว่า “แม่ เจ้าโว้ย！คุณหนูตระกูลอวิ๋นคนโตนี่ของดีจริง ！”

เขาจ้องไปที่ผิวอันบอบบางอย่างตะกละตะกลาม

ทันใดนั้นรูม่านตาของชูจิ่วก็หดลงอย่างกระทันหัน เธอกัดริมฝีปากล่าง พร้อมกับงอเข่าแล้วกระทุ้งไปที่หว่างขาของบอดี้การ์ดร่างยักษ์นั่นอย่างเต็มแรง

เสียงคำรามดังขึ้นอย่างเจ็บปวด

บอดี้การ์ดนายนั้นจ้องชูจิ่วตาแข็ง ก่อนจะตับหน้าชูจิ่วอย่างแรง “นังแพศยา！ เธอคิดว่าเธอเป็นคุณหนูผู้สูงส่งอย่างนั้นเหรอ！”

แรงตบนั้นแรงพอที่จะเรียกสติของชูจิ่วให้กลับคืนมาได้บ้าง

คนขับยิ้มเยาะ “โมโหอะไรเธอล่ะ ผู้หญิงก็ฤทธิ์เยอะอย่างนี้ล่ะ โดนเข้าไปทีก็เรียบร้อย！ ไม่แน่นะ เธออาจจะติดใจจนหนีตระกูลฮั่ว ออกมาเล่นชู้กับนายก็ได้”

“ก็จริง！ถ้างั้นฉันจะทำให้เธอลืมครั้งนี้ไม่ลงเลย！” เขาหัวเราะออกมา

ชูจิ่วรู้สึกสะอิดสะเอียนกับคำพูดหยาบคายของพวกเขาเต็มทน ในตอนที่พวกเขากำลังหัวเราะร่วนอยู่นั้น เธอได้อาศัยโอกาสนี้ กระโดนไปคว้าพวงมาลัยรถแล้วหมุนพวงมาลัยอย่างบ้าคลั่ง

“นังบ้านี่！ทำอะไรของเธอน่ะ เดี๋ยวก็ได้ตายกันหมดหรอก！” คนขับรถสบถออกมา เขาตกใจกับการกระทำของเธอจนวิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง

แม้ว่าบอดี้การ์ดจะดึงตัวชูจิ่วไว้จากทางด้านหลัง แต่คนขับรถก็ยังไม่สามารถบังคับรถให้กลับมาอยู่ในการควบคุมได้

รถเสียการควบคุมจนชนเข้ากับรถหรูคันหนึ่งอย่างจัง

รถรีมูซีนถูกกระแทกทำให้กระเด็นออกไปหลายเมตร รถหมุนวนก่อนจะหยุดลง ชูจิ่วเลยเลือกใช้จังหวะนี้หนีออกมา

'ตอนนี้ล่ะ หนี！'

เธอไม่ได้สนใจความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น เธอผลักประตูออกแล้ววิ่งหนีอย่าสุดแรงเกิด

“บัดซบ！นังนั่นหนีไปแล้ว！” ชูจิ่วได้ยินเสียงของบอดี้การ์ด และคนขับรถไล่ตามหลังเธอมา

คนขับและบอดี้การ์ดรีบลงจากรถเพื่อวิ่งไล่ตามเธอ หากชูจิ่วหนีไปได้ กลับไปพวกเขาคงโดนเล่นงานแน่

ชูจิ่ววิ่งไปยังรถหรูที่จอดอยู่ไม่ไกลออกไป เธอเวียนหัว และดวงตาพร่ามั่ว โชคดีที่ร่างกายส่วนอื่นของเธอไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมาก ทำให้เธอยังสามารถเคลื่อนไหวได้

ที่นี่ค่อนข้างเปลี่ยว ไม่มีรถสัญจรไปมานัก จะเห็นก็แต่รถหรูคันนั้นคันเดียวเท่านั้น และนี่ก็คือความหวังเดียวของเธอที่เหลืออยู่

รถบูกัตติ เวย์รอน รุ่นลิมิเต็ดคันนั้นถูกชนและจอดนิ่งอยู่ที่หน้าผา หากคนขับฝีมือไม่ดีพอ รถคันนี้และคนที่อยู่ในรถคงจะตกหน้าผาไปแล้วเป็นแน่

ชายที่นั่งอยู่ด้านหน้ารถลงมาตรวจสอบที่เกิดเหตุ ส่วนอีกคนยืนอยู่ที่ด้านหลังรถพร้อมกับโค้งตัวขออภัยอยู่ยกใหญ่ “ขอโทษครับ ผมประมาทเองครับ”

ชายที่นั่งอยู่เบาะหลังของลงจำใจต้องจากรถมาด้วยท่าทีที่ไม่สบอารมณ์ พร้อมรับสายโทรศัพท์ที่ดังเรียกอยู่นาน

น้ำเสียงที่โกรธจัดโพลงขึ้นจากปลายสาย “ตอนนี้แกอยู่ไหน？ เจ้าสาวใก้ลจะเดินทางมาถึงแล้ว แต่ฉันกลับไม่เห็นเงาหัวของแกเลย！ ถ้าไม่ใช่เพราะว่า แกเป็นลูกชายของฉัน แกคิดว่า ตระกูลฮั่วจะสนใจแกไหม？ เมืองไห่ใหญ่ขนาดนี้ แต่แกก็ยังหาเจ้าสาวมาแต่งงานด้วยไม่ได้ นี่แกจะต้องทำให้ตระกูลฮั่วอับอายไปถึงเมื่อไรกัน…”

“ผมออกมาจากตระกูลฮั่วแล้ว และจะไม่กลับไปที่นั่นอีก” พูดจบเขาก็ตัดสายทิ้งทันที

เมื่อจ้าวหยางผู้ช่วยของเขาตรวจดูสภาพรถเสร็จ เขาก็เดินไปรายงานชายคนนั้น “ท่านประธานครับ รถของเราถูกเฉี่ยวเล็กน้อย แต่ไม่เป็นอะไรมากครับ คงจะไม่เสียเวลาในการเจรจาธุระกับคุณหลิวครับ”

สีหน้าของชายหนุ่มเรียบเฉย “งั้นไปต่อ เซียวหลินจัดการทางนี้ด้วย”

เมื่อเห็นว่า ชายคนนั้นกำลังจะขึ้นรถไป ชูจิ่วก็รีบวิ่งอย่างสุดชีวิต ก่อนที่จะเอื้อมมือออกไปขว้างประตูรถที่กำลังจะถูกปิดลง

มือของเธอเป็นรอยแดงจากการถูกหนีบ แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญเท่าไร เธอเงยหน้าขึ้นมองชายคนนั้นแล้วอ้อนอวน “ช่วยด้วย ช่วยฉันที ขอร้องล่ะ......”

ชายคนนั้นก้มหัวลง แล้วจ้องไปที่หญิงสาว

จ้าวหยางไม่รู้จะทำยังไง เขาก้มหน้าลงแล้วเอ่ยถาม “ท่านประธานครับ ใก้ลจะถึงเวลานัดกับคุณหลิวแล้วนะครับ เราจะทำยังไงกับผู้หญิงคนนี้ดีครับ？”

เมื่อชูจิ่วได้ยินเช่นนี้ เธอก็คว้าปลายชุดสูทของชายคนนั้น และอ้อนวอนเขาออกมาเบา ๆ “ได้โปรด ช่วยฉันด้วย！”

ดวงตาคู่งามของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อล้น แต่กับมืดมิด ไม่มีประกายความสดใสเลยสักนิด

ชายคนนั้นเห็นชูจิ่วที่อยู่ในชุดแต่งงาน แล้วดูเหมือนว่าเขาจะนึกถึงอะไรบางอย่างที่พ่อเพิ่งพูดกับเขาออก

ขณะเดียวกันบอดี้การ์ด และคนขับรถบ้ากามสองคนนั่นก็ตามมาถึง เมื่อสังเกตเห็นรถที่เฉี่ยวชนกันเมื่อสักครู่นี้เป็นรถหรูราคาแพงพวกเขาจึงนิ่ง “ขออภัยด้วยครับคุณผู้ชายที่ขับรถเชี่ยวรถของคุณ เรื่องนี้เป็นอุบัติเหตุ เป็นความผิดของเราเอง เรากลัวว่าจะขับรถไปส่งตัวเจ้าสาวที่บ้านตระกูลฮั่วไม่ทัน”

แม้ว่าน้ำเสียงที่ใช้เหมือนจะเป็นการให้เกียรติ แต่เหมือนพวกเขาพยายามจะสื่ออะไรเป็นนัย ๆ มากกว่า “ตอนนี้เราต้องรีบไปส่งเจ้าสาว ไม่อย่างนั้นอาจจะทำให้ผิดฤกษ์ดีของตระกูลฮั่วได้ ถ้าเป็นอย่างนั้นเราคงรับผิดชอบไม่ไหว”

ชายคนนั้นไม่พูดอะไรออกมาสักคำ สายตาของเขาบ่งบอกว่าเขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว

ชูจิ่วทำได้แต่ส่ายหัวไปมา ตอนนี้ฤทธิ์ยาได้แทรกซึมไปทุกส่วนของร่างกายแล้ว เธอไม่มีสติพอที่จะรวบรวมคำพูดออกมาได้

เธอกำชายเสื้อสูทของชายคนนั้นไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เธอพยามกลั้นเสียงหอบเอาไว้ แล้วพูดออกมา “คุณคะ อย่าเชื่อพวกมันนะคะ พวกมันจะข่มขืนฉัน ช่วยฉันด้วยนะ......”

“นี่เธอพูดบ้าอะไร” คนขับรถโพลงออกมาอย่างร้อนใจ

“เอาเป็นว่า ผมขอแนะนำว่าคุณอย่ายื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องนี้เลยจะดีกว่า เพราะนี่เป็นเรื่องภายในของตระกูลฮั่ว” บอดี้การ์ดพูดเสริม

ตระกูลฮั่ว เป็นครอบครัวที่มีอำนาจที่สุดในเมื่อไห่

ชายคนนั้นก้มมองชูจิ่ว

ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยน้ำตา ใบหน้าของเธอแดงก่ำ ชุดเธอหลุดลุ่ยเผยให้เห็นไหล่ที่ขาวเนียน

เขาขมวดคิ้ว แล้วถอดเสื้อสูทออกคลุมทับร่างของเธอ “ขึ้นมา”

ชูจิ่วปีนขึ้นรถไปอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเธอกำลังคว้าเชือกฟางเส้นสุดท้ายที่สามารถช่วยชีวิตเธอเอาไว้ได้

จ้าวหยางล็อคประตูรถลงอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้ชายสองคนเข้าใก้ลเธอได้

เมื่อเห็นดังนั้นคนขับรถก็ยังไม่ละความพยายาม เขากลับพูดข่มขู่อย่าเดือดดาลว่า “พวกคุณรู้ไหมว่าคนที่คิดจะต่อต้านกับตระกูลฮั่วจะมีจุดจบยังไง？”

“ไม่ ฉันรู้แค่จุดจบของพวกนาย”

น้ำเสียงทิ้งท้ายของชายคนนั้นเย็นเฉียบจนบาดลึกลงไปในกระดูกสันหลัง “เซียวหลิน จัดการให้เรียบร้อย”

เมื่อพูดจบเขาก็สั่งให้จ้าวหยางขับรถออกไปทันที

“ออกรถ！”