ท่วงทำนองที่ถูกขโมย, รักทรยศ

Juliette Edwards POV:

ใบหน้าของเจคแข็งทื่อ ท่าทีมีเสน่ห์และห่วงใยของเขาสลายไป ถูกแทนที่ด้วยประกายความสับสนและบางอย่าง... ความหวาดระแวง เขาก้าวเข้ามาหาฉันครึ่งก้าวแล้วหยุด สายตาของเขากวาดจากใบหน้าฉันไปยังโทรศัพท์ในมือ

“พิมพ์ปูน?” เขาฝืนหัวเราะ แต่มันฟังดูฝืดเฝื่อน “ที่รัก คุณพูดเรื่องอะไรน่ะ?”

“สำหรับลูกไง” ฉันพูด น้ำเสียงเบาและโปร่งสบาย ราวกับกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ “ฉันอยากจะจดจำช่วงเวลานี้ไว้”

สายตาของเขาจับจ้องมาที่ฉัน ค้นหา พยายามถอดรหัสการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เขาทำไม่ได้ เขาไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของฉัน คนที่เขาฝังทั้งเป็น เขารู้จักแค่เวอร์ชันที่เขาสร้างขึ้นมาเท่านั้น

“เราทำทีหลังก็ได้” เขาพูด เสียงตึงเครียดเกินไปหน่อย “คุณเหนื่อย คุณคิดอะไรไม่ค่อยออก ผมมีประชุมใหญ่กับค่ายพรุ่งนี้นะ จำได้ไหม? เราไปพร้อมกันสัปดาห์หน้าก็ได้”

เขากำลังพยายามเลื่อนเวลา พยายามควบคุมตารางเวลา

“โอ้ จริงด้วย” ฉันพูด แสร้งทำเป็นเพิ่งนึกออก “งานของคุณสำคัญมากนี่นา แน่นอนว่าคุณมาไม่ได้อยู่แล้ว”

ฉันยิ้ม เป็นรอยยิ้มกว้างที่ดูเปี่ยมสุขแต่ไม่ถึงดวงตา “ไม่ต้องห่วงหรอกเจค ฉันไปคนเดียวได้”

ความโล่งใจที่ปรากฏบนใบหน้าของเขาชัดเจนจนเกือบจะน่าขบขัน เขาคิดว่าตัวเองรอดพ้นจากกระสุนไปได้

เขาก้าวเข้ามาจูบหน้าผากฉัน เป็นท่าทีแสดงความรักใคร่แบบผู้ใหญ่เอ็นดูเด็ก “นี่สิที่รักของผม เข้าใจอะไรง่ายๆ เสมอ”

วันรุ่งขึ้นคือวันนั้น วันที่ฉันจะตัดโซ่ตรวนเส้นสุดท้ายที่ผูกมัดฉันไว้กับพวกเขา

ขณะที่เจคกำลังจะออกไป “ประชุมใหญ่” ของเขา เขาหยุดที่ประตู เขายัดกล่องของขวัญเล็กๆ ที่ห่ออย่างลวกๆ ใส่มือฉัน

“ของเล็กๆ น้อยๆ ให้คุณอารมณ์ดีขึ้น” เขาพูด น้ำเสียงนุ่มนวลราวกำมะหยี่ตามปกติ

ฉันเปิดมันออก ข้างใน บนสำลีราคาถูก มีล็อกเก็ตเงินอันหนึ่ง มันก็สวยดี แต่ฉันจำมันได้ทันที มันเป็นของสต็อกสำเร็จรูปจากร้านขายของที่ระลึกในโรงพยาบาล แบบที่คุณซื้อเป็นของขวัญในนาทีสุดท้าย เขาคงจะซื้อมันมาเมื่อวานตอนที่ฉันกำลัง “พักฟื้น” อยู่บนม้านั่ง

คลื่นความโกรธที่เย็นเยียบและแข็งกร้าวกระทบเข้ามาในตัวฉัน รุนแรงจนเกือบทำให้ฉันเวียนหัว เขากำลังให้น้องสาวฉันใส่เพชรที่ซื้อด้วยจิตวิญญาณของฉัน และให้ของกระจอกราคาไม่กี่ร้อยบาทกับฉันเพื่อให้ฉันเงียบ

ฉันฝืนยิ้มอย่างขอบคุณ “สวยจังเลย ขอบคุณนะเจค”

เขายิ้มกว้าง พอใจในตัวเอง “ผมรู้ว่าคุณต้องชอบ แล้วเจอกันคืนนี้นะที่รัก”

หลังจากเขาไป ฉันตัดสินใจแวะที่หนึ่งเป็นที่สุดท้าย ฉันขับรถไปที่บ้านพ่อแม่ของฉัน คฤหาสน์ชานเมืองที่กว้างขวางซึ่งเพลงของฉันเป็นคนจ่ายค่าก่อสร้าง ฉันจอดรถห่างออกไปหน่อย หัวใจเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอและเย็นชา

ฉันเดินขึ้นไปตามทางเดินหินและหยุดอยู่หน้าประตู ฉันได้ยินเสียงของพวกเขาผ่านหน้าต่างห้องนั่งเล่นที่เปิดแง้มอยู่

“พี่เขาแค่ทำตัวดราม่าค่ะแม่” บริทนีย์กำลังคร่ำครวญ “พี่เขาเป็นแบบนี้ทุกทีเวลาหนูมีงานใหญ่ๆ เหมือนกับว่าทนไม่ได้ที่หนูเป็นจุดสนใจ”

“แม่รู้จ้ะลูกรัก แม่รู้” เสียงแม่ของฉันปลอบ “อดทนอีกหน่อยนะลูกก็รู้ว่าพี่สาวลูกเป็นคนยังไง เขายอมทำเพื่อครอบครัวเสมอ จำตอนที่เขายอมให้ลูกได้ที่เรียนที่สถาบันดนตรีแทนได้ไหม? ครั้งนี้ก็ไม่ต่างกันหรอก พอหนูได้รางวัลนั่นมา แล้วลูกก็คลอด เดี๋ยวเขาก็กลับเข้าที่เข้าทางเอง”

พ่อของฉันถอนหายใจ เสียงหนักอึ้งและเหนื่อยหน่าย “ลินดา บริทนีย์ พอเถอะ ขอให้เรื่องมันสงบๆ ไปจนกว่าจะผ่านงานกาลาไปก่อน เราจะให้จูลี่สร้างเรื่องไม่ได้เด็ดขาด ถ้าคณะกรรมการ Vanguard รู้เข้า... หรือที่แย่กว่านั้น ถ้าเจคตกใจกลัว... เรื่องทั้งหมดนี้อาจจะพังลงได้”

เสียงของเจคแทรกเข้ามา หนักแน่นและปลอบโยน “ไม่ต้องห่วงครับคุณอา ทุกอย่างอยู่ในการควบคุม ผมอยู่กับเธอที่โรงพยาบาลเมื่อเช้านี้ คุณหมอยืนยันแล้วว่าเด็กแข็งแรงดี เราแค่ต้องรอจนกว่าจะคลอด หลังจากนั้น จูลี่จะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากอยู่กับผม และผมจะทำให้แน่ใจว่าเธอจะสนับสนุนบริทนีย์ต่อไปอย่างไม่มีเงื่อนไข”

ร่างกายของฉันเย็นเฉียบ ไม่ใช่แค่คู่หมั้นกับน้องสาวของฉัน แต่มันคือทั้งครอบครัวของฉัน การสมคบคิดของใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ทั้งหมดรวมหัวกันในการทำลายชีวิตของฉันอย่างเงียบๆ และเป็นระบบ

ฉันไม่ใช่ลูกสาวของพวกเขา ฉันคือการลงทุนของพวกเขา ห่านทองคำที่พวกเขาขังไว้ในกรง และลูกคนนี้... ลูกคนนี้คือตัวล็อกกรง

ล็อกเก็ตในกระเป๋าของฉันรู้สึกหนักอึ้งเหมือนตะกั่ว มือของฉันสั่นขณะหยิบมันออกมา มันลื่นหลุดจากนิ้วที่ชาด้านของฉันและกระทบกับขั้นบันไดหินดังแกร๊ง ตัวล็อกราคาถูกแตกหักทันที กล่องที่ใส่มาด้วยก็หล่นจากกระเป๋าถือของฉัน กระดาษทิชชู่ที่อยู่ข้างในกระจายเกลื่อนที่เท้า

ฉันหันหลังแล้ววิ่งหนีไป

กลับมาที่รถ โทรศัพท์ของฉันสั่น เป็นสายจากเจค ฉันปล่อยให้มันดัง เขาโทรมาอีกครั้ง และอีกครั้ง ในที่สุด ข้อความก็เข้ามา

จูลี่ คุณอยู่ไหน? แม่บ้านบอกว่าเห็นของของคุณตกเกลื่อนอยู่หน้าบ้านพ่อแม่คุณ เกิดอะไรขึ้น? โทรหาผมด้วย

ฉันไม่สนใจมัน โทรศัพท์ของฉันดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ฉันรับสาย แต่ไม่พูดอะไร ปล่อยให้ความเงียบยืดยาวออกไป

“จูลี่? ขอบคุณพระเจ้า คุณโอเคไหม? อยู่ที่ไหน?” เสียงของเขาเจือด้วยความร้อนรนที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน เขากำลังสูญเสียการควบคุม

ในพื้นหลัง ฉันได้ยินเสียงที่สงบและเป็นมืออาชีพ เสียงพยาบาล

“คุณเอ็ดเวิร์ดคะ? รบกวนเซ็นเอกสารยินยอมตรงนี้ด้วยค่ะ เราจะได้เริ่มทำหัตถการกัน”

หัตถการเพื่อยุติการตั้งครรภ์ของฉัน

มีเสียงสูดหายใจเข้าอย่างแรงจากปลายสายของเจค เสียงของความตกใจอย่างแท้จริงและบริสุทธิ์

“หัตถการ?” เขาพูดเสียงติดขัด “จูลี่ หัตถการอะไร? คุณกำลังทำอะไร? คุณทำไม่ได้นะ!”

เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนกที่ในที่สุดก็เป็นของจริงและน่าสมเพช เขาไม่เคยกลัวที่จะเสียฉันไป เขากลัวที่จะเสียอำนาจต่อรองของเขาไปต่างหาก

ฉันมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ของฉัน ที่ชื่อของเขาซึ่งกำลังกะพริบอยู่

จากนั้น ด้วยการกดนิ้วโป้งครั้งสุดท้ายที่ปลดปล่อยฉันเป็นอิสระ ฉันวางสายและปิดโทรศัพท์