ลูน่าผู้ถูกอัลฟ่าปฏิเสธ — อุ้มท้องลูกของศัตรูเขา

มุมมองของศรัณย์ภัทร:

เป็นเวลาสองวันที่บ้านต้นไม้ของอัลฟ่าเงียบสงัด เขาไม่กลับมา พื้นที่ที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอันทรงพลังและน่าหลงใหลของคู่แท้ของฉัน กลิ่นสนและมัสก์ป่า ตอนนี้กลับรู้สึกว่างเปล่า กลิ่นหอมหวานจนน่าคลื่นไส้ของลลิลที่ยังคงตกค้างอยู่เป็นเครื่องเตือนใจถึงความล้มเหลวของฉัน

ฉันไม่ร้องไห้ น้ำตาแข็งตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งในอกของฉัน แต่ฉันกลับเคลื่อนไหวด้วยความเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยว ฉันรวบรวมของขวัญทุกชิ้นที่เขาเคยให้ ดอกไม้ป่าทับแห้งจากการพบกันครั้งแรกของเรา ก้อนหินแม่น้ำเรียบๆ ที่เขาบอกว่าสีเหมือนตาของฉัน หมาป่าไม้ตัวเล็กๆ ที่เขาแกะสลักให้ฉัน

ฉันโยนมันลงไปในเตาผิงทีละชิ้น เฝ้ามองเปลวไฟเผาผลาญพวกมันจนกลายเป็นเถ้าถ่าน เช่นเดียวกับความรักของฉันที่มีต่อเขา

ในวันที่สาม เมฆา เบต้าของคีรินก็มาถึง เขาไม่กล้าสบตาฉัน เขายื่นกล่องกำมะหยี่ออกมา

“อัลฟ่าคีรินขอให้คุณนำสิ่งนี้ไปให้เลดี้ลลิลในงานฉลองวันเกิดของเธอคืนนี้ครับ” เมฆาส่งกระแสจิตมา ความคิดของเขาเจือด้วยความสงสาร “มันเป็นของขวัญ”

ฉันรับกล่องมาแล้วเปิดมันออก ข้างใน บนผ้าไหมเนื้อดี มีสร้อยคอทำจากมูนสโตน มันส่องประกายระยิบระยับด้วยแสงจากภายใน สวยงามและบริสุทธิ์ เขาเคยสัญญากับฉันในคืนพิธีจับคู่ของเรา “ของขวัญสำหรับลูน่าหนึ่งเดียวของพี่” เขาเคยพูดไว้

ตอนนี้ เขากำลังส่งมันไปให้หล่อน โดยใช้ฉันเป็นคนส่งสาร

มันไม่ใช่แค่การดูถูก แต่มันคือข้อความ บทบาทของฉันไม่ใช่คู่แท้อีกต่อไป แต่เป็นคนรับใช้

“บอกเขาว่าฉันจะไปส่งให้ด้วยตัวเอง” ฉันพูดเสียงดัง น้ำเสียงมั่นคง

หลังจากเมฆาจากไป ฉันไปที่หีบซ่อนของฉัน จากใต้ก้นหีบปลอม ฉันหยิบกริชเล่มเล็กแบนๆ ออกมา มันถูกแกะสลักจากหินออบซิเดียนสีดำชิ้นเดียว เย็นและหนักในมือของฉัน บนใบมีดมีอักษรรูนสลักด้วยเงิน มันคือกริชสำหรับพิธีปฏิเสธ สิ่งประดิษฐ์จากตระกูลของฉันสำหรับพิธีกรรมที่เจ็บปวดและเป็นที่สิ้นสุดจนแทบไม่มีใครเคยใช้

คืนนี้ ที่งานเลี้ยงของหล่อน ต่อหน้าฝูงพันธมิตรทั้งหมด ฉันจะปลดปล่อยตัวเองให้เป็นอิสระ

เมื่อฉันก้าวเข้าไปในห้องโถงใหญ่ คลื่นพลังงานที่ไม่เป็นมิตรก็ซัดเข้ามาหาฉัน สายตานับร้อยคู่จับจ้องมาที่ฉัน กระแสจิตดังกระหึ่มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

“นังโอเมก้านั่นมาจริงๆ ด้วย ดูชุดถูกๆ ของหล่อนสิ”

“ไม่มีความอายเลย หลังจากเรื่องที่ทำลงไป”

“ทำไมอัลฟ่าคีรินยังไม่เนรเทศหล่อนไปอีกนะ?”

ฉันไม่สนใจพวกเขา สายตาของฉันจับจ้องไปที่กลางห้อง ที่ซึ่งคีรินยืนอยู่โดยมีลลิลเกาะแขนของเขาอยู่ หล่อนดูเจิดจรัสในชุดราตรีสีทองระยิบระยับ สร้อยคอมูนสโตนสวมอยู่บนคอของหล่อนแล้ว หล่อนคงจะใจร้อนรอไม่ไหว

ฉันเดินตรงไปหาพวกเขา กริชออบซิเดียนซ่อนอยู่ในรอยพับของชุดเรียบๆ ของฉัน ฉันยื่นกล่องกำมะหยี่เปล่าๆ ออกไป

“คุณลืมกล่องใส่ของขวัญของคุณค่ะ” ฉันพูด น้ำเสียงของฉันดังก้องไปทั่วห้องโถงที่เงียบกริบในทันใด

ดวงตาของลลิลเป็นประกายแห่งชัยชนะ หล่อนโน้มตัวเข้าไปจูบแก้มของคีริน เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างโจ่งแจ้ง “โอ๊ย ตายจริง ขอบคุณนะจ๊ะศรัณย์ภัทร พอดีคีรินเขาอยากให้ฉันรีบใส่น่ะ”

จากนั้น ดวงตาของหล่อนก็เบิกกว้างและหล่อนก็อุทานออกมาเบาๆ สะดุดอย่างเสแสร้ง “โอ๊ย! ตะคริว!”

คีรินหันมาสนใจหล่อนอย่างเต็มที่ทันที คิ้วของเขาขมวดด้วยความกังวล “เป็นอะไรหรือเปล่า? ให้พี่เรียกหมอไหม?”

“ไม่ ไม่เป็นไรค่ะ” หล่อนหายใจหอบ กุมแขนเขาแน่นขึ้น “แค่... เวียนหัวนิดหน่อย”

เขาเสียสมาธิ มันเป็นช่วงเวลาที่สมบูรณ์แบบ

ฉันชักกริชออบซิเดียนออกมา ฝูงชนอุทานลั่น ศีรษะของคีรินหันขวับมาทางฉัน ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อแล้วก็หรี่ลงด้วยความโกรธ

“ศรัณย์ภัทร นี่มันหมายความว่ายังไง? วางมันลง!” เขาคำราม

ฉันไม่สนใจเขา ฉันกรีดคมมีดที่คมกริบลงบนฝ่ามือของตัวเอง ความเจ็บปวดนั้นสะอาดและเป็นจริง ฉันยกมือที่เปื้อนเลือดขึ้น ให้ทุกคนได้เห็น

จากนั้น ฉันก็เอ่ยถ้อยคำโบราณ น้ำเสียงของฉันดังก้องไปด้วยพลังที่พวกเขาไม่เคยได้ยินจากฉันมาก่อน พลังที่ฉันซ่อนไว้มานานเกินไป

“ข้า, ศรัณย์ภัทรแห่งตระกูลเขี้ยวขาว, ขอปฏิเสธท่าน, คีรินแห่งฝูงจันทราโลหิต, จากการเป็นคู่แท้ของข้า”

มนตราในคำพูดสั่นสะเทือนในอากาศ เป็นพลังทางกายภาพ คีรินเซถอยหลังราวกับถูกตบหน้า ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความตกใจและความเจ็บปวดอย่างกะทันหัน สายสัมพันธ์คู่แท้ สายใยศักดิ์สิทธิ์ที่เทพีแห่งดวงจันทร์สร้างขึ้น กำลังถูกฉีกขาดอย่างรุนแรง เพื่อให้การปฏิเสธสมบูรณ์ เขาต้องยอมรับมัน

“หยุดเรื่องไร้สาระนี่ซะ!” เขาคำราม ความทุกข์ใจเรื่องลลิลทำให้เขาบ้าบิ่นและใจร้อน เขาแค่ต้องการให้เรื่องดราม่านี้จบลง

ในสภาวะที่กระสับกระส่าย เขาต้องการที่จะปัดเป่าการท้าทายของฉันและกลับไปหาลลิล เขาจึงเอ่ยคำตอบที่ผูกมัดออกมาโดยไม่ทันคิด

“ข้า, คีริน, ยอมรับการปฏิเสธของเจ้า”

ทันทีที่คำพูดหลุดออกจากปากของเขา ราวกับว่าโลกทั้งใบแตกสลาย ความเจ็บปวดรวดร้าวที่แผดเผาราวกับเหล็กร้อนฉีกกระชากผ่านหน้าอกของฉัน ความเจ็บปวดที่ลึกซึ้งจนแทบจะขโมยลมหายใจของฉันไป ฉันเห็นภาพสะท้อนของความเจ็บปวดนั้นในดวงตาของเขาก่อนที่ความสับสนและเสียงร้องของลลิลจะดึงความสนใจของเขากลับไป

ในวินาทีนั้นเอง มีเท้าหนึ่งยื่นออกมาจากฝูงชนและขัดขาฉัน ฉันล้มลงอย่างแรง ศีรษะของฉันกระแทกกับพื้นหินอ่อนอย่างจัง ดาวระเบิดอยู่หลังดวงตาของฉัน

ท่ามกลางเสียงอื้ออึงในหู ฉันได้ยินเสียงของคีรินที่อยู่ห่างไกลและตื่นตระหนก แต่ไม่ใช่เพื่อฉัน “ลลิล! ใครก็ได้ไปตามหมอมาที!”

เขาหันหลังและจากไป รีบพาลลิลที่กำลังร้องโหยหวนออกจากห้องโถงโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย

สายสัมพันธ์ขาดสะบั้น มันเป็นบาดแผลที่เปิดกว้างและเลือดไหลในจิตวิญญาณของฉัน แต่ภายใต้ความเจ็บปวดนั้นมีเศษเสี้ยวของสิ่งอื่นอยู่... อิสรภาพ

ฉันไม่สนใจเสียงเยาะเย้ยและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยจากฝูงชน ฉันพยุงตัวเองลุกขึ้น เลือดไหลซึมจากหน้าผากของฉัน แต่ฉันยืนตัวตรง โดดเดี่ยว อ่อนแอ และในที่สุด ก็เป็นอิสระอย่างสมบูรณ์ ฉันต้องไปโรงพยาบาลของมนุษย์ ฉันต้องช่วยลูกของฉัน