ราคาของรักที่ไม่ได้เอ่ย

มุมมองของเอลิน จิระอนันต์:

แขนของภีมโอบรอบตัวเอมิกาแน่นขึ้น เป็นท่าทีปกป้องที่เป็นไปโดยสัญชาตญาณของเขาพอๆ กับที่เป็นมีดกรีดหัวใจฉัน เขามองมาที่ฉัน ดวงตาเต็มไปด้วยคำกล่าวหาที่เย็นชาและแข็งกร้าวซึ่งลบเลือนแววตาแห่งการจดจำได้เมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น

ฉันนึกถึงสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ตอนที่เด็กหนุ่มขี้เมาคนหนึ่งพยายามจะต้อนฉันเข้ามุมในงานปาร์ตี้ ภีมเดินตัดห้องมาในสามก้าว ยืนขวางระหว่างเรา ร่างกายของเขาเป็นกำแพงที่แข็งแกร่งและไม่สั่นคลอน เขาไม่ได้พูดอะไร แค่จ้องมองผู้ชายคนนั้นจนกระทั่งเขาล่าถอยไป เขาเคยเป็นเกราะป้องกันของฉัน แต่ตอนนี้ เขากำลังปกป้องผู้หญิงที่ช่วยทำลายทุกสิ่งที่ฉันเคยมี

“ภีมคะ” เอมิกาสะอื้น นิ้วของเธอจิกลงบนแขนเสื้อของเขา “คุณก็รู้ว่าครอบครัวของเธอทำอะไรไว้ พวกมันเป็นอาชญากร และเธอ...เธอก็โหดร้ายไม่แพ้กัน เธอแกล้งทำเป็นให้ทุนการศึกษาคุณ แล้วก็มาเหยียดหยามคุณต่อหน้าทุกคน เรียกคุณว่าเด็กในอุปการะ”

คำดูถูกเก่าๆ ที่ถูกกุขึ้นมานั้นเหมือนเป็นการตบหน้าซ้ำอีกครั้ง

“เธอไม่ควรอยู่ที่นี่” เอมิกากรีดร้อง เสียงของเธอสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง “เธอไม่ควรอยู่ใกล้คุณเลย และเธอก็ปล่อยให้ลูกสาวของเธอ...ปล่อยให้ลูกสาวของเธอพยายามจะฆ่าลูกของเรา!”

สีหน้าของภีมแข็งกร้าวขึ้นเป็นหน้ากากแห่งความรังเกียจอย่างที่สุด เขามองจากใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของเอมิกามายังใบหน้าของฉัน สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่สีหน้าซีดเผือดแต่ท้าทายของฉัน

“เธอนี่มันน่ารังเกียจจริงๆ เอลิน” เขาพูด น้ำเสียงต่ำและเต็มไปด้วยพิษสง

พูดจบ เขาก็หันหลัง พาเอมิกาที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นเดินจากไป ฝูงชนซึ่งได้รับคำตัดสินจากพระเอกของเรื่องแล้ว ก็เริ่มสลายตัวไป ทิ้งสายตาประณามครั้งสุดท้ายมาทางฉัน

ฉันถูกทิ้งให้นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ กอดลูกสาวไว้แน่น โลกรอบตัวเงียบสงัดและว่างเปล่า ความเย็นเยียบซึมซาบเข้าไปในกระดูก เย็นยิ่งกว่าพื้นกระเบื้องยางใต้เข่าของฉันเสียอีก

“หนูขอโทษค่ะแม่” คีนกระซิบ ร่างเล็กๆ ของเธอสั่นสะท้านด้วยเสียงสะอื้น “หนูขอโทษจริงๆ ค่ะ”

“ชู่ว์ ลูกรัก” ฉันพึมพำ ลูบผมเธอ “มันไม่ใช่ความผิดของลูกนะ แม่รู้ว่าลูกไม่ได้ทำอะไรผิด ลูกเป็นเด็กดี”

เธอมองขึ้นมาที่ฉัน ดวงตาสีเข้มคู่โตของเธอ...ดวงตาของเขา...คลอไปด้วยน้ำตา “แม่คะ...นั่นใช่พ่อของหนูหรือเปล่าคะ?”

คำถามนั้นลอยอยู่ในอากาศ เปราะบางและเต็มไปด้วยความหวังที่ฉันต้องบดขยี้มันทิ้ง หัวใจของฉันแตกสลาย ฉันพูดไม่ออก ทำได้เพียงดึงเธอเข้ามากอดแน่นขึ้นขณะที่น้ำตาของฉันเองก็เริ่มไหลรินอย่างเงียบๆ

“เขากำลังจะมีลูกอีกคน” เธอพูด เสียงเล็กและยอมจำนน “เขาไม่ใช่พ่อของหนูอีกต่อไปแล้วใช่ไหมคะ?”

คืนนั้น หลังจากที่ฉันกล่อมคีนที่หัวใจสลายให้หลับบนเตียงในโรงพยาบาลแล้ว ฉันก็ไปพบหมอ ข่าวร้ายคือ โรคลูคีเมียกำลังลุกลามเร็วกว่าที่คาดไว้ ความเครียดไม่ได้ช่วยอะไรเลย

“เรารอต่อไปไม่ได้แล้วนะเอลิน” หมอเอวานส์พูด ใบหน้าของเขาใจดีแต่คำพูดของเขาตรงไปตรงมา “คุณต้องปลูกถ่ายไขกระดูก เดี๋ยวนี้เลย”

เขาบอกตัวเลขออกมา มันเกือบจะเท่ากับจำนวนเงินทั้งหมดที่ฉันมีอยู่บนโลกใบนี้ ผลรวมของเงินเก็บทั้งชีวิตที่เก็บหอมรอมริบมาจากการทำงานจิปาถะ เป็นเด็กเสิร์ฟ และทำความสะอาดบ้าน มันคืออนาคตของคีน และมันคือราคาชีวิตของฉัน

ฉันเดินออกจากห้องทำงานของเขาอย่างมึนงง ใบแจ้งหนี้ของโรงพยาบาลอยู่ในมือข้างหนึ่ง และข้อเรียกร้องค่าเสียหายของกัลยาอยู่ในมืออีกข้างหนึ่ง ชีวิตของฉัน หรืออิสรภาพของลูกสาวฉัน มันไม่มีทางเลือกเลย

นอกโรงพยาบาล รถสีดำคันหรูคันหนึ่งแล่นมาจอดข้างๆ ฉัน กระจกรถเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าด้านข้างที่เย็นชาของภีม

“ขึ้นมา” เขาพูด ไม่ใช่คำขอร้อง แต่เป็นคำสั่ง

ฉันลังเล แล้วก็เลื่อนตัวเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง ที่นั่งข้างคนขับให้ความรู้สึกเหมือนเป็นพื้นที่ที่ฉันไม่มีสิทธิ์จะครอบครองอีกต่อไป ในรถมีกลิ่นหนังราคาแพงและน้ำหอมกลิ่นดอกไม้ที่หอมหวานจนเลี่ยนของเอมิกา รูปถ่ายของพวกเขาสองคนในกรอบสีเงินเล็กๆ ถูกหนีบไว้ที่ช่องแอร์ หมอนอิงนุ่มๆ ที่ปักอักษรย่อของพวกเขาวางอยู่บนเบาะข้างๆ ฉัน

ความทรงจำอันขมขื่นผุดขึ้นมา: ฉันแอบเอารูปถ่ายของเราสองคนใส่ไว้ในรถเก่าๆ สมัยเรียนของเขา และเขาที่เจอมันแล้วก็โยนมันเข้าไปในช่องเก็บของพร้อมกับหัวเราะ บอกว่าเขาไม่ต้องการรูปถ่ายเมื่อมีตัวจริงอยู่ข้างๆ แล้ว

“ตอนนี้เอมิกาอ่อนไหวมาก” ภีมพูด สายตาของเขามองไปที่ถนน “เรื่องน่าตกใจวันนี้มันกระทบกระเทือนจิตใจเธอมาก เธอต้องการคำขอโทษ”

ท้องของฉันบิดเกร็ง “ขอโทษเรื่องอะไร? เรื่องที่ลูกสาวฉันสะดุดล้มเหรอ?”

“ขอโทษเรื่องที่ครอบครัวของคุณทำกับครอบครัวของเธอ” เขาพูด น้ำเสียงเรียบและเย็นชา “สำหรับอาชญากรรมของพ่อคุณ คุณต้องขอโทษแทนพวกเขา”

โลกหมุนคว้างอยู่ตรงหน้าฉัน พ่อของฉันที่ตายไปพร้อมกับยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเอง แม่ของฉันที่ตรอมใจตาย พวกเขาจากไปแล้ว และเขาต้องการให้ฉันดูหมิ่นความทรงจำของพวกเขาเพื่อผู้หญิงที่เต้นรำอยู่บนหลุมศพของพวกเขา

“พ่อแม่ของฉันไม่ใช่อาชญากร” ฉันพูด เสียงสั่นด้วยความโกรธที่ไม่เคยรู้สึกมานานหลายปี “ชื่อเสียงของพวกเขาถูกลากไปคลุกโคลนโดยคนอย่างครอบครัวของเธอ และในขณะที่เอมิกากำลัง ‘อ่อนไหว’ อยู่ในคฤหาสน์ของเธอ ฉันกำลังท้องแก่ตัวคนเดียว ขนลังสินค้าในโกดังจนหลังแทบหักแค่เพื่อจ่ายค่าเช่า มีใครเคยสนใจความรู้สึกของฉันบ้างไหมภีม? คุณเคยไหม?”

ความเงียบในรถนั้นหนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

“ฉันรู้ว่าฉันเป็นหนี้คำขอโทษคุณ” ฉันพูด เสียงขาดห้วง “สำหรับสิ่งที่ฉันทำกับคุณ ฉันจะเสียใจไปตลอดชีวิต แต่ฉันไม่ได้เป็นหนี้อะไรเอมิกา มหกิจไพศาล”

เขาเหยียบเบรกอย่างแรง จอดรถเข้าข้างทางที่เปลี่ยวร้าง เขาหันมาในที่นั่ง ใบหน้าของเขาถมึงทึง

“คุณอยากจะเล่นเกมนี้จริงๆ เหรอเอลิน?” เขาคำราม “คุณอยากจะพูดถึงสิ่งที่คุณควรจะได้รับงั้นเหรอ? คุณไม่มีอะไรเลย ถ้าผมพาคุณขึ้นศาล คุณจะแพ้ และคุณจะเสียลูกสาวของคุณไป”

มันเป็นคำขู่ที่ดิบเถื่อนและโหดร้าย ทนายความหายไปแล้ว นี่คือชายที่บาดเจ็บ กำลังฟาดฟันด้วยอำนาจทั้งหมดที่เขามีอยู่ในตอนนี้

เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงของเขาลดลงเป็นเสียงกระซิบที่อันตราย “ผมเริ่มสงสัยแล้วว่าคุณเหมาะที่จะเป็นแม่คนหรือเปล่า บอกผมมาสิเอลิน ใครคือพ่อของคีน? หรือว่าเขาก็เป็นแค่ ‘ของเล่น’ อีกชิ้นหนึ่งของคุณที่คุณเขี่ยทิ้งเมื่อเบื่อแล้ว?”

คำถามนั้น ใกล้เคียงความจริงแต่ก็ห่างไกลเหลือเกิน เป็นการโจมตีครั้งสุดท้ายที่ทำลายล้างฉันจนย่อยยับ คลื่นความวิงเวียนซัดเข้ามา และรสชาติโลหะของเลือดก็เต็มคอ ฉันกำเสื้อผ้าของตัวเองแน่น หายใจหอบกระเส่า

น้ำตาไหลอาบแก้ม “เธอไม่ใช่ลูกของคุณภีม” ฉันโกหก คำพูดนั้นฉีกกระชากฉันเป็นชิ้นๆ “คุณไม่มีสิทธิ์ถามถึงเธอ คุณไม่มีสิทธิ์มาสนใจตอนนี้ คุณเสียสิทธิ์นั้นไปเมื่อหกปีก่อนแล้ว”