ตอน 3
เพราะเป็นลูกผู้ชาย ทำให้ดีแลนต้องทำตามคำสัญญาที่ได้ให้เอาไว้กับคุณปู่อย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้
เขาเดินทางมายังจังหวัดหนึ่งของประเทศไทย ซึ่งเป็นจังหวัดที่ยังไม่ได้เจริญมากนัก หากเทียบกับจังหวัดอื่นๆ ของเมืองไทย
“เจ้านายแน่ใจหรือครับว่าจะอยู่ได้”
ลูกน้องคนสนิทที่ดูแลเขาตั้งแต่เรื่องเส้นผมจนกระทั่งเรื่องบนเตียงเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง เพราะตั้งแต่เขาเกิดมา ไม่เคยอยู่ห่างจากความเจริญและแสงสีเลยแม้แต่วันเดียว
“อยู่ไม่ได้ก็ต้องอยู่ว่ะ ก็ฉันดันไปรับปากกับคุณปู่เอาไว้แล้วนี่”
“แล้วเจ้านายรู้แล้วเหรอครับว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร”
“ยัง”
“อ้าว แล้วจะไปตามหาได้ที่ไหนกันล่ะครับ”
“ถึงฉันจะไม่รู้จักผู้หญิงคนนั้นมาก่อน แต่ฉันก็มีชื่อกับนามสกุลของพ่อเธอ เมืองแคบๆ แบบนี้ ไม่น่าจะหาตัวยากหรอก”
“แล้วถ้าเจอตัว เจ้านายจะทำยังไงครับ”
ดีแลนไหวไหล่กว้างสมบูรณ์แบบของตัวเองน้อยๆ อย่างไม่แคร์
“ก็ถ้าเจอตัว แล้วแม่นั่นมีลูกมีผัวแล้ว ฉันก็สบายตัวไม่ต้องทำอะไรเลย”
“แล้วถ้าเกิดผู้หญิงคนนั้นยังโสดล่ะครับเจ้านาย”
“ถ้ายังโสด ฉันก็แค่เข้าไปหา แล้วก็อาจจะจ่ายเงินสักเล็กน้อย เพื่อยุติปัญหาทุกอย่างยังไงล่ะ”
น้ำเสียงของดีแลนเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ ว่าเงินจะแก้ปัญหาได้ทุกอย่าง
“ผมว่าถ้าผู้หญิงคนนั้นเห็นเจ้านาย เธอไม่มีวันยอมรับแค่เงินเล็กๆ น้อยๆ จากเจ้านายหรอกครับ”
คำพูดของลูกน้องทำให้ดีแลนต้องหันหน้ามามองด้วยความแปลกใจทันควัน
“นายพูดแบบนี้ หมายความว่ายังไงวะ”
“ก็เจ้านายหล่อระเบิดระเบ้อขนาดนี้ เจ้านายคิดเหรอว่าผู้หญิงคนนั้นเห็นเจ้านายแล้วจะยอมปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ น่ะครับ"
”แล้วฉันจะทำยังไงได้วะ ในเมื่อฉันเกิดมาหล่อเกินไปน่ะ จะให้ฉันไปทำศัลยกรรมให้หล่อน้อยลงก็คงทำไม่ได้ง่ายๆ ด้วย”
คนเป็นลูกน้องอดมองค้อนผู้เป็นเจ้านายที่กำลังยกหางตัวเองไม่ได้
“งั้นเจ้านายก็เตรียมมีเมียบ้านนอกได้เลยครับ”
“ไอ้โรเบิร์ตนี่นายแช่งฉันอย่างนั้นเหรอ!”
“ผมเปล่าแช่งนะครับ แต่ความหล่อของเจ้านายมันก่อปัญหาเองต่างหากล่ะครับ” คนเป็นลูกน้องพูดเอาตัวรอด
“แล้วฉันควรทำยังไงดีวะ ต้องทำยังไงแม่นั่นถึงจะปฏิเสธฉันวะ”
ดีแลนครุ่นคิดเคร่งเครียด ในขณะที่โรเบิร์ตเองก็พยายามช่วยคิด
“เจ้านายก็แต่งตัวเป็นแต๋วไปหาเลยสิครับ แล้วก็บอกว่าชอบผู้ชาย”
“โอ๊ย ไม่เอา แบบนั้นฉันทำไม่ได้หรอก ขนลุกว่ะ” ดีแลนปฏิเสธโดยไม่ต้องหยุดคิดเลย
“งั้นก็แกล้งพิการเป็นไงครับ”
“ไม่เอาโว๊ย!” ดีแลนส่ายหน้าไปมาไม่เป็นด้วย
“ผมคิดไม่ออกแล้วครับเจ้านาย” โรเบิร์ตยอมแพ้ แต่ดีแลนไม่อนุญาต
“ช่วยคิดต่อเลยไอ้โรเบิร์ต ไม่งั้นแกไม่ได้โบนัสปีนี้แน่ๆ”
“เจ้านายน่ะ ทำไมต้องเอาเรื่องเงินเรื่องทองมาขู่ผมด้วยเนี่ย”
“ก็มันใช้ได้ผลกับแกนี่ จริงไหม”
โรเบิร์ตทำหน้าย่นยอมรับความจริง และก็ช่วยเจ้านายคิดต่อไป
“งั้นเอาอย่างนี้ครับเจ้านาย”
“ยังไงโรเบิร์ต”
“เจ้านายก็ทำตัวเถื่อนๆ สถุลๆ หน่อย แบบประมาณไอ้พวกกุ๊ยที่ชอบเดินอมไม้แคะฟันน่ะครับ นึกภาพออกไหมครับ”
“แล้วถ้าแม่นั่นเกิดชอบผู้ชายทรงแบดขึ้นมาจะทำไงวะ”
“ไอ้ที่ผมบอกให้เจ้านายทำมันล้ำหน้าเกินกว่าทรงแบดครับ เชื่อผมสิ”
ดีแลนนิ่งไปสักพักเพราะกำลังนึกภาพกุ๊ยสกุลๆ แบบที่ลูกน้องบอก
“ฉันนึกภาพคนหล่อๆ ของฉันในสภาพกุ๊ยไม่ออกเลยว่ะโรเบิร์ต”
“มันไม่ยากหรอกครับเจ้านาย เรื่องง่ายๆ”
“ก็ได้ ลองดู แต่แกแน่ใจนะว่าจะสำเร็จน่ะ”
“สำเร็จสิครับ รับรองในโลกหล้านี้ไม่มีใครจะต่ำสถุลไปกว่าเจ้านายอีกแล้วครับ”
“นี่แกหลอกด่าฉันหรือเปล่าไอ้โรเบิร์ต”
ดีแลนจ้องหน้าลูกน้องอย่างไม่ไว้ใจ
“เปล๊านะครับเจ้านาย”
โรเบิร์ตลอบยิ้ม
“แล้วฉันต้องทำยังไงบ้างว่ะ”
“แค่ทำตามที่ผมบอกก็พอแล้วครับเจ้านาย”
จากนั้นโรเบิร์ตก็จัดการสาธยายความเป็นคนสถุลให้กับเจ้านายฟังโดยละเอียด
คุณอาจชอบ
