ตอน 2
“คุย...” ฮิวจ์ยกหัวคิ้วขึ้นสูง เขาเห็นแววตาลุกวาวของเคลตันชัวแว๊บนึง ผู้หญิงคนนั้นคงไม่รู้ตัวว่ากำลังกระตุกหนวดใครอยู่ เคลตันเป็นเจ้าป่า เขาเป็นมหาอำนาจที่คุมทุกอย่างได้ และเป็นคนเด็ดขาดมาก หากผู้หญิงคนนั้นตั้งใจมาหลอก หล่อนคงเสียใจไปจนวันตาย เพราะแม้แต่เศษสตางค์ เคลตันก็จะไม่ยอมจ่าย หากผู้หญิงคนนั้นแตะต้องของรักของหวงของเขา
“แน่ใจนะเคซีว่าคุณจะไปแค่...คุย”
ฮิวจ์กระเซ้า คู่แข่งที่เป็นเพศหญิง ส่วนใหญ่จะยอมสยบให้เคลตันตั้งแต่การประจันหน้าครั้งแรก
เคลตันเป็นผู้ชายที่มีพลังทางเพศสูงมาก แม้แต่ผู้ชายด้วยกันยังรู้สึก ใต้สีหน้านิ่งๆ เขาพกความร้ายกาจไว้เป็นกระบุง
“ผู้หญิงแบบนั้น แค่คุยคงพอ” รอยยิ้มเหยียดๆ ผุดขึ้นมุมปาก
ถึงหญิงผู้นั้นจะสวยหยาดฟ้ามาดิน แต่หล่อนมาพร้อมกับแผนโง่ๆ ที่ใช้แบล็กเมล์ผู้ชาย เขาคงให้หล่อนได้แค่นั้นแหละ
ฮิวจ์ไม่ได้ซักต่อ ท่าทางของเคลตันเหมือนไม่อยากพูดถึง เขานั่งนิ่งๆ คงกำลังใช้ความคิด ฮิวจ์เลยหมดความสนใจ เขามีที่หมายใหม่น่าสนใจมากกว่า เมื่อเห็นใครบางคนเดินผ่านประตูด้านหน้าเข้ามา ขนาดอยู่ไกลๆ ออร่าของแม่สาวคนนั้นยังดึงดูดเขาได้...ฟรานเชสก้า แฮริงตัน นางแบบระดับแถวหน้าของประเทศออสเตรเลีย หล่อนกำลังมาแรง ชื่อหอมขนาดโมเดลลิ่งวิ่งตามตะครุบหล่อนนับสิบราย
“ใครเชิญหล่อนมาวะ?”
เสียงแฝงความไม่พอใจดังออกมาจากปากเคลตัน
“คุณไม่ได้เชิญเธอ...” ฮิวจ์ถามกลับ ตอนนี้คนที่เคลตันกำลังคั่วคือแม่สาวนามฟรานเชสก้าคนนี้แหละ
และหากเพื่อนของเขาไม่ได้เชิญหล่อนมา ฟรานเชสก้ามาโผล่ที่นี่ได้ยังไง
เคลตันลุกขึ้นยืน “ผมมีธุระ” เขาเปรยลอยๆ ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้ฮิวจ์นั่งงงเพียงลำพัง แต่ฮิวจ์งงได้ไม่นานนัก เพราะคนที่ทำให้เขาหายงงเดินมาถึงพอดี
“เคซีล่ะคะ?”
ฮิวจ์พอรู้แล้วล่ะว่า ธุระสำคัญที่ทำให้เคลตันต้องรีบไปคือใคร
เขาไหวไหล่ เสยกแก้วบรั่นดีขึ้นมาจิบ “ไม่รู้สิ!!”
“เขาหลบหน้าเชสก้าได้ไม่นานหรอกค่ะ บอกเพื่อนของคุณด้วยนะคะฮิวจ์ เขาทำแบบนี้กับคนอย่างฟรานเชสก้าไม่ได้!!” เสียงสูงปรี๊ดดังแข่งกับเสียงเพลงคลาสสิคที่กำลังบรรเลงเพื่อขับกล่อมนักเที่ยวที่มาหาที่พักผ่อน
“ฟรานเชสก้า...ที่นั่งอยู่ตรงหน้าคุณไม่ใช่บุรุษไปรณีย์ ผมไม่รับฝากอะไรทั้งนั้น แต่ขอเตือนสักหน่อยในฐานะคนรู้จักคุ้นเคยกัน หากผมเป็นคุณ... ผมจะไม่ตามจิกเคซีมันแบบที่คุณกำลังทำหรอกนะ”
หากฟรานเชสก้าอยากจะมัดใจเคลตัน หล่อนควรอยู่เฉยๆ เพราะยิ่งวิ่งไล่...เคลตันก็ยิ่งจะถอยหนี เขาไม่ชอบให้ผู้หญิงคนไหนมาผูกมัด...และยิ่งไม่มีวันยอมหากถูกบีบบังคับ...
ไม่อย่างนั้น...เขาจะเป็นชายโสดมาจนอายุปาเข้าไป36ปีได้ยังไง
“ฟรานเชสก้ากับแม่พวกนั้นมันคนละระดับกันนะคะฮิวจ์” ฟรานเชสก้าพยายามแย้ง
เธอเป็นนางแบบแถวหน้าที่มีงานอีเว้นท์ยาวถึงสิ้นปีหน้า ราคาค่าตัวต่อครั้งสามารถซื้อบ้านหลังเล็กๆ ได้หนึ่งหลัง แล้วทำไมเคลตันจะไม่ชอบล่ะ เธอไม่เคยแบมือขอสตางค์เขา แม้เขาจะจ่ายทุกครั้งหากเธอนอนกับเขาบนเตียงเพื่อกิจกรรมโปรดที่เธอเองก็ชื่นชอบ ฟรานเชสก้าเคยท้วงหลายครั้งเรื่องเช็คเงินสดที่วางอยู่หัวเตียง ทุกครั้งที่เธอตื่น
เคลตันไม่ได้ชี้แจง...แต่นานวันเข้า เธอก็รู้เอง...นั่นคือค่าตัวของเธอ สำหรับค่ำคืนร้อนๆ ที่เขากับเธอมีร่วมกัน
ฟรานเชสก้าโมโหจนแสร้งเมินเฉยเคลตัน เธอคิดว่าเขาจะมาง้อ...แต่แล้วเธอก็ได้แต่ชะเง้อคอรอเก้อ...เมื่อเคลตันทำเหมือนต้องการหยุดความสัมพันธ์กับเธอเสียดื้อๆ หลายสื่อเริ่มซุบซิบ การเป็นเซเลบของเขา หนุนให้เธอดังมากกว่าเก่าได้ แต่ก็ดึงให้เธอร่วงได้เช่นกัน
แต่เธอไม่มีวันยอมถูกเท...
“นั่นมันในสายตาของคุณ แต่สำหรับเพื่อนผม ขึ้นชื่อว่าเป็นเพศหญิง...ทุกคนเหมือนกันหมดแหละ”
ฮิวจ์ลุกขึ้นยืน... “ผมไม่ใช่กระโถนนะ เพราะฉะนั้นเก็บความไม่พอใจของคุณกลับไปด้วย วันนี้ผมมาสนุก ไม่อยากกร่อยเพราะการมาถึงของคุณ”
ตอน 3
“เดี๋ยว!!” ฮิวจ์น่าจะเป็นคนเดียวที่ทำให้เธอเข้าถึงตัวเคลตันได้ง่ายๆ ฟรานเชสก้าเลยมีท่าทีอ่อนลง
ชายหนุ่มชะงัก เขาหมุนตัวกลับมามอง พลางเลิกหัวคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงถาม
“ฝากคำขอโทษไปให้เคซีทีได้ไหมคะ” นี่คือการลงให้แบบที่สุดของเธอแล้ว
“ได้ แต่เคซีมันจะรับหรือเปล่า ผมไม่รู้นะ”
เรื่องบาดหมางระหว่างคนสองคน ฮิวจ์ขอไม่ยุ่งเกี่ยว เขารู้ใจเพื่อนดี หากเคลตันหันหลังให้ เขาจะไม่มีทางย้อนกลับมา แม่สาวตรงหน้าคงถูกเขี่ยทิ้งแล้วจริงๆ
“ฟรานเชสก้าแน่ใจว่าตัวเองไม่เคยทำอะไรที่ทำให้เคซีไม่พอใจเลยนะคะ” ฟรานเชสก้าโอดครวญ ผู้ชายเป็นร้อยวิ่งไล่เธอ แต่ในบรรดาผู้ชายร้อยกว่าคนนั้นไม่มีเคลตัน ถึงเขาจะเปิดเผยการควงเธอในสังคม แต่ไม่ได้หมายความว่าเขายกย่องเธอเหนือคนอื่น ฟรานเชสก้าอยากวางมือจากงานที่ทำอยู่ แต่ทำไงได้ล่ะ เธอเพิ่งรู้ตัว เธอรักผู้ชายคนนั้นเสียแล้ว
เคลตันเป็นชายที่เหนือกว่าผู้ชายทุกคน
เขาไม่ได้เก่งแค่เรื่องงาน ชายผู้นี้ครบเครื่องทุกด้าน บทรักของเขา ทำให้เธอลืมผู้ชายทุกคนบนโลกจนหมด เคลตันร้อนแรง ดุ ดัน แต่ก็อ่อนโยนได้อย่างไม่น่าเชื่อ เธอหลงเขาหัวปักหัวปำ จนลืมข้อตกลงระหว่างกัน เธอล้ำเส้นที่เคลตันขีดไว้
และตอนนี้ดูเหมือนว่า...เขาจะเบื่อเธอแล้วเสียด้วย
ฟรานเชสก้าถอนใจแรงๆ เธอเดินลากขากลับมานั่งหลังพวงมาลัยรถยนต์หรู เธอพยายามคิดหาวิธีที่จะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างตนเองกับเคลตันกลับมาเป็นเหมือนเก่า...แต่แทบจะมองไม่เห็นความเป็นไปได้สักทาง...
ผู้ชายตาดุนั่งมองเธอมาสักระยะ จนมานีเริ่มหงุดหงิด เธอทำงานเป็นบาร์เทนเดอร์ มีหน้าที่ผสมเครื่องดื่มอยู่ในผับแห่งนี้มาเกือบหนึ่งปี รายได้พออยู่ได้ ไม่ลำบากต้องหางานพาร์ทไทม์ทำหลายๆ ที่เหมือนสมัยเรียน ไลลาน้องสาวเธอบ่นเรื่องงานของเธอหลายครั้งจนนับครั้งไม่ถ้วน มีนาแกล้งไม่ใส่ใจ... เธอชอบทำงานแบบนี้มากกว่า งานพิเศษที่น้องสาวแนะนำให้ ถึงมันจะได้สตางค์เยอะ หากเทียบกับการที่เธอต้องมายืนขาแข็งร่วม10ชั่วโมงแทบทุกวัน การเป็นเพื่อนสาวนั่งดื่ม หรือไปก็เป็นเพื่อนคุยให้คนกระเป๋าหนักรายได้ดีก็จริง แต่มันทำให้เธอรู้สึกตะขิดตะขวงใจ
หญิงสาวถอนใจแรงๆ พยายามทำใจเย็นและฝืนยิ้มให้ลูกค้าหน้าใหม่ที่เดินมาสั่งเครื่องดื่ม
เธอสาละวนกับการจัดการออเดอร์ที่เข้ามาไม่หยุดอยู่พักใหญ่ ครั้นแอบชำเลืองมองไปยังจุดเดิม จุดที่ชายผู้นั้นนั่งจ้องเธอ
หญิงสาวผงะ! ชายตาดุคนเดิมยังนั่งมองเธออยู่เหมือนเดิม เขาไม่ได้ละสายตาไปจากเธอแม้สักนาที
มานีแค่นยิ้ม พยายามโฟกัสกับงานตรงหน้า ไม่หวั่นไหวกับสายตาคู่คม ที่แฝงเลศนัยแบบนั้น
“เตกีร่าแก้วสิน้องสาว” ลูกค้าขี้เมาขาประจำเดินมานั่งหน้าเคาน์เตอร์เขาสั่งเครื่องดื่มประจำ ก่อนเหลียวมองไปรอบตัว “วันนี้ลูกค้าบางตานะมานี” คงเพราะมาบ่อยชายผู้นี้เลยรู้จักพนักงานในผับนี้เกือบทุกคน
“ยังหัวค่ำอยู่เลยมั้งคะ” เธอส่งแก้วเตกีร่าให้ลูกค้าท่านนั้น
“ไม่นะ ทุกทีฉันมาถึงแทบจะไม่มีที่นั่งเหลือแล้ว” เขารับแก้วเครื่องดื่มมากระดกรวดเดียวหมดแก้ว “เอาใหม่อีกแก้วสิ” แอลกอฮอล์วิ่งพล่านในเส้นเลือด ไม่ทำให้เขาเมาจนครองสติไม่ได้สักครั้ง
บาร์เทนเดอร์สาวไหวไหล่ เธอจัดการเครื่องดื่มที่ลูกค้าสั่งโดยไม่ได้โต้แย้งอะไร
เคลตันลุกจากที่นั่งเดิน เขาเดินไปหย่อนก้นนั่งบนเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์บาร์ พร้อมกับสั่งเครื่องดื่ม “ขอไวน์เดอชาโต้ปี1990ขวดสิ”
มานียิ้มค้าง เธอเงยหน้ามองคนสั่ง ก่อนจะก้มหน้าลงแอบเบ้ปาก
ผับที่เธอทำงานเป็นแค่ผับพื้นๆ ที่มีอยู่ทั่วไปในเมลเบิร์น ไม่มีเจ้าของผับคนไหนแถวนี้ สั่งไวน์ราคาแพงมหาโหดนั่นมาขายให้ลูกค้าหรอก เพราะเงินทุนจะจมเสียเปล่า เมื่อสนนราคา1ขวดซื้อบ้านหลังเล็กๆ ได้เลย
“คุณน่าจะลองไวน์ที่เรามีบริการก่อนนะคะ ดิฉันเกรงว่าไวน์ที่คุณสั่ง ที่ร้านเราจะไม่มี”
มานีตอบเสียงสุภาพ เธอยืนจ้องหน้าเขาโดยไม่คิดหลบตา
คุณอาจชอบ
