คลั่งไคล้

จ๊วบ~

"อ๊าาา~ นิ้งครับพี่จะไม่ไหว"

มือหนาลูบที่กลุ่มผมดำของหญิงสาวที่กำลังนั่งลงตรงกลางหว่างขาของมาเฟียหนุ่ม

มือเรียวกำรอบแก่นกายใหญ่รูดมันเข้าออกอย่างช้าๆ

เรียวลิ้นเล็กตวัดทักทายหัวเห็ดปลายบานของไทเลอจนเปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำลายใส

"ซี๊ดดดดด~ ขะ ... ขอแตกใส่ปากนะครับ"

ไทเลอจับศีรษะของคนตัวเล็กเอาไว้มั่นก่อนจะเป็นฝ่ายขยับสะโพกเข้าออกเริ่มจากจังหวะเนิบนาบลามไปจนถึงหนักหน่วง หญิงสาวจับต้นขาของเขาแน่นจิกเล็บลงบนต้นขาแกร่งจนเกิดรอยแดง แต่ในจังหวะนี้ไทเลอไม่สนใจอะไรทั้งนั้นอีกแล้ว

สะโพกหนาเริ่มกระแทกกระทุ้งในโพรงปากบางด้วยจังหวะระรัวไทเลอเชิดหน้าอยากจะปลดปล่อยเต็มที่ เขาจับศีรษะของคนตัวเล็กขยับโยกไปตามแรงอารมณ์ปรารถนาก่อนจะปลดปล่อยห้วงอารมณ์แห่งความหฤหรรษ์ออกมาให้เธอได้กลืนกิน

"อะ ... อ๊าาา! นิ้งงงง ช่วยกลืนให้พี่หน่อยครับ อ่าาา!"

ครืด~ ครืด~ ครืด~

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นข้างๆ มาเฟียหนุ่มที่เพิ่งจะปลดปล่อยห้วงอารมณ์แห่งความหฤหรรษ์ออกมา มือหนาควานหาโทรศัพท์มือถือของตัวเองก่อนจะกดรับสายโดยที่ไม่ได้ดูเลยว่าใครเป็นคนโทรเข้ามาขัดจังหวะความสุขของตัวเอง

"ฮัลโหล"

น้ำเสียงยานคางถูกปล่อยออกจากปากของมาเฟียหนุ่มที่เป็นผู้กดรับสายเรียกเข้าเมื่อครู่ ก่อนที่เสียงปลายสายจะตอบกลับมาทำเอาไทเลอต้องรีบดีดตัวลุกขึ้นในทันที

"ไอ้ไทค์มึงยังไม่ถึงโกดังอีกเหรอวะ ลูกค้าจะมาถึงในอีกสามชั่วโมงข้างหน้านี้แล้ว มึงจะไม่มาเช็กของหน่อยเหรอ"

"เฮนรี่เหรอ"

"เออ กูเองมึงจะนอนตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้เลยรึไง นี่มึงนอนหรือซ้อมตายกูถามจริง"

"เออๆ เดี๋ยวกูไป"

ไทเลอกดวางสายก่อนจะก้มหน้ามองดูที่เป้ากางเกงของตัวเอง เขาฝันเปียกอีกแล้ว ตั้งแต่กลับมาจากห้างที่ถูกออสตินกับเจสสิก้าฝากให้ดูแลน้องจีน่าวันนั้นเขาก็ไม่ได้เจอกับคะนิ้งอีกเลยได้แต่ตามติดชีวิตเธอผ่านไอจีเพียงเท่านั้น

กลิ่นหอมของเธอยังคงตราตรึงติดใจ ผิวเนียนนุ่มของเธอยังคงทำให้เขาคะนึงหา น้ำเสียงหวานใสดังระฆังแก้วของเธอยังทำให้เขาอยากได้ยินทุกๆ ครั้ง หากได้ยินเสียงเธอมาครางข้างๆ เขาเหมือนอย่างที่เขาฝันถึงเป็นประจำมันก็คงจะดีไม่น้อย

ไทเลอก้มหน้าใช้สองมือหนาปิดหน้าของตัวเองก่อนก้มมองความเปียกแฉะจากผลกระทบที่เขามัวแต่เฝ้าฝันถึงเธออยู่ร่ำไปจนไม่อาจจะห้ามใจไว้ได้ แต่ก็ต้องคอยหักห้ามหัวใจของตัวเองเอาไว้เธอมันสายขาว เขามันสายดำ เขาเป็นซาตานส่วนเธอคือนางฟ้าที่แสนน่ารักน่าทะนุถนอม

"พอๆๆ กูจะต้องเลิกฝันเปียกให้ได้"

เห้อ! พูดแล้วก็เครียดโตขนาดนี้ยังฝันเปียกอยู่อีกมีลูกก็อายลูกมีหลานก็อายหลานไม่อยากจะคิดเลยว่าหากได้เจอหน้าเธออีกครั้งเขาจะเป็นยังไง นี่ขนาดแค่เจอตัวจริงเพียงไม่กี่ครั้ง นี่แค่ขนาดตามติดชีวิตเธออยู่ห่างๆ เขายังเก็บเอาเธอมาฝันได้ขนาดนี้

ขณะที่ไทเลอกำลังขับรถมุ่งหน้าไปที่โกดังเก็บของเถื่อนแถวคลองเตยเขาก็หยิบมือถือขึ้นมาไถหน้าจอกดเข้าไปที่โพรไฟล์ของคะนิ้งที่เขามักจะทำเป็นประจำ

"ทำไมวันนี้มาแถวนี้ มากับใครวะ"

เมื่อภาพในโซเชียลบ่งบอกว่าหญิงสาวอยู่ร้านกาแฟแถวๆ คลองเตยไทเลอก็รีบหมุนพวงมาลัยมุ่งหน้าไปที่สถานที่ที่เธอไปวันนี้ เขามักจะทำแบบนี้เป็นประจำเฝ้าคอยตามดูเธออยู่ห่างๆ หากใครรู้เข้าก็คงคิดว่าเขาเป็นโรคจิตไปแล้วแน่ๆ

"มากับใครวะ"

ชายหนุ่มที่ลงจากรถแล้วเดินเข้าไปนั่งในร้านกาแฟร้านเดียวกันโดยเว้นระยะห่างเพียงสองสามโต๊ะไทเลอก้มหน้ามองดูนาฬิกาข้อมือของตัวเองก่อนจะขมวดคิ้วจนชนกัน

"มากินกาแฟตอนหกโมงเย็นเนี่ยนะ"

มาเฟียหนุ่มเคาะนิ้วไปที่โต๊ะเบาๆ อย่างไม่แรงมากนัก เขามักจะจ้องมองเธออยู่อย่างนี้เป็นประจำ ตามเธอไปทุกที่ราวกับเป็นแฟนคลับของเธอทุกครั้ง เวลาที่เขาว่างเขามักจะทำอย่างนี้ไม่รู้จักเหน็ดไม่รู้จักเหนื่อย เพียงเพราะการจับคู่ของออสตินกับเจสสิก้าวันนั้นมันทำให้เขาแทบคลั่งเมื่อได้อยู่ใกล้ๆ เธอ

"ฉิบหาย!"

จะไม่ฉิบหายได้ยังไงในเมื่อคะนิ้งมองมาเจอเขาแล้วส่งยิ้มหวานมาให้เขา ให้ตายเถอะจะละลายแล้วโว้ย อย่ายิ้มได้ไหมวะ ไม่อยากจะคิดเลยถ้าคะนิ้งรู้ว่าเขาเอาเธอมาฝันเปียกเป็นเดือนๆ เธอจะเข้าใจหรือรังเกียจเขาไหม

ตึก ตึก ตึก ตึก

ไม่ใช่เสียงหัวใจ แต่เป็นเสียงรองเท้าผ้าใบสีขาวที่คะนิ้งใส่อยู่เดินตรงมาทางเขา วันนี้เธอใส่กางเกงยีนขาสั้นอวดต้นขาขาวอวบกับเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนนิดหน่อย ข้างในใส่เป็นเสื้อสายเดี่ยว ให้ตายเถอะอยากจะจับตีก้นนักทำไมต้องแต่งตัวโชว์นั่นโชว์นี่ด้วยวะ

"ใช่พี่ไทค์รึเปล่าคะ พี่จำนิ้งได้ไหมคะเพื่อนของเจสซี่"

คะนิ้งเดินตรงมาทักทายเขาตามมารยาทเธอย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วทักทายเขาทำเอาคนที่จินตนาการไปถึงไหนต่อไหนทำตัวไม่ถูกได้แต่กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ หัวใจแกร่งมันเต้นแรงราวกับมีคนมาตีกลองชุดอยู่ในหัวใจของเขา

"เอ่อ ... พี่มาคนเดียวเหรอคะ มาทำอะไรแถวนี้"

"น้องนิ้ง พะ ... พะ คะ .. คือ พะ .. พี่มารอเพื่อนน่ะครับ"

ทักทายประโยคแรกเขาก็สอบตกแล้ว ติดอ่างเฉยแค่คนสวยเดินมาคุยด้วยแค่นั้นเองไอ้ไทค์มึงต้องใจเย็นเอาไว้นะเว้ย มึงอย่าประหม่า อาการประหม่าของมึงจะทำให้เขารู้ว่ามึงคลั่งเขามากแค่ไหน

"มารอเพื่อนเหรอคะ ดีเลยนิ้งก็รอเจสซี่อยู่เหมือนกันค่ะ"

"เอ่อ ครับ"

"พี่ไทค์เป็นคนไม่ค่อยพูดแบบนี้อยู่แล้วเหรอคะวันนั้นที่เราไปด้วยกันพี่ก็ไม่ค่อยพูดนิ้งแค่สงสัยน่ะค่ะอย่าถือสาเลยนะ"

'พี่พูดไม่ค่อยเก่ง แต่พี่ทำอย่างอื่นเก่งมากครับ อยากให้น้องนิ้งมาลองกับพี่นะครับรับรองความหรรษา'

อยากตอบไปแบบนี้ฉิบหายแต่ทำไม่ได้ต้องคีพลุคเอาไว้ เผื่อแห้วจะได้ไม่อายมาก โถ่แม่คุณจะรู้ไหมว่าตอนนี้เขาเกร็จจนฉี่เหนียวไปหมดแล้วยังจะชวนคุยเก่งจริงๆ เลย

"ครับ พี่ไม่ค่อยพูดแล้วน้องนิ้งสบายดีนะครับ"

"นิ้งสบายดีค่ะพี่ไทค์ ว่าแต่พี่ไทค์ดูผอมไปไหมคะเนี่ย"

"พี่ทำงานหนักน่ะครับ แล้วนี่สั่งอะไรหรือยังสั่งได้เลยนะเดี๋ยวพี่จ่ายให้"

คะนิ้งส่งยิ้มหวานมาให้เธอยกสองมือขึ้นกระพุ่มไหว้ขอบคุณไทเลอที่แสดงความมีน้ำใจ ไทเลอก็ยกมือขึ้นรับไหว้เธอตามธรรมเนียมไทย แม้เขาจะไม่ใช่คนไทยแต่ก็พอจะรู้ธรรมเนียมนี้อยู่บ้างติดแค่ว่าเขาไม่ใช่คนไทยฉะนั้นคนไม่รู้ทำอะไรก็ไม่ผิดใช่ไหม ...

"เอ่อ พี่ไทค์คะปล่อยมือนิ้งได้แล้วค่ะ"

- โกดัง คลองเตย -

"ไทค์"

" ... "

"ไอ้ไทค์"

" ... "

"ไอ้ไทเลอ!"

เพี้ยะ!

ไทเลอหน้าทิ่มจนหน้าผากกว้างแทบโขกไปกับหัวเข่าของตัวเองเมื่อถูกเฮนรี่ตบเข้าที่ท้ายทอยของตัวเองเต็มแรง มือหนาจับที่ท้ายทอยก่อนตวัดสายตาไปมองเฮนรี่ที่ยืนกอดอกปากคาบบุหรี่ปล่อยควันขาวคละคลุ้งออกมาจนแทบจะไม่เห็นใบหน้าของตัวเอง

"เป็นเหี้ยอะไรเนี่ย ตบหัวกูทำไม"

"มึงอะเป็นเหี้ยไร กูเห็นนั่งดมมือมานานละ ไปจับอะไรมา"

"เรื่องของกู"

ไทเลอแสร้งทำเป็นโมโหกลบเกลื่อนก่อนจะเดินไปเช็กของที่อยู่ในความดูแลของตัวเองจนเต็มลัง เมื่อเขาเดินพ้นสายตาของเฮนรี่ โคล โนอาห์ และออสติน เขารีบหลบหลังกำแพงปูนยืนเอาหลังพิงกำแพงก้มมองมือตัวเองแล้วอมยิ้มราวกับคนบ้า

'เอ่อ พี่ไทค์คะปล่อยมือนิ้งได้แล้วค่ะ'

'ขอโทษครับ พี่ไม่รู้ว่าต้องจับหรือต้องทำยังไง พอดีพี่ไม่ค่อยรู้เรื่องธรรมเนียมไทยสักเท่าไหร่'

'อ่อ ไม่เป็นไรค่ะ แล้วนี่พี่จะไปไหนต่อไหมคะ เจสซี่กำลังจะมาถึงแล้ว'

'เดี๋ยวพี่ไปทำงานครับ'

'อ่อ ค่ะ งั้นนิ้งไปก่อนนะคะ ขอบคุณที่เลี้ยงนะคะ'

'พี่ไปส่งที่รถนะ'

'ขอบคุณค่ะ'

ระหว่างที่เดินไปส่งคะนิ้งที่รถไทเลอก็เดินแก่วงมือนิดหน่อยแค่ให้พอโดนมือเธอเพียงเท่านั้น อันที่จริงอยากอยู่กับเธอให้มันนานกว่านี้มาเฟียหนุ่มแอบอมยิ้มมุมปากเบาๆ แล้วลอบมองใบหน้าใสของหญิงสาวที่เดินอยู่ข้างๆ กันโดยที่คนที่ถูกแอบมองไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

มาเฟียหนุ่มจับกระเป๋ากางเกงของตัวเอง พลางจับกระเป๋าเสื้อแล้วหมุนตัวไปมา เขาหันมองหน้าคะนิ้งโดยที่คะนิ้งที่เห็นสิ่งผิดปกติก็หันกลับมามองเขาเหมือนกัน

'นิ้งครับ'

'คะ'

'คะ ... คือ โทรศัพท์พี่หาย พี่ขอยืมโทรศัพท์นิ้งได้ไหม'

'ได้ค่ะ นี่ค่ะ'

คะนิ้งรีบยื่นโทรศัพท์มือถือไปตรงหน้าของไทเลอ โดยที่มาเฟียหนุ่มรีบรับมันมาอย่างร้อนรนกดเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองลงไปแล้วกดโทรออก

'ฮัลโหล คือผมเป็นเจ้าของเครื่องผมทำโทรศัพท์ตก ไม่ทราบว่าคุณเก็บได้ที่ไหนครับ'

'โอเคครับ เดี๋ยวผมไปรับโทรศัพท์คืน ขอบคุณมากครับ'

ไทเลอยื่นโทรศัพท์มือถือคืนให้คะนิ้งเขาขอบคุณเธอแล้วเดินไปส่งเธอจนถึงรถโดยที่คนตัวเล็กคงไม่รู้เลยว่าระหว่างที่เดินหัวใจของเขามันเต้นแรงขนาดไหน ที่เต้นแรงเพราะใกล้เธอเพียงแค่ส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนมันคือกลัวเธอจับได้ต่างหาก

'ให้นิ้งไปรับโทรศัพท์คืนเป็นเพื่อนไหมคะ'

เป็นเพื่อนเหรอ หึ เปลี่ยนเป็นผัวแทนได้ไหม

'ไม่เป็นไรครับพี่จัดการเอง ขับรถดีๆ นะ' ไทเลอส่งยิ้มที่เขาคิดว่าตัวเขาเองหล่อที่สุดแล้วไปให้หญิงสาว โดยที่คะนิ้งก็ยิ้มตอบกลับมา มันยิ่งทำให้มาเฟียหนุ่มหัวใจเต้นรัว คนบ้าอะไรวะ น่ารักฉิบหาย อยากจะกลืนกินเธอทั้งตัวไม่อยากเหลือไว้ให้ใครได้กลิ่น

'เดี๋ยวพี่ได้โทรศัพท์คืน แล้วจะโทรไปขอบคุณนะครับ'

'ไม่เป็นไรค่ะ นิ้งไปนะคะ'

คะนิ้งปิดประตูรถเบาๆ แล้วโบกมือให้กับไทเลอก่อนจะขับรถออกมาอย่างปกติ แต่คนมองนี่สิหัวใจแทบจะหยุดเต้น ให้ตายเถอะวันนี้เขาหาเรื่องคุยกับเธอได้อีกแล้ว แล้วที่สำคัญ

ไทเลอยกยิ้มมุมปากก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาจากกระเป๋ากางเกงด้านหลังกดบันทึกเบอร์ของหญิงสาวทันที

'Darling'

"มึงมาอู้อะไรตรงนี้เนี่ย เป็นเหี้ยอะไรนักหนาวะเดี๋ยวนั่งดมมือ เดี๋ยวยืนยิ้มคนเดียว มึงดูดยามาปะเนี่ย"

"เดี๋ยวกูถีบ กูแค่ขายไม่ได้เสพไอฉิบหาย จะไปไหนก็ไปเลยกูจะทำงาน"

เฮนรี่ที่แอบเห็นไทเลอยืนยิ้มเหมอลอยอยู่คนเดียวมาพักใหญ่ๆ เขารีบเดินมาหาเพื่อนแซวสักหน่อยไทเลอต้องมีอะไรดีๆ แล้วไม่เล่าให้เขาฟังแน่ๆ

"เฮ้ย เดี่ยวดิมีอะไรดีๆ ก็เล่าให้เพื่อนฟังบ้าง อย่าเก็บเอาไว้คนเดียวมันอึดอัดรู้เปล่า"

"กูไม่อึดอัดอะไปไกลๆ จะเช็กของ"

.

.

.

- T.Club –

คะนิ้งมาถึงก่อนเจสสิกา ตามมาด้วยจัสมิน ตาหวาน และเฌอแตมป์ วันนี้เจสสิกาต้องรอออสตินทำงานเธอจึงชวนเพื่อนๆ ออกมานั่งฟังเพลงเล่นแก้เบื่อ

"มาคนแรกเลยนะยะ" เฌอแตมป์แซวคะนิ้งที่นั่งอัปรูปลงโซเชียลระหว่างรอเพื่อนๆ มาถึง

"แน่นอนฉันเป็นคนตรงต่อเวลา"

"ยัยเจสยังไม่มาเหรอ" ตาหวานกวาดสายตามองไปรอบๆ ไม่เห็นเจสสิกาเธอจึงถามขึ้น

"สายทุกที มาช้าตลอด" จัสมินบ่นเข้าให้ทำให้เพื่อนๆ ที่เหลือต่างส่ายหน้าให้กับความขี้บ่นของเธอไม่นานนักคนที่ทุกคนรอคอยก็เดินเข้ามาในชุดเดรสรัดรูปสีดำ

"จัดเต็มเลยนะ ไหนบอกแค่มาฟังเพลงไงดูสิฉันใส่ชุดบ้านๆ มาเนี่ย"

จัสมินหมุนตัวไปมา ก่อนจะยกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟให้เดินมาหาแล้วสั่งเครื่องดื่มประจำกลุ่มออกมา ระหว่างที่กำลังนั่งชิวๆ ทุกคนต่างก็ชอบถ่ายรูปแล้วอัปลงโซเชียลกันทั้งนั้นโดยเฉพาะคะนิ้งที่มักจะทำแบบนี้เป็นประจำอยู่แล้ว

ครืด~ ครืด~ ครืด~ ครืด~

เบอร์โทรศัพท์แสดงเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยขึ้นบนหน้าจอมือถือของหญิงสาว คะนิ้งเดินเลี่ยงออกมาจากที่โต๊ะแล้วกดรับสายโทรศัพท์ที่ไม่คุ้นเคย

"คะ"

(นิ้งพี่ไทค์นะครับ)

"อ๋อค่ะ พี่มีอะไรรึเปล่าคะ"

(พี่แค่จะโทรมาบอกว่าพี่ได้รับโทรศัพท์คืนแล้วนะครับ)

"อ๋อ ค่ะดีใจด้วยนะคะ"

(เอ่อ ครับ งั้น .. พรุ่งนี้เจอกันนะ)

"ค่ะ หะ! เดี๋ยวๆ เจอกันอะไรคะ โหลๆ พี่ไทค์"

ไทเลอกดวางสายทันทีที่พูดจบเขายืนกำมือถือแน่นแล้วเป่าลมออกจากปากเบาๆ อย่างโล่งอกก่อนจะทำการแอดเฟรนในแอพพลิเคชั่นแช็ตชายหนุ่มกดเปิดอินสตาแกรมของคะนิ้งขึ้นมาดูเห็นเธอลงรูปที่กำลังสนุกอยู่กับเพื่อนๆ อยู่ในคลับ เขาพยายามขยายรูปดูหลายต่อหลายครั้ง อยากเห็นหน้าเธอชัด อยากมองหน้าเธอนานๆ

ครืด~ ครืด~ ครืด~ ครืด~

'Darling'

คะนิ้งโทรกลับมาหาไทเลอเพราะเมื่อครู่ยังคุยกันไม่รู้เรื่องไทเลอก็วางสายไปแล้ว เธอยังไม่ได้ตอบตกลงว่าจะไปกับเขาหรือไม่ไป แต่นี่เขาก็ไม่ยอมรับสายเธอเลย ไม่ว่าเธอจะโทรไปกี่ครัง ก็ไม่มีวี่แววว่าไทเลอจะรับสายเธอเลยสักนิด

ไทเลอยืนมองแสงสว่างหน้าจอติดแล้วก็ดับ ติดแล้วก็ดับหลายต่อหลายครั้ง ใจจริงอยากจะรับใจจะขาด แต่เขากลัวว่าหากรับสายเธอ เธอก็จะปฏิเสธไม่ไปกับเขา เขาจึงทำได้แค่ยืนมองหน้าจอโทรศัพท์ติดแสงสว่างแล้วดับไปหลายต่อหลายครั้ง

"ไอ้พี่ไทค์ วางสายแล้วโยนโทรศัพท์ทิ้งไปดาวอังคารเลยรึไง แล้วจะรู้ไหมเนี่ยว่าเขานัดฉันที่ไหนเนี่ย"

- เช้าวันต่อมา เพนท์เฮาส์ไทเลอ –

ไทเลอกดโทรศัพท์เข้าแอพพลิเคชั่นอินสตาแกรม กดไปที่โพรไฟล์ของคะนิ้ง วันนี้คะนิ้งยังไม่อัปอะไรลงโซเชียลเขาจึงรีบเดินไปที่หน้ากระจกในห้องแต่งตัวของตัวเอง

มาเฟียหนุ่มถอดเสื้อยืดสีดำออกแล้วหยิบเสื้ิอเชิ้ตสีดำมาใส่แทน เขามองดูตัวเองอีกทียังไม่พอใจถอดเสื้อเชิ้ตสีดำออกแล้วหยิบเสื้อโปโลสีดำมาใส่แทน ก่อนจะยืนท้าวสะเอวอยู่หน้ากระจก

"ชีวิตกูไม่คิดจะมีเสื้อสีอื่นใส่บ้างเหรอวะ"

บ่นกับตัวเองก่อนจะถอดเสื้อโปโลสีดำออกแล้วใส่เสื้อยืดตัวเดิม เขามองดูกางเกงยีนตัวสวยรัดรูปของตัวเองแล้วหยิบรองเท้าผ้าใบสีขาวออกมาใส่ ไทเลอเสยผมลวกๆ ลงเจลใส่ผมก่อนจัดแต่งทรงให้ดูเท่

แว่นกันแดดราคาแพงนี่ขาดไม่ได้เลย เขาต้องเอามันขึ้นมาเหน็บไว้ที่คอเสื้อ ก่อนจะยกแขนทั้งสองข้างขึ้นดมพิสูจน์กลิ่นตัวของตัวเอง

"ไม่เหม็น แต่! ฉีดน้ำหอมหน่อยแล้วกัน"

ไทเลอหยิบน้ำหอมกลิ่นประจำตัวของเขาขึ้นมา Chanel Allure Homme sport แล้วฉีดเข้าตัวเองเพียงแค่นี้ก็คงทำให้เธอประทับใจได้ มาเฟียหนุ่มเดินผ่านหน้าตู้รองเท้าหยิบกุญแจรถยนต์คันหรูออกมาก่อนจะวางไว้ที่เดิมแล้วหยิบกุญแจรถบิ๊กไบค์แทน แต่แล้วก็วางเอาไว้ที่เดิมแล้วหยิบกุญแจรถคันหรูออกมาเหมือนเดิม

ไทเลอกดโทรศัพท์หาคะนิ้งรอสายเพียงไม่นานก็ได้ยินเสียงหวานจากปลายสายมาเฟียหนุ่มยังไม่ได้พูดอะไรออกไปเพราะเพียงแค่ได้ยินเสียงของเธอเขาก็ยิ้มจนหุบไม่ได้แล้ว

(ฮัลโหลค่ะ พี่ไทค์)

" ... "

(พี่ไทค์ได้ยินนิ้งไหมคะ)

" ... " ไทเลอมัวแต่ฟังเสียงหวานของคะนิ้งจนลืมตอบปลายสายไป เขาเพิ่งมาได้สติเอาก็ตอนที่คะนิ้งกดวางสายไปแล้ว

"อ้าวเห้ย! ยังไม่ได้พูดเลยวางแล้ว ปั๊ดโถ่!"

ครืด~ ครืด~ ครืด~ ครืด~

เขากำลังจะกดเบอร์โทรออกไปหาคะนิ้งอีกครั้ง ครั้งนี้เขาจะตั้งสติให้มั่น แต่ทว่าโทรศัพท์ของเขาก็มีสายเรียกเข้า เข้ามาก่อนหน้าจอแสดงชื่อของคนที่โทรเข้ามา ทำให้คนที่ยืนมองสายเรียกเข้าอยู่นั้นยืนยิ้มราวกับคนบ้า

'Darling'

"ครับ" หัวใจแกร่งมันเต้นแรงอย่างตื่นเต้น ก่อนจะตอบปลายสายออกไปโดยที่คนปลายสายก็พูดขึ้นมาเช่นกัน

(พี่จะให้นิ้งไปเจอที่ไหนคะ)

"ขอโทษที เมื่อครู่โทรศัพท์พี่มันไม่ค่อยได้ยิน เดี๋ยวพี่ไปรับนิ้งที่คอนโดครับ อีกสิบห้านาทีถึง"

(ทำไมเร็วจังละคะ)

"นิ้งมีธุระที่ไหนรึเปล่าครับ"

(เปล่าค่ะ นิ้งยังไม่ได้เตรียมตัวเลย)

"ไม่เป็นไรครับไม่ต้องรีบ เจอกันนะครับ"

(พี่รู้จักคอนดะ ... !)

ไทเลอกดวางสายในตอนที่คะนิ้งกำลังจะพูดขึ้น หัวใจมันเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ออก ไอ้บ้าเอ่ยมึงจะเป็นอย่างนี้ไม่ได้นะเว้ยไอ้ไทค์ อายครูไม่รู้วิชาอายภรรยาไม่มีบุตร แต่เขายังไม่ใช่ภรรยามึงนะเว้ย แต่เดี๋ยวก็เป็นปะวะ

ไทเลอสะบัดความคิดที่ตีกันบนหัวไปมาก่อนจะเดินผิวปากออกไปอย่างอารมณ์ดี อ่ะ! เกือบลืมไปเขาต้องโทรหาตัวช่วยก่อนไม่งั้นจะมีข้ออ้างไปหาคะนิ้งได้ยังไง

มึงนี่เป็นมาเฟียที่ฉลาดที่สุดในโลกแล้วนะเนี่ย

.

.

.

- คอนโดคะนิ้ง –

Porsche 718 Spyder คันหรูสีดำจอดอยู่ใต้ตึกคอนโดของคะนิ้ง หญิงสาวเดินลงมาด้วยชุดเดรสสั้นสายเดี่ยวสีดำเธอทำหน้ามุ่ยคิ้วชนกันเมื่อเห็นชายหนุ่มที่เธอคุ้นเคยยืนพิงรถยนต์คันหรูราคาหลักสิบล้าน แต่ที่ต้องหน้ามุ่ยเพราะในอ้อมกอดของเขามีเด็กหญิงตัวเล็กที่กำลังแนบพวงแก้มป่องไปกับแผงอกแกร่งของตัวเองอย่างออดอ้อน

"พี่ไทค์คะ"

ไทเลอหันหน้ามาสบตากับหญิงสาว เขาใช้สายตามองสำรวจเรือนร่างอรชรของเธอแล้วหัวใจก็เต้นแรง บางทีเขาคิดว่าเขาควรไปหาหมอดีกว่าพาเธอไปทานอาหาร

"พาจีน่ามาทำไมเหรอคะ"

"จีน่าอยากมาหานิ้งน่ะ ขึ้นรถสิครับแดดร้อน"

"หืมม ให้นิ้งขึ้นรถแดดร้อน แต่พี่เปิดประทุนเนี่ยนะ"

"เดี๋ยวพี่ปิดครับ ขึ้นรถเร็ว"

คะนิ้งเดินเข้าไปใกล้มาเฟียหนุ่มก่อนจะโน้มใบหน้าก้มลงหอมแก้มป่องของหลานสาวตัวเองที่หลับใหลอยู่กับแผงอกแกร่งของไทเลอ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าความใกล้ชิดแบบนี้มันทำให้ใครบางคนแทบจะไร้เรี่ยวแรงอุ้มหลาน

จมูกโด่งของไทเลอสูดดมกลิ่นหอมของเธอราวกับอยากจะจดจำกลิ่นนี้ไว้ สัมผัสแนบชิดจากเธอที่มีให้จีน่ามันส่งผลมาให้เขาด้วย เห็นทีต้องมีรางวัลใหญ่ให้กับสาวน้อยจีน่าคนนี้เสียแล้ว

"ขอโทษค่ะ"

คะนิ้งยืนนิ่งหันหน้าไปทางอื่นเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองใกล้ชิดกับไทเลอมากเกินไป หญิงสาวแย่งจีน่ามาอุ้มเองก่อนจะเปิดประตูรถยนต์คันหรูถือวิสาสะเข้าไปนั่งก่อนเจ้าของรถเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย

"เราจะไปไหนกันคะ"

" ... " เออวะ! จะไปไหนวะ ลืมคิดมา ไทเลอนิ่งทำหน้าเครียดไม่ยอมตอบคะนิ้ง ไม่ใช่เพราะไม่อยากพูด แต่เพราะว่าเขาไม่รู้จะตอบเธออย่างไร ก็ลืมคิดไปว่าจะไปไหนเขาแค่อยากเจอ ถึงจะไม่ได้คบกันก็ไม่เป็นไร ขอแค่ได้มองได้ใกล้ชิดเพียงแค่นี้ก็พอแล้ว

"งั้นเราไปคาเฟ่แถวนครปฐมกันดีไหมคะ มีร้านนึงบรรยากาศดีมากทานข้าวกลางนาได้ด้วยนะคะ"

"เอาสิ"

คะนิ้งยิ้มอย่างดีใจเธอกระชับอ้อมแขนของตัวเองแน่นเพราะน้องจีน่ายังไม่ลืมตาตื่นไทเลอที่ขับรถไปเรื่อยๆ อย่างไม่รีบร้อนเฝ้าแอบมองใบหน้าของเธอเสมอ หากเขาได้ใกล้ชิดกับเธอมากกว่านี้ก็คงดี หากเขาได้แนบชิดร่างกายเธอก็คงดี หากดวงตาคู่นั้นจ้องมองเพียงแค่เขาก็คงดี

"พี่ไทค์ออกมาแบบนี้ แฟนไม่ว่าเหรอคะ"

"พี่ไม่คบใครครับ"

"ทำไมละคะ มีความหลังฝังใจที่บอกใครไม่ได้เหรอคะ"

"พี่เป็นมาเฟีย นิ้งก็รู้ ไม่มีใครอยากมาเสี่ยงกับพี่หรอกครับ อาชีพของพี่มันอันตราย"

"บางทีอาจจะมีคนอยากลองเสี่ยงกับพี่ก็ได้นะคะ"

คะนิ้งนิ่งไปเมื่อเผลอพูดอะไรออกมาที่มันไม่ควร เธอหันหน้าออกไปทางกระจกหัวใจดวงน้อยมันเต้นแรง กลัวว่าเขาจะเข้าใจผิดว่าเธออ่อยเขา เธอเพียงแค่อยากจะชวนเขาคุยก็เท่านั้น

ไทเลอที่ได้ยินคำตอบจากปากของคะนิ้งเขาหันมองเสี้ยวหน้าของหญิงสาวที่หันหน้าไปทางอื่นทันที แม้มองจากตรงนี้จะเห็นเพียงแค่เสี้ยวหน้ากับใบหูแดงๆ มันก็อดทำให้ไทเลอคิดไม่ได้ว่าเธอกำลังเขิน มาเฟียหนุ่มยิ้มมุมปากแม้ว่าภายในใจของเขาตอนนี้มันกำลังกระโดดโลดเต้นราวกับถูกหวยก็ตาม ไทเลอกัดกลีบปากล่างของตัวเองเบาๆ ก่อนจะยื่นมือไปหมายจะจับมือของเธอเอาไว้แต่เมื่อใกล้จะสัมผัสถูกมือเธอเขาก็ชักมือกลับแล้วพ่นลมหายใจออกทางปากเบาๆ

ใจกล้าๆ หน่อย อย่าใจตุ๊ดดิวะไอ้ไทค์