ค่าของเจ้าแม่มาเฟีย

มุมมองของไอรดา:

พ่อเคยบอกฉันว่าเจ้าพ่อจะคุกเข่าให้เพียงสองสิ่งเท่านั้น: พระเจ้า และราชินีของเขา มันเป็นสัญลักษณ์ของความเคารพสูงสุด การยอมรับว่าเธอคือหัวใจของอาณาจักรของเขา คือคนเพียงคนเดียวที่เขาจะแสดงความเปราะบางต่อหน้าได้

ตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก ฉันจินตนาการว่ามาคินคุกเข่าต่อหน้าฉันในวันแต่งงานของเรา เป็นสัญลักษณ์ของความภักดีที่ไม่สิ้นสุดของเขา คำมั่นสัญญาว่าฉันจะเป็นศูนย์กลางที่ศักดิ์สิทธิ์และแตะต้องไม่ได้ของเขา

แต่ฉันสัมผัสได้ถึงการต่อต้านในตัวเขาเสมอมา ส่วนหนึ่งของเขาที่ขัดเคืองภายใต้น้ำหนักของประเพณี ภายใต้กฎหมายที่ควบคุมโลกของเรา

ตอนนี้ ในสวนด้านล่าง ฉันเฝ้ามองเขาทำลายกฎอันศักดิ์สิทธิ์นั้น

เขาคุกเข่าลงบนทางเดินหินที่เย็นเฉียบ ไม่ใช่เพื่อฉัน แต่เพื่อเธอ เพื่ออัญญาริน

หัวใจของฉันไม่ได้แตกสลาย มันไม่ใช่การหักที่สะอาด มันรู้สึกเหมือนกำลังถูกฉีกออกเป็นสองส่วนอย่างช้าๆ และเป็นระบบ ความเจ็บปวดนั้นเป็นความเจ็บปวดที่ลึกซึ้งและรุนแรงจนขโมยอากาศไปจากปอดของฉัน

ฉันดูต่อไปไม่ไหวแล้ว ฉันหันหลังให้กับระเบียง ภาพนั้นถูกเผาไหม้เข้าไปในใจของฉัน

ฉันกลั้นเสียงสะอื้นที่เกือบจะหลุดออกมา ฉันจะไม่ร้องไห้ ไม่ใช่เพื่อเขา

ฉันต้องเคลื่อนไหว ฉันต้องการความร้อนแรงของการออกกำลังกายเพื่อไล่ความเจ็บปวดเย็นเยียบในอกของฉันออกไป ฉันไปที่คอกม้า กลิ่นที่คุ้นเคยของม้าและหญ้าแห้งเป็นความสบายใจเล็กน้อย

ฉันใส่อานให้เดียโบล ม้าหนุ่มของฉัน สัตว์สีดำสง่างามที่มีจิตวิญญาณดุร้ายเหมือนของฉันเอง เขาเป็นความท้าทาย เป็นพลังแห่งธรรมชาติที่ต้องการความเคารพ วันนี้ ฉันต้องการไฟของเขา

เราเข้าสู่สนามฝึกซ้อม ซึ่งเป็นลู่วิ่งที่เต็มไปด้วยเครื่องกีดขวางและอุปสรรคที่ทรหด ฉันผลักดันเขาอย่างหนัก เร็วขึ้นและเร็วขึ้น ลมพัดปะทะใบหน้าของฉัน เสียงกีบเท้าของเขาดังกึกก้องเป็นจังหวะกลองกระทบพื้นดิน

เราเข้าใกล้เครื่องกีดขวางสุดท้าย กำแพงสูงและอันตราย เราประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ เป็นหนึ่งเดียวของกล้ามเนื้อและความตั้งใจ เราทะยานข้ามมันไป ช่วงเวลาแห่งอิสรภาพที่ไร้น้ำหนัก

แล้วบางอย่างก็ขาดสะบั้น

บังเหียนในมือซ้ายของฉันหย่อนลง มันถูกตัด เป็นรอยตัดที่สะอาดและจงใจผ่านหนังหนา

ฉันถูกเหวี่ยงออกจากอาน เหมือนหุ่นเชิดที่สายป่านขาด ฉันกระแทกพื้นอย่างแรง แสงสว่างวาบแห่งความเจ็บปวดระเบิดขึ้นที่ขาของฉันเมื่อกระดูกแตกละเอียด

เดียโบล ไร้คนขี่และตื่นตระหนก ควบไปรอบๆ สนามอย่างบ้าคลั่ง กีบเท้าอันทรงพลังของเขากลายเป็นภัยคุกคามที่วุ่นวายและถึงตาย

ท่ามกลางความเจ็บปวดที่มึนงง ฉันเห็นมาคินอยู่ไกลๆ เขายังคงอยู่กับเธอ หันหลังให้ฉัน หมกมุ่นอยู่กับละครที่เธอสร้างขึ้นอย่างสมบูรณ์

เสียงกรีดร้องที่ดิบเถื่อนและเหมือนสัตว์ป่าดังออกมาจากลำคอของฉัน เสียงแห่งความเจ็บปวดและความโกรธแค้นอย่างแท้จริง

นั่นทำให้เขาหันมาสนใจในที่สุด

เขาหันศีรษะไปรอบๆ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความสยดสยองเมื่อเห็นฉันอยู่บนพื้น เดียโบลกำลังพุ่งเข้าใส่อย่างเอาแน่เอานอนไม่ได้ ในชั่วพริบตา เขาก็มาถึงที่นั่น มือที่สงบนิ่งวางบนคอของม้าหนุ่ม เสียงของเขาเป็นคำสั่งต่ำๆ ที่ทำให้สัตว์ที่ตื่นตระหนกสงบลงทันที

สิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็นก่อนที่ความมืดจะครอบงำฉันคือสีขาวโพลนของกระดูกที่ยื่นออกมาจากผิวหนังของฉัน

สัปดาห์ต่อมาเป็นช่วงเวลาที่พร่ามัวของความเจ็บปวด การผ่าตัด และกายภาพบำบัด

และมาคินก็อยู่ที่นั่นตลอดเวลา

เขานั่งข้างเตียงของฉัน เขาเอาอาหารมาให้ฉัน เขาอ่านหนังสือให้ฉันฟังในช่วงเวลาที่ยาวนานและเงียบสงบของคืน การดูแลของเขามีประสิทธิภาพ ความเอาใจใส่ของเขาไม่สั่นคลอน

ส่วนเล็กๆ ที่โง่เขลาในตัวฉันเริ่มมีความหวัง บางทีอุบัติเหตุอาจทำให้เขากลัว บางทีเขาอาจจะตระหนักว่าเขากำลังจะสูญเสียอะไรไป บางทีเขาอาจจะขอโทษ ขอร้องให้ฉันให้อภัย และตัดอัญญารินออกจากชีวิตของเขาไปตลอดกาล

แต่ไม่มีความอบอุ่นในสัมผัสของเขา

มันเป็นการดูแลอย่างมีหน้าที่เช่นเดียวกับที่เขาแสดงให้ฉันเห็นเมื่อฉันข้อมือหัก แต่ครั้งนี้มันเย็นชากว่า ห่างเหินกว่า ฉันเห็นความแตกต่างระหว่างความทุ่มเทอย่างแรงกล้าที่เขามอบให้อัญญารินกับหน้าที่ตามพิธีที่เขาทำเพื่อฉันตอนนี้ เขาสุภาพ แต่ห่างเหิน ดวงตาของเขาเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

คืนหนึ่ง ฉันตื่นขึ้นมาด้วยเสียงกระซิบกระซาบนอกห้องของฉัน เป็นมาคิน กำลังคุยกับลูคัส

"นายทำเกินไปแล้วนะ มาคิน" ลูคัสพูด เสียงของเขาต่ำและตึงเครียด "แค่เตือนก็เรื่องหนึ่ง นี่... นี่มันอีกเรื่องหนึ่ง ถ้าเจ้าพ่ออัศวินรู้เข้า..."

เลือดของฉันเย็นเฉียบ

"ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เธอเจ็บขนาดนี้" เสียงของมาคินเป็นเสียงกระซิบที่หยาบกระด้าง "บังเหียนมันควรจะแค่ขาด ทำให้เธอเสียการทรงตัว เป็นการเตือนให้เลิกยุ่ง ให้ปล่อยอัญญารินไป ฉันคำนวณผิดไป"

ฉันหายใจไม่ออก อากาศในปอดของฉันกลายเป็นน้ำแข็ง

"ตอนนี้ฉันต้องเล่นบทคู่หมั้นที่ทุ่มเท" มาคินพูดต่อ เสียงของเขาเจือด้วยความไม่พอใจ "เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครสงสัยอะไร"

ห้องเริ่มหมุน ผนังดูเหมือนจะบิดเบี้ยวและบิดเบี้ยวรอบตัวฉัน

มันไม่ใช่อุบัติเหตุ

มันคือการลงโทษ

การดูแลของเขาไม่ใช่สัญญาณของความสำนึกผิด มันคือการปกปิด เขาไม่ได้รีบมาข้างฉันเพื่อช่วยฉัน เขารีบมาเพื่อช่วยตัวเอง

ประกายความหวังสุดท้ายในตัวฉันดับลง เถ้าถ่านของมันกลายเป็นน้ำแข็งในเส้นเลือดของฉัน

ความเจ็บปวดที่ขาของฉันไม่มีอะไรเลย เป็นความเจ็บปวดที่ทื่อและห่างไกลเมื่อเทียบกับความเจ็บปวดที่ฉีกกระชากจิตวิญญาณของฉัน เขาไม่ได้แค่ทรยศฉัน เขาพยายามที่จะทำลายฉัน