ตอน 3
ขณะที่ทุกคนเคลื่อนพลออกมาข้างนอกเพื่อช่วยให้ฉันได้คุยกับหนุ่มหล่อคนนั้น
" เดี๋ยวเจ้ ฉันโทรหาแม่ก่อนนะ "
" ทำไมเหรอแก้ม"
" จะโทรบอกแม่ว่าเจอลูกเขย คริๆ"
"ฮึม..แรด!!! " แล้วทั้งหมดก็อยู่ในเสียงหัวเราะด้วยกันก่อนจะออกไปทัก
"สวัสดีค่ะคุณลูกค้าขอบคุณมากเลยนะคะ ที่ขึ้นไปร่วมสนุกด้วยกัน อ้อ นี่ค่ะ ขอแนะนำน้องแก้มหวาน แขกที่ขึ้นไปร่วมงาน มีสิทธิ์ที่จะคุยได้ฟรีไม่เสียค่าชั่วโมงค่ะ"
ฉันตื่นเต้นยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เมื่อเข้ามาใกล้ยิ่งเขิน ข้างในน้ำเดินจนสั่นไปหมดแล้ว อร๊าย แต่ในใจแทบอยากจะร้องกรี๊ด แต่ต้องเก็บอาการ
" อ่ะน้องแก้มนั่งข้างๆ พี่เขาสิ" เสียงแจ๋นของเจ้ลิลลี่สั่งให้ฉันนั่งลง เพื่อนๆ ก็ยุยงส่งเสริมกันให้เพื่อนได้ผัวดีจังเลย
แค่เพียงนั่งใกล้กลิ่นกายก็หอมราวกับเดินผ่านช็อปน้ำหอมเคาน์เตอร์แบรนด์ พ่อเทพบุตรของฉันหรือสวรรค์ส่งมาหรือไรอยู่ไกล้ยิ่งใจสั่น
"ชื่อแก้มหวานนะคะ คุณชื่ออะไรคะ?
"ผมหวังอี้ ครับ"
"หวานจริงหรือเปล่าครับ"
" นั่นแน่"เพื่อนเขาอีก2 คนแซวหัวเราะกันเสียงดัง มองมาที่ฉันและคุณหวัง ยิ่งส่งผลให้ฉันเขินขึ้นไปใหญ่
" อยากรู้ต้องลองชิมค่ะว่าหวานจริงมั้ย"ฉันส่งสายตาท้าท้ายหยอดกลับให้กับเขาที่นั่งข้าง ๆ
Part Mr.หยาง
ผมมองเธอคนที่โชว์บนเวทีเมื่อสักครู่ นี้เธอคุยกับชายคนหนึ่งหรือไอ้หน้าตี๋นี่เป็นแต่ลูกค้าหรือผัวเธอกันแน่ ผมเห็นเธอใกล้ ๆ ก็ถูกใจเธอไม่น้อย แต่ดูท่าทีก็คงไม่น่าใช้ผัว
"เสี่ยขา นั่งคนเดียวเหรอคะมีเพื่อนคุยหรือยังให้เปาะเปี๊ยะนั่งเป็นเพื่อนนะคะ"
ขณะที่ผมกำลังมองสาวนางโชร์คนนั้นอยู่ ก็มีเสียงแหลมของหญิงสาวพีอาร์ของร้านหน้าพอใช้ได้หุ่นดีพอประมาณ เอ่ยเสียงสอบถาม
"อึมไม่มี นั่งสิ "
สาวพีอาร์ร่างเล็กเมื่อได้ยินผมเอ่ยบอกเธอดังนั้น เดินมาบนตัก ผมในทันทีมือหนึ่งคล้องกอดคอ จากนั้นหล่อนหยิบแก้วขึ้นมาป้อนเหล้าผม
"อย่ามายุ่มย่ามฉันจัดการเองได้ "ผมไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายสักเท่าไหร่ถ้าผมไม่สั่ง เพราะมาเฟียอย่างผมถนัดออกคำสั่งไม่ชอบให้ใครขัดใจ
"ผู้หญิงคนนั้นที่นั่งคุยกับอยู่กับคนอื่น ฉันต้องการเธอ ไปเรียกมา "ผมสั่งให้สาวพีอาร์ตามเธอคนนั้นมาให้ผม
" ต้องขอโทษด้วยค่ะ คนนั้นไม่ใช่คนของร้านเรา แค่จ้างมาโชว์ค่ะ "สาวพีอาร์เอ่ยเสียงสั่นกล้าๆ กลัวๆ
" ฉันต้องการผู้หญิงคนนั้น งั้นไปเรียกเจ้าที่นี่มาคุย "
" ค่ะ "
หญิงสาวลุกจากตักผม แล้วเดินหายไปในมุมมืด คาดว่าเธอคงไปจัดการให้ผม
แก้มหวาน
"แก้มหวานคุณผู้ชายโต๊ะนั้นอยากคุยด้วย "เสียงเจ้ลิลลี่เดินมาสะกิดบอกฉัน
" ฉันไม่คุย ฉันคุยคนนี้อยู่ "
" ช่วยหน่อยลูกค้าโวยวาย เกิดมาสวยเสน่ห์แรงก็งี้แหละผู้ชายมารุมมาตุ้ม " เจ้ลิลลี่ยังกระซิบกระซาบตื้อฉันไม่หยุด
"เฮื้อย!!โต๊ะไหนเจ้ "
ฉันเลื่อนสายตามนิ้วมือของเจ้ลิลลี่ที่ชี้ไปทางชายผู้นั้น ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ไม่แพ้กัน แต่ ทว่า ลักษณะท่าทางดูดิบเถื่อน ขี้เก๊กยังไงไม่รู้ก็คงไม่พ้นอีพวกเสี่ยๆ เมาแล้วอวดน่ำอวดรวยและมั้ง
" คุยแค่ทักทายชนแก้วแปบเดียวนะเจ้ แต่เดี๋ยวสิ ฉันยังไม่ได้เบอร์กับไลน์คุยหวังเลยคริๆ "
" จ้า แม่คุณ แม่มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนลของเจ้ คนสวยก็พูดยากเนอะ "ฉันโดนเจ้ลิลลี่กัดอีกหนึ่งกรุบ
ในใจฉันตอนนี้ถูกใจคุณหวังอี้ จนไม่อยากจะมองใครทั้งนั้น แต่ถ้าขอเบอร์คนเดียวคง ดูมีพิรุจงั้นเรียกขอทั้งกลุ่มเลยแล้วกัน
"คุณหวังดูเกร็งๆ นะคะ เรามาแลกไลค์กันมั้ยคะ แก้มหวานเป็นคนง่ายๆ สบายๆ ใช่มั้ยเจ้ "
"จ้า ใช่จ้าน้องเป็นคนง่ายๆ"
ลิลลี่
ฉันแอบขำยัยแก้มหวานอยู่ห่าง เป็นคนง่ายๆ กระโปรงไม่สั้นก็ไม่ใส่ ไม่เข้าห้องน้ำสาธารณะก่อนเข้าต้องให้ฉันไปทำความสะอาดก่อน
ดื่มน้ำก็ต้องน้ำอุณหภูมิห้อง ตามด้วยน้ำแดงครึ่งแก้ว ตบท้ายด้วยน้ำอุ่น ดื่มเหล้าก็ต้องดับเบิ้ลแบล็กเท่านั้น ไม่ก็Swing ง่ายๆ ง่ายมาก เครื่องสำอางก่อนจะแต่งหน้าแต่ละที ขอดูวันหมดอายุทุกชิ้น ฮึ!! ฉันแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ง่าย ๆ ไม่รู้ว่าตอนจะได้กับผู้ชายไม่ยักจะให้ฉันไปทำความสะอาดให้บ้างล่ะ
ฉันปล่อยให้ยัยแก้มคุยสักพักแล้วสะกิดเพื่อให้ไปทักแขกอีกคนที่รีเควสมา
"แก้ม แก้ม แกกะจะกินเค้าทั้งโต๊ะเลยหรือไง "
" แหม่ะ เจ้ก็ว่าไป๊ งานดีกันทุกคน คริๆ"
" เออเดี๋ยวค่อยมาคุยต่อ แขกโต๊ะโน้นรอแกอยู่ ไปทักเค้าก่อน"
" เฮ้อ ก็ได้ ขัดใจจริงๆ เลย แต่...แปบเดียวจริงๆ นะ"
แก้มหวาน
"ขออนุญาตทุกท่านนะคะ แก้มหวานต้องขอตัวสักครู่" จากนั้นฉันเดินท่าสวยๆ โชร์สัดส่วนสวยงามของฉันไปยังโต๊ะที่เจ้ลิลลี่บอก สะกดสายตาจ้องมองชายตรงหน้า แล้วไปหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ โต๊ะ
" สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย ขออนุญาตชนแล้วค่ะ "นั่นเป็นคำกล่าวทักทายตามมารยาทที่ฉันทำทุกครั้ง แต่ขณะ
ที่มือสวยกำลังที่ยื่นมือชนแก้ว เขากลับคว้าร่างของฉันลงไปนั่งตัก จนน้ำในแก้วหกเปียกเลอะทั้งฉันและเขา
" ปล่อยนะคะ "
" เดี๋ยวซี้คนสวย นั่งด้วยกันก่อน "
"ฉันแค่คุยนะคะคุณจะมาทำแบบนี้กับฉันไม่ได้ ฉันว่าคุณเมามากแล้วกลับบ้านไปเถอะค่ะ "
ฉันไม่ชอบพวกแขกที่มาล่วงเกินแบบนี้ ฉันรวบรวมกำลังที่มีเพื่อที่จะหยัดตัวออกจากร่างหนา ของเขาแต่ก็ยังไม่หลุด ฉันจึงตะโกนเรียกเจ้ลิลลี่มาจัดการ เพราะรู้สึกถึงความปรกติไม่ปลอดภัย
โปรดติดตามตอนต่อไป...
คุณอาจชอบ
