นักล่าคู่กับหมอมหัศจรรย์

ในปีแรกของรัชสมัยลี่ชิง เมืองซีโจวประสบภัยแล้งอย่างรุนแรง ทุ่งนาแห้งแล้ง ดินแตกร้าว ประชาชนไร้ซึ่งผลผลิตจนถึงขั้นต้องขายลูกชาย และลูกสาวกิน

ตระกูลฟางก็เช่นเดียวกัน

ขณะที่ฟางจิ่นซิ่วเพิ่งจะได้สติก็ถูกคนกระชากผมไปอย่างรุนแรง นางเจ็บจนลืมตาขึ้นมาทันที

“อย่ามาแกล้งตายหน่อยเลย แกล้งตายไปก็ไม่มีประโยชน์”

นางมองไปตามเสียง แล้วก็เห็นว่าผู้หญิงคนที่กำลังจับผมนางอยู่มีใบหน้าที่ดุร้ายอำมหิต สวมชุดผ้าหยาบบ่งบอกถึงฐานะที่ยากจน

“ฟางจิ่นซิ่ว ตลอดเวลาหลายปีที่ข้าเลี้ยงดูเจ้ามา ข้าถือว่าใจดี และเมตตากับเจ้ามามากพอแล้ว คนอื่นเขาขายลูกสาวให้กับแม่เล้ากันไปหมดแล้ว แต่เรายังรู้จักผิดชอบชั่วดีก็เลยเลือกที่จะหาบ้านผัวให้เจ้าแทนอย่างไรเล่า”

“เจ้าจะมาหาว่าข้าใจร้ายไม่ได้ ครอบครัวของเรามีเฮียใหญ่ของเจ้าเป็นผู้ชายเพียงคนเดียว หมอบอกว่าขาที่หักของเขาสามารถรักษาได้ ขอเพียงแค่เรารวบรวมเงินได้ห้าตำลึง”

“เจ้าเป็นแม่หญิงไม่ว่ายังไงก็ต้องแต่งานออกเรือนอยู่แล้ว ตอนนี้มีคนยอมจ่ายเงินห้าตำลึงเพื่อซื้อเจ้าไป เจ้าก็คิดซะว่ามันเป็นการตอบแทนบุญคุณของพ่อเจ้า และข้าที่เลี้ยงดูเจ้ามาตลอดหลายปีที่ผ่านมาก็แล้วกัน”

ฟางจิ่นซิ่วที่ถูกดึงหัวรู้สึกปวดหัวอยู่ครู่หนึ่ง ความทรงจำของเจ้าของเดิมค่อย ๆ ฉายภาพขึ้นมา ความจริงแล้วนางได้เดินทางทะลุมิติข้ามภพข้ามชาติไปยังสมัยโบราณโดยไม่รู้ว่าเป็นช่วงสมัยใด

นางกลายมาเป็นลูกสาวคนที่สามของตระกูลฟางที่มีชื่อเดียวกัน

นางมีเฮียใหญ่อยู่คนหนึ่งชื่อว่าฟางเจี้ยนเหริน ปีนี้อายุสิบเก้าปี เขาเป็นคนโปรดของพ่อแม่ และเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลฟาง

นอกจากนี้ยังมีพี่สาวคนที่สองชื่อฟางหมิงเซี่ย ซึ่งเป็นฝาแฝดกันกับนาง มีอายุสิบแปดปี แต่พวกนางที่อยู่ในวัยเดียวกันกลับมีชะตากรรมที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ฟางหมิงเซี่ยเป็นคนปากหวาน นิสัยเจ้าของร่างเดิมเป็นคนซื่อ และเงียบ ดังนั้นเวลาอยู่ในบ้านฟางหมิงเซี่ยจึงจะได้รับความโปรดปรานมากกว่านาง

นอกจากนี้ยังมีน้องสาวคนเล็กชื่อฟางเสี่ยวเฉา อายุสิบสามปี เป็นคนที่เวลาอยู่ที่บ้านจะไม่ได้รับความโปรดปรานเหมือนกันกับนาง ซึ่งสาเหตุที่ไม่ได้รับความโปรดปรานเป็นเพราะตอนที่ฟางเสี่ยวเฉาอยู่ในท้อง หมอดูบอกว่าเป็นลูกชายที่จะทำให้ครอบครัวเจริญรุ่งเรือง

แต่ผลปรากฏว่าพอคลอดออกมาแล้วนางกลับเป็นหญิงสาวที่ขี้โรคร่างกายอ่อนแอเสียอย่างนั้น

หวังซิ่วเม่ยที่เป็นแม่ของเจ้าของร่างเดิม ต้องการที่จะขายนางให้กับครอบครัวนายพรานแซ่จงที่อยู่บนภูเขา เพื่อนำเงินมารักษาขาของลูกชาย

ได้ยินมาว่าตระกูลจงก็ยากจนข้นแค้นมากเช่นกัน แล้วก็มีแม่ขี้โรคที่ร่างกายอ่อนแออยู่คนหนึ่งด้วย จงยวี่ที่เป็นลูกชายคนโตสามารถล่าสัตว์ได้ แต่เขาเป็นคนดุร้าย มีสมญานามว่ายักษ์

คนในหมู่บ้านยังพูดกันอีกว่าจงยวี่ผู้นี้ใช้เงินซื้อภรรยามาจากตระกูลฟาง เพราะเขาหาภรรยาไม่ได้ คาดว่าคงจะไม่มีใครทนรับการทรมานของเขาไหว หากเข้าไปในตระกูลจง ไม่ช้าก็เร็วอย่างไรก็ต้องตายเป็นแน่

เจ้าของร่างเดิมตกใจกลัว หนีไปกลางดึก แต่กลับถูกฟางต้าจู้ผู้เป็นพ่อแท้ ๆ ตามไป และใช้ไม้ตีอย่างแรงเพื่อจับตัวกลับมา

เมื่อนางลืมตาขึ้นมาก็กลับกลายเป็นคนที่มีชื่อแซ่เดียวกันเสียอย่างนั้น

ฟางจิ่นซิ่วรีบหาน้ำทิพย์จากภิภพที่นางบังเอิญได้มาก่อนจะข้ามภพมาที่นี่ เมื่อเห็นว่ามันยังอยู่ นางก็รู้สึกโล่งใจ

นางไม่รู้ว่าจงยวี่เป็นยักษ์หรือไม่ นางรู้แค่ว่าคนที่ฆ่าเจ้าของร่างเดิมคือฟางต้าจู้พ่อผู้ให้กำเนิดของนาง

ไม้ค้อนนั้นส่งนางขึ้นสวรรค์ไปเรียบร้อยแล้ว

หวังซิ่วเม่ยยังคงพูดเจื้อยแจ้วอยู่ข้างหูนางไม่หยุด

ฟางต้าจู้จึงเดินเข้ามาดึงภรรยาของเขาไป แล้วบอกให้นางสงบสติอารมณ์ลง

ถึงยังไงตระกูลจงก็เป็นครอบครัวนายพราน ไม่แน่ต่อไปจิ่นซิ่วอาจจะมีชีวิตที่ดีขึ้นก็ได้ ถึงเวลานั้นครอบครัวของพวกเขาก็จะได้รับผลประโยชน์ไปด้วยเช่นกัน

“เอาล่ะ เจ้าหยุดพูดก่อน”

เขาดึงฟางจิ่นซิ่วขึ้นมา และพูดว่า “จิ่นซิ่ว พ่อกับแม่ไม่มีทางเลือกจริง ๆ”

“ยังไงจงยวี่ผู้นี้ก็รู้วิธีการล่าสัตว์ ยุคสมัยนี้ หากเจ้าไปอยู่บ้านเขาก็ไม่ใช่ว่าเจ้าจะต้องตายอย่างที่คิดก็ได้”

“อย่าคิดที่จะหนีอีกเลย แล้วก็ห้ามหนีกลับบ้านมาเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่？”

“แต่ถ้าอนาคตมีชีวิตที่ดีขึ้น ปีใหม่เจ้าก็กลับมาเยี่ยมข้า และแม่ของเจ้าได้”

“การที่พวกเราเลี้ยงดูเจ้ามาจนเติบใหญ่เช่นนี้ไม่ใช่ง่าย ๆ เลย เจ้าอย่าเนรคุณเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่？”

ฟางจิ่นซิ่วแอบหัวเราะเยาะเย้ยอยู่ในใจ อย่าว่าแต่เจ้าของร่างเดิมโดนพ่อฆ่าตายเลย

ต่อให้จะไม่ตาย แต่เขาในฐานะพ่อกล้าที่จะมาพูดเรื่องแบบนี้กับลูกสาวของตัวเองที่ถูกขายออกไปได้อย่างไร

ในเมื่อคิดที่จะขายนางทิ้งแล้ว ยังจะห้ามไม่ให้นางลืมบุญคุณด้วยอย่างนั้นน่ะหรือ？

ช่างน่าขบขันสิ้นดี ต่อให้เขาจะขอร้องอ้อนวอนนางอย่างไร นางก็จะไม่มีวันกลับมาเป็นอันขาด

เมื่อเห็นว่านางไม่พูดไม่จา ฟางต้าจู้ก็หันหลังไปบอกให้หวังซิ่วเม่ยผู้เป็นภรรยาไปเก็บสัมภาระให้นาง

“ตระกูลจงอยู่บนภูเขา วันนี้เราต้องส่งนางไปที่นั่น ถ้ายังไม่ไปอีก ถนนหนทางบนภูเขาตอนฟ้ามืดแล้วอันตราย”

ฟางจิ่นซิ่วไม่อยากจะสนใจคนครอบครัวนี้แล้ว เสี่ยวเฉาหรือน้องสี่กำลังซ่อนตัวอยู่หลังประตูแอบดูนางอยู่ ดวงตาคู่นั้นของนางเมื่ออยู่บนใบหน้าเล็ก ๆ ที่ซูบตอบแล้วดูโดดเด่นเป็นพิเศษ น้ำตากำลังไหลรินลงมาไม่ขาดสาย

ฟางจิ่นซิ่วรู้สึกทนไม่ไหวเล็หน้อย แต่ตอนนี้แม้แต่ตัวนางเองยังไม่สามารถปกป้องเอาไว้ได้เลย นางไม่รู้จริง ๆ ว่าจะดูแลเสี่ยวเฉาได้อย่างไร

เด็กผู้หญิงคนนี้มีสุขภาพไม่ดีมาตั้งแต่เกิด ซึ่งฟางต้าจู้ และภรรยาของเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะเลี้ยงดูนางเอาไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ต้องขอบคุณความมีน้ำใจของเจ้าของร่างเดิมที่ขอร้องให้พ่อแม่เก็บน้องสาวคนนี้เอาไว้ ตอนที่เสี่ยวเฉาเกิดมานางเพิ่งจะมีอายุเพียงห้าขวบเท่านั้น น้องคนนี้นางแทบจะเป็นคนเลี้ยงดูมาคนเดียวเลยด้วยซ้ำ

ตอนนี้เมื่อนางถูกขายออกไป นับจากนี้ไปจึงไม่มีใครที่จะสามารถปกป้องเด็กหญิงคนนี้ได้อีกแล้ว

จะให้นางไปที่บ้านของตระกูลจงด้วยน่ะหรือ？ รู้ทั้งรู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว

หวังซิ่วเม่ยเข้าไปได้สักพัก หลังจากคิดไปคิดมาแล้วนางก็เดินออกมามือเปล่า แม้แต่เสื้อผ้าขาดวิ่นที่ฟางจิ่นซิ่วเคยใส่ในทุกวันสักตัว นางก็ทำใจที่จะให้ไปไม่ได้”

“ช่างเถอะ เดี๋ยวนางไปที่ตระกูลจงนางก็เป็นคนของตระกูลจงแล้ว จะมาสิ้นเปลืองข้าวของในเรือนของเราไปทำไม”

ฟางจิ่นซิ่วเสียใจแทนเจ้าของร่างเดิมมาก นางตามฟางต้าจู้ออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

น้ำทิพย์จากพิภพของนางมีฤทธิ์ในการรักษาอย่างน่าอัศจรรย์ ประกอบกับตัวนางเองก็เป็นนักศึกษาแพทย์ด้วย

หากตระกูลฟางไม่โหดเหี้ยมกับนางเช่นนี้ อาการบาดเจ็บที่ขาของฟางเจี้ยนเหรินเป็นเพียงปัญหาเล็กน้อยในสายตาของนางเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องใช้เงินห้าตำลึงเลยด้วยซ้ำ

ทั้งหมดนี้เกิดจากตระกูลฟางที่รนหาที่เอง

ระหว่างทางฟางต้าจู้ก็คอยพูดล้างสมองฟางจิ่นซิ่วไปด้วย

“เมื่อไปอยู่ตระกูลจงแล้วเจ้าจะต้องขยันเข้าไว้ เขาจะได้เห็นแก่ความขยันขันแข็งของเจ้า แล้วยอมซื้อเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ให้เจ้า”

“หากเจ้าสวมเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นของเก่าไปก็มีแต่จะอับอายผู้คน คนจะหาว่าแม่ของเจ้าไม่ได้จัดเตรียมของข้าวของดี ๆ ให้เจ้าได้”

“จงยวี่รู้วิธีการล่าสัตว์ หากเขาล่าสัตว์ดี ๆ มาได้ เจ้าควรจะให้ความสำคัญกับครอบครัวตัวเองให้มาก อย่าลืมเด็ดขาดว่าเจ้าสกุลฟาง อย่าทำตัวเป็นหมาป่าตาขาวเนรคุณหน่อยเลย”

“ต่อไปหากเจ้าถูกรังแกขึ้นมาจริง ๆ ข้าและเฮียใหญ่ของเจ้าไม่ถึงขนาดกับใจร้ายใจดำไม่ยอมช่วยเหลือเจ้า”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฟางจิ่นซิ่วก็ทนไม่ไหวแล้ว สรุปแล้วใครกันแน่ที่ใจร้ายใจดำ？

“เหอะ จะช่วยเหลือข้างั้นรึ？”

“พวกท่านขายข้าให้กับตระกูลจงไปแล้วไม่ใช่หรือไร？ ในสัญญาการขายตัวก็บังคับให้ข้าให้ข้าประทับลายนิ้วมือไปแล้วนี่”

“ต่อจากนี้ไปไม่ว่าข้าจะอยู่หรือตายก็ไม่เกี่ยวอะไรกับตระกูลฟางอีกแล้ว”

ด้วยความที่กลัวว่าฟางจิ่นซิ่วจะหนีไปอีก ระหว่างทางมือทั้งสองข้างของนางจึงถูกมัดเอาไว้ตลอด โดยที่ปลายเชือกอีกด้านหนึ่งฟางต้าจู้จะคอยดึงเอาไว้

เมื่อฟางต้าจู้ได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวด้วยความโกรธขึ้นมาทันที เขาจึงด่าทอว่านางเป็นหมาป่าตาขาวเนรคุณคน

จากนั้นก็พูดถึงพระคุณของการเลี้ยงดูครั้งแล้วครั้งเล่า

ฟางจิ่นซิ่วหัวเราะเยาะขึ้นมา นางไม่ใช่เจ้าของร่างเดิมเสียหน่อย ดังนั้นการเลี้ยงดูจึงไม่เกี่ยวข้องกับนาง

รอให้ไปถึงตระกูลจงแล้ว นางจะรอดูสถานการณ์ก่อนค่อยว่ากัน

เมืองซีโจวกำลังประสบวิกฤตภัยความแห้งแล้งและความอดอยาก หากโลกอยู่ในความวุ่นวาย โจรก็จะเกิดขึ้นเป็นจำนวนมาก ต่อให้นางจะหนีไปได้ แต่นางก็อาจจะไม่รอดอยู่ดี

ถ้าคนตระกูลจงไม่เลว นางก็จะอยู่ต่อ อาศัยน้ำทิพย์จากพิภพ และทักษะทางการแพทย์ของนางแล้ว แม้จะอดอยากปากแห้งแค่ไหนก็ไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะไม่มีข้าวกิน

หากจงยวี่ผู้นั้นเป็นยักษ์ที่โหดร้ายอย่างที่ชาวบ้านพูดกันจริง ๆ นางก็จะหาโอกาสหนีไปอีกครั้งให้ได้

วันข้างหน้าก็ค่อยว่ากันอีกที

ฟางต้าจู้เห็นว่านางดูดื้นรั้น ดังนั้นเขาจึงกระชับเชือกให้แน่น และเร่งความเร็วในการเดินขึ้นอีก

เมื่อข้ามภูเขาลูกนี้ไป ก็จะเป็นที่อยู่ของตระกูลจงที่พักกันอยู่บนไหล่เขา

นอกจากนี้ยังมีหมู่บ้านที่เรียกกันว่าหมู่บ้านกลางป่าอยู่ที่เชิงภูเขาอีกลูกด้วย แม้ว่าตระกูลฟาง และหมู่บ้านกลางป่าจะห่างกันโดยมีภูเขาลูกหนึ่งกั้นอยู่ แต่ในความจริงต้องใช้เวลาเดินทางสามถึงสี่ชั่วยามเลยก็ว่าได้กว่าจะมาถึง

ภูเขาลูกนี้ใหญ่มาก ถ้าไม่ใช่เพราะภัยแล้งที่ทำให้วัชพืช และพืชพรรณมากมายเปิดทางให้คนเดินได้ ปกติแล้วก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปในภูเขาลูกนี้หรอก

เนื่องจากทางเข้าออกของภูเขาไม่สะดวก ผู้คนที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านกลางป่ายากจนกว่าคนข้างนอกมากโข ส่วนใหญ่หากไม่ผลูกพืช ก็ทำได้แค่พึ่งพาอาหารจากภูเขาเท่านั้น

ฟางต้าจู้ถามทางชาวบ้านในหมู่บ้านกลางป่า แล้วก็พบตระกูลจงในที่สุด

เมื่อคิดว่ากำลังจะได้เงินห้าตำลึงแล้ว เขาก็อารมณ์ดีขึ้นมาเล็กน้อย ตอนที่เข้าประตูไปจึงตะโกนขึ้นมาว่า

“เฮ้ ลูกเขย ทางมาบ้านเรือนของพวกเจ้านี่ช่างหายากเย็นยิ่งนัก”

ฟางจิ่นซิ่วมองพิจารณาสถานที่แห่งนี้อย่างเงียบ ๆ บ้านของตระกูลจงนั้นดูคร่ำครึกว่าตระกูลฟางเล็กน้อย บริเวณส่วนใหญ่ของบ้านทำจากไม้

น่าจะเป็นเพราะใช้วัสดุในท้องถิ่นค่อนข้างสะดวก ถึงแม้บ้านไม้จะดูคร่ำครึ แต่ก็สร้างได้ดีเลยทีเดียว ทั้งสองฝากฝั่งซ้ายขวาจะมีอยู่ฝั่งละหนึ่งห้อง

ตรงกลางเป็นห้องหลัก มีโต๊ะเก้าอี้ครบครัน ทุกอย่างล้วนทำจากไม้ทั้งหมด

เมื่อได้ยินเสียงมู่อวิ๋นเห่อก็รีบบอกให้จงอวี่เหลี่ยนผู้เป็นลูกสาวประคองนางเธอออกมาจากในห้องทันที

ฟางจิ่นซิ่วมองเข้าไป แล้วก็สบตากับตระกูลมู่พอดี

โรคบ้างานของนางกำเริบ นางสังเกตุใบหน้าของอีกฝ่าย สีหน้าขาวซีด ริมฝีปากซีดเซียว เกิดจากตับบกพร่อง

ส่วนปอดก็ไม่ดีนัก ทำให้นางดูหายใจลำบาก บางครั้งเสียงที่ไอออกมายังมีเสมหะปนด้วย

ร่างกายที่ซูบผอมของนาง มองดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่าแตกต่างไปจากภาวะอดอยาก

นางคงจะเป็นแม่ของจงยวี่

แม้ว่านางจะป่วยอยู่ แต่แววตาของนางกลับดูใจดีมีเมตตามาก นางดูเป็นคนที่เข้ากับคนอื่นได้ง่ายตั้งแต่แรกที่เห็น

ฟางจิ่นซิ่วถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“พวกเจ้ามากันแล้วรึ รีบเข้ามาข้างในก่อนสิ”

มู่อวิ๋นเห่อพอได้เห็นฟางจิ่นซิ่วแล้วรู้สึกพึงพอใจมาก สาวน้อยผู้นี้แม้จะดูซูบผอม แต่หน้าตากลับสวยสดงดงามยิ่งนัก ดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นสดใสเป็นประกาย

เธอคาดไม่ถึงเลยว่าฟางจิ่นซิ่วไม่เพียงแต่ไม่กลัวจนหลบหน้าหลบตา แต่กลับดูเหมือนได้รับการอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดี โดยพยักหน้าให้นางเล็กน้อย

มู่อวิ๋นเห่อปฏิบัติต่อฟางต้าจู้อย่างสุภาพมากขึ้น นางผลักอวี่เหลี่ยนผู้เป็นลูกสาวพลางพูดขึ้นมาว่า

“รีบไปเอาน้ำมาให้พ่อตาพี่ชายเจ้ากับพี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้าสิ เดินทางมาไกลถึงเพียงนี้คงจะเหนื่อยล้า และกระหายน่าดู”

เมื่อได้ยินว่ามีน้ำให้ดื่ม ฟางต้าจู้ก็ตาลุกวาวพลางรีบพยักหน้าทันที เมืองซีโจวอยู่ในภาวะแห้งแล้งมาสามเดือนแล้ว ตอนนี้น้ำมีมูลค่ามากเสียยิ่งกว่าอาหารซะอีก

“ขอบน้ำใจยิ่งนัก！ ดีเลย ข้ากำลังกระหายน้ำอยู่พอดี”

จงอวี่เหลี่ยนยังคงไม่ขยับ ฟางจิ่นซิ่วมองเห็นความเกลียดชังในแววตาของนางได้

“แม่เลอะเลือนไปแล้วหรือไร พ่อตาอะไรกัน？”

นางชี้ไปที่ฟางจิ่นซิ่วอย่างไม่เกรงใจพลางพูดขึ้นมาว่า “สตรีนางนี้ ครอบครัวของเราใช้เงินห้าตำลึงเพื่อซื้อมา”

“ข้าไม่ยอมรับนางในฐานะพี่สะใภ้ของข้าหรอก”

“ที่บ้านเรามีน้ำน้อยนิดถึงเพียงนั้น ลำพังข้าจะดื่มยังไม่พอ แล้วพวกเขามีสิทธิ์อันใดจะมาดื่มหรือ ข้าไม่ยอมหรอก”

คำพูดของจงอวี่เหลี่ยนทำให้บรรยากาศอึดอัดขึ้นมาทันที ด้วยความที่ฟางต้าจู้เป็นคนที่ปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว เขาจึงรีบพูดเสริมขึ้นมาว่า

“ที่เจ้าพูดก็ถูก งั้นข้าไม่ดื่มแล้ว”

“นี่คือสัญญาการขายตัวของลูกสาวข้า ไม่รู้ว่าเรื่องเงินพวกเจ้าเตรียมเอาไว้พร้อมหรือยัง”

มู่อวิ๋นเห่อรีบนำเงินที่เตรียมไว้ออกมาจากหน้าอกอย่างรวดเร็ว และยื่นให้ฟางต้าจู้ไป

“ท่านพ่อตา เจ้าอย่าไปฟังลูกสาวข้าพูดจาไร้สาระเลย”

“กว่าพวกเจ้าจะเลี้ยงดูจิ่นซิ่วจนเติบใหญ่มาก็ไม่ใช่ง่าย ๆ ข้าอยากให้นางแต่งงานเข้ามาเป็นภรรยาของจงยวี่ลูกชายคนโตของข้าจริง ๆ”

“เงินนี้เจ้าก็คือซะว่าเป็นสินสอดของตระกูลจงของข้าก็แล้วกัน ส่วนสัญญาการขายตัวนั้นไม่จำเป็นหรอก”

มู่อวิ๋นเห่อผลักสัญญาการขายตัวกลับไปอย่างมีเมตตา ทำเอาจงอวี่เหลี่ยนโกรธจนเบิกตาโตกว้างขึ้นมาทันที

แต่ฟางต้าจู้กลับดีใจมาก “แบบนี้ก็หมายความว่า เราสองครอบครัวก็ไม่ได้ต่างอะไรจากการแต่งงานกันอย่างนั้นสินะ”

เมื่อพูดจบเขาก็จะเอาสัญญาการขายตัวเก็บใส่เข้าอกไปทันที เขาคิดว่าหากไม่ต้องให้สัญญานี้แล้ว ฟางจิ่นซิ่วก็จะเป็นลูกสาวของเขาตลอดไป ไม่มีทางแยกตัวตัดขาดความสัมพันธ์กับทางครอบครัวเขาได้

แต่ใครจะไปรู้ว่าเวลานี้ ฟางจิ่นซิ่วที่ถูกมัดมือ และไม่เคลื่อนไหวใด ๆ จู่ ๆ กลับรีบวิ่งมาแย่งสัญญาการขายตัวไปจากมือของฟางต้าจู้ซะอย่างนั้น

จากนั้นนางก็หันหลังไป และเอาไปยัดใส่มือของมู่อวิ๋นเห่อ

“ไม่ได้ สัญญาการขายตัวพวกท่านต้องเก็บเอาไว้”

ฟางต้าจู้คิดอะไรอยู่ในใจ มีหรือที่นางจะไม่รู้