ตอน 3
พอเขาหันไปก็เห็นลี่จิ่งเหยียนยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงระเบียง
ก้านนิ้วแกร่งของลี่จิ่งเหยียนคีบบุหรี่ไว้ระหว่างริมฝีปากบางเฉียบ ใบหน้าด้านข้างของเขายังคงคมชัดอยู่ท่ามกลางควันสีขาวที่โอบล้อม
ลี่จิ่งเหยียนแทบไม่ค่อยสูบบุหรี่เลย ครั้งล่าสุดที่เขาเห็นก็คือเมื่อสองปีที่แล้ว
หมอไรซ์เดินไปที่ระเบียงและรายงานสถานการณ์ให้เขาฟัง “คุณซิงหลานไม่ได้เป็นอะไรมากครับ ก็แค่โดนฝนนานเกินไป ประกอบกับได้รับผลกระทบทางจิตใจเป็นอย่างมาก จึงทำให้ตัวเย็น แต่หลังจากที่ฉีดยาเสร็จและกินยาเรียบร้อยแล้ว ก็ไม่เป็นอะไรแล้วครับ”
“ผมเองก็เห็นข่าวแล้วนะครับ คนตระกูลลู่ทำเกินไปจริงๆ จะตัดความสัมพันธ์ก็ตัดไปสิ ทำไมต้องทำให้คุณซิงหลานอับอายในงานวันเกิดของลู่หยุนเสวี่ยด้วย”
หมอไรซ์ยังคงเป็นเดือดเป็นร้อนแทนลู่ซิงหลานอยู่อย่างนั้น “ตอนที่พวกเขารับคุณซิงหลานกลับมาจากต่างประเทศ ไม่ได้ตรวจสอบอะไรเลยจริงๆ เหรอครับ？ เรื่องนี้มันดูแปลกๆ ไปหมดเลย ต้องมีเงื่อนงำแอบแฝงอยู่แน่นอนครับ！”
ทันทีที่เขาพูดจบ โทรศัพท์มือถือของลู่ซิงหลานที่วางอยู่บนหัวเตียงก็ดังขึ้นไม่หยุด
ลี่จิ่งเหยียนเดินเข้าไปและกำลังจะกดตัดสาย แต่เมื่อเห็นชื่อที่เมมไว้บนหน้าจอ ดวงตาคมคายก็ฉายแววเย็นชาแวบหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดรับ
เมื่อสายเชื่อมต่อ ฝ่ายที่อยู่ปลายสายก็สาดความโกรธเกรี้ยวออกมาทันที
“ลู่ซิงหลาน โทรไปก็ไม่รับ ข้อความก็ไม่อ่าน คุณคิดจะทำอะไรกันแน่？ อย่าคิดว่าทำเป็นตายแล้วจะเลี่ยงการหย่าได้นะ ผมขอบอกไว้เลย พรุ่งนี้คุณต้องเซ็นใบหย่า！”
“ผมทนมามากพอแล้ว คุณช่วยเลิกขัดขวางความสุขของผมกับหยุนเสวี่ยสักทีจะได้ไหม？ คุณครอบครองผลประโยชน์ของตระกูลลู่มาตั้งหลายปี ถ้ายังพอมีจิตสำนึกอยู่บ้างก็รีบปล่อยมือซะเถอะ ถือเสียว่าการยอมไปอย่างสงบในตอนนี้เป็นการชดเชยเล็กๆ น้อยๆ ให้หยุนเสวี่ยก็แล้วกัน！”
“อีกอย่างนะ เห็นแก่ที่สองปีมานี้คุณดูแลคุณย่ากับคุณแม่ของผมเป็นอย่างดี ผมจะให้เงินก้อนหนึ่งกับคุณ แต่ก็อย่าคิดจะต่อรองให้มันมากนัก สำเหนียกถึงสถานการณ์และฐานะในตอนนี้ของคุณเอาไว้ด้วย！”
“ทำไมคุณไม่พูดล่ะ คุณอยู่ที่ไหนกันแน่？”
เมื่อฮั่วสุยหยวนรู้สึกถึงความเงียบที่ผิดปกติของอีกฝ่าย เขาก็รู้สึกแปลกๆ
แต่ในตอนนี้ หมอไรซ์ที่ยืนฟังอยู่ตั้งแต่ต้นจนจบ กำลังกลัวมากจนต้องตะโกนขอความช่วยเหลือในใจอย่างบ้าคลั่ง！
ตั้งแต่ที่ฮั่วสุยหยวนเริ่มอ้าปากพูด หมอไรซ์ก็ได้แต่จับจ้องสีหน้าของลี่จิ่งเหยียนที่ค่อยๆ เปลี่ยนไปจนกลายเป็นย่ำแย่ลงเรื่อยๆ ความน่าสะพรึงกลัวปกคลุมไปทั่วห้อง บรรยากาศเย็นเยือกลงทุกขณะ จนทำให้ขาของผู้คนต้องสั่นเทา
ใบหน้าหล่อเหลาของลี่จิ่งเหยียนดูเคร่งขรึม รอยยิ้มของเขาดูน่าหวาดหวั่นอย่างยิ่ง “ฮั่วสุยหยวน นี่นายพูดกับเธอแบบนี้เชียวเหรอ？”
——นายมีสิทธิ์อะไร
ฮั่วสุยหยวนชะงัก รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายไม่เป็นมิตร เขาขมวดคิ้ว “คุณเป็นใคร？ ลู่ซิงหลานอยู่ที่ไหน？”
ลี่จิ่งเหยียนเหลือบมองลู่ซิงหลานที่นอนหลับอยู่ภายในห้อง น้ำเสียงของเขาก็อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “เธอหลับแล้ว”
“นอนอยู่ข้างๆ ฉัน”
เมื่อได้ยินดังนั้น ฮั่วสุยหยวนก็โกรธจัด “แกว่ายังไงนะ？”
“แกเป็นใครกันแน่！”
เมื่อต้องเผชิญกับความโกรธของเขา ลี่จิ่งเหยียนก็แค่นเสียงเยาะอย่างเฉยเมย สายตาของเขาเฉียบคมอย่างไม่อาจทัดเทียม “จะร้อนใจไปทำไม รอให้นายรอดชีวิตแล้วมาเจอฉันได้ก่อนเถอะ ถึงจะมีสิทธิ์ถามคำถามแบบนี้” เมื่อพูดจบ เขาก็วางสายไปในทันที
วันรุ่งขึ้น เมื่อลู่ซิงหลานตื่นขึ้นมา ฝนก็หยุดตกแล้ว และท้องฟ้านอกหน้าต่างก็ดูปลอดโปร่ง
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นว่ามีแต่ข้อความขยะและสายโทรเข้าจากฮั่วสุยหยวนเท่านั้น พอดูเสร็จ เธอก็โยนโทรศัพท์ทิ้งไว้ข้างๆ และตัดสินใจไปอาบน้ำ
ในห้องอาบน้ำ ลู่ซิงหลานมองดูตัวเองในกระจกและรู้สึกได้ถึงความสดชื่นอันคุ้นเคยที่ไม่ได้สัมผัสมานาน
เธอลองยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย และครั้งนี้รอยยิ้มของเธอก็ไม่ได้ส่งไปไม่ถึงดวงตาอีกต่อไปแล้ว ไข้สูงครั้งนี้ดูเหมือนจะเผาผลาญความหลงงมงายในสมองของเธอไปจนหมดสิ้น รวมถึงความหม่นหมองและความวิตกกังวลที่เกิดจากคนในครอบครัวด้วย
หลังจากแกล้งโง่มาหลายปี ก็ถึงเวลาที่จะจบเรื่องตลกในชีวิตลงเสียที
หลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอก็เลื่อนดูรายชื่อผู้ติดต่อในโทรศัพท์และโทรกลับไปที่เบอร์ปริศนาเบอร์หนึ่งที่ไม่ได้ติดต่อกันมาแสนนาน
ทันทีที่สายเชื่อมต่อ อีกฝ่ายก็ถามขึ้นด้วยความตื่นเต้น “วีนัส！ ในที่สุดเธอก็ยอมรับสายฉันแล้ว！ ได้ยินว่าเธอจะหย่าแล้วเหรอ？ เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า？！ รีบบอกฉันมาที！”
เสียงที่จอแจในโทรศัพท์ทำให้ลู่ซิงหลานคาดเดาได้ว่าตอนนี้จะต้องมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังแอบฟังอยู่แน่ๆ
“ฉันจะไปเซ็นเอกสารวันนี้”
เป็นดังคาด ทันทีที่เธอพูดจบ ปลายสายก็เต็มไปด้วยเสียงตื่นเต้นดีใจ เสียงแก้วเหล้ากระทบกันและเสียงผิวปากดังขึ้นไม่ขาดสาย ทำให้บรรยากาศดูครึกครื้นราวกับกำลังฉลองปีใหม่
“คุณพระ ขอบคุณสวรรค์！ ในที่สุดเธอก็หายจากอาการคลั่งรักจนหน้ามืดตามัวแล้วใช่ไหม？ ในที่สุดบัตรทดลองการเป็นแม่บ้านก็หมดอายุแล้วเหรอ？ สุดท้ายเทพธิดาของเราก็กำลังจะกลับมาแล้วใช่ไหม？ ！”
“หย่าก็ดีแล้ว หย่านี่แหละเยี่ยมเลย วีนัส ไอ้คนสารเลวอย่างฮั่วสุยหยวนน่ะไม่คู่ควรกับเธอหรอก！ ขอแค่เธอสั่งมาคำเดียว ฉันจะไปจัดการเจื๋อนมันให้กลายเป็นขันทีเดี๋ยวนี้แหละ！”
“ใช่แล้ว ไหนจะตระกูลลู่นั่นอีก มันมีอะไรดีนักหนา！ เมื่อปีที่แล้วเกิดวิกฤตเศรษฐกิจโลก ถ้าเธอไม่ยื่นมือเข้าไปช่วย หุ้นทางด้านเทคโนโลยีของลู่ซื่อ กรุ๊ปก็คงจะถูกปั่นจนตกต่ำไปนานแล้ว！ วีนัส กลับมาเถอะ เราทั้ง ‘สวนเอเดน’ ยังคอยหนุนหลังเธออยู่นะ！”
เมื่อรู้สึกถึงความตื่นเต้นของพวกเขา ลู่ซิงหลานก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่ “ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ฉันต้องการรถสักคัน”
ขณะนี้เอง ก็มีเสียงที่เต็มไปด้วยความยินดีของผู้ชายคนหนึ่งแย่งตอบว่า “แค่รถคันเดียวเองเหรอครับ？ เพื่อฉลองการกลับมาแห่งเทพธิดาของเรา แชมป์ F1 ระดับโลกจะไปรับคุณเอง！”
คุณอาจชอบ
