จากโอเมก้าผู้ถูกราชาอัลฟ่าปฏิเสธ สู่ราชินีของเขา

มุมมองของอิซาเบลลา บรูคส์:

ใบหน้าของริชาร์ดซีดเผือด สีเลือดหายไปจากแก้มราวกับเห็นผี ความตื่นตระหนกฉายชัดในดวงตาของเขา เขารีบแกะแขนออกจากมือของเอวาที่เกาะกุมอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ

"อิซาเบลลา! คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่?" เขาพูดตะกุกตะกัก ความเยือกเย็นของเขาพังทลายลง

"ฉันก็น่าจะถามคุณเหมือนกัน" ฉันตอบ รอยยิ้มไม่เคยจางหายไปจากใบหน้า แม้ว่าดวงตาของฉันจะเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "และที่สำคัญกว่านั้น ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เอวาเป็นหัวหน้าโครงการ A03?"

เขามองไปที่อัลฟ่าอีกคนอย่างประหม่า ซึ่งกำลังเฝ้าดูการสนทนาของเราด้วยความสนใจอย่างยิ่ง "เบลล่า เราคุยเรื่องนี้กันทีหลังได้ไหม? เป็นการส่วนตัว?" เขาอ้อนวอนผ่านกระแสจิตของเรา

"ไม่" ฉันพูดเสียงดัง น้ำเสียงของฉันนุ่มนวลอย่างอันตราย "เรามาคุยกันตอนนี้เลย"

ริชาร์ดกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก "พ่อแม่ของผม... อัลฟ่าแดนนี่กับลูน่าสาวันน่า... พวกท่านรู้สึกว่ามันดีที่สุดแล้ว" เขาอธิบาย เสียงของเขาลดลงเป็นเสียงกระซิบเหมือนกำลังบอกความลับ "พวกท่านคิดว่า เพื่อให้การรวมเป็นหนึ่งของเราแข็งแกร่ง คุณควรจะมุ่งเน้นไปที่หน้าที่ของคุณในฐานะลูน่า ไม่ใช่เรื่องธุรกิจ"

ฉันนึกถึงนับครั้งไม่ถ้วนที่พ่อแม่ของเขามองฉันด้วยความรังเกียจ คำพูดของพวกเขาเต็มไปด้วยการดูถูกเกี่ยวกับสถานะโอเมก้า "ชั้นต่ำ" ของฉัน พวกเขาเชื่อว่าฉันจะทำให้สายเลือดอัลฟ่าอันล้ำค่าของพวกเขาต้องมัวหมอง ฉันทนทุกอย่าง เพื่อเขา เพื่อสิ่งนี้

ฉันแสร้งทำหน้าเจ็บปวดอย่างเข้าใจ "โอ้ ฉันเข้าใจแล้ว แน่นอน เพื่อการรวมเป็นหนึ่งของเรา"

เอวาเลือกจังหวะนั้นก้าวออกมาข้างหน้า คล้องแขนกลับเข้าไปในแขนของริชาร์ด เธอเอนศีรษะพิงไหล่เขา รอยยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะปรากฏบนริมฝีปาก "ริชาร์ด ที่รัก อัลฟ่าสโตนเพิ่งจะเล่าให้เราฟังเกี่ยวกับเส้นทางการค้าใหม่ของเขา เราควรจะไปฟังนะ"

เธอส่งสายตามาให้ฉันที่กรีดร้องว่า "เขาเป็นของฉัน แกแพ้ไปแล้ว"

ริชาร์ด อ่อนแอและถูกชักจูงได้ง่าย ยอมให้ตัวเองถูกดึงออกไป "เราค่อยคุยกันทีหลังนะ เบลล่า" เขาพูดข้ามไหล่ ทิ้งให้ฉันยืนอยู่คนเดียวกลางห้องบอลรูมที่แออัด

มันเป็นภาพที่คุ้นเคย กี่ครั้งแล้วที่การเดทต้องจบลงกลางคัน? กี่คืนแล้วที่ฉันต้องอยู่คนเดียวเพราะเอวาส่งข้อความทางกระแสจิตมาเพียงครั้งเดียว แล้วเขาก็วิ่งไปหาเธอเหมือนสุนัขที่ซื่อสัตย์? ความทรงจำถึงความโง่เขลาของตัวเองเป็นรสขมในปาก

ฉันสลัดความโกรธทิ้งไป หันความสนใจกลับไปที่ห้อง ฉันใช้เวลาอีกชั่วโมงถัดไปในการสร้างเครือข่าย ปิดดีลที่ทำกำไรมหาศาลกับอัลฟ่าผู้ทรงอำนาจอีกคนซึ่งประทับใจในชื่อของฝูงพยัคฆ์เงามากกว่าที่คิด ฉันไม่ใช่โอเมก้าที่อ่อนแอที่จะถูกทอดทิ้ง ฉันคืออัลฟ่าในอนาคต ราชินีที่รอคอย

เมื่อฉันออกจากงานเต้นรำในที่สุด ส้นสูงของฉันกระทบกับพื้นคอนกรีตเย็นๆ ของลานจอดรถใต้ดิน โทรศัพท์ของฉันก็สั่น มันเป็นข้อความจากเอวา ไม่ใช่กระแสจิต แต่เป็นข้อความธรรมดา

"มาที่ชั้น B3 สิ ฉันจะแสดงให้ดูว่าริชาร์ด 'กระตือรือร้น' กับเรื่องงานของฝูงได้แค่ไหน"