ตอน 3
เอริกา POV:
ฉันเดินจากไปเหมือนหุ่นยนต์ ขาของฉันก้าวไปข้างหน้า แต่จิตใจของฉันล่องลอยไปไกลเป็นล้านไมล์ คำพูดของเขา สัมผัสของเขา ความจริงใจจอมปลอมในดวงตาของเขา มันคือการแสดง และฉันคือผู้ชมที่ไม่เต็มใจ ในวินาทีที่ฉันได้ยินน้ำเสียงหยอกล้อของคีร่า และเสียงหัวเราะสบายๆ ของเขาที่ตอบกลับไป ภาพลวงตาทั้งหมดก็แตกสลายโดยสิ้นเชิง
ฉันหาคิวบิกเคิลว่างๆ ในแผนกปฏิบัติการและนั่งลง กระเป๋าเดินทางของฉันตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวข้างๆ ฉันจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ว่างเปล่าเป็นเวลาหลายชั่วโมง เซอร์ไพรส์ที่ฉันวางแผนไว้ การกลับมาพบกันอย่างมีความสุข มันได้กลายเป็นเรื่องที่น่าเกลียดและน่าสมเพชไปแล้ว
โทรศัพท์ของฉันสั่น เป็นคุณอดิศร ที่ปรึกษาของฉัน ซึ่งเป็น CTO ของบริษัท
“งานต้อนรับเป็นยังไงบ้าง” เขาถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
ฉันพูดไม่ออก เสียงสะอื้นจุกอยู่ที่คอ
“เอริกา เป็นอะไรไป” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นห่วงใยทันที
“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” ฉันโกหก เสียงของฉันสั่นเครือ
“คุณไม่เป็นไรแน่ เขาทำอะไรคุณ”
เขื่อนแตก เรื่องราวทั้งหมดทะลักออกมา ทั้งวิดีโอ คีร่า คำโกหก สีหน้าของเขา ฉันเล่าให้เขาฟังทุกอย่าง
ความเงียบยาวนานเกิดขึ้นที่ปลายสาย
“คุณอดิศรคะ”
“ผมยังอยู่” เขาพูด เสียงของเขาเงียบสงบจนน่าขนลุก “ผมเข้าใจแล้ว ดูเหมือนว่าคุณคินจะลืมไปแล้วว่าใครกันแน่ที่มีอำนาจที่แท้จริงในบริษัทนี้”
“แล้วมันจะสำคัญอะไรล่ะคะ” ฉันกระซิบ พลางใช้หลังมือเช็ดน้ำตา “เขาไม่ได้รักฉันแล้ว”
“ความรักก็เรื่องหนึ่งเอริกา ความเคารพก็อีกเรื่องหนึ่ง” คุณอดิศรพูด เสียงของเขาแข็งกร้าวเหมือนเหล็กกล้า “และเขากำลังจะได้เรียนรู้ถึงความแตกต่างนั้น คุณคือผู้สร้าง ‘ออร่า’ บริษัทนี้ อาชีพของเขา ทั้งหมดมันถูกสร้างขึ้นบนความอัจฉริยะของคุณ เขาคิดว่าเขาเป็นราชาของปราสาทเล็กๆ หลังนี้ แต่เขาไม่รู้ตัวเลยว่าเขาเป็นแค่แขกในอาณาจักรของคุณ”
คำพูดของเขามีเจตนาที่จะให้กำลังใจ แต่มันกลับทำให้ฉันรู้สึกแย่ลง มันไม่ใช่เรื่องของอำนาจ เงิน หรืออาชีพการงาน มันเกี่ยวกับห้าปีที่ฉันทุ่มเทให้กับผู้ชายที่ตอนนี้กำลังเลือก “คู่หูปีนผา” คนใหม่แทนฉัน
“ฉันอยากกลับบ้าน” ฉันกระซิบ ความมุ่งมั่นทั้งหมดหายไปจากตัวฉัน “ฉันไม่อยากทำงานนี้อีกแล้ว ฉันไม่ต้องการ...อะไรทั้งนั้น”
“อย่าเพิ่งตัดสินใจวู่วาม” คุณอดิศรพูดอย่างอ่อนโยน “ใช้เวลาสักสองสามวัน ดูว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร แต่จงรู้ไว้นะเอริกา คุณไม่ได้อยู่คนเดียวในเรื่องนี้ และผมจะไม่ยืนดูเฉยๆ ให้เด็กคนนั้นทำลายคุณ”
แต่เขาคิดผิด ฉันถูกทำลายไปแล้ว ชีวิตที่ฉันกำลังสร้าง อนาคตที่ฉันวาดฝันไว้ มันได้กลายเป็นซากปรักหักพังภายในวันเดียว
เขาอยากได้คู่หูปีนผาเหรอ ได้เลย ให้เขาไปมีซะ
ฉันวางสายจากคุณอดิศรและโทรออกอีกครั้ง เป็นสายที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะต้องโทร
“ภัทรเหรอคะ” ฉันพูด เสียงของฉันสั่น
“เอริกา เซอร์ไพรส์นะเนี่ย” ภัทร หิรัญกุล CEO ของคู่แข่งที่ใหญ่ที่สุดของเราตอบกลับมา เสียงของเขาสงบและเป็นมืออาชีพ ตรงกันข้ามกับความโกลาหลในหัวของฉัน
“ข้อเสนอที่คุณให้ฉันเมื่อปีที่แล้วยังอยู่ไหมคะ” ฉันถาม พลางหลับตาลง “ข้อเสนอที่จะให้ฉันเป็นผู้ร่วมก่อตั้งและหัวหน้าสถาปนิกของคุณ”
มีความเงียบชั่วครู่ “ยังอยู่ครับ” เขาพูดช้าๆ
“ค่ะ แต่มันมีเงื่อนไขพ่วงมาด้วย”
ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ คำพูดนั้นรสชาติเหมือนเถ้าถ่านในปากของฉัน “ความเป็นหุ้นส่วน...ในทุกๆ ความหมายของคำนั้น เงื่อนไขนั้นยังอยู่ด้วยไหมคะ”
ภัทรเงียบไปนาน ฉันได้ยินเสียงลมหายใจเบาๆ ของเขาที่ปลายสาย
“คุณแน่ใจเหรอเอริกา” เขาถาม เสียงของเขาอ่อนลง “คุณไม่จำเป็นต้อง...”
“ฉันแน่ใจค่ะ” ฉันตัดบทเขา เสียงของฉันแข็งและเปราะบาง “ฉันเบื่อที่จะต้องเล่นบทบาทรองในชีวิตของตัวเองแล้ว ฉันพร้อมที่จะสร้างอะไรบางอย่างเพื่อตัวเองแล้ว”
แม้ว่ามันจะหมายถึงการต้องทำลายทุกสิ่งทุกอย่างลงก็ตาม
คุณอาจชอบ
