ตอน 3
อรุณรัศมี วาณิชย์ไพศาล (ฟ้า) POV:
“ภัทร?” ดินพูดตะกุกตะกัก ใบหน้าซีดเผือดเมื่อมองไปที่พี่ชายฝาแฝดของเขา “พี่มาทำอะไรที่นี่? ผมนึกว่า...”
“ฉันอยู่ที่นี่” ภัทรตัดบท ดวงตาเย็นชาของเขาจับจ้องมาที่ฉันเพียงคนเดียว เขาไม่แม้แต่จะชายตามองน้องชายฝาแฝดของเขา ราวกับว่าดินเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่ง
“เธอพยายามจะทำร้ายแครอล” ภัทรกล่าว น้ำเสียงไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ
“ยัยนั่นทำร้ายฉันต่างหาก!” ฉันสวนกลับ พลางชี้ไปที่เลือดที่ไหลซึมลงมาตามขมับ “ยัยนั่นมันบ้า! ยัยนั่นต้องขอโทษฉัน”
แผลที่ศีรษะของฉันกำลังเต้นตุบๆ เป็นความเจ็บปวดที่ลึกและแผดเผา แต่ความอัปยศอดสูนั้นเจ็บปวดยิ่งกว่า ฉันเป็นคนเลือดออก เป็นคนที่ถูกทำร้าย แต่เขากลับมองฉันราวกับว่าฉันเป็นตัวร้าย
สายตาของเขาเรียบเฉย ไม่สะทกสะท้านกับภาพอาการบาดเจ็บของฉัน
ในขณะเดียวกัน แครอลก็ทรุดตัวลงกับพื้น ร่างกายสั่นเทาด้วยเสียงสะอื้น “พี่คะ หนูตกใจมาก” เธอสะอื้น พลางยื่นมือออกไปอย่างคนตาบอด “หนูได้ยินเสียงเธอ แล้วหนูก็...หนูคิดว่าเธอจะทำร้ายพี่ หนูขอโทษนะคะ หนูแค่พยายามจะปกป้องพี่”
สีหน้าเย็นชาของภัทรละลายลงทันที เขาคุกเข่าลงข้างๆ เธอ รวบเธอเข้ามาในอ้อมแขนด้วยความอ่อนโยนที่ทำให้ท้องไส้ฉันบิดเกร็ง เขากอดโยกเธอเบาๆ พึมพำคำปลอบโยนอย่างนุ่มนวล
“ไม่เป็นไรนะแครอล พี่อยู่นี่แล้ว ไม่มีใครทำร้ายเธอได้”
ฉันมองดูพวกเขา เสียงหัวเราะขมขื่นผุดขึ้นในลำคอ ฉันจำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อน ฉันเคยลื่นล้มตกบันไดในบ้านของเรา ข้อเท้าของฉันแพลงอย่างรุนแรง และความเจ็บปวดนั้นทรมานอย่างยิ่ง ภัทรเพียงแค่ยืนอยู่ที่ยอดบันได ใบหน้าเรียบเฉย และบอกให้ฉันระวังตัวให้มากกว่านี้ก่อนจะเรียกพ่อบ้านมาช่วยฉัน
ความอ่อนโยนของเขา ความห่วงใยของเขา ความอบอุ่นของเขา...มันไม่เคยมีไว้สำหรับฉันเลย มันถูกสงวนไว้สำหรับเธอและเธอเพียงคนเดียว
ฉันทนดูต่อไปอีกวินาทีเดียวก็ไม่ไหว “ฉันจะไปแล้ว” ฉันพูด เสียงอัดอั้นไปด้วยความขยะแขยง
ฉันหันหลังจะเดินจากไป แต่เสียงของภัทรก็หยุดฉันไว้ “เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”
เขาลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ร่างสูงของเขาขวางทางออก แครอลยังคงเกาะติดเขา ใบหน้าซบอยู่ที่อกของเขา
“เธอผลักแครอล” เขาพูด เสียงต่ำคำราม “เธอจะต้องถูกลงโทษตามกฎของตระกูลกิจอนันต์”
“ลงโทษ?” ฉันจ้องมองเขาอย่างไม่เชื่อ “ฉันเป็นคนเจ็บนะ! ยัยนั่นต่างหากที่ควรจะถูกลงโทษ!”
แครอลแอบมองออกมาจากหลังแขนของเขา “พี่คะ ให้เธอคุกเข่าในห้องบรรพบุรุษสิคะ โบยเธอสักยี่สิบที เธอจะได้รู้ที่ต่ำที่สูงของตัวเอง”
เลือดในกายฉันเย็นเยียบ “คุณไม่มีสิทธิ์” ฉันพ่นคำพูดออกไป “ฉันไม่ใช่คนในครอบครัวของคุณ”
“เดือนหน้าเธอก็จะเป็นแล้ว” ภัทรพูดอย่างเย็นชา “แค่นั้นก็ใกล้เคียงพอแล้ว”
ดิน นักแสดงผู้ยอดเยี่ยม ก้าวออกมาข้างหน้าด้วยสีหน้าแสร้งทำเป็นห่วง เขายกสมุดสเก็ตช์ภาพปกหนังเล่มเล็กๆ ที่เก่าคร่ำคร่าซึ่งฉันพกติดตัวเสมอขึ้นมา มันเต็มไปด้วยภาพวาดส่วนตัวของฉัน เป็นเศษเสี้ยวสุดท้ายของความเป็นศิลปินที่ฉันเคยเป็น
“ฟ้า ขอโทษเถอะนะ” เขาเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เธอรู้ใช่ไหมว่าเธอรักสมุดสเก็ตช์ภาพของเธอมากแค่ไหน คุณปู่กิจอนันต์ให้แส้นี้เป็นของขวัญแต่งงาน เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจในครอบครัว ถ้าเธอไม่ยอมรับโทษ ท่านอาจจะ...ทำลายสมุดเล่มนี้”
คำขู่นั้นลอยอยู่ในอากาศ หนักอึ้งและน่าอึดอัด แส้นั่นไม่ใช่ของขวัญ มันเป็นเครื่องมือควบคุม และสมุดสเก็ตช์ภาพ...มันคือเศษเสี้ยวสุดท้ายของตัวตนฉัน ภัทรรู้ดี เขารู้ว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่ฉันมีเหลืออยู่ซึ่งเป็นของฉันอย่างแท้จริง เขาให้ทางเลือกแก่ฉัน: ศักดิ์ศรีของฉันหรือจิตวิญญาณของฉัน
ไหล่ของฉันลู่ลงอย่างพ่ายแพ้
พวกเขาลากฉันไปที่ห้องบรรพบุรุษ ห้องที่เย็นและมืดมิดซึ่งเต็มไปด้วยภาพวาดของตระกูลกิจอนันต์ที่ล่วงลับไปแล้ว ดวงตาที่วาดไว้ของพวกเขามองฉันด้วยการตัดสินที่เงียบงัน พวกเขาบังคับให้ฉันคุกเข่าลงบนพื้นหินแข็ง
แส้เส้นแรกแหวกอากาศด้วยเสียงหวีดหวิวก่อนจะฟาดลงบนหลังของฉัน ความเจ็บปวดที่คมกริบและเหมือนไฟฟ้าแล่นไปทั่วทั้งร่างกาย มันรู้สึกเหมือนผิวหนังของฉันกำลังถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ ฉันกัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมกรีดร้อง ได้ลิ้มรสเลือดของตัวเอง
แส้อีกครั้ง และอีกครั้ง ความเจ็บปวดนั้นมหาศาล เป็นไฟที่แผดเผาซึ่งกลืนกินฉัน ชุดเดรสบางๆ ของฉันไม่ได้ช่วยป้องกันอะไรเลย การฟาดแต่ละครั้งลงมาด้วยแรงที่โหดเหี้ยม ฉีกกระชากผ่านเนื้อผ้าและเนื้อหนัง
หลังจากสิบครั้ง ชายคนนั้นก็หยุด ภัทรก้าวออกมาข้างหน้า ใบหน้าของเขาสวมหน้ากากที่อ่านไม่ออก
“ตอนนี้เธอยอมรับความผิดของเธอแล้วหรือยัง?” เขาถาม เสียงเย็นชาเหมือนหินใต้เข่าของฉัน
ฉันเงยหน้าขึ้น ร่างกายสั่นเทา หลังของฉันเป็นผืนผ้าใบแห่งความเจ็บปวด ฉันสบตาเขา ดวงตาของฉันลุกโชนด้วยการท้าทาย
“ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด” ฉันพูดเสียงแหบ
กรามของเขาเกร็ง “ทำต่อไป” เขาสั่งชายที่ถือแส้
การโบยตีเริ่มขึ้นอีกครั้ง รุนแรงกว่าเดิม ความเจ็บปวดนั้นเกินจะทนไหว อาการบาดเจ็บที่หลังเก่าจากการตกบันไดของฉันกำเริบขึ้น เป็นความเจ็บปวดที่ลึกและทรมานซึ่งเข้าร่วมกับความทรมานครั้งใหม่จากแส้ ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
“ได้โปรด” ฉันอ้อนวอน คำพูดหลุดออกจากลำคอ “หยุด...ได้โปรด หยุดเถอะ”
แต่ภัทรไม่แม้แต่จะมองฉัน เขากำลังหันหลังกลับไปแล้ว ค่อยๆ นำทางแครอลที่ยังคงสะอื้นไห้อย่างมีศิลปะออกจากห้องโถง
“ไปกันเถอะ แครอล” เขาพูดเบาๆ เสียงของเขาตัดกับความรุนแรงที่เขาเพิ่งสั่งการไปอย่างสิ้นเชิง “พี่จะพาเธอกลับไปที่ห้อง”
เขาเคยขอฉันแต่งงานในคฤหาสน์หลังนี้ เขาคุกเข่าลงและสัญญาว่าจะปกป้องฉัน จะทะนุถนอมฉัน จะเป็นเกราะป้องกันฉันจากโลกภายนอก เขาสัญญาว่าจะมอบความรักให้ฉันตลอดชีวิต
ขณะที่เขาเดินจากไป ทิ้งให้ฉันเลือดอาบอยู่บนพื้น คำสัญญาของเขาก็ดังก้องอยู่ในใจ เป็นเสียงประสานที่โหดร้ายและเย้ยหยัน
โลกสลายกลายเป็นวังวนแห่งความเจ็บปวด สิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็นก่อนจะหมดสติไปคือแผ่นหลังของเขาที่กำลังเดินจากไป ภาพเงาแห่งการทรยศขั้นสูงสุด
คุณอาจชอบ
