ตอน 3
รุ่งนภา POV:
อิสรีย์อ้างว่าบ้านของเธอกำลังปรับปรุงใหม่
เธอขอมาอยู่ค้างคืนที่ห้องรับแขกของคฤหาสน์
ภราดรอนุญาตทันที โดยไม่ถามความเห็นฉันเลยสักคำ
"เธอเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจที่สำคัญ" ภราดรพูดอย่างเย็นชา "เราต้องแสดงน้ำใจ"
น้ำใจที่เขามีให้คนอื่น
แต่ไม่เคยมีให้ฉันเลย
อิสรีย์ทำตัวเหมือนเจ้าของบ้าน
เธอเดินไปทั่วคฤหาสน์ด้วยชุดว่ายน้ำตัวจิ๋ว
จัดปาร์ตี้ในห้องเก็บไวน์ของฉัน
และมักจะแทรกแซงทุกครั้งที่ฉันพยายามจะพูดคุยกับภราดร
เย็นวันหนึ่ง ฉันเดินเข้าไปในห้องทำงานของภราดร
เห็นเขากับอิสรีย์กำลังก้มหน้าดูเอกสารบางอย่าง
มือของอิสรีย์กุมมือของภราดรไว้แน่น
เธอเห็นฉันแล้วก็ยิ้มหวานหยด
"รุ่งนภา มาดูนี่สิคะ ดร. กำลังช่วยอิสรีย์ดูเอกสารสัญญาฉบับใหม่" เธอพูด
"ไม่เป็นไรค่ะ" ฉันตอบ "ฉันแค่จะมาทำงานวิจัยของฉันต่อ"
ฉันไม่สนใจแล้วว่าภราดรจะทำอะไร
เพราะหลังจากที่เราหย่ากัน เขาก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับฉันอีกต่อไป
อิสรีย์หัวเราะคิกคัก
"รุ่งนภาเนี่ยนะ จะทำอะไรได้" เธอพูด "จำได้ไหมคะ ดร. ตอนอิสรีย์เรียนจบ ดร. ก็เป็นคนช่วยอิสรีย์ทุกอย่างเลย"
ภราดรยิ้มเล็กน้อย
"ก็ต้องช่วยกันอยู่แล้ว" เขาพูด
เขาหันมามองฉันแวบหนึ่ง
แต่ฉันก็เสมองไปทางอื่น
ไม่ต้องการสบตาเขา
ฉันรู้ดีว่าภราดรกับอิสรีย์มีความผูกพันกันมาตั้งแต่เด็ก
มันเป็นความสัมพันธ์ที่ฉันไม่สามารถแทรกเข้าไปได้
และฉันก็ไม่อยากจะแทรกเข้าไปอีกแล้ว
ฉันแค่ต้องการให้ช่วงเวลาที่น่าอึดอัดนี้ผ่านพ้นไปเร็ว ๆ
กลางดึกคืนนั้น ฉันยังคงจมอยู่กับงานวิจัยในห้องสมุด
ภราดรเดินเข้ามาในห้องของฉัน
กลิ่นเหล้าและน้ำหอมของอิสรีย์โชยมากับเขา
เขามานั่งลงข้าง ๆ ฉัน
"ยังไม่นอนอีกเหรอ" เขาถาม
มือของเขาลูบไล้ต้นแขนฉันเบา ๆ
ร่างกายฉันแข็งเกร็งไปหมด
แต่บางส่วนในตัวฉันก็โหยหาการสัมผัสของเขา
มันน่าสมเพชสิ้นดี ที่ฉันยังคงรู้สึกแบบนี้กับเขา
แม้จะรู้ดีว่าเขาไม่เคยรักฉันเลย
ภราดรโน้มตัวลงมาจูบที่ซอกคอของฉัน
มือของเขาปลดกระดุมชุดนอนของฉันออกอย่างช้า ๆ
ฉันหลับตาลง พยายามลืมทุกสิ่งทุกอย่าง
จู่ ๆ ท้องของฉันก็ปั่นป่วนอย่างรุนแรง
ฉันรีบเอามือปิดปากตัวเอง
ภราดรหยุดชะงัก
อาการคลื่นไส้หายไปอย่างรวดเร็ว
"ไม่เป็นไรค่ะ คงเป็นเพราะฉันกินข้าวเย็นน้อยไป" ฉันโกหก
ฉันมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ท้อง
เพราะฉันกินยาคุมกำเนิดทุกวัน
แต่ฉันก็ไม่อยากให้ภราดรมาแตะต้องฉันอีกแล้ว
โดยเฉพาะเมื่ออิสรีย์นอนอยู่ชั้นล่าง
เสียงแก้วแตกดังมาจากชั้นล่าง
"ดร.คะ! ดร.!" เสียงอิสรีย์กรีดร้อง
ภราดรแข็งทื่อไปทั้งตัว
เขาลุกขึ้นจากเตียง
หยิบปืนที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนออกมา
"อยู่ตรงนี้แหละ" เขาพูดเสียงเข้ม
แล้วเขาก็รีบวิ่งออกไป
สุดท้ายแล้วก็เป็นแค่แม่บ้านทำจานแตก
ภราดรกลับมาในอีกหลายชั่วโมงต่อมา
เขาเดินตรงเข้าห้องน้ำไป
ฉันแกล้งหลับ
ไม่ต้องการเผชิญหน้ากับเขา
ฉันไม่ต้องการให้เขารู้ว่าฉันเจ็บปวดแค่ไหน
คุณอาจชอบ
