ตอน 1
สวัสดีค่ะ ฉันชื่อลิลินเป็นลูกสาวคนเดียวของปะป๊าขุนทัพกับมี๊อิมเมจ ฉันอายุ18ปีแล้วนะ นิสัยดีมากน่ารักมากด้วยใครๆ ก็พูดแบบนี้แต่มีอยู่คนเดียวที่บอกว่าฉันขี้เหร่แถมยังแก่แดดอีกต่างหากนั่นก็คือพี่ลีโอ พี่ลีโอเป็นใครน่ะเหรอไว้จะบอกให้ฟังทีหลังนะคะ แต่ตอนนี้ฉันต้องไปอ้อนปะป๊าก่อน
"ปะป๊าาาาาขาาาา" ฉันวิ่งเข้าไปกอดปะป๊าสุดที่รักของฉันที่กำลังนั่งดูข่าวอยู่หน้าจอทีวี คือปะป๊าก็ไม่ได้แก่นะคะแต่ทำไมชอบทำตัวเหมือนคนแก่ก็ไม่รู้ไว้หนวดไว้เครายิ่งดูแก่เข้าไปใหญ่เลยทั้งที่ป๊าอายุยังไม่ห้าสิบ ส่วนหม่ามี๊ของฉันก็ยังสวยอยู่ค่ะ สวยมาก ฉันคงจะสวยได้แม่มาแน่ๆ ^^
"ว่าไงครับคนสวยของป๊า^^"
"วันนี้ลินขอไปหาพี่ลีโอน๊าาาาา"
"ไม่ได้!!! " ฉันที่รู้คำตอบอยู่แล้วว่าปะป๊าไม่ยอมแน่เพราะครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันขอไปหาพี่ลีโอที่บ้าน
"ง่ะ ทำไมอ่ะคะก็ลินคิดถึงพี่ลีโอนี่นาไม่ได้เจอกันตั้งนาน"
"เป็นสาวเป็นแส้จะไปหาผู้ชายถึงบ้านไม่น่าเกลียดไปหน่อยเหรอลูก"
"ไม่เห็นจะน่าเกลียดตรงไหนเลยนี่คะอาเรนอาเสือก็อยู่น้องๆ ของพี่ลีโอก็อยู่"
"ให้ลูกไปเถอะขุนจะห้ามลูกทำไมรู้อยู่ว่าห้ามไม่ได้ยังจะห้ามอีก" ฉันหันไปยิ้มให้หม่ามี๊เพราะหม่ามี๊ช่วยพูดให้ค่ะ
"คุณเมียครับผมเป็นพ่อผมก็ต้องห่วงลูกเป็นธรรมดายิ่งเป็นลูกคนเดียวจะไม่ให้หวงให้ห่วงได้ยังไง"
"แต่ลูกก็โตแล้วนี่นาแกรู้หรอกน่าว่าอะไรควรทำไม่ควรทำ"
"ใช่ค่ะมี๊พูดถูก^^"
"แต่ว่า..."
"จะให้ลูกไปไหม หืมมมม" หม่ามี๊ส่งสายตาพิฆาตไปปุ๊บปะป๊าก็ยิ้มแหยทันทีเพราะใครๆ ก็รู้ว่าปะป๊ากลัว เอ๊ย เกรงใจหม่ามี๊ที่สุด
"เห้อออ งั้นเอางี้เดี๋ยวป๊าจะไปส่งแล้วก็จะรอรับกลับ"
"โหยยย ป๊าาาา ลินไม่ใช่นักโทษนะคะ"
"ก็ป๊าเป็นห่วงนี่นาลูกลินของป๊าทั้งสวยทั้งน่ารักขนาดนี้จะปล่อยให้ไปไหนมาไหนคนเดียวได้ยังไงกัน"
"มีแต่ป๊าแล่ะที่บอกว่าลินสวยลินน่ารัก พี่ลีโอไม่เคยชมเลย หาว่าลินแก่แดด หน้าตาก็ขี้เหร่"
"ห๊ะ เจ้าลีโอมันกล้าว่าลูกสาวป๊าขนาดนี้เลยเหรอ งั้นไม่ต้องไปเลย"
"ไม่เอา ลินจะไปลินคิดถึงพี่ลีโอ"
"ทำไมลูกบ้าผู้ชายขนาดนี้คะลูกสาวป๊า"
"ป๊า!!! มี๊ขาป๊าว่าลินบ้าผู้ชาย" ฉันรีบเดินไปฟ้องหม่ามี๊ทันทีเพราะปะป๊าหาว่าฉันบ้าผู้ชายแต่ถ้าฉันจะบ้าฉันก็บ้าแค่พี่ลีโอคนเดียวเท่านั้นแล่ะ
"โอ๋ๆๆๆ ป๊าแค่พูดเล่นลินอย่างอนป๊าเลยนะครับลูก" ปะป๊าเดินมาหาแล้วกอดปลอบฉันลอบยิ้มในใจเพราะถ้าเป็นแบบนี้ฉันขออะไรป๊าก็ยอมให้ได้หมดเพื่อให้ฉันหายงอน
"ถ้าป๊าอยากให้หนูหายงอนป๊าก็ไม่ต้องไปส่งลินเดี๋ยวลินจะให้ลุงคนขับรถไปส่งเองแล้วขากลับลินจะขอพี่ลีโอมาส่ง^^"
พระนางเรื่องนี้เป็นรุ่นลูกจากเรื่อง หวงรักแฟนเก่า(ไทเกอร์&เรนเดีย)
ตอน 2
ลีโอ.....
สวัสดีครับผมลีโอคนเดิมส่วนใครที่ยังไม่รู้จักผมขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการอีกรอบ ผมชื่อลีโอตอนนี้อายุยี่สิบสามปีลูกชายพ่อเสือแม่เรนผมมีน้องทั้งหมด3คนครับเป็นผู้หญิงสองคนกับน้องชายคนเล็กอีกหนึ่งคนอยากจะบอกว่าแสบทั้งสามคนเลยส่วนนิสัยของผมน่ะเหรอใครๆ ก็บอกว่าผมน่ะน่ารักนิสัยดีสุภาพเรียบร้อยที่สุดในบ้านแล้วครับ^^
"อื้อออ ลีโอ อย่าเพิ่งนี่มันกลางวันอยู่เลยนะ"
"กลางวันก็ทำได้น่าาาาา" ผมพูดพลางซุกไซ้เข้าที่ลำคอขาวๆของไอวี่
"ทำไมชอบทำอะไรเอาแต่ใจแบบนี้นะ" ไอวี่ที่พูดเหมือนจะไม่ยอมให้ผมทำแต่มือของเธอตอนนี้กำลังป้วนเปี้ยนอยู่ที่ซิปกางเกงยีนส์ของผมแล้ว
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"พี่ลีโอ!!!! เปิดประตู!!! " เสียงคุ้นๆ ใครวะมาเคาะไม่รู้จักเวล่ำเวลาทั้งที่ผมบอกพ่อกับแม่แล้วว่าผมจะพักผ่อนไม่ต้องให้ใครขึ้นมากวน
"ใคร!!! " ผมตะโกนออกไปอย่างหัวเสีย
"ลินเองค่าาาา" ลิน ยัยลิน?? มายังไงวะแล้วมาได้ไงแล้วมาทำไม
"ใครคะลีโอ" ไอวี่เงยหน้าขึ้นมาถามในขณะที่กำลังจะปลดซิปกางเกงของผม
"เธอหลบในห้องน้ำก่อน"
"ทำไมต้องหลบคะ หรือว่าลีโอนัดใครมา"
"เปล่านัดน่าาาไปหลบก่อน" ผมดึงแขนไอวี่ขึ้นจากที่นอนแล้วดันเธอเข้าไปหลบในห้องน้ำก่อนจะรีบรูดซิปกางเกงตัวเองให้เข้าที่แล้วเดินไปเปิดประตูให้แขกที่ไม่ได้รับเชิญ
"มาทำ..." ผมพูดไม่ทันจบประโยคยัยลินก็พุ่งเข้ามากอดคอผมพร้อมกับหอมแก้มผมฟอดใหญ่ผมที่กำลังตกใจกับการถูกจู่โจมทำได้เแค่ยืนนิ่งให้ลิลินหอมจนพอใจ
"คิดถึงที่สุดเลย พี่ลีโอคิดถึงลินมั้ยคะ^^"
"ไม่อ่ะ" ใครจะคิดถึงคนที่ทำให้ตัวเองต้องหนีไปเรียนต่อกันวะ
"ง่ะ >< ทำไมไม่คิดถึงกันบ้าง ลินนะคิดถึงพี่ทุกวันเลยแอบส่องไอจีพี่ตลอดกดไลค์ให้ด้วยคอมเม้นต์ทุกรูปที่พี่ลงพี่ไม่เห็นเหรอ"
"ไม่เห็น" ใครจะไปเห็นผมลงรูปเสร็จก็ไม่เคยอ่านคอมเม้นต์ใคร
"น้อยใจจังเลยอ่ะ แต่ไม่เป็นไรเพราะลินรู้ว่าพี่ลีโอเรียนหนัก^^"
"อืม"
"ว่าแต่กลับมาคราวนี้อยู่ยาวเลยใช่มั้ยคะไม่กลับไปแล้วใช่ไหม"
"ก็เรียนจบแล้วจะให้กลับไปทำไม"
"เย้ เย้ เย้ ดีใจจังลินจะได้เจอหน้าพี่ลีโอทุกวันเลย"
"เจอทำไมทุกวัน"
"อ้าวก็เราเป็นว่าที่คู่หมั้นกันเราก็ต้องเจอกันทุกวันสิคะ หม่ามี๊กับอาเรนบอกว่าถ้าลินเรียนจบก็จะให้เราสองคนหมั้นกัน^^"
"ไร้สาระใครจะหมั้นกับเธอยัยลิน"
"นี่อย่าบอกนะว่าพี่ลีโอลืมสัญญาที่เคยบอกป๊ากับม๊าของลินแล้วอ่ะ"
"สัญญาตอนฉันห้าขวบอ่ะนะ"
"อื้มมม ^^ ถึงตอนนั้นลินจะอายุแค่ไม่กี่เดือนแต่ลินก็จำได้"
"มันจะไม่มีการหมั้นเกิดขึ้นเพราะเราสองคนไม่ได้รักกัน"
"แต่ลินรักพี่ลีโอนะ"
"แต่ฉันไม่ได้รักเธอไง"
"ไม่เป็นไรไม่รักตอนนี้ก็ไม่เป็นไรเดี๋ยวอีกหน่อยก็รักกันเอง^^"
"ไม่มีทางฉันไม่ชอบผู้หญิงแก่แดด แถมหน้าตาก็ขี้เหร่นมก็ไม่มี"
"พี่ลีโอ!!!!! "
"ฉันชอบผู้หญิงนมใหญ่ๆ เธออ่ะมีหรือเปล่าล่ะแต่ดูทรงแล้วน่าจะแบนเป็นกระดานโต้คลื่น"
"ตอนนี้ไม่มีแต่ไม่เป็นไรถ้าลินโตขึ้นอีกหน่อยมันคงใหญ่ขึ้นมาเอง^^" ผมล่ะปวดหัวกับยัยลิลินจริงๆ ผมอุตส่าห์หนีไปเรียนต่อเมืองนอกตั้งสามปีกลับมานึกว่าลิลินจะเลิกคลั่งผมแล้วนะแต่เปล่าเลยครับ หนักกว่าเดิม
"เห้อออออ"
ตอน 3
"ทำไมทำหน้างอเหมือนปลาทูแม่กลองอย่างงั้นล่ะยัยลิน" ยัยแสนดีน้องสาวของพี่ลีโอถามฉันเมื่อเห็นฉันเดินหงอยลงมาข้างล่างเพราะโดนพี่ลีโอไล่ น่าน้อยใจเป็นที่สุดคนอุตส่าห์คิดถึงไม่ได้เจอหน้ากันตั้งหลายปีกลับมาพูดจาไม่ถนอมน้ำใจแถมยังไล่กันอีก
"พี่ลีโอว่าอะไรแกบอกมาเดี๋ยวฉันจะไปจัดการให้" ยัยแสนรักฝาแฝดของแสนดีซึ่งเป็นน้องสาวของพี่ลีโอและเป็นเพื่อนของฉันถามฉันทันทีเมื่อฉันนั่งลงอย่างหมดกำลังกายและกำลังใจ
"โดนว่าแถมยังโดยไล่อีก ฮือออ ฉันไม่ดีตรงไหนพี่ชายแกถึงไม่เคยสนใจใยดีฉันเลย"
"โอ๋ โอ๋ แกอย่าเศร้าใจไปเลยนะพี่ลีโอก็เป็นแบบนี้แล่ะตั้งแต่ไหนแต่ไรแกก็รู้"
"แต่เมื่อก่อนตอนเด็กๆ พี่ลีโอดีกับฉันมากเลยนะเอาใจใส่ดูแลฉันดีี๊ดีพวกแกก็รู้ก็เห็น" ใช่ค่ะเมื่อก่อนตอนฉันยังเด็กมี๊มักจะพามาเล่นบ้านพี่ลีโอบ่อยๆ ตอนนั้นพี่ลีโอดีกับฉันมากวันเกิดของฉันทุกปีที่ลีโอจะเป็นคนแรกที่ให้ของขวัญกับฉันและฉันก็ยังเก็บมันไว้ตลอดมันเป็นความทรงจำวัยเด็กที่ฉันประทับใจ
"นั่นมันตอนเด็ก"
"แล้วไงล่ะตอนเด็กแล้วไงทำไมตอนนี้ถึงทำแบบนั้นไม่ได้"
สองสาวฝาแฝดก็เงียบเพราะให้คำตอบฉันไม่ได้
"หรือพี่ลีโอมีแฟนเขาเลยไม่สนใจใยดีฉันเหมือนเมื่อก่อน ต้องใช่แน่ๆ " จู่ๆ ฉันก็คิดแบบนั้นขึ้นมา ฉันต้องขึ้นไปถามพี่ลีโอให้รู้เรื่องฉันจะปล่อยผ่านไม่ได้เด็ดขาด
"นั่นแกจะไปไหนยัยลิน" ฉันกำลังจะก้าวขาขึ้นบันไดยัยแสนรักก็ถามขึ้นทันทีพร้อมกับเดินมาหา
"ไปถามพี่ลีโอให้รู้เรื่องไงว่าเขามีแฟนแล้วหรือเปล่า"
"แล้วถ้าพี่ชายฉันบอกว่ามีล่ะแกจะทำไงยัยลิน" ฉันมองหน้ายัยแสนดีที่เป็นคนถามคำถามนี้กับฉัน ฉันตอบออกไปอย่างมั่นใจว่า
"ก็ไม่ทำไงก็จะบอกให้เลิกไงเพราะพี่ลีโอเป็นของฉันคนเดียว"
"งั้นเชิญแกขึ้นไปถามให้รู้เรื่องเลยละกันฉันเอาใจช่วยแกตรงนี้นะเพื่อน"
"อื้ม"
ตุบ ตุบ ตุบ ฉันวิ่งมาถึงหน้าห้องพี่ลีโอ และกำลังจะเคาะประตูแต่มันมีเสียงอะไรดังลอดออกมาจากข้างในห้องฉันเลยเงี่ยหูฟัง
"อ่าาาส์ แบบนั้นแล่ะ ซี๊ดดด อืมมมม"
"สุดยอดเลยไอวี่"
เสียงพี่ลีโอคุยกับใครกัน?? เพราะฉันไม่ได้ยินเสียงของใครนอกจากพี่ลีโอฉันเลยถือวิสาสะเปิดผลั้วเข้าไป
"กรี๊ดดดดดดดดดด" เป็นฉันที่ร้องออกมาอย่างสุดเสียงเมื่อเห็นภาพของคนในห้องที่กำลัง...เอ่อกำลัง...โอ๊ยฉันไม่อยากบอกว่าเมื่อกี๊ฉันเห็นอะไรบ้างแต่มันเป็นอะไรที่ติดตาฉันมาก โอ๊ยทำไงดีฉันไม่อยากจดจำภาพลามกนั่น
"เห้ยยยยย" หน้าพี่ลีโอตอนนี้เหวอหนักมากเมื่อฉันเปิดประตูเข้าไปโดยไม่บอกได้กล่าว
"ว๊ายยยยย" ผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ซึ่งฉันก็ไม่รู้จักร้องออกมาอย่างตกใจเหมือนกันเมื่อเห็นฉัน ส่วนพี่ลีโอพอเข้าตั้งสติได้เขาก็รีบดึงกางเกงที่มันกองอยู่ตรงปลายเท้าขึ้นมาสวมทันที ส่วนผู้หญิงอีกคนที่ฉันเพิ่งเห็นว่าเสื้อผ้าหลุดลุ่ยก็รีบดึงเสื้อผ้ามาปิด
"เข้ามาทำไมวะ!!! " พี่ลีโอออกอาการฉุนเฉียวและโมโหเพราะฉันเข้ามาขัดจังหวะของเขากับผู้หญิงคนนี้ที่เมื่อกี้กำลังเอ่อ...กำลัง..ก้มทำ..เอ่อทำกับตรงสวนนั้นของพี่ลีโออยู่ ถึงแม้ว่าฉันจะอายุแค่สิบแปดแต่เรื่องแบบนี้ฉันก็พอรู้ไม่ใช่ไม่รู้ว่าผู้หญิงกับผู้ชายเวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสองเค้าทำอะไรกันบ้างแต่ฉันไม่เคยลองหรอกนะฉันยังเวอร์จิ้นยังบริสุทธิ์อยู่ก็แค่รู้ทฤษฏีไม่เคยปฏิบัติกับใครเพราะฉันรอพี่ลีโอคนเดียวและคิดเสมอว่าเราสองคนจะเป็นคนแรกของกันและกันแต่....ตอนนี้ฉันคงคิดแบบนั้นไม่ได้แล้วล่ะ
คุณอาจชอบ
