ตอน 2
Chapter 1
“คนไข้อ้าโต... ให้หมอหน่อยนา” น้ำเสียงราบเรียบบอกสาวรุ่นป้าบนเตียงที่มีผ้าปิดตาคลุมไว้ หล่อนจึงอ้าปากกว้างโตให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีโดยไม่ทำให้คุณหมอรู้สึกเหนื่อยเลย
แต่ละวันในห้องสี่เหลี่ยมขาวคลุ้งกลิ่นสะอาดของคลินิกทันตกรรมแห่งนี้ สุ้มเสียงพูดธรรมดาของคุณหมอหนุ่ม หลายคนบอกต่อกันว่า ‘หมอตฤณ’ เสียงหวานหยอดอ้อน! พาสาวใจสั่นไปตามกัน
คนไข้สาวน้อยใหญ่คงลืมหวาดกลัวเสียงสุดแสบแก้วหูของเครื่องมือทำฟัน นอนฟังเสียงหมอเพลิน ๆ
นับว่าเขาประสบความสำเร็จในอาชีพระดับหนึ่ง ถึงไม่ได้เป็นนักร้องบอยแบนด์ มีเสียงเป็นงานศิลป์ไว้นำเสนอบนเวทีคอนเสิร์ตรองจากหน้าตา
“หินปูนมาอีกละ เพิ่งขูดไปเองนี่”
เป็นเรื่องปกติหากคุณหมอหนุ่มพูดคนเดียว ในเมื่อคนไข้ของเขาคงไม่มีสิทธิ์อือออ ต่อให้มันจะเป็นคำถาม
“ต้องมาขูดอีกแล้วน่ะสิ? ค่อยทำนัดข้างหน้านะครับ”
ฝ่ามือหนาใต้ถุงมือยางสีขุ่นจับเครื่องมือแพทย์อย่างมั่นคง คอยบอกผู้ช่วยสาววัยกลางคนในชุดสีเขียวว่าจะต้องหยิบอะไรให้เขาบ้าง
“Oring[1] ไหมคะ?”
“ไม่ครับ เอา Chain[2] นะ... ทีหลัง” คุณหมอบอกด้วยหน้าตาคร่ำเครียด เขาคงจะต้องจัดการอุปกรณ์ให้เข้าที่เสียก่อน มือขยับผ่านช่องปากและไรฟันขาวโดยใช้เวลาเพียงไม่นาน
ที่นาน... คงเป็นเรื่องบ่น...
“เอ้อ... เวลาแปรงฟันนะครับ ต้องพยายามเอียงแปรงหน่อยนะ ไม่งั้นมันแปรงไม่ถึง เศษอาหารติดตามซอกเหล็ก ซอกฟัน สะสมเป็นคราบหินปูน แปรงไม่สะอาด เหงือกร่น จะอักเสบด้วยมันแดงเนี่ย อย่าลืมเนอะ”
ด้วยประสบการณ์งานกว่าสิบปี เหมือนว่าเครื่องมือเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายไปเสียแล้ว หลังปรับเหล็กให้คนไข้ มันดูตรงขึ้นและเขายังต้องตรวจสอบความเรียบร้อยของเครื่องมือ ผู้ช่วยสาวก็ส่งยางเส้นยาว ๆ ให้คุณหมอทำการเชื่อมร้อยมันต่อให้เข้ากันเพื่อร่นระยะช่องห่างของฟัน ตามด้วยงานบ่นสอน
“ถ้าเราแปรงไม่สะอาด เชื้อโรคมันสะสมตรงร่องเหงือก ร่องฟันกระดูกรอบฟันละลายตัว เหงือกทรุดเป็นหลุม หมอต้องขูดหินปูนแล้วล่ะ คนไข้ต้องเอียงแปรงหน่อยนะ... พยายามหน่อย เดือนหน้ามาขูดหินปูนอีกทีนะ”
แปรงที่ว่าคงมีแค่แปรงขัดส้วมเท่านั้นแหละ! หมุนได้ 360 องศาไม่เหนื่อยเมื่อยมือ
บางทีคุณหมอก็ไม่ได้ล่วงรู้ถึงความคิดของคนไข้ที่ลุกขึ้นยกมือไหว้เขาแล้วจากไป หมดหน้าที่ต่อหนึ่งคนหนึ่งคิว
ภายใต้หน้ากากอนามัยสีเขียวแนบติดชิดสันจมูกโด่งเป็นสันคม ขับดวงตาคู่หวานประกายเข้มให้ดูสะดุดตา แต่ละคนเดินเข้าออกจากห้องทันตกรรมเป็นต้องชะงักหน้าสบตาหมอเข้าเสียก่อน อย่างอดใจไม่ได้
วงหน้าหล่อเหลาเข้มเครียดขึ้น เนื่องมาจากงานล้นมือตลอดวัน เช้าจรดเย็นมีลูกค้ามาใช้บริการทันตกรรมเพื่อความสวยงามจำนวนมาก
ปวดเมื่อยเหนื่อยล้าบ้างคงไม่แปลกในเมื่อหมอก็คน ตฤณภพลุกขึ้นเดินยืดเส้นสายในห้องคับแคบสลับนั่งลงบนเก้าอี้หมุน กวาดสายตาไล่มองแผ่นชาร์ตงานในคอมพิวเตอร์ ส่งยิ้มทักทายคนไข้ทำหน้าที่แทนแผนกต้อนรับพอคนใหม่เข้ามานั่งลงบนเก้าอี้นอน เดินออกไปคนแล้วคนเล่า
หากว่าชายหนุ่มไม่เป็นหมอคงเลือกอาชีพนายแบบ ดารา หาสักกรรมวิธีใช้เบ้าหน้านางฟ้าประทานนี่แหละเป็นเครื่องมือหากิน!
นางฟ้าของตฤณภพคงเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจาก ‘แม่’ ที่มีปัญหาเรื่องสุขภาพฟันและเหงือกบ่อย ๆ จนลูกชายอย่างเขาเลือกที่จะก้าวสู่เส้นทางทันตแพทย์
คลินิกทันตกรรมเอกชนที่ลงหุ้นไว้กับเพื่อนร่วมรุ่นอีกสองคน และอาจารย์แพทย์ท่านหนึ่ง แบ่งกะกันตามความถนัดเฉพาะทางเช่นอวัยวะในช่องปาก ฟันและเหงือก
หลังพิมพ์ฟันเคลียร์ช่องปากคนไข้จะขยับเหล็กทุกเดือนละครั้ง อาจมีการยางดึงฟัน[3] ซึ่งจะทำให้รูปฟันเคลื่อนที่อย่างช้า ๆ จนได้ยิ้มสวยหวาน
งานสวยงามกึ่งศัลยกรรมเป็นของหมอตฤณเสียส่วนใหญ่ รวมถึงงานอื่นของทันตแพทย์จัดฟันเฉพาะทาง
คุณหมอหนุ่มทำหน้าที่ของตัวเองเป็นอย่างดี เข้างานตรงเวลา ไม่ใช้สวัสดิการวันหยุดลาพักร้อนไปไหนบ่อยนัก
“คนไข้คนสุดท้ายไม่มาแล้วมั้งคะ”
“ออ... ครับ”
น้อยคนจะผิดนัดคุณหมอรูปหล่อใจดี ขี้บ่น มือเบากว่าหมอผู้หญิงเสียอีก
ได้เลิกงานก่อนเวลามันก็ต้องดีน่ะสิ!
นายแพทย์หนุ่มถอดถุงมือยางแบบใช้แล้วทิ้งลงถังขยะ ก้มหน้าเก็บของจากโต๊ะทำงานในมุมเล็ก ๆ พร้อมเรื่องค้างคาใจ จากเสียงของพนักงานหน้าเคาน์เตอร์คอยบอกผ่านช่องทางเดินข้างหลัง มีผู้ช่วยในชุดสีเขียว สวมหมวกและผ้าปิดปากเรียบร้อยทำความสะอาดเครื่องมือแพทย์และจัดเก็บทุกอย่างให้เข้าที่พร้อมหยิบใช้
คนไข้คนสุดท้ายอาจทิ้งปัญหาไว้ให้เขาเสียเวลาเยอะกว่าเดิมในวันอื่น หรือถ้าหากว่าเขาเกิดไม่สบาย หยุดงานกะทันหัน ต่อให้เขาแทบไม่เคยหยุด
“คุณนิ้ง... คนสุดท้ายนี่โค้ดจัดฟันสีอะไร ของผมหรือคนไข้ใหม่?”
“คนไข้เพิ่งมากรอกประวัติ ขูดหินปูนอย่างเดียวค่ะ”
“อ้อ... ขูดหินปูน” พูดเท่านั้น เขาคงไม่มีเรื่องกังวลใจอะไร จึงหยิบกระเป๋าหนังสีดำบนโต๊ะทำงานสะพายพาดบ่า เดินออกทางข้างหลังห้อง แวะผ่านทางพนักงานสาวประจำเคาน์เตอร์ หล่อนเคาะปลายนิ้วลงแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว
“นิ้งลงหมอปลื้มเลยแล้วกันนะคะ เอ... คนไข้ตั้งครรภ์ด้วยอ่ะหมอ”
“ไม่เป็นไรนี่ ขูดหินปูนหมอไหนก็ได้ คนท้องทำได้หมด ไม่ต้องรอจนปากเน่า เหงือกเน่าก่อนค่อยมานะครับ”
“ไม่งั้นหมอตฤณจะบ่นให้หูแฉะเลยใช่ไหมคะ?”
“ต้องบ่นสิ ไม่บ่นไม่บอกจะรู้เรื่องกันไหม? ลองผมไม่พูดเตือนด้วยสาระเมื่อไรรับรองได้เลยว่าปากเน่ากันหมดทุกคน... ไปนะ ดูแลสุขภาพฟันและเหงือกให้ดี ๆ ครับ”
คุณหมอหนุ่มยิ้มผ่านหน้ากากอนามัยสีเขียวและได้รับรอยยิ้มจากสาวสวยประจำคลินิกทันตกรรม
อย่างว่าหล่อนไม่ได้ประชดประชันความพูดมากต่อยหนักของเขาเลย
อะไรทำให้เขาปากคอเราะราย พูดจาบาดหูกัน...?
ตฤณภพถามตัวเองด้วยความเบื่อหน่ายนิสัยส่วนตัว ก้าวฉับ ๆ เดินโดยไม่ได้สนใจพนักงานสาวน้อยใหญ่ที่ชอบเย้าหยอกเขาเสียเหลือเกิน ออกประตูด้านหลังคลินิกไปถึงลานจอดรถยนต์ติดห้างดัง ศูนย์จำหน่ายสินค้าแบบขายส่ง เขานั่งพักปรับแอร์เย็นฉ่ำในรถยุโรปหรูสีดำสนิท มือกุมพวงมาลัยโดยไม่ได้ออกเดินทางไปไหน
ไอ้เตมันกลับบ้านหรือยังนะ?
วงหน้าหล่อเหลาเข้มเครียดขึ้น ขณะนึกถึงคนสำคัญให้ต้องต่อสายหา ร่างสูงในเชิ้ตสีขาวนั่งหลังเหยียดตรง กรอกเสียงผ่านลำโพงจากช่องพวงมาลัย ทั้งน้ำเสียงรื่นหูและถ้อยคำราวกับว่าเป็นคนละคน
“แม่... เตมาอยู่กับแม่แล้วใช่ไหม? ผมมีธุระต้องไปต่างจังหวัด จะรีบกลับนะครับ”
ปลายสายตอบเสียงหวาน ‘จ้ะ ลูกตฤณ’ ก่อนวางสายไปให้เขารู้สึกโล่งใจ หากน้องชายกลับมาจากอังกฤษผ่านงานกักตัว 14 วันเรียบร้อยเพื่อมาดูแลแม่
ลูกชายทั้งสามคนของบ้านหลังนี้มีสัญญาหนึ่งข้อคือสลับเวรกันกลับบ้าน เช่นเดียวกับพ่อที่ช่วงนี้ติดงานบริษัทอยู่จังหวัดจันทบุรี
ไม่เคยมีสักครั้งที่พวกเขาจะทิ้งแม่ให้อยู่คนเดียว แม้ว่าคุณนายเศรษฐินีเป็นเจ้าของกิจการใหญ่โตอยู่บ้านเหงา ๆ บ้างหรือออกไปทำงานเดินสายตรวจร้านทอง วันไหนอารมณ์ดีก็เป็นแม่ครัวทำกับข้าว หาเพื่อนบ้านตามประสาคนแก่
ด้วยวัยอายุมากแล้วย่างเข้าหกสิบสามปี แม่ยังคงแข็งแรงดีเป็นที่รักของผู้คนรอบข้าง
พูดถึงนายเตชิน น้องชายตัวแสบ คอยสร้างปัญหาอยู่เรื่อย โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิงที่มีเป็นเบือ! ถ้าไม่ติดว่าเรียนจบวิศวกรรมศาสตร์-โยธาจากอังกฤษ ญาติสนิทมิตรสหาย คนในครอบครัวคงไม่มีใครเหลียวแล
ต่างจากตัวเขาซึ่งเป็นหมอ พี่ชายคนโตมีบริษัทยักษ์ใหญ่เป็น CEO อยู่ต่างจังหวัด น้อยครั้งจะทำให้พ่อแม่ปวดหัว ขณะที่ทุกคนในบ้านยังคงแสดงออกชัดเจนว่ารักเตชินมากที่สุด
‘เป็นพี่ต้องเสียสละให้น้อง’
คำพ่อบอกแต่เล็กจนโตนั้นเขายังจำได้เสมอ ในใจคงได้แต่คิดว่าพ่อแม่รักเขาและพี่ชายน้อยลงไปหรือเปล่า
จากคลินิกทันตกรรมไปคอนโดมิเนียมหรูริมชานเมืองกรุง ตฤณภพเลือกซื้อที่นี่ เพราะอากาศปลอดโปร่งกว่าย่านใจกลางเมืองที่มี PM2.5 ค่อนข้างสูง
ด้วยบรรยากาศร่มรื่นติดริมแม่น้ำเจ้าพระยายังติดถนนหลักของเมือง และสวนสาธารณะขนาดใหญ่ หากต้องการเข้าเมืองไปทำธุระ ใช้เวลาเดินทางเพียงครึ่งชั่วโมง ไม่ไกลจากรถไฟฟ้าสายนอกถ้าวันไหนรถติดทั่วกทม. และปริมณฑล เขาก็จะใช้ช่องทางการเดินทางที่สะดวกรวดเร็วกว่า
เป็นโชคดีที่เขากลับมาถึงก่อนช่วงการจราจรหนาแน่น ผู้คนยังไม่ออกจากออฟฟิศเดินทางกลับบ้าน เขาจึงไม่ต้องนั่งขับรถขยับติดสลับเหยียบแป้นเบรกกว่าจะถึงที่พัก
บีเอ็มดับเบิลยูสีดำรุ่นโฉมใหม่จอดสนิทในลานจอดรถยนต์โล่งกว้าง พร้อมความคิดหนักอกหนักใจหลายเรื่องรุมเร้า พาให้คิ้วเรียบเฉียงขนานไปกับดวงตาคู่หวานคมเครียดขมวดมุ่นอยู่ตลอด ตฤณภพลอบถอนหายใจผ่านแมสก์สีเขียวเป็นพัก ๆ
กระทั่งไขกุญแจเข้าห้อง ไฟสีขาวเปิดสว่างครบทุกดวงภายใต้ความเงียบสงัดด้วยระบบอัตโนมัติของมัน ร่างสูงในเชิ้ตทำงานยังยืนนิ่งงัน ตามองตรงไปที่เตียงนุ่มอุ่นราวกับว่ามีบางคนนอนอยู่ตรงนั้น
ห้องพักกว้างขวางตกแต่งสไตล์โมเดิร์น แบ่งแยกห้องแต่ละห้องอย่างเป็นสัดส่วน ความกว้างเท่าบ้านพักอาศัยหนึ่งหลังด้วยพื้นที่กว่า 123 ตารางเมตร พื้นที่ใช้สอยมีห้องรับแขก 2 ห้องนอน เครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน
ระดับนายแพทย์ทันตกรรมเฉพาะทางวัยสามสิบเจ็ดปี ทำงานเก็บเงินซื้อมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง หมอตฤณรู้สึกภูมิใจ สบายใจทุกครั้ง หากว่าวันไหนเขาไม่ได้กลับบ้านไปหาแม่ เขาพร้อมจะทอดกายนอนอย่างเป็นสุขเพื่อตื่นไปทำงานในตอนเช้าอย่างสดชื่นแจ่มใส
ยิ่งวันนี้เขาไม่มีอารมณ์รับประทานอาหารกับน้องชายที่หายหัวไปอยู่อังกฤษมาเป็นปี โกหกแม่ว่าจะไปต่างจังหวัดทั้งที่ไม่มีธุระที่ไหน เขาควรอยากกลับห้องมาอาบน้ำนอน พักผ่อนให้หายเหนื่อยล้าจากการเพ่งสายตา เคร่งเครียดกับงานมาตลอดวัน กลายเป็นว่าตอนนี้ก็ยังไม่อยากกลับ...
ใบหน้าหวานคมส่ายไปมาสลัดความคิดออกไปจากหัว ก้าวตรงไปวางกระเป๋าลงบนพื้นพรมอย่างคนขี้เกียจ โยนเสื้อกาวน์ที่พาดแขนไว้ไปอีกทางหนึ่ง ค่อยทิ้งตัวลงนอนมองเพดานสีขาว
หรือว่าเขาควรไปนั่งรอหล่อนที่ร้านอาหาร? อาหมวยจะมาหรือเปล่า...?
ความคิดฟุ้งซ่านหยุดลงเพียงได้ยินเสียงโทรศัพท์สั่นดัง เดาได้เลยว่าเป็นใครที่จะโทรมาหาเขาในเวลานี้ เขาล้วงหยิบมือถือจากกระเป๋าหนังสะพายฝั่งคนนั่งเพื่อกดรับสาย
“ว่าไง... ไอ้ต๊อด?”
เพื่อนรัก ตัวต้นเหตุของเรื่องคงอยากแสดงความรับผิดชอบ หลังจากที่ทิ้งปัญหามหึมาไว้ให้เขาเป็นกังวลใจมาตลอดหลายเดือน
โกมินทร์จึงมักโทรมาชวนเขาไปร้านอาหารร้านเดิม อย่างน้อยก็อาทิตย์ละสองถึงสามครั้ง นั่งโต๊ะตัวเดิม เวลาเดิมเหมือนรู้ว่าเขากำลังรอใคร
ตฤณภพคิดว่าความคิดของเขาไม่ผิด จนปลายสายเปิดประเด็นฉับไว...
“นักสืบเอกชนเพื่อนกูเจ้านี้งานดี จบไว ไม่ต้องไปดักรอสาวแล้วเพื่อน งานจบค่อยจ่าย สนใจมั้ย?”
[1] ยางมัดเครื่องมือ (Elastic Ties) หรือที่เราเรียกกันว่ายางจัดฟันโอริง จะมีลักษณะเป็นห่วงกลมมีทั้งขนาดเล็กและขนาดใหญ่ บางอันก็จะมีลักษณะเป็นเส้นยาวตามลักษณะที่แตกต่างกันออกไป ตัวยางจะมีความยืดหยุ่นค่อนข้างน้อย โดยตัวยางโอริงจะทำหน้าที่เป็นตัวยึดระหว่างแบร็กเก็ตกับลวดไว้ด้วยกัน
[2] เชน (Elastic Power-Chains) Power-Chains ถือเป็นหนึ่งในเครื่องมือของการทำทันตกรรมจัดฟันที่ทำหน้าที่ปิดช่องว่างระหว่างฟันหรือพูดง่าย ๆ คือทำให้ฟันเคลื่อนที่เข้าหากันนั่นเอง
[3] ยางดึงฟัน (Elastic Rubber Bands) หรือที่เรียกกันสั้นๆ ว่า Elastic
ตอน 3
Chapter 2
นักสืบเอกชน...
ระดับหมอตฤณคงไม่อยากไปข้องเกี่ยว เขาจึงลังเลใจที่จะเดินเข้าไปหน้าสำนักงาน เปิดโทรศัพท์ขึ้นดูเบอร์คนแปลกหน้า ด้วยกิริยาย้ำคิดย้ำทำแล้วไม่ทำมันสักที
บุคคลพวกนี้ทำงานอย่างมืออาชีพ รับติดตามพฤติกรรมชู้สาว ปัญหาครอบครัว การทุจริตภายในบริษัท และงานอื่น ๆ เช่นกรณีของเขาคือตามหาหญิงสาวคนหนึ่ง
ก็แล้วทำไมต้องไปตาม...?
ยัยหมวยแสบนั่นได้เขาแล้วทิ้ง!
หล่อนควรต้องมาตามร้องขอความเห็นใจจากเขาต่างหาก แม้จะเป็นแค่คนแช็ตคุยกันในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ
สามเดือน...
หากวันไหนเขาเข้านอนก่อนหล่อนเลิกงานหรือเข้าเวรดึก เขาจะส่งข้อความหาคนที่ไม่เคยเจอหน้ากันได้ทุกวัน ในวันที่พูดคุยสนิทสนมมากขึ้น ตอนนั้นเขาเดินทางไปหาพ่อถึงจันทบุรีก็โทรคุยกันตลอดพร้อมคำมั่นสัญญา...
ว่าวันหนึ่งจะพบกัน...
คุณหมอหนุ่มยังคงหงุดหงิด กระทั่งตอนนี้ที่หยิบเสื้อยืดทรงหลวมลายขวางงานแฟชั่น กางเกงยีนสีซีดมาสวม หย่อนกายลงนอนราบบนที่นอนนุ่ม
เพดานสีขาวในห้องนอนของเขาเคยเป็นสีสว่างสดใส แค่ก่อนวันที่หล่อนเดินจากไป ตอนนี้มันช่างมืดทะมึนปานเปรียบว่าละเลงด้วยสีเทาคงไม่พอนิยาม
จะโทษใครถ้าไม่ใช่ไอ้ต๊อด!
นึกโกรธเพื่อนตัวดีอย่างโกมินทร์ โทรมาเล่าเรื่องบริษัทจัดหาคู่อะไรสักอย่าง การันตีเรื่องผู้หญิงดี ๆ มีการศึกษา โปรไฟล์แท้ไม่แอปฯ แต่งเยอะตัวจริงหน้าสยอง พร้อมเสนอยื่นโปรไฟล์ของเขาไป ระดับหมอตฤณที่กำลังอยากมีทายาทสักคนให้แม่คงไม่ปฏิเสธ...
แต่อนิจจา...!
เพราะความเมาเป็นเหตุ เขาจำได้เลือนรางว่าพูดคุยกัน หัวเราะคิกคัก ท่ามกลางบรรยากาศสุดแสนโรแมนติก ท้องฟ้าเปิดโล่งมองเห็นหมู่ดาวกะพริบระยิบระยับ บนโต๊ะรับประทานอาคารค่ำที่มีแค่เราสอง ชนแก้วดื่มไวน์องุ่น สนทนางานแพทย์กันอย่างถูกปากถูกคอ
แค่คืนนั้น... คืนสุดท้าย...
ร่างบางส่ายเอวเย้ายวนชวนฝันทิ้งไว้เพียงความทรงจำแสนหวาน ใบหน้างามหมดจดไล่ตั้งแต่ดวงตากลมโต เรียวปากอิ่มงามอมแดงชมพู มอบรสชาติกลมกล่อมไหลผ่านลำคอร้อนผ่าว จุมพิตไร้เดียงสาของหล่อนติดตรึงอยู่ตรงปลายลิ้นและริมฝีปาก
ไม่มีสักค่ำคืนเป็นสุขหากว่าเขาสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกพร้อมเสียงก้องกังวานอยู่ในหัว
เสียงหวานครางไม่ได้ศัพท์ สีหน้าเร่าร้อนคราถูกกระแทกหนัก ๆ รุกเข้าออกโดยไม่ต้องพักยกกลางคัน ขนาดหนุ่มโสดสายเปิดกว้างทางเพศ LGBTQ อย่างเขายังติดอกติดใจไม่รู้ลืม
รสชาติแสนวิเศษ น่าอัศจรรย์ ถ้ำคับแคบตอบรับตัวตนของเขาอย่างเต็มใจไร้ป้อมปราการขวางกั้นจนสร่างเมา นอกจากมนุษย์หมอต้องมานั่งนึกเสียใจด้วยเหตุน้ำเมาเข้าปาก พาสาวที่เพิ่งพบหน้ากันครั้งเดียวเข้าห้องแห่งความลับ หนักที่สุดคือไม่รู้จักพกถุงยางอนามัย!
สาวร่างบางน้อยเอวเด้งเขย่ามัน ทั้งบนเตียง บนโซฟา ไม่ว่ามุมไหนในคอนโดมิเนียมของเขา แม่เจ้าประคุณรุนช่องดันกลายร่างเป็นซินเดอเรลล่า อันตรธานหายไปจากเตียงก่อนรุ่งฟ้าสางพร้อมหยดเลือดเล็ก ๆ บนผ้าปูที่นอนสีขาว
ไม่สิ... มันไม่ใช่ความฝันแน่นอน...!
เป็นไปได้ไหม? หากว่าหล่อนเกิดทำโทรศัพท์หายเลยไม่รู้ว่าจะติดต่อเขายังไง ในเมื่อตอนคุยก็คุยกันดีทุกวัน เช้ากลางวันเย็น กินข้าวหรือยัง? ทำอะไรอยู่? ทำงานเหนื่อยไหมถึงบ้านหรือยัง? เขาสามารถที่จะคุยกับหล่อนได้ทุกเรื่องแม้แต่เรื่องครอบครัว
หล่อนมีเหตุผลอะไรต้องมาฟันเขาแล้วทิ้ง... ผู้ชายคนแรกของหล่อนเนี่ยนะ!
หมอบ้าเรียนอย่างเขาผ่านประสบการณ์เพศศึกษามาบ้าง จึงแน่ใจต่อให้เมาแค่ไหน
แววตาคู่สวยหวั่นกลัวไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำ ขนาดตอนยัดเข้าไป อาหมวยถึกทนของเขากรี๊ดลั่นห้องหูแทบแตก
เขาควรตามหาหล่อนดีไหม? เขาแค่อยากจะรู้ว่ามันเพราะอะไร หล่อนมีเหตุผลอะไร? หล่อนโกรธเขาที่ใจร้อนไปอย่างนั้นหรือ? กำลังเสียใจอยู่รึเปล่า?
หลายครั้งที่เขาพยายามนึกคิด ตามหาตัวหล่อนแม้แต่เข้าไปหาที่บริษัทจัดหาคู่ เขากลับไม่พบข้อมูลของอาหมวย ขอช่องทางติดต่อไม่ได้ต่อให้เป็นระดับแพลตตินั่มเมมเบอร์ หากเจ้าตัวไม่ยินยอมให้ทางบริษัทเปิดเผยข้อมูล
มันไม่ใช่ความรู้สึกเสียดายเพราะแม่สั่งสอนมาดีใช่ไหม? ว่าอย่าทำ... หนุ่มโสดเปลี่ยวเสียวคนเดียวได้ยังไม่เคยฉีกพรหมจรรย์สาวมาก่อนสักอัน
“น้องหมวย... อาหมวย...” เสียงสั่น ๆ พูดกับอากาศ ความเหน็บหนาวภายในใจพาให้เลิกผ้าห่มขึ้นคลุม ปิดตาลงเงียบ ๆ ในวันหยุดที่เขาไม่อยากไปไหนสักที่
กระทั่งเสียงประตูดังให้ลุกไปเปิดออก เชื้อเชิญคนข้างนอกเข้ามา จะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่เพื่อนตัวปัญหา
หนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันแต่งตัวคล้าย ๆ กันแต่เป็นเสื้อยืดสีขาวแฟชั่นตามเจ้าของห้องเข้ามาแล้ว เหลือบตามองคุณหมอหนุ่มเดินกลับไปทิ้งตัวนอนลงบนเตียงอย่างเดิม
โกมินทร์คาดเดาได้เลยว่าหมอตฤณเพิ่งเจอผู้หญิงดี ๆ ใจเต้นตุบตับทุกครั้งที่ได้รับข้อความไลน์จากหล่อน จากนั้นก็โลกสลายลงทั้งใบเหมือนพวกคลั่งรัก
“แต่งตัวหล่อรีดเสื้อซะเนี้ยบ แต่มานอนให้เสื้อยับ อะไรของมึงวะ? หมอตฤณเอ๊ย... ไปเที่ยวกับกูดีกว่า จะได้หายเครียดเรื่องชะนี”
“ของีบอีกแป้บ ครึ่งชั่วโมงค่อยออกไปแรดนะ มึงนั่งเล่นไปก่อน อยากทำอะไรทำเลย”
เจ้าของห้องต้อนรับทนายหนุ่มด้วยความสนิทสนมกันมานาน ตะแคงนอนเท้าแขน ทอดอารมณ์ไปกับกำแพงสีขาว มีเพื่อนหย่อนก้นนั่งลงข้าง ๆ
คอนโดมิเนียมหลักสิบห้าล้านหรูหราที่สุดในย่านใจกลางเมือง ความกว้างขวางสมราคากับที่คุณหมอเสียเงินผ่อน มีสระว่ายน้ำ ฟิตเนส ห้องรับรองการเจรจาธุรกิจ
บางครั้งโกมินทร์ก็มานอนเล่น ซื้อของมานั่งรับประทาน แม้วันนี้ไม่ได้ถือของติดมือมาเพราะตั้งใจจะชวนไปส่องสาว ๆ ข้างนอก
“มึงไม่หิวหรือไง? ปกติไม่นอนก็ไปฟิตเนสนี่หว่า ไปออกกำลังกายดูหนุ่ม ๆ สาว ๆ กับกูไป ลุกเหอะ ไปหาไรกินกันก็ได้ จ่ายค่าส่วนกลางตั้งแพงลงไปใช้บริการหน่อยไป”
ด้วยความเป็นคนดูแลตัวเองให้อยู่ในขนาดสมส่วนพอดี เรือนกายเป็นล่ำสันมีมัดกล้ามแต่ไม่ดูเหมือนพวกบ้าคลั่งความแข็งแกร่งจนเกินไป หมอตฤณออกกำลังกายไม่ต่ำกว่าอาทิตย์ละสองครั้ง
ขณะที่เขากลับไม่อยากทำมันขึ้นมา ปิดตาลงนอนอย่างเหนื่อยหน่าย
“นอนแป้บ อย่าเซ้าซี้ได้ไหม? ขอครึ่งชั่วโมง...”
“เออ... ครึ่งก็ครึ่ง... แต่วันนี้มึงอยากกินกะเทย ทอม ดี้ ผู้สาวผู้บ่าว บอกกูเลย กูจัดให้ ไม่งั้นไปหานักสืบซะให้สิ้นเรื่อง...” เพื่อนสนิทแสนรู้ใจว่าตฤณภพจะเลือกข้อไหน
LGBTQ กลุ่มเพศทางเลือก
Lesbian Gay Bisexual Transgender Queer
คุณอาจชอบ
