ราชามังกรออกจากคุก

ขณะที่กลุ่มคนกำลังพูดคุยกัน ชายหัวล้านและลูกน้องของเขาก็มาถึงหน้าเย่เป่ยเฉินและกลุ่มของเขา และเริ่มสาปแช่งพวกเขาด้วยความโกรธ

“ไอ้พวกแก่สองคนนั่น แกแก่แล้วยังไม่ซื่อสัตย์อีก ทุกครั้งที่ฉันขอเงินแก ฉันต้องไปหาเอง แกกำลังทำให้ฉันเสียเวลาอยู่นะ！“

เมื่อเห็นเช่นนี้ หัวหน้าคนงานหวางก็รีบแซงเย่ไป๋เฉินและเข้าไปทักทายเสือหัวโล้น พร้อมกับยิ้มขณะที่หยิบซองบุหรี่ออกมาและยื่นให้

“พี่เสือ อย่าโกรธไปเลย ฉันเพิ่งจ่ายเงินเดือนให้พวกมันไป เงินยังไม่ทันได้อุ่นมือพวกมันเลย แล้วนายก็มาถึงแล้วด้วย บังเอิญจริงๆ ใช่มั้ยล่ะ”

โดยไม่คาดคิด เสือไม่ได้แม้แต่จะมองมันและตบบุหรี่ทิ้งไป

“เจ้าหมูอ้วน เจ้าคิดว่าตัวเองพิเศษจริงๆ เหรอ เพียงเพราะข้าเคยทำให้เจ้าหน้าไปสองสามครั้งก่อนหน้านี้？“ นี่ไม่ใช่ธุระของคุณ ดังนั้นออกไปจากที่นี่ซะ！ “ถ้าคุณทำให้ฉันหงุดหงิด คุณก็ลืมเรื่องทำงานในไซต์ก่อสร้างนี้ไปได้เลย！“

เสือจ้องไปที่หัวหน้าหวางอย่างดุร้ายและพูดจาหยาบคาย

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เคารพ รอยยิ้มบนใบหน้าของ Foreman Wang ก็หยุดลงทันที

สีหน้าของเย่ไป๋เฉินเริ่มมืดมนลง เขากล่าวว่า “ประธานหวาง ท่านควรออกไปก่อนเถอะ ท่านไม่จำเป็นต้องทำให้ตัวเองเดือดร้อนเพราะพวกเรา！“

หัวหน้าคนงานหวางหันกลับไปมองเย่เป่ยเฉิน ถอนหายใจอย่างหนัก และจากไปอย่างหมดหนทาง

เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เป่ยเฉิน เสือก็ยกแว่นกันแดดขึ้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งขณะที่เขาพิจารณาเย่เป่ยเฉิน

พี่เสือหัวเราะและพูดว่า “ใช่เจ้าจริงๆ นะ เย่เป่ยเฉิน ข้าคือลุงเสือของเจ้า เจ้าจำข้าได้ไหม“ คนที่เคยอยู่บ้านข้างๆคุณตอนคุณยังเด็ก！

“แค่ถ่มมันออกมา อย่าทำตัวน่ารังเกียจอีก“ เย่เป่ยเฉินพูดด้วยใบหน้าเย็นชา

ใบหน้าของเสือมืดลงทันที： “คุณคิดว่าฉันกำลังสุภาพกับคุณอยู่เหรอ？ “แล้วไงถ้าคุณเป็นนักโทษในค่ายแรงงาน คุณคิดว่าคุณเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ？“

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลูกน้องของเสือก็หัวเราะเสียงดังทันที

จากนั้น เสือก็เดินเข้ามาหาเย่ไป๋เฉินอย่างโอหัง ยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันเหลืองๆ ของเขา พร้อมกับเยาะเย้ยว่า “ข้าชื่นชมเจ้า ถ้าข้าเป็นเจ้า ข้าคงอายเกินกว่าจะกลับมา！“

“ดีใจที่แกกลับมา พ่อแม่แกทำงานปูนในไซต์ก่อสร้าง ส่วนแกคนไร้ค่าอย่างแกนี่ แกยังคุ้ยถังขยะข้างทางได้อีกตั้งสิบแปดปี แกน่าจะใช้หนี้หมด！“

ในอดีต เมื่อพี่เสือล้อเลียนเขา เย่ชีก็จะแค่ยิ้มและทนกับมัน

แต่ตอนนี้ที่อีกฝ่ายกำลังล้อเลียนลูกชายของเขาแบบนี้ เย่ชีไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไปและสาปแช่งอย่างโกรธเคือง：

“เหลียงหู่！” เจ้าสัตว์ที่เนรคุณ！ ตอนนั้นฉันดูแลเธอดีมากเลยนะ มีครั้งไหนบ้างที่ฉันไม่ช่วยเธอตอนที่เธอลำบาก？ คุณมันแตกต่าง！ ตอนนี้ที่คุณกลายเป็นลูกน้องของตระกูลหวงแล้ว การหาข้อแก้ตัวเพื่อทำให้ฉันเดือดร้อนก็เป็นเรื่องหนึ่ง แต่ตอนนี้คุณยังทำให้ลูกชายของฉันอับอายอีกเหรอ？

“แม้แต่หมาของฉันยังกระดิกหางใส่ฉันเลย ไอ้คนทรยศ แกไม่เก่งเท่าหมาเลย！“

พี่เสือไม่ได้โกรธเลย แต่เขากลับหัวเราะเบาๆ และพูดว่า “ท่านเฒ่า ทำไมท่านถึงตำหนิข้า？“ “นี่ไม่ใช่ความผิดของนักโทษค่ายแรงงานพวกนี้เหรอ？“

ขณะที่เขาพูด เสือก็มองเย่ไป๋เฉินอย่างท้าทาย： “เจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าเป็นใคร ทำไมเจ้าต้องทำให้ใครหลายคนขุ่นเคืองด้วย？“ ทำไมฉันต้องไปขัดใจตระกูลฮวงด้วย？ “เมื่อครอบครัวของคุณมีสมาชิกสามคนที่ไร้ค่า อะไรทำให้คุณคิดว่าคุณจะสามารถแข่งขันกับตระกูลฮวงได้？“

เสือยังคงพึงพอใจในตัวเองและไม่รู้เลยว่าเย่เป่ยเฉินกำลังมองเขาเหมือนกับว่าเขาเป็นคนตาย！

“หวงเจ๋อบอกให้คุณทำแบบนี้เหรอ？” เย่เป่ยเฉินถามคำถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“เจ้าคิดว่าเจ้าสมควรที่จะถูกนายน้อยหวงเล็งเป้างั้นหรือ？“ ฉันทนเห็นพวกขยะพวกนั้นไม่ได้จริงๆ！

เย่ไป๋เฉินเข้าใจ จึงหันไปหาพ่อแล้วพูดว่า “พ่อคะ พ่อพูดแรงไปหน่อย ใครบอกว่าพ่อไม่เก่งเท่าหมาล่ะคะ“ หางของมันกระดิกไปทางเจ้านายของมันเท่านั้น นั่นไม่ทำให้มันเป็นสุนัขที่ดีแน่หรือ？

สีหน้าของเสือเปลี่ยนไป จากนั้นเขาก็หัวเราะอีกครั้ง： “อย่างน้อยฉันก็ยังสามารถเป็นหมาของท่านหนุ่มหวงได้ แต่คุณ นักโทษ ไม่สมควรที่จะเป็นหมาด้วยซ้ำ！“

“แต่พ่อของคุณพูดถูก ครอบครัวของคุณเย่ช่วยฉัน...“ แบบนี้จะไหวมั้ย？ ฉันจะให้โอกาสเธอนะ ตบหน้าตัวเองจนกว่าฉันจะพอใจ แล้วฉันจะให้อภัยเธอ！

“ตอนนี้คุณชายหวงขาดคนทำความสะอาดห้องน้ำ ผมจะพูดดีๆ กับคุณชายเขา แล้วเราอาจจะหางานให้คุณทำก็ได้นะ！“

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่เป่ยเฉินก็อดหัวเราะออกมาดังๆ ไม่ได้

“หวงเจ๋อจำเป็นต้องจ้างคนมาทำความสะอาดห้องน้ำด้วยเหรอ？” “หลังจากเขาถ่ายเสร็จ คุณจะไม่กินมันหมดเหรอ？“

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เสือก็ไม่สามารถอดใจไว้ได้อีกต่อไปและยกมือขึ้นตบเย่เป่ยเฉิน： “แกอยากตายนักรึไง！“

เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่ชีก็ตะโกนอย่างรีบร้อนว่า “เหลียงหู！“ อย่าแตะลูกชายของฉัน！ เอาเงินแล้วออกไปจากที่นี่ซะ！ ถ้าคุณไม่ออกไปจากที่นี่ ฉันจะโทรแจ้งตำรวจ！ คุณก็จะไม่ได้มีมันง่ายเช่นกัน！

เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายจะโทรแจ้งตำรวจ ไทเกอร์ก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย ถึงแม้เขาจะเป็นลูกน้องของหวงเจ๋อ แต่เขาก็เป็นแค่คนทวงหนี้และคนพาลที่มักจะใช้ชื่อหวงเจ๋อ หากเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น ตระกูลหวงจะไม่ปกป้องเขา！

“โอเค เอาเงินไปก่อนเถอะ มีปัญหาอะไรค่อยมาจัดการทีหลัง！”

ขณะที่เขาพูด เสือก็ผลักเย่ไป๋เฉินออกไป ไปหาเย่ชี คว้าซองจดหมายจากมือของเขา และเปิดมันทันที

สีหน้าของเสือเปลี่ยนไปทันทีหลังจากเหลือบมองอย่างรวดเร็ว： “พวกเจ้าสองคนแก่ๆ กำลังพยายามเล่นฉันอยู่เหรอ？“ ทำไม 800 น้อยกว่า？

“เป็นไปไม่ได้！” เงินเดือนของเราทั้งหมดอยู่ที่นี่ ควรจะมากกว่าที่เราควรจะได้รับ！ จางคุ้ยฮวาเกิดอาการตื่นตระหนกทันที

เสือตบเงินในมือเบาๆ ดวงตาเป็นประกายดุร้าย “เราคิดเงินเป็นรายคน ตอนนี้นักโทษคนนี้ได้รับการปล่อยตัวแล้ว เขาก็ต้องได้รับเงินเหมือนกัน！”

“ถ้าเจ้าไม่คืนเงินข้า อย่าแม้แต่คิดที่จะออกไปจากที่นี่เลย แม้แต่ตำรวจจะมา แม้แต่ราชาแห่งสวรรค์ก็จะมาก็ตาม！“

ในขณะที่เขาพูด เสือก็ผลักจางชุยฮวาอย่างกะทันหัน

จางคุ้ยฮวาเซไป แต่โชคดีที่เย่เป่ยเฉินช่วยเธอขึ้นมาได้

“ไอ้สารเลว！“

เย่เป่ยเฉินเต็มไปด้วยความโกรธ