ฉันรอเธอตลอด

บทที่ 2

ตอนที่2 ลูกของฉันละ

ความเจ็บปวดมาเป็นครั้งๆ ทำให้ซูเถียนเถียนเหมือนตกนรก ทรมานสุดๆ

แพทย์และพยาบาลยุ่งอยู่รอบๆเธอ ให้กำลังใจแก่ซูเถียนเถียน

ซูเถียนเถียนกัดฟัน เหงื่อบนหน้าผากไหลเข้าไปในตา ทั้งเจ็บทั้งแห้ง ทำให้มีน้ำตาไหลออก

เธอคิด เธอต้องมีชีวิตต้องอยู่รอด

ถ้าตายแบบนี้ จางอวี่หลินก็ไม่สนใจเธออยู่ดี ถ้าเธอตาย จะมีความหมายอย่างไร

เธอต้องรอด

ถือความคิดแบบนี้ ซูเถียนเถียนก็ใช้แรงสุดชีวิต เธอไม่รู้ว่าระยะเวลานั้นตนเองพยายามได้ยังไง ความเจ็บปวดทำให้เธอไม่มีสติ ในสายตามัวไปหมด

เสียงรอบๆหูเริ่มกลายเป็นเพียงสิ่งแตกที่กระจัดกระจาย เธอฟังไม่รู้เรื่องอะไรเลย

ตอนที่จะสลบ เสียงทารกก็ดังขึ้น เธอได้คลอดเด็กคนนี้ออกมาอย่างปลอดภัยแล้ว

" เป็นลูกผู้ชาย !" พยาบาลยิ้ม

ซูเถียนเถียนถึงจะถอดหายใจ แล้วสลบไป

พอตื่นมาอีกครั้ง ก็เป็นช่วงเช้าของวันที่สองแล้ว

ในห้องผู้ป่วยว่างเปล่า ไม่มีใครดูแล ซูเถียนเถียนนั่งขึ้นมา จะลงเตียง ดึงพยาบาลที่เดินผ่านเธอไว้ ถามว่า :" ลูกของฉันละ ?"

พยาบาลมองเลขห้องผู้ป่วย พูดว่า :" คุณก็คือคุณซูเถียนเถียนที่คลอดเด็กคนนั้น ... "

สีหน้าของเธอแปลกมาก

" เป็นอะไรไป ?" ซูเถียนเถียนกังวลมาก

พยาบาลสะบัดหัว :" คุณไปถามคุณหมอหลิวเถอะ หล่อนจะอธิบายให้ฟัง "

หัวใจของซูเถียนเถียนเต้นเร็วมา รีบตามหาไปโดยข้อมูลจากพยาบาล

" สุขภาพของลูกชายของคุณมีปัญหา " คุณหมอหลิวหยิบเอกสารชุดหนึ่งออกมา :" เด็กมีโรคหัวใจ และโรคไตฝ่อ อีกทั้ง คุณจมน้ำขาดอากาศหายใจ พร้อมด้วยการคลอดยาก ทำให้เด็กขาดอากาศหายใจในมดลูกไป2ครั้ง สมองอาจจะมีปัญหา ปัญหานี้อาจทำให้เด็กคนนี้เป็น ... เด็กปัญญาอ่อน "

สิ่งที่คุณหมอพูด เหมือนระเบิด ทำให้ซูเถียนเถียนหน้ามืดเวียนหัว จะสลบไป

เธอพยุงโต๊ะ นานมาก ถึงจะออกจากความตกใจและความเสียใจ ถามอย่างสั่น :" แล้วโรคพวกนี้มีโอกาสรักษาให้หายไหม ? คุณหมอ ขอร้อง ช่วยลูกของฉัน !"

หมอพยุงมือของเธอไว้ ถอดหายใจ :" โรคหัวใจและโรคไตฝ่อยังมีโอกาสรักษาได้ ยาและการผ่าตัด สามารถควบคุมได้ แต่เรื่องสมอง ... หมอแนะนำว่า ถ้าทำได้ให้ส่งไปเมืองนอกรักษา "

ซูเถียนเถียนเดินออกจากห้องทำงานของคุณหมอ มาถึงห้องทารก มองลูกของตนเองร้องไห้ผ่านกระจก

ลูกของเธอ ทำไมโชคร้ายขนาดนี้ เพิ่งคลอดออกมา ก็ต้องเจอกับภัยแบบนี้ ...

รักษาเมืองนอก ... ซูเถียนเถียนกัดฟัน เธอจะส่งลูกให้ไปรักษาที่เมืองนอกแน่นอน

" คุณซูเถียนเถียน !" มีพยาบาลคนหนึ่งเรียกเธอไว้ ยื่นบิลให้เธอ :" นี้เป็นค่ารักษา ช่วยคลอด นอนโรงพยาบาลและค่ารักษาของลูกของคุณ กรุณาชำระตอนนี้ค่ะ "

" ได้ " ซูเถียนเถียนมองเลข มีตั้งกี่แสน

พยาบาลรีบอธิบาย :" สภาพลูกของคุณจะซับซ้อนหน่อย ค่ารักษาจะสูงกว่าปกติ และต่อจากนั้นยังต้องมีค่ารักษาสูงมาก หวังว่าคุณจะมีการเตรียมใจ "

" รู้แล้ว " ซูเถียนเถียนชำระเงินทางบัตร

พอพยาบาลเดินออกไป ในโทรศัพท์ของเธอก็มีข้อความจากธนาคาร ในบัตรของเธอเหลือแค่แสนหนึ่ง

หลังจากแต่งงาน เธอก็ลาออกจากงานอยู่บ้าน ถึงจางอวี่หลินจะไม่ขาดการกินการใส่ของเธอ แต่ไม่เคยให้เธอสักบาท ช่องทางที่หาเงินของเธอ มีแค่ร้านค้าร้านหนึ่ง

เงินฝากมีไม่เยอะ ตอนนี้ยังต้องรักษาโรคของลูก แบบนี้คงต้องขายร้านนั้นทิ้งแล้ว

ซูเถียนเถียนส่งข้อมูลที่จะขายร้านออกไป มองเบอร์โทรศัพท์ เธอพิจารณาไปสักพัก สุดท้ายก็โทรไปหาจางอวี่หลิน

ไม่มีใครรับสาย จางอวี่หลินไม่เคยรับสายของเธอเลย

ซูเถียนเถียนวางโทรศัพท์อย่างชาๆ ชินแล้ว เธอเปลี่ยนเป็นพิมพ์ข้อความแทน

พิมพ์ไปออกจากห้องทารกไป เดินไปทางลิฟท์

เวลานั้น ก็มีชายที่รูปร่างสูงใหญ่เดินมา

ซูเถียนเถียนยกหัว ใบหน้ามีรอยยิ้มที่เคยชิน :" จางอวี่หลิน ... นายมาแล้ว ? นายมาดูลูกชายของเราใช่ไหม ? เขาอยู่ที่ตู้เก็บอุณหภูมิอยู่ ...?"

ซูเถียนเถียนมองเธอ ในตามีแต่ความเกลียด

บทที่ 3

ตอนที่3 นี่เป็นสายเลือดของนายนะ

ความเกียจนั้นทำให้เธอหยุดเดิน แล้วเย็นไปทั้งตัว

เธอกำลังฝันกลางวันอยู่หรอ ? ผู้ชายที่โหดร้ายขนาดนี้ จะมาดูลูกชายของเธอได้ยังไง

" ถ้าคุณหายดีแล้ว ก็รีบออกจากโรงพยาบาล ผมไม่อยากให้ซูอีเมิ่งเห็นหน้าคุณ " จางอวี่หลินพูดอย่างเย็นชา :" สกปรก "

ซูเถียนเถียนกำมืออย่างแน่น

ซูอีเมิ่ง พี่สาวที่ต่างพ่อต่างแม่ของเธอ

คุณแม่พาซูเถียนเถียน แต่งงานรอบสองกับคุณพ่อของซูเถียนเถียน ซูอีเมิ่งกลายเป็นพี่สาวของเธอ ต่อหน้าคนอื่นใจดีกับเธอ ลับหลังจะทำลายเธอ จนกระทั่งใน3ปีก่อน ยังผลักคุณแม่ของเธอลงจากตึกสูง ตายเพราะตกลงจากที่สูง

ซูเถียนเถียนอดทนไม่ได้ไปทฤษฎีกับซูอีเมิ่ง แต่ใครจะรู้ตอนที่พวกเธอสองคนกำลังทะเลาะอยู่ ซูอีเมิ่งได้ตกลงบันได หัวด้านหลังกระแทกกับพื้น กลายเป็นคนนิทรา หลับจนถึงตอนนี้

จางอวี่หลินก็เพราะเรื่องนี้ถึงจะแค้นซูเถียนเถียนมากขนาดนี้ เขาแน่ใจแล้วว่าซูเถียนเถียนเป็นการฆาตกรรมโดยเจตนา ผลักซูอีเมิ่งลงบันได และไม่เชื่อว่าคุณแม่ของซูเถียนเถียนตายเพราะซูอีเมิ่ง

ในใจของซูเถียนเถียนโกรธมาก เธอคลอดลูกจนจะตาย กว่าจะรอดมาได้ แต่ผู้ชายคนนี้เห็นเธอ ประโยคแรกที่เขาพูดคือให้เธอไสหัวไป

" นายกลัวอะไร ? ซูอีเมิ่งไม่มีทางฟื้น จะไม่สามารถเห็นฉันแน่นอน !" เธอตั้งใจพูดแบบนี้เพื่อจะให้จางอวี่หลินโกรธ

จางอวี่หลินโกรธจริงๆ จับแขนของซูเถียนเถียนไว้ผลักเธอไปที่ผนัง

" ซูเถียนเถียน ! ตลอดมานี้ คุณไม่เคยรู้สึกเสียใจเลยหรอ ?"

ซูเถียนเถียนน้ำตาไหล พูดดังๆ :" หล่อนฆ่าคุณแม่ของฉันก่อน ตอนนี้กลายเป็นคนนิทรา สมน้ำหน้า !"

" คุณแม่ของคุณเป็นการฆ่าตัวตายเอง !" จางอวี่หลินพูดอย่างดุร้าย :" คุณอย่าใส่ร้ายซูอีเมิ่งแบบนี้ ! ถ้าผมได้ยินอีก ผมจะขวางลูกของคุณทิ้ง !"

" จางอวี่หลิน นายบ้าไปหรอ ? เขาเป็นสายเลือดของนายนะ !" ซูเถียนเถียนกรีด น้ำตาไหลไม่หยุด :" นายรู้ว่าลูกของเรามีโรคไหม ? นายเคยไปดูเขาไหม ? นายรู้หรือเปล่าเขาน่าสงสารขนาดไหน ?"

จางอวี่หลินยิ้มอย่างเย็นชา พูดอย่างไรความรู้สึกว่า ;" งั้นก็โทษเขาไม่มีบุญ มีคุณแม่แบบคุณ ! เป็นกรรม ! สมน้ำหน้า !"

ประโยคนี้ เหมือนมีดที่แมงเข้าหัวใจของเธอ เธอเจ็บจนสั่นไปทั้งตัว

" จางอวี่หลิน นายเป็นบ้า ! นายพูดโหดร้ายแบบนี้ได้ยังไง ?" เธอโกรธด่า

จางอวี่หลินทิ้งซูเถียนเถียนไป :" มันไม่โหดร้ายเท่าคุณผลักซูอีเมิ่งลงบันได "

" ฉันไม่ได้ผลักหล่อน !" ซูเถียนเถียนตะโกน

ตอนที่สองคนกำลังทะเลาะกันมีพยาบาลวิ่งมา พูดอย่างรีบร้อนว่า :" คุณจางอวี่หลิน คุณซูอีเมิ่งฟื้นแล้ว !"

“อะไร ？”

จางอวี่หลินและซูเถียนเถียนสองคนตกใจมาก

" เรื่องจริงค่ะ !" พยาบาลพูด :" คุณซูอีเมิ่งฟื้นแล้ว !"

จางอวี่หลินทิ้งซูเถียนเถียนไว้ รีบวิ่งไป

มือของซูเถียนเถียนสั่น แต่ก็ตามไป

ในห้องผู้ป่วย มีแพทย์และพยาบาลมากมายที่กำลังตรวจสุขภาพของซูอีเมิ่ง

" ซูอีเมิ่ง !" จางอวี่หลินผลักคนที่ล้อมรอบ รีบจับมือของซูอีเมิ่งอย่างทนไม่ไหว

มองผ่านคนที่แออัด ซูเถียนเถียนเห็น ซูอีเมิ่งฟื้นแล้วจริงๆ

เป็นนิทราไป3ปี ทำให้ร่างกายเธอผอมแห้ง หน้าตาน่าสงสาร ในตามีน้ำตา มองจางอวี่หลินแล้วร้องไห้

จางอวี่หลินเช็ดน้ำตาของซูอีเมิ่งอย่างอ่อนโยน มองอย่างมีความรัก :" ซูอีเมิ่ง คุณกว่าจะตื่น ..."

ซูอีเมิ่งยังพูดไม่ได้ แค่จับมือของจางอวี่หลินไว้อย่างอ่อนแอ เธอหันไปเห็นซูเถียนเถียนที่ยืนอยู่หน้าประตู เธอก็สั่นไปทั้งตัว

อ้าปากอย่างกลัว มีเสียงหายใจที่แหบ เหมือนเห็นอะไรที่น่ากลัว

จางอวี่หลินหันไป ก็เห็นซูเถียนเถียน เขาได้ขมวดคิ้ว ความอ่อนโยนบนใบหน้าได้กลายเป็นความโหดร้าย :" ยาม รีบโยนซูเถียนเถียนออกไปเดียวนี้ ! จากนั้นไป อย่าให้หล่อนปรากฏอยู่ในโรงพยาบาลอีก !"

" ครับ !" ยามสองคนรีบเข้าไป จับจับมือของซูเถียนเถียนไว้ ลากเธอออกไป