ตอน 3
ไอรดา POV:
เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันเป็นคนแรกที่ไปถึงศูนย์การแพทย์ของฝูง ฉันขอให้ผู้เยียวยารุ่นน้องที่ฉันไว้ใจช่วยตรวจเลือดให้ ฉันบอกเธอว่าเป็นของคนไข้
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เธอกลับมาพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้าง “หัวหน้าผู้เยียวยาคะ ระดับฮอร์โมนชัดเจนมาก คนไข้ตั้งครรภ์ได้หกสัปดาห์แล้วค่ะ”
ตั้งครรภ์ คำๆ นี้ดังก้องอยู่ในห้องตรวจที่เงียบสงัด ลูก ลูกของชายผู้มีอีกครอบครัวหนึ่ง ลูกที่เขาเพิ่งบอกฉันว่าเขาไม่ต้องการ
ความสิ้นหวังอันเยียบเย็นเข้าครอบงำฉัน หนักหน่วงจนแทบหายใจไม่ออก ลูกหมาป่าตัวนี้เป็นส่วนหนึ่งของฉัน เป็นส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณฉัน แต่มันก็เป็นสายใยที่เชื่อมโยงกับชายผู้ทำลายความไว้ใจของฉันจนแหลกสลาย
ฉันออกจากคลินิกไปด้วยอาการเหม่อลอยและเดินไปยังห้องประชุมสภาผู้อาวุโส โดยไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะไปไหน ขณะที่ฉันเลี้ยวตรงหัวมุม ฉันได้ยินเสียงคนคุยกัน เสียงของเดเมียนที่ทุ้มต่ำและปลอบประโลม
“เกษรา ใจเย็นๆ ก่อน”
ฉันหลบอยู่หลังเสาหินขนาดใหญ่ ฉันเห็นพวกเขายืนอยู่ในซุ้มที่ลับตาคน เกษรากำลังร้องไห้ ใบหน้าของเธอซบอยู่กับอกของเดเมียน
“เมื่อไหร่คะเดเมียน” เธอสะอื้น “เมื่อไหร่คุณจะให้ฉันเป็นลูน่าของคุณ เธอเป็นแค่ผู้เยียวยา! ฉันให้ลูกชายคุณนะ! ทายาทของคุณ!”
เดเมียนลูบผมเธอ เสียงของเขาหนักแน่น แต่แฝงไปด้วยความรักใคร่ที่อ่อนล้า “ฉันบอกคุณแล้วไง ว่าฉันจะไม่ปฏิเสธไอรดา พันธะเป็นหน้าที่อันศักดิ์สิทธิ์ เธอคือความรับผิดชอบของฉัน”
ความรับผิดชอบ ไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่คู่แท้ทางจิตวิญญาณ แต่เป็นหน้าที่
ขณะที่เขากอดเธอ ดวงตาของเกษราก็เงยขึ้นและสบกับตาของฉันข้ามไหล่ของเขาไป รอยยิ้มแห่งชัยชนะอันโหดร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ เธอรู้ว่าฉันอยู่ที่นั่น นี่คือการแสดงอีกฉากหนึ่งที่จัดขึ้นเพื่อฉันโดยเฉพาะ
ความหวังริบหรี่สุดท้ายในใจฉันดับวูบลง ฉันเป็นแค่ตัวแทน เป็นฉากหน้าที่สะดวกและดูดีสำหรับชีวิตจริงของเขา
ฉันหันหลังแล้วเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ ฉันกลับไปที่ห้องทำงานและโทรศัพท์สองครั้ง ครั้งแรกเพื่อจัดพิธีกรรม พิธีกรรมอันน่าสะพรึงกลัวและเจ็บปวดเพื่อตัดกระแสพลังจันทราจากแม่สู่ลูกในครรภ์ ซึ่งเท่ากับเป็นการยุติการตั้งครรภ์
ครั้งที่สอง ฉันโทรหาไอริน เพื่อนของฉัน
“ไอริน” ฉันพูด น้ำเสียงไร้ซึ่งอารมณ์ “ฉันต้องการให้เธอร่างเอกสาร เอกสารยกเลิกพันธะคู่แท้อย่างเป็นทางการ”
มันเป็นขั้นตอนทางกฎหมายขั้นแรกสู่การปฏิเสธคู่
ก่อนที่เธอจะทันได้ถามอะไร กระแสจิตจากเดเมียนก็แทรกเข้ามาในความคิดของฉัน มันไม่ใช่คำขอ แต่เป็นคำสั่งที่เจือไปด้วยอำนาจของอัลฟ่าที่ไม่อาจปฏิเสธได้
“งานเลี้ยงประจำปีของฝูงคือคืนนี้ คุณต้องไป คุณต้องยืนเคียงข้างฉันในฐานะว่าที่ลูน่าของฉัน”
คำสั่งของอัลฟ่าสั่นสะเทือนไปทั่วร่างของฉัน เป็นอำนาจที่สมาชิกฝูงคนใดก็ยากที่จะขัดขืน มันมีไว้เพื่อบังคับให้เชื่อฟัง เพื่อรับประกันความมั่นคงของฝูง เขากำลังใช้มันกับคู่แท้ของตัวเองเพื่อบังคับให้ฉันเล่นละครตบตา
“ฉันจะไป” ฉันส่งกระแสจิตตอบกลับ เสียงในหัวของฉันเย็นชาและเปราะบาง
เขาจะได้มีลูน่าที่สมบูรณ์แบบของเขาเป็นคืนสุดท้าย เขาไม่รู้เลยว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะพัดถล่มหัวของเขา
คุณอาจชอบ
