ฉันไม่สามารถซ่อนความรักที่มีต่อคุณได้

宋知เก็บเอกสารเรียบร้อยแล้วกลับมาที่รถ

นายใหญ่นั่งพิงอยู่ที่เบาะหลัง หลับตาพักผ่อน สีหน้าไม่ค่อยดีนัก

เมื่อได้ยินเสียงดัง เขาเงยหน้าขึ้นมองอย่างเย็นชา

宋知รู้ตัวดี รีบรายงานว่า “ได้ติดต่อกับ卫颜แล้วครับ”

นายใหญ่เลิกคิ้ว “卫颜?”

“咳” 宋知ส่งจดหมายลาออกของ卫颜ให้นายใหญ่ “นี่คือจดหมายลาออกของเลขา卫ครับ”

นายใหญ่เปิดดู เห็นข้อความที่卫颜เขียนอย่างตั้งใจแต่เป็นทางการมาก เขายิ้มเย้ยหยันเล็กน้อย

ในรถเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นว่า “เธอมีปฏิกิริยายังไงบ้าง?”

宋知ไม่กล้าปิดบัง แต่รู้สึกว่าปฏิกิริยาของ卫颜ไม่เป็นไปตามที่นายใหญ่คาดหวัง จึงพูดว่า “คำสั่งของท่าน เธอแน่นอนว่าต้องยอมรับครับ เลขา卫รู้จักกาลเทศะ ยังชมว่าท่านใจกว้าง”

นายใหญ่ไม่ได้พูดอะไรอีก

宋知แอบมองสีหน้าของเขา รู้สึกว่าเขาอารมณ์ไม่ดี

อย่างไรก็ตาม ในวินาทีต่อมา เขาเห็นนายใหญ่ขยำจดหมายลาออกที่卫颜เขียนอย่างเรียบร้อย แล้วทิ้งลงในถังขยะเล็กในรถ

นายใหญ่หลับตาอีกครั้ง น้ำเสียงเฉยเมย ไม่มีอารมณ์ใดๆ “ไปกันเถอะ”

宋知ทำงานกับบริษัท冷氏นานกว่า卫颜

ตอนที่นายใหญ่พบกับ卫颜ครั้งแรก เขาอยู่ข้างๆ และไม่ได้รู้สึกว่านายใหญ่มีอะไรพิเศษต่อ卫颜

แต่นายใหญ่เป็นคนที่อ่านใจยาก และไม่นานก็พาเธอไปนอนที่เตียง

ทุกคนคิดว่านายใหญ่แค่เล่นๆ แต่กลับเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิด

นายใหญ่ดูเหมือนจะเป็นคนเฉยเมย แต่กลับรักนาน เขาใช้卫颜อยู่ถึงสี่ปี

ในช่วงเวลานี้นายใหญ่แทบจะค้างคืนที่เตียงของ卫颜ทุกคืน

แม้แต่宋知ก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยว่า卫颜จะมีโอกาสแต่งงานกับบริษัท冷氏หรือไม่ แต่กลับได้รับคำสั่งจากนายใหญ่ให้จัดการ 卫颜

จัดการ

เหมือนทิ้งของที่ไม่ใช้แล้ว

卫颜ไม่ได้อยู่ที่วิลล่ามานาน จัดการเรื่องเสร็จแล้ว ก็ถึงเวลาที่ต้องไปโรงพยาบาล

เพื่อนสนิทของเธอ姚瑶ทำงานเป็นหมอที่แผนกสูติศาสตร์โรงพยาบาลในเมือง

卫颜ไปถึงแล้วก็ตรงไปที่ห้องทำงานของเธอ

姚瑶อวบอิ่มหน้าเด็ก ทำการตรวจเสร็จแล้วจึงผ่อนคลาย สีหน้าเปลี่ยนไปในทางดีขึ้น มองผลตรวจแล้วพูดว่า “ไม่ต้องห่วง ลูกชายฉันแข็งแรงดี”

卫颜รู้สึกกังวลเล็กน้อย แต่ตอนนี้ยิ้มออกมาอย่างจริงใจ “เธอรู้ได้ยังไงว่าไม่ใช่ลูกสาว? ฉันชอบเด็กผู้หญิง”

“ลูกสาวฉันก็ชอบ!” 姚瑶ยิ้มส่งผลตรวจให้เธอ

卫颜สนใจการแพทย์ อ่านหนังสือแพทย์มาเยอะ ผลตรวจเธอก็อ่านเข้าใจ

ถ้าครอบครัวไม่ขาดแคลนเงิน แล้วการเรียนแพทย์ก็ต้องใช้เวลานานกว่าจะมีรายได้ที่มั่นคง เธอคงได้เป็นหมอเหมือน姚瑶

姚瑶อดไม่ได้ที่จะเตือนข้างๆ “ถึงลูกจะแข็งแรง แต่เธอก็ต้องระวังบ้าง เรื่องนั้นถ้ารุนแรงเกินไป อาจเกิดปัญหาได้”

卫颜ยังคงมองผลตรวจ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าจางลง “ไม่ต้องห่วง ต่อไปจะไม่มีแล้ว นายใหญ่หมดความสนใจแล้ว ทิ้งเงินก้อนโตให้ฉัน จากวันนี้ไปฉันเป็นอิสระแล้ว ”

姚瑶มองเธอด้วยตาโต สีหน้าเปลี่ยนไปหลายครั้ง สุดท้ายก็เข้ามาใกล้ 卫颜 พูดเสียงเบาๆ อย่างลับๆ ว่า “ให้เงินเท่าไหร่ ?”

卫 颜หัวเราะกับท่าทางน่ารักของเธอ ยกมือบีบแก้มขาวๆ ของเธอ “ไม่ต้องห่วง ต่อไปเธอนอนเฉยๆ ฉันก็เลี้ยงเธอได้ ”

姚瑶ดูเหมือนยังตกใจไม่หาย ยังทำหน้าตาไม่เชื่อข้างๆ “ฉันเพิ่งอธิษฐานขอให้เพื่อนสนิทเป็นเศรษฐีต่อหน้านางกวักไม่กี่วันก่อน นี่กลายเป็นจริงแล้วเหรอ?”

卫 颜โดนรอยยิ้มของเธอทำให้ยิ้มตาม

ลูกในท้องอายุหนึ่งเดือนกว่าแล้ว

เธอไม่เคยคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์ท้องก่อนแต่ง แต่กลับตั้งท้องโดยไม่คาดคิด

ตอนเด็กเธอตกน้ำ บาดเจ็บที่ราก มีปัญหาสุขภาพที่มดลูก

ถ้าลูกคนนี้เสียไป ต่อไปอาจไม่มีโอกาสตั้งท้องอีก

卫颜ไม่คิดว่านายใหญ่จะมีความรู้สึกอะไรพิเศษกับเธอ

แต่เธอคิดได้เร็วว่านายใหญ่แค่หมดความสนใจแล้ว

น่าจะเป็นการใช้ประโยชน์ให้คุ้มค่าก่อนทิ้ง

และนายใหญ่ไม่มีทางยอมให้เธอคลอดลูกของเขา

แม้ว่านายใหญ่จะไม่หมดความสนใจ เธอก็จะหาทางทำให้เขาหมดความสนใจเธอเอง

เว่ยเหยียนได้วางแผนไว้แล้วว่าจะขายทรัพย์สินที่มีทั้งหมด รวมถึงของที่หลิงเย่ถิงมอบให้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

เมื่อจัดการเสร็จสิ้น เธอจะนำเงินกลับบ้านเกิดเพื่อเตรียมตัวคลอดลูก

ชีวิตนี้เธอจะไม่กลับมาที่นี่อีก คำว่า "ลาก่อน" ในเช้าวันนั้นแท้จริงแล้วหมายถึง "จากลาแบบไม่มีวันกลับ" เมืองอันเฉิงเป็นพื้นที่ของหลิงเย่ถิง

แม้ว่าเธอจะออกจากบริษัทหลิงแล้ว แต่ก็มีโอกาสที่เขาจะค้นพบว่าเธอแอบมีลูกกับเขา

เธอไม่สงสัยเลยว่าครอบครัวหลิงจะทำการกระทำที่โหดร้ายที่แยกแม่ออกจากลูก

ดังนั้น เมืองนี้เธอจึงไม่สามารถอยู่ต่อได้

ในช่วงเวลานี้ เธอพักอยู่ที่โรงแรม คืนก่อนหน้านี้เธอแทบไม่ได้พักผ่อน เมื่อเข้ามาในโรงแรม

เธอก็เริ่มหลับยาว จนถึงเย็นเมื่อเสียงโทรศัพท์ปลุกเธอขึ้นมา

เว่ยเหยียนไม่ได้มองว่าใครโทรมา เธอรับสายทันที จนได้ยินเสียงชายจากอีกฝั่ง

เธอก็รู้สึกตื่นขึ้นมาทันที เธอรู้สึกสงสัยเล็กน้อย "ผู้ช่วยซ่ง?"

ซ่งจือก็รู้สึกอึดอัดเช่นกัน เช้าพึ่งจัดการเรื่องหนึ่งเสร็จ ตอนนี้ต้องโทรเรียกคนกลับมาอีก เขาไม่เข้าใจว่าหลิงเย่ถิงคิดอะไรอยู่

แม้นิสัยที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาจะเป็นลักษณะของเขา แต่ก็ไม่เคยเห็นใช้ในเรื่องแบบนี้

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้หลิงเย่ถิงเมาแล้ว คิ้วเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ดวงตาปิดแน่น กำลังดึงเน็คไทอย่างไม่พอใจ

ซ่งจือรู้ว่า หลิงเย่ถิงไม่ได้เมาเต็มที่ เมื่อสักครู่ก็หาเรื่องตลอด

แต่ตอนนี้เขาโทรไปหาเว่ยเหยียน ไม่ได้ขัดขวาง แสดงว่าเห็นด้วย

ซ่งจือจึงต้องกลั้นใจพูดกับเว่ยเหยียน "เลขาเว่ย ท่านหลิงเมาแล้ว คุณมาที่ที่เดิมเพื่อรับเขาด้วย" เว่ยเหยียนตอบกลับอย่างรวดเร็ว นี่คือคำสั่งจากหลิงเย่ถิง

เธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ เขาพูดว่าจะเลิกก็เลิก ไม่แม้แต่จะบอกเธอต่อหน้า ส่งคนมาจัดการเธอ เว่ยเหยียนเป็นคนใจดี

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่มีอารมณ์ เธอนอนอยู่ในผ้าห่ม พูดอย่างสุภาพ "ผู้ช่วยซ่ง คุณโทรผิดแล้ว ฉันลาออกแล้ว ในแผนกเลขามีเลขาที่สามารถทำงานได้มากมาย คุณติดต่อคนอื่นเถอะ"

พูดจบเธอก็วางสายทันที ซ่งจือได้ยินเสียงว่างจากโทรศัพท์ หันไปมองหลิงเย่ถิง

ตอนนี้หลิงเย่ถิงลืมตาขึ้น ดวงตาสีดำลึกจ้องมองที่โทรศัพท์ของเขา ซ่งจืออยู่ไม่ไกล เสียงในโทรศัพท์เขาก็ได้ยินชัดเจน

ตั้งแต่เว่ยเหยียนเข้ามาในชีวิตหลิงเย่ถิง เธอไม่เคยโกรธ

ทำงานได้ทุกด้าน สามารถคิดล่วงหน้าในสิ่งที่เขาต้องการ ไม่ว่าเขาจะทำอะไรหรือพูดอะไร แม้แต่ในบางครั้งที่มีรสนิยมแปลกๆ บนเตียง

เธอก็ยังคงร่วมมือเต็มร้อย นี่คือคนที่เหมือนจะไม่มีอารมณ์ อยู่เป็นเวลานานจนรู้สึกเบื่อเหมือนหุ่นยนต์ดีๆ

ในตอนนี้กลับวางสายซ่งจือ หลิงเย่ถิงหน้ามืดลงทันที พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ชัดเจน "มีความกล้าขึ้นมาแล้ว"

ซ่งจือจึงลองถาม "ให้ฉันเรียกเลขาคนอื่นมาให้ไหม?" หลิงเย่ถิงมองเขาอย่างไม่พอใจ

ซ่งจือก็เข้าใจความหมายของเขา พนักงานในแผนกเลขาของบริษัทหลิงมีชื่อเสียงในด้านการทำงานที่ยอดเยี่ยมและหน้าตาดี

เพราะเว่ยเหยียนอยู่กับหลิงเย่ถิง หลายคนจึงเข้าใจผิดว่าแผนกเลขาที่เขาชื่นชอบ

แท้จริงแล้วหลิงเย่ถิงไม่เคยยุ่งกับผู้หญิงคนอื่น

หลังจากที่เว่ยเหยียนวางสายซ่งจือ เธอก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเลขาอีกคนที่อยู่ใกล้ๆ สุเม่ย เพื่อบอกให้เธอไป

สุเม่ยช่วยเหลือเธอในบางเรื่องในช่วงหลายปีที่อยู่ในบริษัทหลิง

ในฐานะเพื่อนร่วมงาน แม้จะไม่สามารถเป็นเพื่อนสนิทกันได้ แต่ก็สามารถคืนความช่วยเหลือในบางครั้ง

สุเม่ยรับสายเข้าใจความหมายที่เว่ยเหยียนไม่ได้พูดออกมา จึงแต่งตัวให้ดูดีแล้วไปอย่างดีใจ

สุเม่ยอยู่ใกล้ๆ จึงไปถึงในไม่กี่นาที ตามหมายเลขห้องที่เว่ยเหยียนให้ สุเม่ยก็เคาะประตูห้องได้อย่างรวดเร็ว

ซ่งจือเห็นเธอปรากฏตัวก็รู้สึกตระหนกเล็กน้อย แต่สุเม่ยไม่ได้สังเกตเขา สายตาทั้งหมดถูกดึงดูดไปที่หลิงเย่ถิง ภายในห้องแสงสลัว

ใบหน้าของหลิงเย่ถิงมองไม่ชัด แต่เพียงแค่ใบหน้าด้านข้างที่มีเส้นสายชัดเจนก็ทำให้ผู้หญิงทุกคนรู้สึกประทับใจ เน็คไทถูกดึงออกอย่างไม่พอใจ

กระดุมเสื้อก็ถูกปลดเผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้า ในแสงเงาที่เปลี่ยนไป เต็มไปด้วยเสน่ห์ที่ยากจะต้านทาน

สุเม่ยกลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว ก้าวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง "ท่านหลิง เลขาเว่ยบอกว่าคุณเมาแล้ว ให้ฉันพาคุณกลับ" สายตาของหลิงเย่ถิงเย็นเยียบจนเป็นที่หวาดกลัว "เลขาเว่ยให้คุณมาหรือ?"