ติดอำนาจครอบงำ: ประธานาธิบดี จงอ่อนโยน

เราเข้าห้องน้ำชาย พอฉันปรากฏตัว คนเมาที่อยู่ข้างในก็พากันหันมามองฉันอย่างพร้อมเพรียง เพื่อเป็นการแก้แค้น ฉันผิวปากแล้วมองไปที่ด้านล่างของจ้าวฉีหมิงด้วยสายตาเย้ยหยัน "ใหญ่กว่านายอีกนะ"

ใบหน้าของจ้าวฉีหมิงยิ่งดำคล้ำลงไปอีก ความหงุดหงิดที่สะสมในอกฉันก็คลายลงไปบ้าง: นายคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงขายตัว ฉันก็คิดว่านายเป็นผู้ชายขายตัว ยุติธรรมดี!

"ออกไป!" จ้าวฉีหมิงตะโกนอย่างมีเหตุผล คนเมาเหล่านั้นก็ไม่คิดจะโต้แย้ง ภายในไม่กี่นาที ห้องน้ำกว้างๆ ก็เหลือแค่ฉันกับเขา

"จ้าวฉีหมิง นายต้องการทำอะไรกันแน่?" สถานการณ์ที่ฝ่ายตรงข้ามแข็งแรงกว่าทำให้ฉันเริ่มระแวดระวัง จึงหยิบแจกันคอเล็กสีขาวซ่อนไว้ด้านหลังอย่างเงียบๆ

เส้นเลือดบนหน้าผากของจ้าวฉีหมิงกระตุกเบาๆ เสียงของเขาเหมือนออกมาจากซอกฟัน "นายคิดว่าฉันเป็นคนขายตัว?"

"ไม่งั้นจะอะไร?" แจกันในมือให้ความกล้าฉัน ฉันมองเขาด้วยสายตาเย็นชา "นัดกับนายเสียเงินเยอะ สัญญาปีหนึ่งกับเลอรุยก็หมดไปแล้ว"

"ที่ปรึกษากฎหมายของนายได้มาอย่างไร นายก็รู้ดี!" จ้าวฉีหมิงกัดฟันพูด "ฉันเอาคืนเพื่อบริษัท!"

"ฉันรู้ดี ฉันหาได้ด้วยความสามารถของตัวเอง!" คำพูดของฉันเต็มไปด้วยความแค้น แม้แต่ฉันเองก็ไม่รู้ตัว "นายไม่ต้องพูดให้ดูดีเลย นายก็แค่อยากให้ฉันหลีกทาง ฉันยอมออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ปริปาก นายยังไม่พอใจอะไรอีก?"

"ฉินซือหยู่!" จ้าวฉีหมิงยื่นมือออกมาเหมือนอยากจะฆ่าฉัน ฉันรีบคว้าแจกันเตรียมจะฟาดหัวเขา แต่เขากลับผ่านคอฉันไป กดลงที่ไหล่ของฉัน "ฉันอยากจะ..."

เสียงของเขาลดลงไป คำพูดออกมาไม่ชัดเจน

"นายพูดอะไร—" ฉันเพิ่งจะเงยหน้า หายใจของฉันก็ถูกเขาปิดกั้น

ริมฝีปากของเขานุ่มแต่ร้อนแรงเหมือนเตารีด ทำให้ฉันทั้งตัวชา ฉันรีบหันหน้าเลี่ยงเขา แต่เขาไม่ยอมปล่อย กลับกดหัวฉันให้จูบลึกยิ่งขึ้น

ฉันเม้มริมฝีปากแน่นไม่ยอมทำตาม เขาก็ใช้ฟันแข็งๆ ทรมานริมฝีปากฉัน ริมฝีปากล่างเจ็บขึ้นมา รสหวานและคาวอุ่นๆ ไหลออกจากรอยแผล

ฉันพูดด่าด้วยความไม่ชัดเจน "จ้าวฉีหมิง นายเป็นหมาบ้าเหรอ?"

ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังไม่ยอมปล่อย ลิ้นร้อนๆ ของเขายังคงวนเวียนอยู่บนริมฝีปากฉัน ทำให้แผลของฉันทั้งชาและเจ็บ

ฉันสู้เขาไม่ได้ จึงยอมปล่อยให้เขาทำตามใจ

เมื่อจ้าวฉีหมิงเห็นฉันไม่ต่อต้านอีก เขาก็ปรับท่าทางเล็กน้อย แล้วดึงฉันเข้ามาในอ้อมกอด ใช้ปลายลิ้นสัมผัสเบาๆ บรรเทาความเจ็บปวดที่ริมฝีปากฉัน

เขาจูบอย่างจริงจังและอ่อนโยน ในระยะใกล้ขนาดนี้ ขนตาของเขายาวเหมือนปีกสีดำเล็กๆ สั่นเบาๆ

พละกำลังลดลงทีละนิด ฉันอ่อนแอในอ้อมกอดของเขา

เขาจูบฉันอย่างอ่อนโยน จนเกือบทำให้ฉันลืมว่าเราอยู่ในห้องน้ำของบาร์ ลืมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ เกือบจะพูดว่า 'ฉันรักนาย'

โชคดีที่ถังหมินและเหลียงหว่านตามเข้ามา เคาะประตูดังๆ "คุณจ้าว?" "ซือหยู่!"

ฉันกลับมามีสติ : ผู้ชายอย่างจ้าวฉีหมิงที่ทั้งร่ำรวยและหน้าตาดี ผู้หญิงก็แค่เขาชี้นิ้วก็ได้มาแล้ว เขารักแต่ตัวเอง ไม่มีทางที่จะรักใครจริงๆ

ความจริงจังตอนนี้เป็นแค่ชั่วคราว เพราะการปฏิเสธของฉันทำให้เขามีความอยากพิชิตขึ้นมาใหม่เท่านั้น

หลงรักเขา ก็เหมือนทำร้ายตัวเองอย่างโง่เขลา

ฉันหลับตา คว้าแจกันฟาดไปที่หัวเขาอย่างแรง

"แกร๊ก" แจกันแตกกระจาย จ้าวฉีหมิงก็ยอมปล่อยฉันในที่สุด

ฉันลืมตา เขาจ้องฉันอย่างโกรธแค้น หัวที่ถูกแจกันฟาดมีเลือดไหลออกมา เลือดไหลผ่านรากผมหลังหูของเขา ทำให้เสื้อเชิ้ตของเขาเปื้อนเป็นสีแดงอย่างรวดเร็ว

ใจฉันยังเจ็บปวดอย่างไม่รู้จักตัว กลัวว่าเขาจะจับได้ ฉันรีบหันสายตาออกไป "คุณจ้าว ฉันจะกลับบ้านแล้ว คุณสนุกต่อไปเถอะ"

ฉันหันหลังจะเดินออกไป แต่ในวินาทีถัดมาก็ถูกจ้าวฉีหมิงกดไว้ เขากดแรงยิ่งขึ้น

เขามองฉันด้วยสายตาดุดัน ริมฝีปากบางบดขยี้ริมฝีปากของฉัน ลากไปถึงหลอดเลือดหลังหู มือใหญ่ก็ล้วงเข้ามาใต้กระโปรงของฉัน