พ่ายเพลิงพิศวาส

ภายในห้องพักสุดหรูของบ้านพักตากอากาศในพื้นที่ส่วนบุคคลหลายร้อยไร่บนเกาะบาหลียามนี้ บรรยากาศภายในห้องช่างสุดแสนโรแมนติก แสงนวลสีเหลืองอ่อนจากโคมไฟระย้าที่ตกกระทบผนังห้องสีครีมชวนให้เกิดแสงสว่างนุ่มนวลตา บนเตียงกว้างด้านหนึ่งของห้องปรากฏเรือนร่างของหญิงสาวทรวดทรงสุดเซ็กซี่ภายใต้ชุดราตรีสั้นสีเขียวมรกตขับให้ผิวนวลดูผุดผ่องต้องตา

ตรงหน้าประตูห้องน้ำที่เพิ่งแง้มออก ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มชาวสเปนผู้มีเชื้อสายละตินวัยสามสิบห้าปี ผมหยักศกสีน้ำตาลเข้มตัดรองทรงดูยุ่งเหยิงน้อยๆ ด้วยผ้าขนหนูสีขาวที่ถูกฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นซับน้ำให้พอแห้งหมาดๆ ดวงตาสีสนิมจับจ้องเรือนร่างยวนตาบนเตียงกว้างอย่างพอใจ เขารู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกระตุ้นความต้องการของเขามากเท่านี้

สองเท้าค่อยๆ ก้าวเข้าหาเตียงกว้างก่อนที่จะหยุดข้างเตียงและหย่อนกายนั่งลงข้างเรือนร่างโปร่งบาง ริมฝีปากบางเฉียบกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจยามยื่นฝ่ามือหนาออกไปสัมผัสลูบไล้นวลเนื้อเนียนตรงต้นแขนเรียวอย่างแผ่วเบา ไม่น่าเชื่อว่าเพียงเท่านั้นเรือนกายแกร่งก็ออกอาการสั่นเทาราวเป็นไข้ ดวงตาสีสนิมตวัดไล้ไปทั่วเรือนร่างราวต้องการเก็บเกี่ยวรายละเอียด

ฝ่ามือร้อนค่อยๆ เกาะเกี่ยวสายคล้องไหล่ของชุดราตรีสั้นให้เลื่อนหลุด ก่อนค่อยๆ โน้มใบหน้าลงบรรจงจูบ ฝ่ามือลูบไล้ไปทั่วพลางปลดเปลื้องสิ่งพันธนาการเรือนร่างยั่วยวนออกทีละชิ้น... ทีละชิ้น! จนกระทั่งเหลือเพียงสิ่งปิดบังพื้นที่สงวนเบื้องล่างเพียงชิ้นเดียว ถึงตอนนี้ใบหน้าคมขยับถอยห่างพลางจับจ้องดวงหน้าหวานล้ำอย่างพิจารณา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเพียงนิดเมื่อคิดขัดใจที่อีกฝ่ายไม่มีทีท่าลืมตาตื่นขึ้นมา

ฝ่ามือหนาเคลื่อนเข้าครอบครองดอกบัวคู่งามที่ชูชันอวดโฉมยวนตาโลมไล้แผ่วเบาพลางจ้องมองอาการกระสับกระส่ายของเรือนร่างนุ่มนิ่มที่เริ่มมีอาการตอบสนอง มือน้อยเริ่มขยับยื้อยุดฉุดดึงราวกำลังต่อต้านฝ่ามือที่กำลังคลึงเคล้น พลัน! ดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้างขึ้น!

“กรี๊ดดด!!! คุณจะทำอะไรฉัน” เสียงหวานกรีดร้องอย่างตกใจพร้อมมือน้อยผลักไสเรือนกายสมส่วนที่อยู่ภายใต้เสื้อคลุมตัวโคร่งให้ออกห่างด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี

ดวงตาคู่หวานเต็มไปด้วยแววตระหนกหวาดหวั่นเมื่อลืมตาขึ้นมาพบใบหน้าคมสันของชายหนุ่มแปลกหน้าลอยเด่นคลอเคลียอยู่ไม่ห่างจากดวงหน้าหวานล้ำ ซ้ำเรือนกายอันบริสุทธิ์ยังแทบเปลือยเปล่าเหลือเพียงบิกินีตัวจ้อยสีขาวสะอาดตาปกปิดสิ่งสงวนไว้เท่านั้น ส่วนบราเซียร์ตัวน้อยหลุดลอยไปอยู่ส่วนไหนเธอไม่รู้ แต่ที่รู้ก็คือยามที่ลืมตาตื่นขึ้นมาดอกบัวตูมคู่งามกำลังถูกลูบไล้เกาะกุมอย่างย่ามใจด้วยฝ่ามืออันร้อนระอุ

“ชู่ว... อยู่นิ่งๆ ผมไม่ชอบคนดีดดิ้น จำไว้!” เสียงทุ้มห้าวออกแหบพร่าสั่งกำชับเมื่อเคลื่อนกายเข้าทาบทับพร้อมรวบร่างน้อยไว้ภายใต้พันธนาการอีกหนหลังจากผละออกห่างตามแรงผลักเมื่อชั่ววินาทีที่ผ่านมา

“ปล่อยนะ! คุณเป็นใคร แล้วที่นี่ที่ไหน” สุพิชญาพยายามดิ้นรนขัดขืน หญิงสาวไม่เสียเวลาครุ่นคิดแม้เพียงเสี้ยววินาทีว่าเหตุใดชายหนุ่มผู้มีใบหน้าออกไปทางละตินถึงได้ออกสำเนียงภาษาไทยได้อย่างชัดถ้อยชัดคำราวเป็นภาษาของตนเอง เพราะยามนี้สิ่งที่เผชิญอยู่น่าหวาดหวั่นเสียยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด เสียงหวานออกคำสั่งราวเจ้าของเรือนกายแข็งแกร่งจะหวาดหวั่น ยำเกรง ปลายเสียงติดจะสั่นน้อยๆ เมื่อยิงคำถามรัวเร็วราวกับจะไม่มีโอกาสได้เอ่ยปากหากช้าไปกว่านั้น

ดิเอโก เค เวนนิส ขมวดคิ้วยุ่งเมื่อเจ้าของเรือนร่างงดงามบริสุทธิ์ที่เขาได้มีโอกาสสำรวจเมื่อช่วงนาทีที่ยังคงนอนสงบนิ่งด้วยฤทธิ์ยาสลบ ยามนี้มีทีท่าราวหวาดกลัวเขาเสียหนักหนา ราวกับเขาเป็นซาตานร้ายก็ไม่ปาน ทั้งที่เขามั่นใจว่าเขาเป็นชายหนุ่มรูปงามปานเทพบุตรมาจุติก็ว่าได้ และข้อสำคัญการที่หญิงสาวมาอยู่ที่นี่ในห้องนี้กับเขาก็เป็นความสมัครใจของเธอเองไม่ได้มีใครบังคับขู่เข็ญ

“นี่คุณ! อย่าทำเป็นเล่นตัว ผ่านมากี่สนามแล้วอย่าทำเป็นไร้เดียงสาโก่งค่าตัวหน่อยเลย” เสียงทุ้มกังวานกร้าวอย่างหงุดหงิดขัดใจกับท่าทีของอีกฝ่าย ดวงตาสีสนิมวาววับบ่งบอกอารมณ์โกรธที่คุกรุ่นขึ้นได้เป็นอย่างดี ริมฝีปากบางเฉียบเหยียดยิ้มราวเหยียดหยามอยู่ในที และโดยไม่คาดคิดเขาก็ได้รับการโต้ตอบด้วยแรงอารมณ์อย่างที่ไม่มีใครหาญกล้ากระทำต่อเจ้าพ่อบ่อนคาสิโนเช่นเขา!

เพียะ! เพียะ!

“บัดซบ! นี่คุณกล้าตบผมงั้นเหรอ” ดิเอโกสบถเสียงขุ่นเขียว เมื่อฝ่ามือน้อยๆ ฟาดเข้าที่ใบหน้าคมเข้มของเขาอย่างแรง ดวงตาสีสนิมคู่นั้นยิ่งวาวโรจน์ทวีคูณกับสิ่งที่ถูกกระทำ

“มากกว่านี้ฉันก็กล้า ถ้าคุณยังดูถูกฉันอีก คุณเจอดีแน่”

“ปากดีนักนะ ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าลีลาคุณจะเด็ดเหมือนที่ทำปากเก่งไหม” เจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่ตวัดฝ่ามือคว้าข้อมือเล็กข้างนั้นก่อนจับบิดพ่ายหลังเมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะกระหน่ำฟาดฟันไม่ยั้งหยุด แต่หญิงสาวกลับต่อสู้สุดฤทธิ์สุดกำลัง เงื้อฝ่ามืออีกข้างหมายเข้าฟาดฟันให้อีกฝ่ายย่อยยับ แต่กลับกลายเป็นว่าถูกตวัดรวบไปพ่ายไว้ด้านหลังด้วยกันพร้อมร่างน้อยถูกดึงรั้งเข้าหาจนทรวงอกอวบอิ่มแอ่นเข้าบดเบียดแผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้ออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“กรี๊ดดด!! อื้อ!” เสียงกรีดร้องถูกกลืนหายไปทันทีที่ริมฝีปากบางเฉียบฉกวูบส่งมอบจูบดุดันราวต้องการลงทัณฑ์ให้สาสมกับที่หาญกล้าลูบคมเจ้าพ่อใหญ่เช่นเขา ยิ่งคนถูกลงอาญาดิ้นรนขัดขืนเจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่ก็ยิ่งหยิบยื่นสัมผัสที่เร่าร้อนรุนแรงให้ ทั้งจุมพิตแสนดุดัน ทั้งสัมผัสรุกรานจากฝ่ามือใหญ่ที่เคลื่อนเข้าครอบครองก้อนเนื้อนุ่มมือ นวดเฟ้นคลึงเคล้าราวกำลังสรรค์สร้างให้กลายเป็นงานศิลป์ชิ้นเอก

ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความรุนแรงจนคนถูกลงทัณฑ์เกือบหลุดเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว ดวงตาทั้งสองข้างร้อนผ่าวราวน้ำตาจะหลั่งไหลออกมาชะล้างความร้าวระบม เสียงหวีดร้องบ่งบอกอาการขัดขืนของคนถูกลงทัณฑ์ดังขึ้นทันทีที่ริมฝีปากบางเฉียบผละออกห่าง

คนที่ทำตัวเป็นผู้พิพากษากลับไม่ใส่ใจสักนิด เพราะเพียงแค่ถอยห่างกลีบปากอวบอิ่ม ริมฝีปากอันร้อนผ่าวก็พรมจูบดูดกลืนนวลเนื้อเนียนนุ่มน่าสัมผัสจากลำคอระหงไล่เรื่อยลงไปตามไหล่ลาดและวนเวียนเก็บเกี่ยวความหอมหวานตรงเนินอกนุ่มนิ่งนานก่อนค่อยๆ คืบคลานเข้าครอบครองยอดดอกบัวตูมที่ชูช่อหยอกล้อกับปลายนิ้วที่กำลังวนไล้ปัดป่ายอย่างคนเอาแต่ใจ

กายสาวกระตุกเฮือกราวหวาดผวาเมื่อยอดดอกบัวงามสัมผัสถึงความร้อนชื้นในโพรงปากนุ่มที่เข้าครอบครองดื่มด่ำราวกำลังหิวกระหายหลังจากฝ่ามือร้อนระอุบรรจงสรรค์สร้างให้ก้อนเนื้อนุ่มกลายเป็นดอกบัวคู่งามชูชันแข่งกันอวดโฉมรอเหล่าภมรมาคลอเคล้า

เสียงหวีดร้องขัดขืนแปรเปลี่ยนเป็นครวญครางกระเส่าด้วยรู้สึกเร่าร้อนไปทั้งกายและใจยามทั้งมือและอุ้งปากที่เต็มไปด้วยธารน้ำอุ่นซ่านสลับสับกันคลึงเคล้าด้วยท่วงทำนองที่สอดประสานกันราวกำลังบรรจงสรรค์สร้างดอกบัวคู่งามให้เป็นงานศิลป์อันตระการตา

แรงขัดขืนค่อยๆ ลดน้อยถอยลงจนแทบมลายหายไปสิ้น ทั้งที่ใจอยากต่อต้านแต่กายกลับไหวสะท้านสั่นระริกไปกับสัมผัสแปลกใหม่จากชายแปลกหน้าชนิดที่หญิงสาวผู้รักนวลสงวนตัวอย่าง สุพิชญา นาฏดิลก ไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นในชีวิตนี้

เรียวแขนอันงดงามผวาเข้ากอดรัดต้นคอแกร่งแน่นอย่างหวาดผวา เพราะเพียงฝ่ามือใหญ่ปลดปล่อยข้อมือน้อยทั้งสองข้างให้หลุดออกจากพันธนาการ เรือนร่างบอบบางก็ถูกผลักให้นอนราบทาบทับลงไปกับเตียงกว้าง ทุกการกระทำช่างรวดเร็วเสียจนหญิงสาวไม่มีโอกาสดึงสติให้กลับมาสมบูรณ์พร้อม เพียงเธอผวาเกาะกอด เรือนกายแข็งแกร่งก็โน้มทาบทับลงมาและเริ่มรุกเร้าอย่างย่ามใจด้วยฝ่ามือใหญ่ที่แสนเร่าร้อน

ใบหน้าคมซบซุกไม่ห่างจากทรวงอกนุ่มหยุ่นยามฝ่ามืออันร้อนระอุทั้งสองข้างกอบกุมดอกบัวคู่งามส่งมอบสัมผัสอันซาบซ่านให้เรือนกายแสนบริสุทธิ์ ท่อนขาแข็งแกร่งขยับเบี่ยงให้เรียวขางามเป็นอิสระเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงดิ้นรนให้หลุดพ้นจากพันธนาการ เจ้าพ่อใหญ่ผู้ช่ำชองในท่วงทำนองรักขยับแทรกเข้าระหว่างกลางเรียวขางามทันทีที่เรียวขาข้างหนึ่งตั้งชันขึ้นราวต้องการถีบตัวส่งให้หลุดพ้นจากสัมผัสรัญจวนใจ

ดิเอโก เค เวนนิส เจ้าพ่อใหญ่แห่งคาสิโนอันดับต้นๆ ของโลก ผู้โชกโชนในทุกสนามโดยเฉพาะสนามรัก เขาเปรียบประดุจกระทิงถึกที่คึกคะนองยิ่งได้คู่ประลองที่ถูกใจก็ยิ่งลิงโลดโผดโผน เจ้าพ่อหนุ่มแทบอยากกระโจนเข้าใส่เมื่อร่างน้อยดิ้นทุรนทุรายราวแทบจะขาดใจเมื่อเขารุกไล่ส่งมอบสัมผัสหวามไหวไปทั่วทุกตารางนิ้วบนเรือนร่าง เสียงหวานที่ครวญครางอย่างลืมอายยามถูกกระตุ้นจุดกระสัน เจ้าพ่อหนุ่มก็ยิ่งโรมรันอย่างย่ามใจ

“เป็นอะไรไปล่ะครับ ทำไมไม่ตบผมอีกล่ะครับคนเก่ง” เสียงทุ้มแหบห้าวสั่นพร่ากระซิบชิดกลีบปากอวบอิ่มที่เผยอแย้มระบายความหวามไหวซาบซ่านที่อัดแน่นภายในกาย ดวงตาคู่สีสนิมจับจ้องดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยประกายแห่งไฟปรารถนายามปรือตาขึ้นจับจ้องเจ้าของเสียงทุ้ม เจ้าพ่อหนุ่มกระตุกยิ้มอย่างพอใจในผลงาน

“มองผมแบบนี้หมายความว่าไงครับ” เสียงทุ้มกระซิบกระซาบริมใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดสร้างความรู้สึกประหลาดล้ำจนหญิงสาวต้องกระถดถอยเบี่ยงศีรษะหนี แต่กลายเป็นเปิดช่องให้คนที่ช่ำชองกว่าฝากฝังปลายจมูกโด่งลงตรงซอกคอกรุ่น ตามติดด้วยริมฝีปากร้อนผ่าวส่งมอบจุมพิตพร่างพรมไปทั่วลำคอระหงและหยุดจุมพิตเนิ่นนานตรงแอ่งชีพจร

กายสาวดิ้นเร่ากับสัมผัสแสนวาบหวามสุดใจนั้นจนไม่อาจสะกดกลั้นอารมณ์ปรารถนาอีกต่อไป หลังจากถูกจุดไฟจนเพลิงพิศวาสลุกโชนจนยากดับได้ ยามนี้หญิงสาวสิ้นไร้ความเขินอายบิดกายแอ่นอกเข้าบดเบียดเสียดสีกับแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อหนาแน่นราวต้องการให้อาการรุ่มร้อนทุเลาลง แต่ก็เพียงช่วยผ่อนคลายให้เบาบางลงเพียงชั่วขณะ

“คะ...คุณ! ฉะ...ฉัน! อื้อ...” เสียงหวานออกอาการตะกุกตะกักเมื่อใจหนึ่งอยากให้เขาหยุดการกระทำ แต่อีกใจหนึ่งกลับอยากให้เขาเดินหน้าต่อเพื่อดับเพลิงพิศวาสที่กำลังแผดเผาเธอเสียจนรุ่มร้อนไปทั้งกายและใจ แต่เพียงแค่เขาผละออกห่างเรือนร่างบอบบางก็ผวาเข้าบดเบียดแนบแน่นราวกลัวอีกฝ่ายหลุดลอยหายไป แล้วเธออาจขาดใจตายด้วยความทุกข์ทรมานแสนหวานนี้

“ผมชื่อดิเอโก” เจ้าพ่อหนุ่มกระซิบบอกชื่อของตัวเองราวกับเป็นเรื่องสำคัญเสียเหลือเกินในยามนี้ ทั้งที่เขาควรรุดหน้าต่อไปให้ถึงฝั่งฝันโดยเร็ว ในเมื่ออีกฝ่ายกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งไฟปรารถนา แต่ทว่าเขาต้องการให้ทุกช่วงจังหวะดำเนินไปอย่างช้าๆ เพราะเขายังไม่อยากให้ช่วงเวลาแสนหวานนี้จบสิ้นเร็ว

เจ้าพ่อหนุ่มยอมรับว่าตั้งแต่เขามีสัมพันธ์สวาทแนบแน่นกับสาวงามมากหน้าหลายตา ไม่มีคนไหนที่เขารู้สึกติดใจเพียงแค่ได้สัมผัสคลึงเคล้าคลอเคลียเช่นนี้ เขาอยากดื่มด่ำกับความหอมหวานทั่วเรือนร่างให้นานเท่านานมากกว่าสอดประสานให้เป็นหนึ่งเดียว

“คุณดะ...ดิเอโก” สุพิชญาเอ่ยขานนามนั้นด้วยกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความหวามไหว แม้ใจอยากผลักไสอยากต่อต้านแต่เรือนกายกลับเรียกร้องอยากให้เขาสัมผัสแนบแน่นยิ่งขึ้น

“เรียกผมว่า ดิเอโกที่รัก สิครับยาหยี แล้วผมจะทำให้คุณหายทรมาน” เจ้าพ่อหนุ่มกระซิบสั่งด้วยเสียงสั่นพร่าเมื่อเรือนร่างแสนงดงามตรงหน้าบิดเร่าราวกำลังทุกข์ทรมาน

“ฉะ...ฉัน มะ...ไม่” สุพิชญาส่ายหน้าไปมาราวต้องการสกัดกลั้นอารมณ์ปรารถนาที่กำลังล้นทะลักจนกลายเป็นความทรมานที่แสนหวาน สติส่วนลึกย้ำเตือนให้ต่อต้านและยับยั้งสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นให้จบลง เขาเป็นใครมาจากไหนเธอจะปล่อยให้ไฟราคะมาเผาผลาญจนขาดสามัญสำนึกเช่นนี้ไม่ได้

“ทำไมล่ะครับ หรือคุณอยากให้ผมหยุด” เจ้าพ่อหนุ่มหรี่ตามองอาการกระสับกระส่ายของคนใต้เรือนร่างอย่างพอใจ เขารู้ว่าหญิงสาวพยายามขัดขืนฝืนความรู้สึก แต่คนมากด้วยประสบการณ์อย่างเขาหรือจะยอมให้ง่ายๆ ฝ่ามือใหญ่ผละออกจากดอกบัวตูมที่ตื่นตัวเต็มที่ด้วยฝีมือจิตรกรเอกเช่นเขา ฝ่ามือนั้นค่อยๆ ลากเลื่อนต่ำลงไปตามเอวคอดและเข้าครอบครองลูบไล้ผิวเนียนนุ่มของสะโพกกลมมนแล้วลากไล้ไปวนกระตุ้นจุดที่ไวต่อสัมผัสจนกายสาวไหวสะท้านสั่นระริกกับสัมผัสแสนรัญจวนใจนั้น

“ดิเอโกขา... อย่า!” สุพิชญาพยายามออกปากห้ามแต่กลายเป็นขานนามนั้นด้วยเสียงหวานปนสั่นพร่าอย่างลืมตัวเมื่อเจ้าพ่อหนุ่มรัวปลายนิ้วกระตุ้นจุดกระสันที่ชูชันพลิ้วไหวตอบรับด้วยความหวามไหว

“หืม... เรียกผมว่าไงนะครับ” เจ้าพ่อใหญ่ทอดสายตามองผลงานที่จิตรกรเอกอย่างเขาเฝ้าปั้นแต่งด้วยความพึงพอใจ ยิ่งได้ยินเสียงเอ่ยขานนามเขาราวจะขาดใจทำให้เขามั่นใจว่าเจ้าของเรือนกายแสนงดงามนี้จะยินยอมพร้อมใจไปกับเขามากกว่าจะคิดต่อต้าน

“ดะ...ดิเอโกที่รัก ได้โปรด...”

“ได้สิครับ ผมตามใจคุณยาหยี” เจ้าพ่อหนุ่มกระซิบตอบรับทันทีที่ได้ยินวาจาออดอ้อนวอนขอนั้นด้วยรู้ทันทีว่าหญิงสาวต้องการให้เขาทำสิ่งใด

“ดิเอโกคะ ฉะ...ฉัน ไม่เคย” สุพิชญาหลุบหลบตายามเอ่ยบอกเขาด้วยเสียงตะกุกตะกักอย่างขัดเขิน มือน้อยเหนี่ยวรั้งต้นคอแกร่งมั่นเมื่อเจ้าพ่อหนุ่มขยับจะถอยห่างเพื่อเตรียมพร้อมปฏิบัติภารกิจตามคำขอ

“ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมรู้ว่านี่เป็นครั้งแรกที่คุณรับแขกต่างชาติแบบผม มันไม่ต่างกันหรอกผมรับรองว่าเราจะเข้ากันได้ดี”

“คุณ! ฉันไม่!” สุพิชญาอุทานตาโตเมื่อเจ้าพ่อหนุ่มเข้าใจไปอีกทาง มือน้อยผละออกจากต้นคอแกร่งมาทาบทับแผงอกกว้างพยายามผลักไส เรือนกายหนาแน่นให้ออกห่าง แต่อีกฝ่ายกลับเข้าใจว่าหญิงสาวเกิดอาการหวาดผวากับสิ่งที่จะเกิดขึ้นนับจากวินาทีนี้

“ชู่ว! อย่ากลัวสิครับ”

“ดิเอโกคะ ฉัน อุ๊ย!” สุพิชญาเว้าวอนเมื่อเจ้าพ่อหนุ่มรวบมือน้อยแล้วดึงรั้งต่ำลงไปด้านล่าง ท้ายประโยคหญิงสาวอุทานอย่างตกใจดวงตาที่เบิกกว้างอยู่แล้วยิ่งเบิกกว้างมากขึ้นเมื่อมือน้อยถูกบังคับให้สัมผัสจับต้องชิ้นส่วนของร่างกายที่ผงาดกล้าอวดความยิ่งใหญ่อย่างอหังการ์

“เห็นไหม... มันก็เหมือนๆ กับที่คุณเคยสัมผัส มันอาจจะใหญ่กว่าแต่ผมสัญญาว่าคุณกับมันจะเข้ากันได้ดี” ดิเอโกกระซิบปลอบประโลมดวงตา สีสนิมจับจ้องดวงตาคู่หวานราวต้องการถ่ายทอดความอบอุ่นไปให้

“ดะ...ดิเอโก ฉันไม่” สุพิชญาพยายามทักท้วงว่าเขากำลังเข้าใจผิด แต่สติแทบหลุดเมื่ออีกฝ่ายจับกุมมือน้อยของเธอไว้มั่นไม่ยอมปล่อย ซ้ำยังบังคับให้ขยับเขยื้อนลูบคลำส่วนนั้นของร่างกายที่กำลังตื่นตัวตอบรับสัมผัสจากเธออย่างเริงร่า

“ปะ...ปล่อย! ได้โปรด...” สุพิชญาพยายามวิงวอนอีกครั้ง ใจดวงน้อยทั้งหวาดหวั่นและหวามไหว ใจหนึ่งใคร่อยากรู้อยากเห็นอยากลิ้มลองสัมผัสแสนวาบหวามนี้ต่อไปไม่สิ้นสุด แต่ใจหนึ่งยื้อยุดให้ตระหนักถึงศีลธรรมอันดีงาม ยามนี้ไฟราคะกำลังปะทะกับสำนึกฝ่ายดีจนหญิงสาวแทบอยาก กรีดร้องระบายความอึดอัดที่แสนทรมานนั้นให้หมดไป

“มาถึงขั้นนี้แล้วจะให้ผมถอยง่ายๆ ได้ไงยาหยี” เจ้าพ่อใหญ่กระซิบด้วยเสียงแหบพร่า ปล่อยมือน้อยให้เป็นอิสระแล้วเปลี่ยนเป้าหมายลากไล้ทักทายจุดกระสันเพื่อสร้างความซาบซ่านให้อีกฝ่ายทันที

“ดะ...ดิเอโก อย่า... อื้อ!” เสียงหวานขยับจะทักท้วงแต่เพียงแค่เอ่ยห้ามปลายเสียงก็กลับกลายเป็นครวญครางเมื่อเจ้าพ่อใหญ่ตรงเข้าปลุกเร้าดอกบัวคู่งามพร้อมๆ กระตุ้นจุดกระสันเสียจนกายสาวบิดพล่านด้วยความซาบซ่านหวามไหว

ดิเอโกมองผลงานแสนรัญจวนใจนั้นจนเลือดหนุ่มพุ่งพล่านไปทั่วกาย ขืนเขาปล่อยตามคำขอนั้นเขาคงบ้าไปแล้ว ในเมื่อก้าวเดินต่อไปอีกเพียงไม่ กี่ก้าวเขาและเธอก็จะได้ลงไปแหวกว่ายในธารน้ำที่แสนชุ่มฉ่ำใจ

“ไม่ต้องกลัวนะ ผมรับรองว่าคุณจะรักและหลงใหลมัน” เพียงจบคำเจ้าพ่อหนุ่มก็ดันกายลุกขึ้นนั่งคุกเข่า ท่อนขาแกร่งแยกออกห่างจากกันพอประมาณเพื่อรองรับน้ำหนักตัวและสะโพกกลมมนที่ถูกดึงรั้งเข้ามาแนบชิด ดวงตาสีสนิมวาววับอย่างพึงพอใจยามจับจ้องไปยังปากถ้ำที่มีธารน้ำล้นเอ่อ เรียวฟันงามขบกัดริมฝีปากล่างที่แสนบางมั่นสะกดกลั้นอารมณ์ปรารถนาที่พุ่งพล่านขึ้นยามส่งปลายนิ้วเข้าไปสำรวจตรวจตราในซอกหลืบก่อนที่จะส่งตัวตนที่แท้จริงเข้าไป

“พร้อมนะครับยาหยี” ดิเอโกเอ่ยด้วยเสียงสั่นพร่าราวต้องการให้อีกฝ่ายเตรียมพร้อมต้อนรับนักสำรวจตัวจริงที่เขากำลังจะส่งเข้าไปในซอกอันคับแคบนั้นเพื่อค้นหาแอ่งน้ำอันเป็นต้นน้ำของธารที่ไหลเอ่อล้นมาจนถึงปากถ้ำยามนี้

เจ้าพ่อหนุ่มสุดแสนตื่นตะลึงเมื่อเสียงหวานกรีดร้องราวเจ็บปวดแสนสาหัส แถมซอกหลืบที่คับแคบยังรึงรัดตัวตนเขาแน่นจนไม่อาจแทรกผ่านต่อไปได้ เจ้าพ่อใหญ่ตระหนักได้ในวินาทีนี้เองว่าไม่เคยมีนักสำรวจคนไหนผ่านเข้าช่องทางนี้นอกจากเขา เรียวคิ้วดกเข้มขมวดเข้าหากันอย่างงุนงง ในเมื่อสตรีแต่ละนางที่ถูกส่งมาให้เขาล้วนแล้วแต่เป็นหญิงสาวที่เคยผ่านการทำงานไซด์ไลน์มาแล้วทั้งนั้น แล้วครั้งนี้ข้อมูลที่ได้มาก็เป็นหญิงสาวที่เคยผ่านการทำงานแบบนี้เช่นกัน แต่ทำไมหญิงสาวที่อยู่ภายใต้พันธนาการตรงหน้าเขาถึงยังไม่เคยผ่านมือชายใด

“ดะ...ดิเอโก ฉะ...ฉัน ฉันเจ็บ”

“อยู่นิ่งๆ ก่อนครับยาหยี อย่างดิ้น” เจ้าพ่อใหญ่ก้มลงกระซิบเมื่อ ร่างน้อยกระสับกระส่ายขยับกายราวต้องการให้ชิ้นส่วนที่ยังฝังแน่นอยู่ในซอกหลืบหลุดออกไปเพื่อคลายความเจ็บปวด แต่ยามนี้เขาเหมือนกระทิงถึกที่คึกคะนองพร้อมปราบพยศของคู่ประลองให้สิ้นฤทธิ์ ยิ่งอีกฝ่ายขยับก็ราวยิ่งกระตุ้นให้อยากขับเคลื่อนเข้าไปให้ลึกสุดในซอกหลืบนั้น

“เชื่อผม! อยู่นิ่งๆ แล้วคุณจะรู้สึกดีขึ้นยาหยี” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยนราวต้องการปลอบประโลมยามก้มลงจูบซับน้ำตาที่ไหลซึมเปียกชื้นเปลือกตาคู่บาง ริมฝีปากร้อนที่วนเวียนส่งมอบจุมพิตที่แสนอบอุ่นนั้นราวน้ำฝนที่พร่างพรมลงบนพื้นดินที่แข็งกระด้างให้อ่อนนุ่มลง หญิงสาวรู้สึกความรวดร้าวในกายลดลงจนแทบมลายหายไปสิ้น แต่ยังคงเหลือไว้ซึ่งความอึดอัดในเรือนกายที่มีชิ้นส่วนอันใหญ่โตของอีกฝ่ายฝากฝังไว้ไม่ยอมถอดถอย

“ดะ...ดิเอโก” เสียงหวานเรียกขานนามนั้นกระท่อนกระแท่นยามหยัดกายแอ่นอกขึ้นต้อนรับสัมผัสวาบหวามจากอุ้งปากที่เต็มไปด้วยธารน้ำอุ่นซ่านหลั่งไหลแต่งแต้มยอดดอกบัวยามเจ้าของอุ้งปากร้อนระอุดูดดื่มยอดดอกบัวงามคู่นั้นอย่างหลงใหลราวกำลังกัดกินก้อนไอศกรีมที่ราดด้วย คาราเมลหวานล้ำ

เสียงหวีดร้องดังก้องขึ้นอีกหนเมื่อเจ้าพ่อหนุ่มส่งนักสำรวจเข้าไปจนสุดตัวหลังจากที่หลอกล่อให้เจ้าของโพรงถ้ำดื่มด่ำไปกับสัมผัสแสนหวานจนหลงลืมและไม่ทันได้ต้านทาน ดวงตาสีสนิมจับจ้องดวงหน้าหวานล้ำที่ส่ายไปมาราวกำลังทุกข์ทรมาน เจ้าพ่อหนุ่มบังคับนักสำรวจให้หยุดนิ่งเมื่อเจ้าของถ้ำรู้ตัวว่าถูกล่วงล้ำไปจนถึงซอกหลืบลึกสุด ริมฝีปากร้อนระอุพรมจูบกลีบปากนุ่มอย่างหยอกเย้าให้หญิงสาวหลงระเริงไปกับเพลิงพิศวาสที่เขาเฝ้าเติมเชื้อไฟลงไปไม่หยุดหย่อน

เจ้าพ่อใหญ่ค่อยๆ บังคับนักสำรวจให้เริ่มตรวจตราซอกหลืบนั้นอีกครั้งทั้งถอยห่างออกมาจนเกือบสุดปากถ้ำแล้วล่วงล้ำเข้าไปจนลึกสุดครั้งแล้วครั้งเล่าราวต้องการเก็บเกี่ยวรายละเอียดให้ทั่วถึงทุกตารางนิ้ว เจ้าพ่อหนุ่มกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อหญิงสาวหยัดกายส่งสะโพกขึ้นตอบรับการขับเคลื่อนทุกช่วงจังหวะ ยามนี้กระทิงถึกออกอาการคึกคะนองเมื่อได้คู่ประลองที่แสนเร้าใจ ไม่ว่าจะจู่โจมด้วยกระบวนท่าใดอีกฝ่ายก็ตอบรับและเป็นฝ่ายจู่โจมกลับเสียจนฝ่ายช่ำชองแทบหลุดร้องครวญครางก้องกับการประลองที่ถึงใจ

เรือนกายที่แข็งแกร่งด้วยเจ้าของออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอเกิดอาการสั่นระริกเมื่ออีกฝ่ายตอบโต้อย่างถึงพริกถึงขิงจนเขาครางกระเส่าเสียหลายครั้ง เจ้าพ่อใหญ่สุดแสนปลาบปลื้มกับผลงานที่เฝ้าบรรจงสรรค์สร้างอย่างใจเย็น ใครจะรู้ว่าหญิงสาวผู้มีทีท่าขัดเขินสะเทิ้นอายจะกลายเป็นมาทาดอร์สาวที่พร่างพราวไปด้วยเสน่ห์จนกระทิงถึกเช่นเขาหลงใหลเสียจนไม่อยากห่างกาย

สองหนุ่มสาวต่างเพลิดเพลินกับการแหวกว่ายในธารน้ำที่แสนชุ่มฉ่ำจนแทบหลงลืมเวลา นานเท่านานกว่าการประลองจะสิ้นสุดลง กระทิงถึกที่คึกคะนองก็คำรามก้องอย่างลำพองใจยามเป็นฝ่ายควบคุมเกมสวาทครั้งแล้วครั้งเล่า ส่วนมาทาดอร์สาวก็ครวญครางกระเส่าอย่างหลงใหลมัวเมาในรสสวาทที่อีกฝ่ายคอยปรนเปรอให้ไม่หยุดหย่อน

สุพิชญาลืมไปแล้วว่าเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร และเธอก็กำลังหลงระเริงไปกับชายแปลกหน้าที่กำลังต่อเติมเชื้อเพลิงให้ไฟพิศวาสลุกโชติช่วงสลับกับคอยสาดน้ำใส่เพื่อดับไฟราคะให้มอดไหม้ นับจากวินาทีที่เธอแปรเปลี่ยนจากขัดขืนเป็นยินยอมพร้อมใจไปกับเขาเนิ่นนานเท่าไรสุพิชญาไม่ใส่ใจเสียแล้ว หญิงสาวรู้แค่เพียงว่ายามนี้เธอต้องการให้เขาสัมผัสแนบแน่นมากขึ้น ...มากขึ้น จนไม่อยากถอยห่างแม้เสี้ยววินาที

*************************************

“แกว่าอะไรนะเควิน” เจ้าพ่อใหญ่ตวาดกร้าวราวกำลังเกรี้ยวกราดอย่างสุดแสน

เควิน เมดิสัน ผู้เป็นทั้งคนสนิทและมือขวาของ ดิเอโก เค เวนนิส เจ้าพ่อบ่อนคาสิโนผู้ยิ่งใหญ่ ได้แต่ยืนก้มหน้าสงบนิ่งอย่างยอมรับความผิดพลาดในงานที่ได้รับมอบหมาย ดวงตาสีน้ำทะเลภายใต้แว่นกันแดดสีดำสนิทมองผ่านเลนส์แว่นนั้นจับจ้องที่ผืนพรมนิ่งไม่ไหวติง

“มันเกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง” ดิเอโกเค้นเสียงถามอย่างหงุดหงิดใจเมื่อลูกน้องคู่ใจเอาแต่สงบเงียบ เจ้าพ่อใหญ่หัวเสียกับสิ่งที่ได้รับรู้เมื่อแรกอรุณของวันใหม่ ทั้งที่เมื่อช่วงค่ำคืนที่ผ่านมาช่างเป็นช่วงเวลาที่แสนอิ่มเอมใจ หญิงสาวแสนบริสุทธิ์ผู้เร่าร้อนทำให้กระทิงถึกอย่างเขาคึกคะนองจนแทบไม่ได้หลับนอนตลอดทั้งคืน

“เจ๊ใหญ่บอกว่าผู้หญิงที่เจ๊ส่งตัวมาเกิดหลงทางเลยมาถึงที่นัดหมายช้ากว่ากำหนด แล้วแบตเตอรี่มือถือก็หมดเลยทำให้ติดต่อกันไม่ได้ครับ ดิเอโก”

“แล้วผู้หญิงที่นายพามาเป็นใคร” เจ้าพ่อใหญ่ขมวดคิ้วมุ่นยามตวัดสายตาคมกล้าจับจ้องลูกน้องคนสนิทอย่างคาดคั้น เขาไว้วางใจให้เควินทำงานให้นับครั้งไม่ถ้วนทั้งงานใหญ่งานเล็ก เควินไม่เคยผิดพลาด แต่ทว่าครั้งนี้เควินกลับพลาดอย่างไม่น่าให้อภัย

“ไม่ทราบครับ ผมเห็นผู้หญิงคนนี้ยืนอยู่ตรงจุดนัดหมาย รูปพรรณสัณฐานการแต่งกายก็ตรงกับที่เจ๊ใหญ่นัดแนะกับเราไว้ ผมก็เลยเข้าใจว่าเป็นคนที่เจ๊ส่งตัวมาครับดิเอโก” เควินรายงานตามความเป็นจริง ภารกิจที่เขาเป็นผู้รับผิดชอบครั้งนี้ไม่ใช่ไม่เคยทำแต่เขาทำเป็นประจำจนเป็นกิจวัตรเรื่องผิดพลาดควรน่าจะเป็นศูนย์ แต่ก็เกิดเรื่องขึ้นจนได้

“บัดซบ! ใครบังอาจเล่นตลกกับฉัน” ดิเอโกสบถอย่างหัวเสียนัยน์ตาสีสนิมวาวโรจน์ราวมีเปลวเพลิงลุกโชนอยู่ในนั้น

“ผมให้คนของเราตามสืบเรื่องอยู่ครับ”

“ดี! ได้เรื่องแล้วรีบรายงานฉันด่วน ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าใครหน้าไหนมันพยายามมาลูบคมฉัน”

“ครับ! เอ่อ... แล้วผู้หญิงคนนั้นดิเอโกจะให้ผมจัดการยังไงครับ” เควินเอ่ยถามก่อนหลุบหลบสายตาคมกร้าวของเจ้านายหนุ่มเตรียมพร้อมรอรับคำบัญชา

“ไม่ต้อง! นายไปตามสืบเรื่องเถอะ เรื่องผู้หญิงคนนี้ฉันจัดการเอง” คำตอบที่ได้รับทำให้บอดี้การ์ดหนุ่มต้องเงยหน้าขึ้นมองเจ้าพ่อใหญ่พร้อมขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย

“นายสงสัยอะไรเควิน” ดิเอโกเลิกคิ้วขณะถามเมื่อเห็นสีหน้างุนงงของลูกน้องคนสนิท

“เปล่าครับดิเอโก ผมแค่แปลกใจ” เควินตอบพร้อมลอบอมยิ้มด้วย รู้ว่าเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาเจ้านายใหญ่กับสาวน้อยที่ถูกพามาคงไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว และเจ้านายของเขาคงพอใจสาวเจ้าไม่ใช่น้อยถึงไม่มีทีท่าเคืองโกรธสักนิดยามเอ่ยถึง แม้จะรับรู้ว่าเกิดเหตุการณ์ผิดฝาผิดตัวเกิดขึ้น

“ตกลงจะยืนยิ้มอีกนานไหม หรือต้องให้ฉันได้ออกกำลังก่อนถึงจะหยุดยิ้มแล้วออกไป”

“ขอโทษครับดิเอโก ลาล่ะครับ” เควินหุบยิ้มฉับแล้วโค้งคำนับก่อนพาร่างสูงใหญ่ถอยห่างออกไปแทบทันที

เควิน เมดิสัน สนิทสนมกับเจ้าพ่อใหญ่มากกว่าเจ้านายลูกน้องธรรมดา เรียกได้ว่ารักกันเสียยิ่งกว่าพี่น้องสายเลือดเดียวกันด้วยซ้ำ เขาสามารถตายแทนดิเอโกได้ทุกเมื่อ เพราะหากไม่ได้ดิเอโกช่วยเหลือไว้ เขาคงกลายเป็นคนจรจัดไม่มีที่ซุกหัวนอนหรือไม่ก็ตายอย่างอนาถท่ามกลางหิมะที่แสนเหน็บหนาวในค่ำคืนนั้น

บอดี้การ์ดหนุ่มทุ่มเทและภักดีต่อดิเอโกเสมอมา งานที่เขาได้รับมอบหมายน้อยครั้งมากที่จะผิดพลาด เขาไม่คิดว่าจะเกิดกับเรื่องที่เสี่ยงต่อความปลอดภัยของเจ้านายหนุ่มเช่นนี้ แม้เขาจะเบาใจได้เปลาะหนึ่งเพราะไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงกับดิเอโกตามที่คิดกังวล แต่ก็ไม่อาจนิ่งนอนใจได้หากยังไม่รู้ความเป็นจริงว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้เป็นเหตุบังเอิญหรือถูกฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งส่งมาเป็นนางนกต่อหวังลูบคมเจ้านาย

ดิเอโกมองตามร่างสูงใหญ่ของมือขวาคนสนิทที่เขาไว้ใจมากที่สุดไป เมื่อร่างนั้นหายลับออกจากห้องเจ้าพ่อใหญ่ก็ตวัดสายตาจ้องมองไปที่ประตูห้องนอนด้านใน เขายอมรับว่าติดใจรสสวาทสาวพรหมจรรย์ที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงกว้างหลังประตูบานนั้น แต่หากเธอเป็นนางนกต่อที่ศัตรูหวังส่งมาลูบคม เขาคงยอมไม่ได้ เจ้าหล่อนจะต้องได้รับการลงทัณฑ์อย่างสาสม