ศิลาจารัก

แต่คนที่อยู่ดูแลและทำงานให้มาหลายปีย่อมรู้ดีว่านั่นคือ ยังโอเค ได้ยินดังนั้นบริรักษ์หรือบอยจึงยอมล่าถอยไปยืนห่างๆ ปล่อยแม่สาวน้อยให้อยู่ในการดูแลของสิงโตตัวใหญ่ ให้เธอได้เจอกับตัวจะได้รู้สำนึกว่ากำลังเล่นกับใคร

“พี่โอ๊ตกลับมาจากต่างประเทศตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

ข้าวหอมเอ่ยถามเจื้อยแจ้วหน้าระรื่น ไม่นำพาว่าตัวเองกำลังตอหลดตอแหล สร้างเรื่องโมเมว่าเขาคือคนรู้จักอย่างหน้าด้านๆ

“โอ๊ตไหน” เขาเอ่ยถามสั้นๆ ก่อนจะกระดกวิสกี้สีอำพันเข้าปากราวกับเป็นน้ำเปล่า

“ก็โอ๊ต ปราโมทย์ หน้ากากแอปเปิลไงคะ อะไรกัน ไปอยู่ต่างประเทศไม่กี่ปี แค่นี้ก็จำน้องไม่ได้แล้ว”

ข้าวหอมต่อว่าเขาอย่างกระเง้ากระงอด ขอบคุณอาชีพนักแสดงที่ทำให้เธอแสดงใส่เขาได้เนียน แม้เขาจะไม่เชื่อมุกเธอ แต่ก็ยังดีกว่าขอมานั่งข้างเขาเหมือนแม่สาวๆ คนอื่นที่ยัยฟ้าเล่าว่าโดนการ์ดไล่ตะเพิดออกไป

“หึ!” คนที่อยู่ๆ ก็กลายเป็นโอ๊ต ปราโมทย์ได้แต่แสยะยิ้ม ก่อนจะหรี่ตามองผู้หญิงที่ไม่กลัวตาย กล้าฝ่าด่านบอดี้การ์ดของเขาเข้ามาถึงตัว แถมยังมานั่งเสนอหน้าอยู่ข้างๆ แล้วยังมาพูดอะไรไม่เข้าหูอีก

“ต้องการอะไร เงินเหรอ” ชายหนุ่มเอ่ยถาม ก่อนที่มือขวาที่ยกแก้วเหล้าขึ้นจะชะงัก เมื่อได้ยินคำตอบของคนตัวเล็ก

“ใช่ค่ะ ข้าวพนันกับเพื่อนไว้ห้าพัน ว่าถ้ามานั่งที่โซฟาตัวเดียวกับคุณได้โดยที่ไม่โดนไล่ เพื่อนเขาจะให้ตังค์ข้าว เขาท้าข้าว หาว่าจ้างให้คุณก็ต้องไล่ตะเพิด ไม่มีทางให้ข้าวนั่งด้วยแน่ๆ คุณอย่าใจร้ายแบบนั้นเลยนะคะ ให้ข้าวนั่งด้วยนะ แค่แป๊บเดียว”

ข้าวหอมแจกแจงรายละเอียดให้เขาฟังถี่ยิบ ก่อนจะยิ้มหวานเอียงอายเมื่อได้สบตาคมกล้าแสนดุดันของเขาตรงๆ ใกล้ๆ ในใจได้แต่แอบคิด...

หล่อมากจริงๆ ด้วย!

“แล้วท้ากันแบบนั้นเพื่ออะไร”

“ก็เพื่อนข้าวบอกว่าคุณหล่อมาก แล้วข้าวไม่เชื่อ เขาเลยท้าให้ข้าวมาดู รับรองโดนไล่ตะเพิด ข้าวไม่อยากยอมแพ้ ก็เลยมา อุ๊ย...”

สาวน้อยอุทาน เมื่อคนที่ทำท่าจะดื่มเหล้าหันไปวางแก้ว แล้วคว้าแขนเธอดึงให้เข้าไปใกล้ๆ

“มาดูแล้วเป็นไง”

ถ้าเขาจะถามเฉยๆ ก็คงไม่เป็นไร แต่นี่เล่นก้มหน้าลงมาใกล้จนข้าวหอมได้กลิ่นลมหายใจของเขา พอๆ กับที่เขาก็ได้กลิ่นน้ำหวานเจือแอลกอฮอล์จากเธอ

“ก็หล่อจริงๆ ด้วยค่ะ” อ้อมแอ้มบอกพร้อมกับหลบตาไม่กล้าสู้หน้า

“หึๆ”

เสียงหัวเราะทุ้มประหลาดๆ ทำเอาคนไม่เคยกลัวใครขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ข้าวหอมรู้สึกเหมือนกำลังนั่งคุยกับซาตาน

“ปล่อยข้าวเถอะค่ะ”

ว่าพลางดึงแขนออกจากมือเขา แต่เขากลับกระชับแน่นกว่าเดิม พร้อมกับดึงเธอขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักแกร่ง

แม้ตกใจจนแทบจะหวีดร้อง ด้วยไม่เคยถึงเนื้อถึงตัวกับใครแบบนี้ จะเล่นละครหรือก็หลีกเลี่ยงเลิฟซีนทุกชนิด แต่ข้าวหอมก็ได้รับการสอนมาตลอดว่าให้เอาตัวรอดจากผู้ชายในสถานการณ์แบบนี้อย่างไร เธอเลยเก็บอาการไม่โหวกเหวกโวยวาย

“จ่ายให้ก็ได้ แค่ห้าพัน” เขาว่าพร้อมกับที่มือหนาวางลงบนหัวไหล่มนเปลือยเปล่า ก่อนจะลูบไล้เบาๆ แต่ทำเอาคนไม่เคยโดนผู้ชายลูบตัวสั่น

“คิกๆ”

ครั้นขนลุกมากๆ ข้าวหอมก็รีบดิ้นเบี่ยงไหล่หนี พร้อมกับซุกหน้าเข้าที่ซอกคอของเขา แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงมือหนาที่เคลื่อนไปกอบกุมสะโพกกลมกลึง จึงได้เงยหน้าขึ้นมาหาเรื่องชวนเขาสนทนา พร้อมกับดึงมือเขามาจับไว้ ไม่ให้แตะต้องเธอได้อีก

“คุณเป็นใครเหรอคะ ชื่ออะไร”

“ไม่บอก”

เสียงทุ้มประหลาดแบบที่ข้าวหอมไม่เคยได้ยินได้ฟังที่ไหนปฏิเสธที่จะบอกทันควัน นั่นทำให้เธออดหน้ามุ่ยไม่ได้