หลังหย่าร้าง เศรษฐีมาขอแต่งงานทุกวัน

ร้อน, ร้อนเหลือเกิน

เธอรู้สึกเหมือนถูกโยนเข้าไปในทะเลทรายที่แผดเผาด้วยแสงแดด เจ็บปวด, รู้สึกเหมือนตายแล้วเกิดใหม่, ตายแล้วเกิดใหม่อีกครั้ง

...

โรงแรมอิมพีเรียล, ห้องสวีทชั้นบนสุด, ห้องหมายเลข 8307

ยามเช้า, ผ้าม่านหนาปิดสนิท มีเพียงแสงสลัวเล็กน้อยในห้อง

ชายหนุ่มลุกขึ้นแต่งตัว หันมามองหญิงสาวที่กำลังหลับด้วยความอ่อนเพลียจากมุมสูง เห็นเพียงเงาลางๆ ไม่สามารถเห็นใบหน้าของเธอชัดเจน

เขาสะบัดศีรษะ เขามักระวังตัว แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงเกิดเรื่องผิดพลาดเมื่อคืนนี้ จนถึงตอนนี้ สายตาของเขายังคงไม่ชัดเจน เห็นเป็นภาพซ้อนอย่างรุนแรง

เขาขมวดคิ้ว หยิบสูทขึ้นมา และหยิบเช็คจำนวนมากออกมาจากกระเป๋า

เช็คแต่ละใบมีมูลค่าหลายล้าน, เขาเดินไปที่ข้างเตียง

และสะบัดเช็คไปที่ใบหน้าของเธอ

“นี่คือเงินมากมายเท่ากับโชคชะตา, เอาเงินนี้ไป แล้วอย่าได้ปรากฏตัวต่อหน้าฉันอีก”

เมื่อคืน, เริ่มต้นไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ จนกระทั่งสูญเสียการควบคุม

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ สีหน้าของเขาก็ยิ่งมืดมน

ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวบนเตียง รู้ว่าเธอตื่นแล้ว

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและหยิ่งยโส “กินยาเอง แล้วออกจากเมืองหยุนไป ถ้ากล้าทำอะไรแผลงๆ ฉันจะทำให้เธอเสียใจที่เกิดมาบนโลกนี้”

พูดจบ เขาก้าวออกจากห้องสวีทไป โดยไม่หันกลับมา

อิงชิงถูกปลุกให้ตื่นด้วยเช็ค เธอลืมตาหนักๆ ขึ้น

หันไปเห็นเพียงแผ่นหลังที่เย็นชาและหยิ่งยโสของชายหนุ่มที่ปิดประตูออกไปอย่างแรง

เธอหยิบเช็คที่ถูกสะบัดใส่ใบหน้าขึ้นมา เช็คเงินสดสิบใบ มูลค่าล้านละใบ จริงๆ แล้วเบา แต่กลับรู้สึกหนักเหมือนตะกั่วกดทับอยู่ที่หน้าอก ทำให้เธอหายใจไม่ออก

เงินมากมายเท่ากับโชคชะตา ใช้จ่ายแบบไม่คิด เงินเยอะจริงๆ

แต่เธอไม่ต้องการเงิน

เมื่อวานนี้เป็นวันที่เธอแต่งงานกับกู่เฉิง

เมื่อคืนเป็นคืนที่สำคัญของเธอ

ที่นี่เป็นห้องสวีทที่ครอบครัวกู่จัดไว้สำหรับคืนแต่งงานของพวกเขา

เมื่อวานนี้เป็นวันที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ

เธอรอคอยวันนั้นมานานถึงสิบปี

แต่เมื่อคืนเธอกลับไม่ได้นั่งรอเจ้าบ่าว

แต่...

ชายแปลกหน้าที่น่ารำคาญบุกเข้ามา

ทำลายทุกสิ่งของเธอ แล้วยังพูดจาอย่างยโสใช้เงินไล่เธอ

คิดว่าตัวเองเป็นใคร?

คอแหบแห้ง ไม่สามารถเปล่งเสียงออกมา เธอพยายามลุกขึ้นนั่ง และฉีกเช็คเป็นชิ้นเล็กๆ โยนใส่แผ่นหลังของชายคนนั้นด้วยความโกรธ

น่าเสียดายที่ประตูปิดแล้ว เขาก็ไม่ได้เห็น

เหลือเพียงเศษกระดาษที่ลอยละลิ่วเหมือนหิมะโปรยปรายลงมา

เธอห่มผ้าห่ม พยายามจะลุกขึ้น แต่ทั้งร่างเจ็บปวดจนไม่มีแรง

เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แม้กระทั่งตอนนี้ก็เห็นเพียงแผ่นหลังของเขา

เมื่อคืน แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นผิดพลาด?

เธอจำได้เพียงว่ารอกู่เฉิงนานมาก รอจนดึก คิดว่าเขากำลังเลี้ยงแขกอยู่ข้างล่าง ไม่ขึ้นมาสักที ต่อมา เธอรู้สึกไม่สบายเหมือนตาย ต่อมา...

ทำไม? เรื่องถึงกลายเป็นแบบนี้?

เธอเพิ่งคิดจะลุกจากเตียง

ทันใดนั้น ประตูห้องสวีทถูกเปิดกระแทกอย่างแรง

ทันใดนั้น ไฟในห้องนอนทั้งหมดสว่างขึ้นอย่างฉับพลัน แสงจ้า เธอหดตัวกลับไปบนเตียงโดยอัตโนมัติ ยกมือขึ้นบังแสงจ้า

ในขณะเดียวกัน คนหลายคนบุกเข้ามาจากนอกห้องสวีท

อิงชิงยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็มีเสียง "แชะ แชะ" ต่อหน้า เธอถูกแสงแฟลชของกล้องถ่ายรูปใส่เธออย่างต่อเนื่อง

แม่ยายเฉินหลานจือเข้ามาก่อน

เสียง "ผัวะ" หนึ่งครั้ง ตบหนักๆ ที่ใบหน้าของเธอ เสียงดังสนั่น

พร้อมกับคำด่าทออย่างรุนแรง

“แกมันหญิงชั่วช้าคนหนึ่ง! คืนที่สำคัญของแก แกกลับนอนกับผู้ชายคนอื่นในห้องแต่งงาน? แกทำให้ครอบครัวกู่ของเราเสียหน้า!”

เลือดสดๆ ไหลออกมาจากมุมปากของอิ้งชิง

เฉินหลันจื้อกระชากเธอลงจากเตียง

ขาของเธอไม่มีแรง ล้มลงบนพื้น

เฉินหลันจื้อลากเธอไปข้างหน้า แล้วถอดเสื้อผ้าเธออย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับเตะเธอหลายที

อิ้งชิงหลบไม่ทัน ท้องน้อยของเธอได้รับการกระทบอย่างแรง เธอกัดฟันทนความเจ็บปวด

ถึงอย่างนั้น เฉินหลันจื้อเป็นผู้ใหญ่ วันก่อนที่เธอแต่งงานกับกู้เฉิง จึงเป็นภรรยาของครอบครัวกู้แล้ว เธอไม่กล้าตอบโต้

เสียงก้าวเท้าหนักๆ เดินเข้ามา เป็นสามีใหม่ของเธอ กู้เฉิง

เมื่อเขาเห็นอิ้งชิงถูกทำร้าย กู้เฉิงไม่สนใจที่จะห้ามปรามเฉินหลันจื้อ ใบหน้าของเขาไร้อารมณ์

เขามองเธอแวบหนึ่ง ดวงตาดำสนิทเต็มไปด้วยความรังเกียจและความโกรธที่เก็บซ่อนไว้ ไม่มีความสงสารและความรักแม้แต่น้อย

อิ้งชิงพยายามหดตัวร่างไว้ ดึงผ้าห่มขึ้นมาบังเสื้อผ้าที่ขาดของตัวเอง เผยให้เห็นแค่ดวงตาใสๆ มองไปที่เขา

เธอก็ยังต้องรักษาหน้าตา แม้รอบข้างจะมีคนอื่นอยู่ เขาก็ไม่สนใจศักดิ์ศรีของเธอแม้แต่น้อย

เฉินหลันจื้อยังไม่พอใจ คิดจะตบหน้าอิ้งชิงอีกครั้ง

โดยไม่คาดคิด อิ้งชิงยกมือขึ้น บีบข้อมือของเฉินหลันจื้ออย่างแรง

สายตาของเธอแหลมคม สายตาของเธอตัดสินใจพูดว่า "พอแล้ว ฉันไม่ตอบโต้ ไม่ได้แปลว่าไม่มีความสามารถที่จะสู้กลับ"

เฉินหลันจื้อไม่รู้ว่าอิ้งชิงมีแรงขนาดนี้ เธอถูกบีบจนเจ็บปวดและเริ่มหวั่นเกรง

“สารเลว ปล่อยมือเดี๋ยวนี้! เธอเป็นแค่ดอกไม้ที่ร่วงโรย จะอายหรือไม่อายยังมีหน้ามาพูดจาหยาบคายแบบนี้ ? เธอไปแอบเล่นชู้กับผู้ชายคนไหนมา ถึงวันแต่งงานแรกกลับไปทำให้ลูกชายฉันเดือดร้อน?”

อิ้งชิงคุกเข่าลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก จนยืนตรงหน้าเฉินหลันจื้อ

เธอยกศีรษะขึ้นด้วยความทระนง ในขณะที่กำลังจะผลักเฉินหลันจื้อ

โดยไม่คาดคิด กู้เฉิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ จู่ๆ ก็เตะที่ข้อพับเข่าของเธอ

ขาของเธออ่อนแรงลง และเธอก็ต้องคุกเข่าลงอย่างน่าอับอาย

หน้าผากเธอชนกับมุมโต๊ะ ความรู้สึกอุ่นๆ และเปียกชื้นจากเลือดที่ไหลลงมา รู้สึกเย็นจากเลือด

ความเจ็บปวดแผ่ไปทั่วร่าง

แต่มันยังไม่เจ็บปวดเท่าความเจ็บปวดในใจ

ในที่สุดเขาก็ยืนข้างแม่ของเขา การที่เธอถูกทำร้ายไม่มีความสำคัญอะไรเลย แม้แต่การที่เธอจะป้องกันตัวเองก็ไม่ได้รับอนุญาต

เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเศร้า

แต่เมื่อเธอเห็นแววตาของเขาที่เย็นชา ทุกคำอธิบายของเธอก็ขัดคออยู่ที่ลำคอ

เช็ดเลือดที่มุมปาก เธอถามเพียงแค่คำเดียว “เมื่อคืนนี้ทำไมคุณไม่มาที่ห้องแต่งงาน ?”

ถ้าเขามา คงไม่มีสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้

กู้เฉิงตอบกลับอย่างหงุดหงิด "มีธุระ ต้องออกไปข้างนอก"

อิ้งชิงหัวเราะเยาะ "มีธุระต้องออกไปข้างนอกเหรอ? ไปพบกับเธอเหรอ ?"

สิ่งที่เขาบอกว่าเป็นธุระ คงจะเป็นเรื่องที่เขาออกไปเจอกับผู้หญิงที่เขาแอบรักอยู่ลึกๆ อย่าง หลินหว่านเอ๋อ ในคืนวันแต่งงานแรก

เฉินหลันจื้อเห็นโอกาสก็เดินเข้ามา ถ่มน้ำลายใส่หน้าของอิ้งชิง

อิ้งชิงหลีกเลี่ยงโดยสัญชาตญาณ หันหน้าไป ไม่ทันได้หลบ ความรู้สึกเหนียวๆ ทำให้รู้สึกอาเจียน

เธอยกหน้าขึ้นทันที สายตาของเธอคมดั่งมีด ตวัดไปที่เฉินหลันจื้อ

เฉินหลันจื้อทำหน้าบิดเบี้ยว "หลินหว่านเอ๋อกลับมาจากเมืองนอกเมื่อคืนนี้ กู้เฉิงก็ออกไปเจอเธอ เขาจะไปไหนก็มันสิ เรื่องของเขา เธอไม่มีหัวใจพอที่จะยอมรับมันเหรอ? อิ้งชิง จะโทษใครได้? โทษตัวเองเถอะ อยากได้เองก็ต้องรับผลที่ตามมา สกปรกจริงๆ! เพลีย!”

กู้เฉิงทำหน้าบึ้งขึ้นเรื่อยๆ “มีหน้ามาถามฉันไหม? ทำเรื่องน่าอายแบบนั้น เธอพอใจในตัวเองจริงๆ เหรอ?”

อิ้งชิงใบหน้าซีดขาว ชื่อของเธอคืออิ้งชิง, อิ้งชิงรักษาความบริสุทธิ์ของตัวเอง

นี่คือสิ่งที่เธอคิดว่าเป็นจุดที่กู้เฉิงจะมองเห็นคุณค่าในตัวเธอ

แต่ตอนนี้

ความบริสุทธิ์ของเธอถูกทำลายไปอย่างไม่คาดคิด ในสายตาของเขา เธอไม่เหลือความบริสุทธิ์แม้แต่หนึ่งข้อ

กู้เฉิงโยนประโยคสุดท้ายใส่หน้าเธออย่างไร้ความปราณี

“เธอน่ารังเกียจ ฉันเกลียดความสกปรก!”

คำพูดของเขาเหมือนเข็มพิษที่เจาะเข้าไปในใจของเธออย่างแรง

บิงชิงได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองแตกสลาย เหมือนเสียงแก้วที่แตกออกมา

ไม่ว่าเธอจะเข้มแข็งแค่ไหน คนที่สามารถและง่ายที่สุดที่จะทำร้ายเธอ ก็ยังคงเป็นกู้เฉิงอยู่ดี

ชายเลือดเย็นคนนี้ยืนห่างจากเธอไกลมาก

เธอไม่เคยเห็นเขามีสีหน้าเย็นชาเช่นนี้มาก่อน เหมือนน้ำในบ่อที่ถูกแช่แข็งในหน้าหนาว

คิ้วตาเขาช่างดูดี แต่เสียดายที่ไม่เคยให้เธอเห็นหน้าตาดีๆ เลย

หัวใจเธอรู้สึกเศร้าโศก

เธอรักผู้ชายคนนี้มาสิบปีเต็ม

แอบรักเจ็ดปี พูดคุยและเตรียมแต่งงานสามปี

เขาไม่เคยจับมือเธอเลย

เธอใช้หัวใจที่ร้อนแรงของเธอไปสัมผัสกับใบหน้าที่เย็นชาของเขา สามปีเต็ม แต่ก็ยังไม่สามารถทำให้เขาอบอุ่นขึ้นได้เลย

เธอรู้ว่า การแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ

เขาไม่ชอบเธอ การแต่งงานกับเธอเป็นเพราะ ตระกูลกู้เคยมีชื่อเสียงในวงการแพทย์ แต่ภายหลังได้เปิดธุรกิจผลิตยาและโรงพยาบาลใหญ่ จนมาถึงรุ่นของพ่อกู้เฉิง โรงพยาบาลถูกขายไป เหลือเพียงบริษัทผลิตยาโกวที่ว่างเปล่า

ส่วนพ่อแม่ของเธอ ดำเนินธุรกิจบริษัทเทคโนโลยีชีวภาพที่ดี

ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นลูกสาวคนโปรดของตระกูลบิง

เมื่อรู้ว่าเธอรักกู้เฉิงอย่างมาก แม่ของเธอได้สัญญาว่าจะใช้สูตรยาของตัวเองเป็นสินสอด

คุณพ่อกู้ดีใจอย่างบ้าคลั่ง ใช้ความกดดันจากครอบครัวบีบเขา เขาพยายามต่อต้าน แต่สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ ทิ้งผู้หญิงที่เขารักและยอมแต่งงานกับเธอ

ต้องรู้ว่า เมื่อยาตัวใหม่ประสบความสำเร็จและออกวางตลาด ครอบครัวกู้จะกลับมาเจริญรุ่งเรืองเหมือนในอดีต

เพียงแต่ว่าไม่มีใครคาดคิดว่าอุบัติเหตุทางรถยนต์จะเอาชีวิตพ่อแม่ของเธอไป

เหลือให้เธอเพียงสูตรยาแผ่นเดียว

และเธอเองก็จากลูกสาวที่เคยเป็นที่รัก กลับตกลงสู่สภาพที่ไม่มีค่า

ความรักที่สูญเปล่า ไม่มีคุณค่าใดๆ

ต่ำต้อยเหมือนดินบนพื้น

เช่นเดียวกับเธอในตอนนี้

เธอทรุดตัวลงกับพื้น ดวงตาที่เคยสว่างใสดั่งแสงจันทร์ที่ส่องลงมายังแม่น้ำเย็น ตอนนี้ไม่มีสีใดๆ เลย

เมื่อคืนที่ผ่านมาเธอถูกทำร้ายทั้งคืน วันนี้ก็ต้องเจอกับเหตุการณ์เช่นนี้อีก

เลือดสดไหลจากหน้าผาก ลงหยดบนหลังมือของเธอ

ร่างกายและจิตใจบาดเจ็บหนัก เธอรู้สึกปวดเมื่อยและอ่อนแอ หนาวสั่นเป็นระยะๆ ด้วยความมุ่งมั่นที่เข้มแข็ง เธอพยายามยืนหยัด ไม่อยากให้ตัวเองล้มลงอย่างต่ำต้อยต่อหน้าพวกเขา

บรรยากาศเหมือนถูกแช่แข็ง

ในที่สุด เธอก็พูดขึ้นก่อน จ้องมองเขาและยิ้มอย่างเศร้า

“กู้เฉิง เราหย่ากันเถอะ”

เธอไม่อยากทิ้งความหยิ่งในตัวเองไปจนหมด

ที่ว่าการอำเภอ

ข้อตกลงหย่าถูกร่างขึ้น กู้เฉิงลงนามโดยไม่ลังเล

บิงชิงรู้สึกเศร้าใจ เขาลงนามแล้ว ...

ในใจของเขา จริงๆ แล้วเขาอยากหย่า

หรือไม่ก็ไม่เคยอยากแต่งงาน

คำพูดของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็ง “ตระกูลกู้ไม่สามารถรับความอับอายนี้ได้ เรื่องหย่าของเรา ภายในหนึ่งปี ก่อนที่ยาตัวใหม่จะวางตลาด ไม่สามารถเปิดเผยต่อสาธารณะได้ สูตรของแม่เธอถูกส่งให้แผนกวิจัยแล้ว รายได้ที่เกิดขึ้นจะให้เธอ 20%”

บิงชิงยิ้มอย่างสิ้นหวัง “เพิ่มในข้อตกลง ถ้าฉันสามารถพิสูจน์ว่าฉันถูกทำร้าย สิทธิ์ในสิทธิบัตรยาจะกลับคืนให้ฉัน”

เมื่อเห็นเขาขมวดคิ้ว เธอพูดอย่างเย็นชา “ทำไม? กลัวหรือเปล่า? เมื่อคืนที่ผ่านมา คนที่ทำร้ายฉันคือคุณใช่ไหม? ครอบครัวของคุณหลอกแต่งงาน อยากได้สูตรใช่ไหม?”

ด้วยความเชื่อใจ เมื่อวานขณะจัดงานแต่งงาน เขาได้จับมือเธอ เธอรู้สึกดีใจและมอบสูตรให้เขา

กู้เฉิงรู้สึกว่าถูกดูหมิ่น

เขาสัญญา “ได้ เพิ่มอีกข้อ ถ้าคุณทำเรื่องอับอายให้ตระกูลกู้ สิทธิ์ในสิทธิบัตรจะเป็นของบริษัท คุณจะไม่ได้รับเงินสักแดงเดียว”

“ตกลง”

บิงชิงพูดเสร็จ ลงนามในข้อตกลงหย่าด้วยแรงเต็มที่

เมื่อวานแต่งงาน วันนี้หย่า

ช่างน่าขันจริงๆ