ตอน 1
บทที่1 บุรุษแปลกหน้า...
จอมขวัญนอนพลิกตัวกระสับกระส่าย... มือเรียวบางยกหมอนหนุนศีรษะขึ้นปิดใบหู ริมฝีปากอิ่มได้รูปก่นด่าคนข้างห้องเสียงงึมๆ งำๆ ...กว่า 3 ชั่วโมง!! เธอต้องทนฟังเสียง ‘คราง’ เสียงครางเหมือนกับได้รับความทรมานอย่างสูงสุดของผู้หญิง!! เสียงของเจ้าหลอนโหยหวนเหมือนกำลังเจ็บปวดเต็มทน... และจวนเจียนจะขาดใจตายมะลอมมะล่อ
ไม่รู้ว่าไอ้ผู้ชายข้างห้องที่มันไปอัดอั้นมาจากไหน? เกือบหนึ่งอาทิตย์มานี่!! เธอต้องทนฟังเสียงครางกระเส่าแทบขาดใจแบบนี้ทุกๆ วัน!! เสียงคร่ำครวญหวิวๆ ที่ชวนให้เลือดกำเดาของเธอไหลนอง เมื่อเผลอตัว...จินตนาการตามสิ่งที่ตัวเองได้ยิน ทั้งๆ ที่ตัวเองเวอร์จิ้น!! แต่ให้ตายเถอะ...เธอจะจัดการกับหนุ่มสาวที่จ้องจะ ‘กินตับ’ กันโดยไม่เกรงใจเพื่อนข้างห้องได้ยังไง? ทั้งๆ ที่พนังห้องบางเฉียบ แม้แต่เข็มเล่มเล็กๆ ตกพื้น ห้องข้างๆ ก็ยังได้ยิน แต่นี่อะไร?!!
“เร็วอีกวิล....อู้ยยยยย ใจจะขาดแล้ว เร็วอีก....แรงอีกที่รัก!!”
แม่เจ้า!! เสียงหล่อนครางเหมือนกำลังจะขาดใจตาย แต่เจ้าของเสียงแหบแห้งนั่น กลับร่ำร้องให้อีกฝ่ายโถมซัดเข้ามาอย่างไม่ต้องยั้งมือ เธอผุดลุกขึ้นนั่ง!! กลางเตียง ใบหน้ายับยุ่ง... ปลายคิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น...จะไม่ทน...จะไม่ฟังกันอีกต่อไปแล้ว เธอจะออกไปนั่งอ่านหนังสือที่ห้องสมุดคงจะดีกว่า... ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ากลางวันแสกๆ ยังมีคนเล่นพิเรนๆ กันอยู่ได้...แถมเสียงนั่นทำลายการนอนหลับของเธอจนหมดสิ้น...
จอมขวัญกระโจนลงจากเตียง...เธอคว้าเสื้อแขนยาวมาคลุมทับอีกชั้น รีบสวมกางเกงผ้านุ่มและตลบฮู้ดขึ้นคลุมศีรษะ คว้ากระเป๋าเป้ที่บรรจุทุกอย่างไว้ในนั้นขึ้นสะพายหัวไหล่ ก่อนจะกระแทกเท้าตึงๆ...เดินออกมาจากห้องพักตัวเอง... จบสิ้นกันทีวันหยุดแสนสบายที่มีในรอบหนึ่งเดือน...เพียงแค่วันเดียว... เธออยากนอนยาวๆ เพื่อเก็บแรงไว้ทำงานในวันรุ่งขึ้น แต่มันถูกทำลายลงแล้วด้วยเสียงคราง...และเสียงแปลกๆ จากห้องข้างๆ
ปัง!!?
หญิงสาวระบายอารมณ์โกรธให้คนภายในห้องข้างๆ รู้ เธอตวัดปลายเท้าเตะถังขยะหน้าห้องไอ้หมอนั่น...จนถังใส่ขยะล้มกลิ้งหลุนๆ “โครม!!”
“อ้าย...เสียวสุดๆ แรงๆ เลยที่รัก วิลคุณมันยอดมาก...” ขนาดออกมายืนอยู่ด้านนอกห้อง ไอ้เสียงบ้าๆ นั้นยังตามมาหลอกหลอนหล่อนอีกจนได้ อยากจะเห็นหน้าไอ้หมอนั่นเสียจริงๆ ว่าหน้าตามันหื่นกามได้ขนาดไหน ถึงได้หมกหมุนอยู่แต่เรื่องกามรมทั้งวันทั้งคืน ‘ไอ้บ้าเอ๋ยยยยย’
“จะไปไหนล่ะขวัญ...ไม่นอนพักแล้วเหรอ?” ป้าเจ้าของบ้านเช่าเอ่ยทักเธอยิ้มๆ ใครๆ ก็รู้ทั้งนั้นหากเป็นวันหยุดเธอจะนอนและนอนเท่านั้น เมื่อไม่เคยออกไปเที่ยวที่ไหนเพราะต้องประหยัดอดออม เงินทุกบาททุกสตางค์ของจอมขวัญมีค่า เมื่อเธอต้องส่งกลับไปให้พ่อแม่ไถ่ถอนที่นาคืนมาจากเจ้าหนี้หน้าเลือด
ชื่อเรียกของเธอตอนมาถึงอเมริกาใหม่ๆ มันเรียกยากจนทำให้เพื่อนๆ ไม่คุ้น และพยายามจะตั้งให้ใหม่ แต่เมื่อลองเรียกไปสักพัก มันก็ชินปาก แม้จะออกเสียงแปร่งๆ ไปบ้างก็เถอะ มันจึงเป็นที่มาของ ‘ขวัญ’ ที่ฟังยังไงก็ใกล้กับ ‘ขวาน’ เข้าไปทุกที...
“ไม่ไหวแล้วค่ะป้า...ไอ้คนข้างห้องมันเล่นกิจกรรมผาดโผนกันเสียงดังลั่นเลย ขวัญออกไปหลับที่ห้องสมุดดีกว่า ไม่อยากทนฟังเสียงน่าขนลุกนั่นเลยสักนิดค่ะ” เธอเบ้ปากและบ่นอุบอิบ ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อเพราะเผลอตัวจินตนาการตามเสียงที่ได้ยิน
“อ๋อ...พ่อหนุ่มนั่นเอง...ไม่รู้ไปอดอยากมาจากไหนสินะ หิ้วผู้หญิงแถวนี้กลับมาห้องได้ทุกวัน หน้าตาดีเสียด้วยสิ”
จอมขวัญไหวไหล่ เธอรีบเดินจ้ำๆ จากไป ขี้เกียจคุยเรื่องรกสมอง เพราะอยากนอนพักเยอะๆ เมื่อเธอทำงานหนักมาทั้งเดือนแบบไม่พักไม่ผ่อน แล้วทำไมวันหยุดของเธอต้องถูกทำลายด้วยเสียงน่ารำคาญนั่นด้วย ทำไม!!
วิลเลี่ยมยกบุหรี่ในมือขึ้นคาบไว้มุมปากเขาจุดไรเตอร์จ่อที่ปลายม้วน แล้วจึงดูดลมแรงๆ ให้บุหรี่ติดไฟ เขาพ่นควันสีขาวลอยคลุ้งเต็มห้องนอน เอนตัวพิงหัวเตียงและทอดสายตามองผู้หญิงข้างตัว เขาคว้าหล่อนมาจากบาร์เหล้าเมื่อคืน แล้วก็มาสนุกสุดเหวี่ยงกันบนเตียงแบบร้อนแรงสุดๆ นายตำรวจหนุ่มของอเมริกา เขาถูกพักราชการ?... และกำลังถูกตั้งกรรมการสอบสวนความผิด เพราะดันไปซั่มกับบ้านเล็กของเจ้านายโดยตรง แบบที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว ชายหนุ่มเสียอารมณ์สุดขีด และเรื่องนี้ไม่สามารถบอกที่บ้านได้ เพราะไม่อยากให้คุณย่าแบตตี้ ญาติผู้ใหญ่คนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่เสียใจ ชายหนุ่มจึงต้องจำใจโกหก และหลบมาซุกตัวอยู่ในเมืองเล็กๆ ‘ชิคาโก’ โดยโกหกว่าถูกส่งมาราชการด่วน ทั้งๆ ที่ความจริงคือเขาถูกพักราชการแบบไม่มีกำหนดนั่นเอง...
ตอน 2
การระบายอารมณ์โกรธของวิลเลี่ยมคือการลงแรงที่มีกับเรือนกายผู้หญิง หลังหมดแรงเขาจะได้หลับสนิทโดยไม่คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น เซ็ง!!
วิลเลี่ยม เนลสัน นายตำรวจหนุ่มยศร้อยโท เขากำลังเจริญในหน้าที่การงานเพราะเป็นคนเอาจริงเอาจังกับหน้าที่ แต่กลับมาสะดุดตอเพราะเรื่องผู้หญิง เมื่อเขารูปหล่อจนสาวๆ วิ่งตามกันเป็นพรวน แล้วผู้หญิงสมัยนี้ก็น่ากลัวสุดๆ ขนาดเป็นบ้านเล็กของเจ้านายเขา หล่อนดันมายุ่งกับเขาเสียอีก เลยพาเขาซวยไปด้วยเลย การที่ผู้ชายคนหนึ่งสนองความอยากให้ผู้หญิง...ในสิ่งที่หล่อนเสนอให้ เขาผิดหรือ? เขาต้องรับโทษที่ไม่น่าจะเป็นความผิด เพราะผู้หญิงแท้ๆ และหากย่าแบตตี้รู้เรื่องนี้เข้า เธอจะเสียใจขนาดไหน เพราะฉะนั้นเขาจึงต้องอยู่ให้ห่างนิวยอร์คให้มากที่สุดจนกว่าเรื่องทุกอย่างจะคลี่คลาย
“วิลสบายดีไหมลูก วันหยุดนี้ว่างไหม? กลับมาหาย่าหน่อยนะ ย่าคิดถึง” ทันทีที่รับสายโทรศัพท์ เสียงอ่อนโยนของคุณย่าก็แทรกผ่านมา
“ครับคุณย่า...เอาเป็นว่าผมจะพยายามหาเวลาไปนะครับ”
“งานยุ่งมากเลยเหรอ เหนื่อยไหม กินอะไรหรือยัง?”
“เรียบร้อยแล้วครับ...คุณย่าเป็นยังไงบ้างครับ...สบายดีหรือเปล่า”
“ก็เหมือนเดิมแหละวิล...โรคคนแก่ เจ็บไข้ได้ป่วยเป็นเรื่องธรรมดา...ย่าไม่ใช่สาวๆ เหมือนเมื่อก่อน”
“แต่ก็ยังแข็งแรงอยู่นี่ครับ”
“ย่าเหมือนไม้ใกล้ฝั่ง จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ เมื่อไรวิลจะมีเมียมีลูกเสียทีล่ะ ย่าจะได้นอนตายตาหลับ”
“คุณย่าแข็งจะตาย อยู่เป็นร่มโพธิ์ให้ผมก่อน เรื่องเมียเรื่องลูกมันอีกนานครับ ผมยังไม่รีบ...”
“อย่าให้นานนักนะวิล...ย่าจะอยู่รออุ้มลูกเราไม่ไหว...ย่าแก่แล้ว”
“คุณย่า...”
“จริงๆ วิลปีนี้ย่าเหนื่อย ย่าแก่ลงมากกว่าทุกปี...ย่าห่วงวิลแค่คนเดียว”
“คุณย่าไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกครับ ผมสบายดีและสามารถดูแลตัวเองได้ ผมรักคุณย่านะครับ”
“จ้ะย่าก็รักเรานะวิล...อย่าลืมนะวิล...ย่าอยากอุ้มเหลน!!” นางตอบกลับเสียงนุ่มและวางสายโทรศัพท์หลังจากนั้น เมื่อไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบของหลานรักครบทุกเรื่อง ชายหนุ่มอมยิ้ม มุมปากได้รูปคลี่ออกช้าๆ ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่รักและหวังดีกับเขาเท่ากับแบตตี้อีกแล้ว คุณย่าวัย69ปี ที่ยังแข็งแรงและกระฉับกระเฉง นางรักและเป็นห่วงเขาตลอด แม้วิลเลี่ยมจะย่างเข้า33 ปี ปีนี้ นางยังคอยห่วงใยเหมือนกับว่าหลานรักอายุแค่5 ขวบก็ไม่ปาน
“ผมจะออกไปหาอะไรกิน หากคุณอยากกลับก็กลับได้เลยนะคนสวย ส่วนค่าใช้จ่ายผมวางไว้ข้างเตียง” ชายหนุ่มพูดยาวๆ เขาบอกหญิงสาวที่นอนทอดกายอยู่บนเตียง เธอไม่คิดจะปกปิดสัดส่วนอะร้าอร่ามนั่นสักนิด แววตาหยาดเยิ้มมองอย่างเชิญชวน แต่เสียใจด้วย เขาไม่มีอารมณ์สำหรับกิจกรรมผาดโผนนี่แล้ว...เขาหิว…
“โธ่!! วิล...คุณไม่คิดจะขึ้นมานอนเล่นบนเตียงนี้อีกครั้งเหรอคะ?”
“ไม่ล่ะ...ผมไปนะ” ชายหนุ่มหมดความสนใจ เขาสาวเท้าเดินออกจากห้องนอน ปล่อยให้แม่สาวทรงโตนอนกระฟัดกระเฟียดอยู่คนเดียวลำพังบนเตียงยับยุ่ง
หญิงสาวไหวไหล่ เธอหยัดตัวลุกขึ้นนั่ง ความซาบซ่านในบทพิศวาสที่ชายหนุ่มมอบให้ยังติดตราตรึงใจ จนอยากจะให้เขาบรรเลงเพลงรักกับเธอนานเท่านาน คนอะไรไม่รู้ ‘ไอ้นั่น’ พกมาเยอะแยะมากมาย มันทำให้เธอถึงสวรรค์ชั้นดาวดึงส์แบบหลุดโลก และเธอติดใจจนไม่อยากหนีห่างไปไหน หล่อนเดินระทดระทวยเข้าไปทำความสะอาดร่างกายในห้องน้ำ ฮัมเพลงหงุงหงิงเพราะสุขสุดๆ ล้างคราบไคลที่หมักหมมเพราะกิจกรรมผาดโผนที่เสียวสะท้าน
วิลเลี่ยมหงุดหงิด ธรรมดาช่วงนี้เขาต้องกำลังหน้าดำคร่ำเคร่งอยู่การทำงาน อยู่กับกองเอกสารกองใหญ่ๆ เพราะตำแหน่งหน้าที่นายตำรวจกองปราบหลังหาหลักฐานพร้อมก็ต้องมาคัดกรองก่อนจะส่งฟ้อง ชายหนุ่มชอบลุยนอกสถานที่มากกว่า เพราะได้ออกสืบเสาะและค้นหาคนผิด มันตื่นเต้นมากกว่ามานั่งจมอยู่กับตัวอักษร แต่เมื่อมันคือหน้าที่เขาก็ต้องทำ สายตาคมวาวกวาดมองรอบตัว บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นเมื่ออย่างเข้าสู่ฤดูร้อนเดือนสิงหาคม ชิคาโกเป็นเมืองไม่เล็กมาก และเจริญเติบโตไม่แพ้รัฐใดใดในอเมริกา การที่เขามาหลบอยู่ที่นี่เพราะมันอยู่ไกลนิวยอร์คและคิดว่าย่าแบตตี้คงไม่ถ่อสังขารมาหาเขาถึงที่ เพราะช่วงนี้ท่านสุขภาพไม่แข็งแรงเหมือนเก่า...ป่วยกระเสาะกระแสะเพราะอายุที่มากขึ้นทุกๆ วัน
ตอน 3
วิลเลี่ยมมุ่งหน้าตรงไปยังทะเลสาบมิชิแกน หลังหาอาหารกิน เขาหิ้วถุงใส่อาหารและมองหาที่นั่งเงียบๆ เพื่อพักสายตากับหลบเลี่ยงผู้คนจอแจ ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้เหล็กที่ตั้งไว้ชิดริมทะเลสาบ เขาทอดสายตามองคลื่นเล็กๆ บนผิวน้ำ มองริ้วคลื่นที่เป็นระลอกยามเมื่อสายลมโชยพัดเข้าหาฝั่ง มือใหญ่แกะห่อแฮมเบอร์เกอร์ที่ซื้อติดมือมาด้วย อ้าปากกัดขนมปังชุ่มซอสเต็มปาก และเคี้ยวกรวมๆ ก่อนจะกวาดตามองรอบตัว
จนกระทั่ง!!...สายตาสะดุดกับเก้าอี้เหล็กอีกตัวห่างจากที่เขานั่งแค่ไม่เกินร้อยเมตร ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งหลับคอพับคออ่อน ลำตัวเอนไปเอนมาก่อนจะทรุดนอนราบไปกับพื้นเก้าอี้ ‘คงเป็นพวกจรจัด’ นั่นคือข้อสันนิษฐานของวิลเลี่ยม ไม่มีคนมีบ้านที่ไหน? จะมานอนในสวนสาธารณะ ให้เป็นเป้าสายตาคนอื่นแน่ๆ ชายหนุ่มสำรวจหญิงสาวโดยรวม ตามสัญชาติญาณนายตำรวจ ถึงจะถูกพักราชการแต่จิตใต้สำนึกของเขายังคงทำหน้าที่เหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยน
ผมยาวสลวยถูกมัดไว้เป็นหางกระรอกทอดยาวเป็นพวงอยู่ด้านหลังศีรษะทุยได้รูป และผมสีดำสะดุดตานั่นทำให้ชายหนุ่มมองเธอไม่วางตา...เขาชอบผู้หญิงผมยาวสีดำสนิทมาแต่ไหนแต่ไร มันนุ่มสวยและหอมกรุ่น เสื้อผ้าไม่เก่าและไม่ใหม่ กางเกงผ้านุ่มสีซีดๆ และเสื้อยืดตัวใหญ่ยักษ์ถูกทับด้วยเสื้อคลุมตัวใหญ่พอๆ กันอีกชั้น ใบหน้าเกลี้ยงเกลาขาวสะอาด ปลายจมูกโด่งพองามเชิดเล็กน้อย ริมฝีปากอิ่มย้อยชวนจูบชะมัด!! นั่นคือสิ่งที่สายตาเขามองเห็น…แม้จะอยู่ไกลๆ
ผู้ชายแก่ๆ แต่งตัวโทรมๆ เดินมาหยุดมองผู้หญิงคนนั้น ‘คงเป็นคนรู้จักกัน’ แต่สายตาของวิลเลี่ยมก็ยังไม่สามารถถอนกลับคืนมาได้ สัญชาติญาณบางอย่างเตือนเขาว่ามันมีอะไรไม่ชอบมาพากล... เพราะหากรู้จักมักคุ้นกันจริงๆ ผู้ชายคนนั้นน่าจะสะกิดเรียกหล่อนแล้วแต่เขาไม่ ทำ ชายผู้นั่นยืนมองเฉยๆ เหมือนประเมินทีท่า นั่นไง!! เป็นอย่างที่คิด ไอ้หมอนั้นก้มๆ เงยและดูเหมือนจะพยายามค้นหาของมีค่าจากตัวของหล่อน!!
“ทำอะไรนะ?” ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นยืนและตวาดไอ้หมอนั่นเสียงดังๆ มันสะดุ้งเฮือก ก่อนจะวิ่งหนีไปหน้าตาเฉย
“เธอๆ...ตื่นๆ มานอนอะไรตรงนี้ห่ะ!!” วิลเลี่ยมเขย่าปลุกคนนอนขี้เซา เขาเรียกเธอเสียงดังๆ จะได้ตื่นขึ้นมารับรู้เสียทีว่าเกือบจะโดนขโมยของไปเสียแล้ว
“อื้อ...อารายยย คนง่วงจะนอน” หญิงสาวงัวเงียตอบเสียงแหบๆ ยกมือเรียวบางขยี้ตาและบ่นเสียงงึมงำ
“นอนก็ไปนอนที่บ้านสิ!! มานอนอะไรตรงนี้เกือบโดนพวกจรจัดขโมยของไป...ไม่รู้หรือไง” ชายหนุ่มส่ายใบหน้า เขาแอบเบ้ปากและดุเสียงเคร่งๆ
“อะไรนะ!!” จอมขวัญลุกพรวด เธอผุดลุกขึ้นนั่ง ยกมือขยี้นัยน์ตาก่อนจะตะครุบกระเป๋าสะพายที่บรรจุของสำคัญทั้งหมด มือเรียวบางเปิดกระเป๋ามองดูของข้างในแล้วจึงพ่นลมหายใจพรวดๆ เมื่อทุกชิ้นยังอยู่ครบ
ยัยนี่หน้าใสกิ้ก ดวงตาสีดำวาววับ ผิวแก้มใสจนมองเห็นเส้นเลือดฝาดข้างใน ไม่รู้ว่าอายุเท่าไร? แต่สงสัยคงจะเป็นนักศึกษาที่เรียนไปทำงานไปด้วย วิลเลี่ยมคาดคะเนจากสิ่งที่เขามองเห็น นัยน์ตาสีฟ้าอมเทาสำรวจเธอคร่าวๆ ตั้งแต่ใบหน้าหวานจนถึงรูปทรงองเอว รวมๆ แล้วจัดว่ายัยนี่หน้าตาดีไม่หยอก แถมเขายังได้กลิ่นสาวบริสุทธิ์จากร่างกายเธอเสียด้วย เพราะว่าปีศาจหมาป่าที่อาศัยอยู่ในร่างกายเขามันคำรามก้องและพองขนเตรียมกระโจนเข้าฟัดเหยื่อ
“ขอบคุณค่ะ...ขอตัวนะ ...จะไปนอนที่ไหนดีหว่า?...ห้องสมุดก็ดันปิดซ่อมเสียได้” เธอพึมพำขอบคุณชายหนุ่มที่หวังดี หางเสียงบ่นอุบอิบ เมื่อง่วงนอนจะตายชัก แต่กลับไม่ได้นอนอย่างที่ตัวเองต้องการ
“ทำไมไม่นอนที่บ้านตัวเองล่ะ?” ชายหนุ่มขยับเดินตาม อะไรก็ไม่รู้สั่งให้เขาทำแบบนั้น
“นอนได้คงไม่ออกมาเตร่อยู่ข้างนอกหรอกคุณ!!...มันนอนไม่ได้นะสิ!!” จอมขวัญกระแทกเสียงตอบ เธอนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า ยังอดโมโหไอ้คนข้างห้องไม่ได้
“ที่บ้านเธอมีปัญหาเหรอ มีอะไรให้ผมช่วยไหม” ตามวิสัยนายตำรวจ มันอดไม่ได้ที่จะสอดมือเข้าไปยุ่ง แถมหล่อนยังสวยถูกใจ อย่างนี้เขายินดีบริการเต็มความสามารถ เพราะเผลอๆ อาจจะได้ลิ้มรสหวานหอมจากเรือนกายสดสะอาดนี่ก็ได้ เขามั่นใจในเสน่ห์ของตัวเอง...
คุณอาจชอบ
