ตอน 1
จอห์นสัน เมดิเคิล ฮอสปิตัล (JOHNSON MEDICLE HOSPITAL) คือโรงพยาบาลที่ดีที่สุดติดอันดับหนึ่งในห้าของประเทศสหรัฐอเมริกาห้าปีซ้อน
โรงพยาบาลนี้ได้ขยายสาขาไปทั่วโลก ในทุกๆ ประเทศ และแน่นอนว่าได้รับการตอบรับจากผู้ใช้บริการอย่างดีเยี่ยมเลยทีเดียว
ซึ่งก็คงเป็นเพราะการบริหารงานที่สุดแสนวิเศษของทายาทตระกูลอภิมหาเศรษฐีแสนล้านอย่าง จอห์นสัน นั่นเอง
คุณหมอแลนดอน จอห์นสัน คือทายาทลำดับที่สามของตระกูล เขาบริหารงานได้อย่างยอดเยี่ยม ก่อนจะส่งต่ออำนาจหน้าที่ให้แก่บุตรชายทั้งสามคนเมื่อปลายปีสองพันสิบห้า ซึ่งแน่นอนว่าบุตรชายที่เรียนจบทางด้านแพทย์มาทั้งสามคนของเขาได้สานต่อธุรกิจของวงค์ตระกูลได้อย่างน่าอัศจรรย์
ภายในระยะไม่ถึง 5 ปี จอห์นสัน เมดิเคิล ฮอสปิตัล สามารถขยายสาขาได้ถึงสิบหกประเทศ และในแต่ละประเทศก็มีสาขากระจายกันอยู่เกือบสิบแห่ง
และเป้าหมายในปีนี้ สามคุณหมอหนุ่มที่เป็นทั้งนักบริหารฝีมือฉกาจและนายแพทย์ฝีมือเยี่ยม ได้ตั้งเป้าหมายเอาไว้ว่า จะต้องกระจายสาขาของโรงพยาบาลให้ครอบคลุมประเทศแถบภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ทั้งหมดให้ได้
พี่ชายคนโต แพทริก จอห์นสัน ชายหนุ่มวัย 37 ปี เขาคือคุณหมอหน้าดุ ไร้รอยยิ้ม ในโลกของเขาสมบูรณ์แบบเสมอ และไม่เคยอ่อนข้อให้กับใครมาก่อน ทุกอย่างในชีวิตต้องดำเนินไปตามแบบแผนที่วางเอาไว้เสมอ
เขาคือหัวหน้าทีมที่จะต้องเดินทางมายังประเทศเป้าหมาย ซึ่งประเทศแรกที่ชายหนุ่มตั้งใจจะเปิดสาขาของโรงพยาบาลก็คือประเทศไทยนั่นเอง
พี่ชายคนรอง บาสเตียน จอห์นสัน ชายหนุ่มวัย 36ปีเต็ม บุคลิกของเขาไม่ต่างจากแพทริกผู้เป็นพี่ชายเลย ทั้งเรื่องความดุดัน เย่อหยิ่ง แต่ที่มีมากกว่าพี่ชายหน่อยก็คือความเจ้าชู้
แพทริกว่าเปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่นแล้ว แต่บาสเตียนหนักกว่านั้น นั่นเพราะเขามักจะลากผู้หญิงขึ้นเตียงเป็นหมู่คณะ ก่อนจะฟาดหัวด้วยเศษเงินหลังจากเสร็จกิจร้อนแรง
น้องนุชคนสุดท้อง ฟาเบียน จอห์นสัน หนุ่มหล่อลากไส้วัย 35 ปี เขาคือผู้ชายเอาแต่ใจ กระด้างหยาบคายกับผู้หญิงมาก ในสายตาของเขาผู้หญิงยิ่งกว่าเศษขยะ มีค่าแค่ตอนใช้บำบัดความใคร่เท่านั้น และแน่นอนว่าเขาไม่เคยจริงจังกับใคร นอนกับผู้หญิงก็เพราะสนุก ก่อนจะเอาเงินที่มีอยู่ล้นฟ้าฟาดหัว แล้วหาผู้หญิงคนใหม่ ในชีวิตของฟาเบียน การแต่งงานคือนรกที่ต้องหนีให้ไกล
ทายาทแห่งจอห์นสัน ถูกขนานนามจากผู้คนว่า Bad Doctor แต่สามหนุ่มไม่สนใจฉายาที่ได้รับ เพราะพวกเขาสนุกที่จะล่า... ล่าผู้หญิงที่เป็นสัตว์โลกหน้าเงินมาขยี้ให้หนำใจ ก่อนจะเขี่ยทิ้งเมื่อใช้งานเสร็จ
“พรุ่งนี้พี่แพทบินกี่โมงครับ”
แพทริกที่มีแก้วบรั่นดีอยู่ในมือ เงยหน้าขึ้นมองน้องชายคนสุดท้อง ที่เอ่ยถาม
“สามโมงเย็น”
“กว่าจะถึงประเทศไทยคงอีกวันหนึ่งเลยใช่ไหมครับเนี่ย”
“ใช่ นายสนใจไปกับพี่ไหมละฟาเบียน”
เจ้าของชื่อส่ายหน้าดิก ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าเตาผิงใกล้ๆ กับพี่ชายคนโต
“งานที่นี่ผมก็ท่วมหัวแล้วครับ”
แพทริกส่งแก้วบรั่นดีที่รินมาใหม่ให้กับน้องชาย
“ขอบคุณครับพี่แพท”
“นึกว่าอยากจะไปเที่ยวเมืองไทยกับพี่เสียอีก”
“ถ้าไปเที่ยวน่ะผมยินดีครับ แต่ถ้าไปทำงานเพิ่ม ผมขอบายดีกว่า แค่นี้ก็ยุ่งจนแทบลืมเวลากินข้าวแล้ว”
“แต่นายก็มีเวลาไปนอนกับผู้หญิงได้ทุกคืนนี่” แพทริกย้อนน้องชาย
ฟาเบียนอมยิ้มไม่สะทกสะท้าน ไหวไหล่กว้างเล็กน้อย ก่อนจะตอบพี่ชาย
“นั่นมันคือสิ่งที่ขาดไม่ได้นี่ครับ ถ้าผมไม่ได้มีเซ็กซ์ทุกคืน สมองผมจะไม่ทำงานครับ”
“บ้าไปแล้วล่ะนายน่ะ”
“แหม ว่าแต่ผม พี่แพทก็ทำกิจกรรมเข้าจังหวะกับสาวๆ ทุกอาทิตย์เหมือนกันนั่นแหละครับ”
“ใช่ แต่พี่ไม่ใช่ทุกวันไงล่ะ” แพทริกอมยิ้ม “ป้องกันดีๆ เถอะ ถ้าพลาดทำสาวท้องขึ้นมาจะยุ่ง”
ฟาเบียนยกมือขึ้นโบกไปมาด้วยความขบขัน
“เรื่องทำผู้หญิงท้อง พี่แพทสบายใจได้เลยครับ ผมป้องกันอย่างดี แถมผู้หญิงพวกนั้นก็กินยาคุมหลังจากเสร็จกิจด้วย”
พี่ชายระบายยิ้มน้อยๆ
“พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไร แค่เตือนเอาไว้เฉยๆ น่ะ”
ฟาเบียนยกมือแก้วบรั่นดีขึ้นดื่ม ก่อนจะพูดโต้ตอบพี่ชายอีกครั้ง
“พี่แพทคงกลัวว่าผมจะโชคร้ายเหมือนพี่บาสน่ะสิ แต่ผมไม่โชคร้ายแบบนั้นหรอกครับ”
“ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีไป เพราะถ้าพลาดพลั้งไป ชีวิตหนุ่มโสดของนายจบเห่แน่”
ผู้เป็นน้องนุชคนสุดท้องหัวเราะร่วน เพราะมั่นใจว่าถุงยางที่สั่งทำมาเป็นพิเศษ กับยาคุมที่โรงพยาบาลของตนเองคิดค้นขึ้นมา คือเครื่องป้องกันการให้กำเนิดทารกที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลก
“ผมขอตัวก่อนนะครับ”
เมื่อฟาเบียนกระดกบรั่นดีในแก้วหมดแล้ว เขาก็วางแก้วลง และเอ่ยขึ้น
“จะไปนอนหรือ”
“แหม ผมแต่งตัวหล่อขนาดนี้ ต้องออกไปหาสาวๆ สิครับ”
“จะสามทุ่มแล้วนะ”
“ต่อให้เที่ยงคืน ผมก็ต้องไปครับ ผมขาดเรื่องอย่างว่าไม่ได้ ไม่งั้นนอนไม่หลับแน่”
ผู้เป็นพี่ชายส่ายหน้าน้อยๆ
“แล้วคืนนี้ดาวดวงไหนล่ะที่นายจะสอยมาโยกบนเตียง ฟาเบียน”
ใบหน้าหล่อเหลาของฟาเบียนเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะตอบออกมา
“พี่แพทจำนางงามจักรวาลปีล่าสุดได้หรือเปล่าครับ ที่สวยๆ หุ่นเช้งกระเด๊ะมาก นมใหญ่เหมือนเอาแตงโมผลใหญ่ๆ ยัดเอาไว้ในบราเลยครับ”
“พี่ไม่ได้สนใจเท่าไหร่”
ตอน 2
“ก็พี่แพทสนแต่ยายเด็กบ๊องนั่นคนเดียวนั่นแหละ”
“ถ้านายหมายถึงเชอเอมล่ะก็ ไม่ใช่ พี่ไม่ได้คิดอะไรกับเด็กนั่นหรอก ตัวยังกระเปี๊ยกอยู่เลย”
ฟาเบียนมองพี่ชายอย่างรู้ทัน
“ไม่ได้คิดอะไร แต่หวงซะ”
“พี่ไม่ได้หวง”
แพทริกปฏิเสธเสียงเข้ม
“นายจะออกไปกินผู้หญิงไม่ใช่หรือ ไปเถอะ พี่เบื่อที่จะคุยกับนายแล้ว”
“แหม พอถูกพูดแทงใจดำเข้าหน่อย ทำเป็นทนฟังไม่ได้นะครับ”
“นายจะพูดอะไรก็ตามใจ แต่พี่ไม่ได้คิดอะไรกับเชอเอมจริงๆ จบนะ”
“จบก็ได้ครับ”
ฟาเบียนหัวเราะร่วน ก่อนจะเดินผิวปากออกไปจากบ้านอย่างอารมณ์ดี
ตรงกันข้ามกับแพทริกที่ตอนนี้นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่เพียงลำพัง
“ฉันเนี่ยนะ คิดอะไรกับเชอเอม นายบ้าไปแล้วล่ะ
ฟาเบียน”
บรั่นดีในแก้วใสใบสวยถูกเทหายเข้าไปในลำคออีกครั้งจนหมดแล้ว ผู้ชายตัวโต ผิวสีแทนเข้มเพราะชายหนุ่มชอบการนอนอาบแดด วางแก้วลงกับโต๊ะตรงหน้า จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
เขาก้าวจากตัวระเบียง กลับเข้ามาภายในบ้าน กำลังจะขึ้นชั้นบน แต่ก็พบมารดาเสียก่อน
ริสา จอห์นสัน สาวไทยที่ได้สามีเป็นชาวต่างชาตินั่นก็คือแลนดอน จอห์นสัน ก่อนที่หล่อนจะมีทายาทให้กับสามีถึงสามคน เป็นผู้ชายทั้งหมด
“คุณแม่ยังไม่นอนอีกหรือครับ”
“แม่นอนไปแล้วล่ะ แต่นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้พูดเรื่องหนูเอมกับพ่อแพท ก็เลยรีบลุกขึ้น”
“น่าจะรอเอาไว้ตอนเช้าก็ได้นะครับ”
“แม่กลัวลืมน่ะ”
แพทริกระบายยิ้มให้กับมารดา ใบหน้าของเขาเย็นชากับทุกคนยกเว้นคนในครอบครัว
“แล้วคุณแม่มีเรื่องอะไรของเด็กนั่นมาบอกผมหรือครับ”
“เรียกน้องว่าเด็กนั่นอีกแล้ว พูดไม่เพราะเลยนะพ่อแพท”
ชายหนุ่มถอนใจออกมาแรงๆ
“ก็เชอเอมยังเด็กมาก จะให้ผมเรียกว่าสาวก็คงไม่ได้หรอกครับ”
“น้องสิบแปดเต็มแล้วนะ ไม่เด็กแล้ว และก็เป็นเจ้าสาวของพ่อแพทได้แล้วด้วย”
ศีรษะของแพทริกส่ายไปมาน้อยๆ
“ผมไม่ชอบมีเมียเด็กหรอกครับ”
“ไหนตอนที่แม่ป่วยเข้าโรงพยาบาล พ่อแพทรับปากกับแม่เอาไว้ว่าจะตามใจแม่ทุกอย่างยังไงล่ะ”
“แต่เรื่องนี้...”
“เรื่องนี้มันง่ายนิดเดียวเอง แค่รับหนูเอมเป็นภรรยา”
“แต่นั่นมันชีวิตผมทั้งชีวิตเลยนะครับ”
ชายหนุ่มพูดขึ้นอย่างลำบากใจเป็นที่สุด
“น้องออกจะน่ารัก นิสัยก็ดี แถมยังเป็นลูกสาวของเพื่อนซี๊แม่อีกด้วย นะพ่อแพทนะ”
“ถ้าผมแต่งงานกับเชอเอม ผมว่าชีวิตผมคงจะวุ่นวาย หาความสงบสุขไม่เจอแน่นอน”
“เอาน่า มันอาจจะไม่เป็นอย่างนั้นก็ได้นะพ่อแพท”
“แต่ผมมั่นใจว่ามันต้องเป็นอย่างนั้นครับ เพราะเด็กนั่น... ซนยังกับลิง วันๆ เอาแต่วิ่งไล่จับตั๊กแตนไปทั่ว แถมวันดีคืนดีจับหนอนมาเล่นอีกต่างหาก”
“นั่นเรื่องมันผ่านมาตั้งสามปีแล้ว นี่น้องโตขึ้นมากแล้ว สวยด้วยนะ สวยขึ้นมากเลย”
แพทริกถอนใจออกมาแรงๆ กลอกตามองบน และไม่ได้ไยดีกับสิ่งที่มารดาพูดแม้แต่น้อย
“ก็พ่อแพทน่ะเอาแต่หลบหน้าหนูเอม นี่มันก็ผ่านมาสองปีกว่าแล้ว ไม่ยอมให้น้องเจอเลย พ่อแพทก็เลยไม่รู้ไงว่าน้องน่ะโตแล้ว”
“เด็กสิบแปดจะโตสักแค่ไหนกันครับ”
“เดี๋ยวพรุ่งนี้พ่อแพทดูเอาเองก็แล้วกัน”
“พรุ่งนี้?”
ชายหนุ่มแปลกใจหนัก จนต้องเลิกคิ้วเข้มสูงลิบเลยทีเดียว
“ใช่จ้ะ”
“แต่พรุ่งนี้ผมบินไปเมืองไทยแล้วนะครับ”
เขารู้สึกหวาดกลัวรอยยิ้มบนใบหน้าของมารดาในตอนนี้เหลือเกิน มันเจ้าเล่ห์แปลกประหลาด
“น้องเอมจะบินไปไฟลท์เดียวกับพ่อแพท”
“ว่ายังไงนะครับ?”
เขาไม่เคยตกใจเท่านี้มาก่อนเลย
“น้องจะไปเที่ยวเมืองไทย และก็จะพักกับพ่อแพท
ตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนจ้ะ”
“คุณแม่!”
“ไม่เอาน่าพ่อแพท แม่ขอแค่นี้เอง นะ ถือว่าพาน้องไปเปิดหูเปิดตาเถอะ”
“ผมไปทำงานนะครับ”
“น้องก็ไปดูงานไงล่ะ เดี๋ยวหลังจากแต่งงานกับพ่อแพทแล้ว น้องจะได้เป็นงานเร็วๆ”
แพทริกยกมือใหญ่ขึ้นกุมศีรษะอย่างเคร่งเครียด
“คุณแม่ทำอย่างนี้ไม่ได้นะครับ ผมไม่อยากได้ตัวยุ่งไปด้วย”
“แม่กำชับหนูเอมแล้วล่ะว่าอย่ากวนใจพ่อแพท และหนูเอมก็รับปากแม่อย่างดีเลย”
“เชื่อได้ที่ไหนกันล่ะครับ”
แพทริกถอนใจนับครั้งไม่ถ้วน หน้าตาเครียดหนักราวกับโลกถล่มใส่ทั้งใบ
“เอาน่า หนูเอมรับปากแม่เป็นมั่นเป็นเหมาะ น่าจะไม่ดื้อไม่ซนเหมือนเมื่อก่อนแล้วล่ะ”
แพทริกได้แต่ทำหน้าเครียด เขาอุตส่าห์หนีหน้าเชอเอมได้สำเร็จมาสองปีกว่า แต่สุดท้ายตอนนี้ กลับกำลังจะต้องเผชิญหน้ากับหล่อนหนึ่งเดือนเต็มๆ
“ยิ้มหน่อยน่าพ่อแพท มันไม่มีอะไรเลวร้ายหรอก หนูเอมน่ารักมาก”
“คนน่ารักของคุณแม่นั่นแหละครับ คือนรกสำหรับผม”
“ก็ว่าน้องไปนั่น”
“ผมพูดเรื่องจริงครับ”
“ไม่เอาแหละ แม่ไปนอนดีกว่า อ้อ แล้วอย่าลืมดูแลน้องดีๆ ล่ะ”
แพทริกอยากจะตะโกนปฏิเสธมารดาดังๆ ว่าเขาไม่ต้องการให้เชอเอมเดินทางไปด้วย แต่ก็ทำได้แค่เพียงคิดในใจเท่านั้น เพราะรู้ดีว่ามารดาป่วยเป็นโรคหัวใจ ถ้าถูกขัดใจ ท่านจะอาการกำเริบทันที
มือใหญ่ยกขึ้นปิดหน้า แค่คิดว่าพรุ่งนี้จะได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของเชอเอมข้างหู เขาก็แทบจะสิ้นสติอยู่ร่อมร่อ
“ทำไมโชคร้ายนักนะเรา”
ตอน 3
“เพียง... แน่ใจนะว่าจะไม่ไปเที่ยวเมืองไทยด้วยกันจริงๆ”
เชอเอมนอนกลิ้งไปมาบนเตียง ขณะสนทนาอยู่กับเพื่อนสนิท
เพียงออเป็นลูกติดของหญิงชาวไทยที่เดินทางมาทำงานนวดที่อเมริกา ฐานะค่อนข้างขัดสน แต่เพราะเรียนดีทำให้ได้ทุนมาตลอด
“เพียงต้องช่วยแม่นวดน่ะ ไปไม่ได้หรอกเอม”
“หว้า เสียดายจังเลย เอมอยากมีเพื่อน”
“ขอโทษจริงๆ นะเอม”
น้ำเสียงของเพียงออเศร้าสร้อย ทำให้เชอเอมอดสงสารเพื่อนรักไม่ได้
“ไม่เป็นไรจ้ะ เอาไว้ทริปหน้าเนอะ เราค่อยไปเที่ยวกัน”
“เพียงคงเที่ยวได้แค่ในรัฐน่ะจ้ะ ถ้าออกไปไกลๆ เงินคงไม่พอ”
“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง เอมจัดการเอง”
“ไม่ได้หรอกเอม เพียงไม่อยากเอาเปรียบเอมมากไปกว่านี้แล้ว”
เพียงออพูดขึ้นด้วยความเกรงใจสุดซึ้ง เพราะเชอเอมมักจะออกเงินเลี้ยงข้าวเสมอ ในขณะที่หล่อนไม่มีเงินเหลือพอที่จะทำแบบนั้นได้
“อย่าคิดมากสิเพียง เราเป็นเพื่อนกันนะ”
“ก็เพราะเป็นเพื่อนนี่แหละเอม เพียงถึงรู้สึกเกรงใจมาก”
เชอเอมกลัวเพื่อนรักเครียด จึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุยใหม่อย่างรวดเร็ว
“เพียง... เมื่อวานเอมเจอพี่ฟาเบียนด้วยนะ”
“เอ่อ...”
“แหม พูดไม่ออกเลยล่ะสิ พอได้ยินชื่อผู้ชายเจ้าของหัวใจน่ะ” เชอเอมแซวเพื่อนรัก
“เอมอย่าพูดดังสิ เพียงกลัวใครจะมาได้ยิน”
เพียงออรู้สึกเกลียดตัวเองนัก ที่บังอาจไปหลงรักผู้ชายสูงส่งอย่างคุณหมอฟาเบียน จอห์นสัน
หล่อนเคยเห็นเขาเมื่อสามปีก่อน ตอนที่เชอเอมชวนไปหาคุณหมอแพทริกที่บ้าน แต่หล่อนมั่นใจว่าฟาเบียนมองไม่เห็นหล่อนแม้แต่น้อย เพราะเขามีสาวสวยหุ่นดีมากเคียงข้างอยู่ไม่ห่าง
“เราก็พูดกันอยู่แค่สองคนนี้แหละ ไม่ต้องอายหรอก”
“เพียง... กำลังจะหยุดรักเขาน่ะ”
“อ้าว ทำไมล่ะ ไหนว่าพี่ฟาเบียนเป็นผู้ชายในฝันไง หรือว่าเจอผู้ชายในฝันคนใหม่แล้ว”
“เปล่าหรอก แต่เพียงไม่อยากปล่อยให้ตัวเองถลำใจลึกไปกว่านี้น่ะ เอมก็รู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ เพียงกับคุณหมอฟาเบียน เราเหมือนอยู่คนละโลก...”
“แต่เอมช่วยให้ได้เจอกันได้นะ”
“ไม่เอาหรอกเอม เพียงกลัว”
“เอาไว้เอมกลับมาจากเมืองไทยก่อน แล้วเอมจะจัดการให้นะเพียง”
“เอม... ไม่เอาหรอก เพียงกลัวจริงๆ”
“พี่ฟาเบียนก็ทำหน้าดุไปงั้นแหละ แต่จริงๆ แล้วเป็นผู้ชายธรรมดาเอง”
เพียงออยิ้มเศร้าๆ ให้กับตัวเอง ก่อนจะหันไปขานรีบมารดาที่เปิดประตูมาเรียก
“คะแม่”
“รถมารอรับแล้วเพียง”
“ค่ะแม่ เดี๋ยวเพียงไปเดี๋ยวนี้แหละจ้ะ”
เพียงออบอกมารดา ก่อนจะรีบขอตัวกับเชอเอม
“เอม เพียงต้องไปนวดให้แขกที่โรงแรมน่ะ ขอตัวก่อนนะ”
“จ้า... แล้วอย่าลืมคิดถึงพี่ฟาเบียนนะ”
“บ้าน่ะเอม...”
เพียงออพ้อออกมาด้วยความขัดเขิน ก่อนจะตัดสายสนทนาไปในที่สุด
เชอเอมอมยิ้มบางๆ ให้กับตัวเองอย่างมีความสุข เมื่อพรุ่งนี้หล่อนจะได้เจอกับแพทริกตัวเป็นๆ แล้ว หลังจากที่ยอมให้เขาหลบหน้ามาสองปีกว่า
เด็กสาวผุดลุกขึ้นนั่ง และเอามือจับหน้าอกที่ขยายใหญ่โตขึ้นมากของตนเองด้วยความภาคภูมิใจ
“พี่แพทจะต้องชอบแน่ๆ”
เชอเอมหลับตาและจินตนาการวาบหวาม เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข
“นี่นายว่ายังไงนะ ราเชลถูกตำรวจสอยอย่างนั้นหรือ”
ฟาเบียนแทบจะตะโกนไปตามสายสนทนาเลยทีเดียว หลังจากเลขาส่วนตัวโทรมารายงานเรื่องราเชล นางงามจักวาลที่มีนัดขึ้นเตียงกับตนเองในค่ำคืนนี้ถูกจับด้วยข้อหาเสพยาเสพติด
“เอ่อ... ใช่... ครับคุณฟาเบียน”
“ระยำ! มันเป็นอย่างนี้ได้ยังไง”
“ผมก็คิดไม่ถึงเหมือนกันครับว่าคุณราเชลจะยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติดด้วย ผม... ผมต้องขอโทษคุณฟาเบียนอย่างสูงเลยครับ”
“แต่นายก็รู้ใช่ไหมว่าฉันต้องได้นอนกับผู้หญิงคนนี้”
ฟาเบียนเค้นเสียงเลือดเย็นไปตามสายสนทนา
“ผมทราบดีครับ”
“แล้วนายจะแก้ไขปัญหายังไง”
“ผมติดต่อ... ผู้หญิงเอาไว้ให้คุณฟาเบียนแก้ขัดแล้วครับ”
“หึ ฉันชอบผู้หญิงนมใหญ่ เอวดี และที่สำคัญที่สุดต้องเป็นงาน เพราะฉันไม่ชอบสอน”
“ผู้หญิงคนนี้มีครอบทุกอย่างเลยครับคุณฟาเบียน”
แม้ชายหนุ่มจะรู้สึกผิดหวังเอามากๆ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นใด
“รีบส่งผู้หญิงคนนั้นมา ฉันไม่ชอบรอใครนานๆ”
“ครับ... คุณฟาเบียน”
คุณหมอหนุ่มผู้หลงใหลในเพศรสโยนโทรศัพท์มือถือลงกับเตียงแรงๆ อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบใบหน้าหล่อเหลาของตนเองไปมา
“บ้าชิบ! ทำไมเธอต้องมาโดนจับเอาคืนนี้ด้วยนะ
ราเชล”
คุณอาจชอบ
